Into Madness.

Η φρικτή μου κατάσταση χειροτερεύει καθώς δεν γνωρίζω καν πως νιώθω αυτόν τον καιρό. Τα συναισθήματα μου αλλάζουν συνεχώς δίχως να έχουν μια πορεία σταθερή και ψάχνω για όλα αφορμές...
Ναι ξέρω τουλάχιστον η περίοδος των εξετάσεων τελείωσε αν και δε ξέρω πιστεύω πως και πάλι έχω να περάσω πιεστικό καλοκαίρι όσο μεγάλη προσπάθεια και αν κάνω φέτος για να χαλαρώσω και να ξεχαστώ από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Ίσως οι δαίμονες του μυαλού μου να είναι αρκετά μόνοι τους που να μην με αφήνουν πλέον σε ησυχία, ίσως εγώ είμαι λίγο πολύ απαισιόδοξη για να δεχτώ το ότι επιτέλους δε θα χρειάζεται να έχω κάτι στο μυαλό μου αν και σίγουρα θα έχω αφού με ξέρω...
Ναι γιαυτό εξάλλου και τα περισσότερα κείμενα που γράφω είναι παρόμοια το ένα με το άλλο...
Και φυσικά ακόμα και το γεγονός ότι κάθομαι ορισμένες φορές και μιλάω μόνη μου είναι και αυτό ένα σημάδι ένδειξης πως ή έχω αρχίσει και τα "παίζω" ή απλά δίνω απαντήσεις (ή τουλάχιστον προσπαθώ) σε ρητορικές ερωτήσεις του εαυτού μου. Ναι, ξέρω χαίρω πολύ τώρα γίνομαι πολύ κατατοπιστική αλλά είναι η αλήθεια... 
Από την άλλη πλευρά έχω κάνει τη νύχτα μέρα πλέον αφού τα βράδια δεν κοιμάμαι λόγω υπερέντασης κατευθείαν βγαίνω το πρωί έξω κ μετά κοιμάμαι μέχρι τις 8-9 το βράδυ όπου κ εκείνη την ώρα αποφασίζω να βγω για να πάρω αέρα. Ως συνήθως το καλοκαίρι θα υπάρξουν ατελείωτα βράδια καψίματος μέσα στο σπίτι μπροστά από μια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή προσπαθώντας να γράψω ανούσια κείμενα σαν και αυτό καλή ώρα και αυτό για όσο φυσικά (και αν) τύχει να λείπει όλη η παρέα, αλλιώς την μέρα θα την περνάω όσο μπορώ έξω όσο και αν μου καίει εγκεφαλικά κύτταρα αυτή η καλοκαιρινή αρρωστημένη νταλα ήλιου!


Αυτό που πραγματικά ονειρεύομαι είναι νύχτες με ξάστερο ουρανό με αστέρια και φεγγάρι, μουσική, δάσος, θάλασσα, αμέτρητες παγωμένες κοκα-κόλες και κατάλληλη παρέα... πραγματικά δεν θέλω τίποτα παραπάνω το καλοκαίρι αυτό...
Πιστεύω πως ακόμα και ο ήχος του παφλασμού που κάνει το κύμα της θάλασσας από μόνο του την νύχτα με ελαφρό δροσερό αεράκι θα έκανε την δουλειά του και θα ήταν ότι χρειάζεται για να ηρεμήσει κάποιος από τις ψυχοφθόρες καταστάσεις που πέρασε...
Ζητάω πολλά ναι, αλλά ποτέ δε ξέρεις... 


Καλό καλοκαίρι.

What goes around, comes around...

Τελικά όντως δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κάτι.
Ότι έρχεται φεύγει με τον ίδιο τρόπο που ήρθε.
Δεν μπορείς ποτέ να βασίζεσαι σε κάτι που απλά δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να χάσεις...
Τελικά μήπως όλα είναι απλά ένας τρόπος για να μαζέψουμε αναμνήσεις?
Μήπως η ζωή είναι μια συλλογή εμπειριών, ένα μάθημα για κάτι που πρόκειται να συμβεί μετά...?
Μήπως ζούμε σε μια ταινία και είμαστε εμείς οι ηθοποιοί...?
Το θετικό μετά από δύσκολες καταστάσεις που περνάμε είναι πως μαθαίνουμε κομμάτια του χαρακτήρα μας που δεν τα γνωρίζαμε καν...
Βλέπω ανθρώπους που έχουν τα πάντα δίχως να το ξέρουν και θρηνούν για κάτι που δεν έχουν μα και που ούτε καν χρειάζονται...
Έτσι γίνεται πάντα διότι μόνο όταν χάσεις κάτι το καταλαβαίνεις...
Καλά είμαι. Έχω άτομα που με αγαπάνε.
Για εσένα ανησυχώ μονάχα, τι θα απογίνεις και άμα είσαι καλά..
Όσο για μένα... καιρός να ζωγραφίσω τον κόσμο μου όπως εγώ τον ονειρεύομαι...
Να σταματήσω το μαύρο χρώμα που οι άλλοι του έχουν δώσει και να βάλω μέσα δικά μου φωτεινά χρώματα...
Θα είσαι ευπρόσδεκτος να μείνεις εκεί άμα θέλεις... αλλά όχι να μου τον αλλάξεις...
Κανένας δεν θα μπορεί να μου τον αλλάξει...