.... Γυρνώντας του είπε πως θα του έδινε ότι επιθυμούσε αν αυτός την αγαπούσε.

Και αυτός της είπε πως καμία δεν μπορεί να πάρει την θέση εκείνης... Μα έφυγε τώρα. Δεν υπάρχει πια. Χάθηκε στα ουράνια.

 Αυτή του επανέλαβε πως θα του έδινε τα πάντα αν αυτός της χάριζε την νύχτα εκείνη.

Έπειτα του ζήτησε να κλείσει τα μάτια να του τραγουδήσει γλυκά. 

Και η νύχτα ήταν δική τους, μόνο που τα μάγια ήταν φτιαχτά. Αφού στη θέση της εκείνη υπήρχε. Η μορφή της, η ψυχή της αν όχι εκείνη. Αφού ζούσε για πάντα μέσα του.

Της έδωσε το σώμα μα όχι την καρδιά...

Γνωστοί ποιητές εναντίων αγνώστων.

Τα άσχετα των "αρίστων" αριστουργήματα...
                                               Τα αριστουργήματα των "ασχέτων" άσχετα.

It's called irony for one more time.

Ο μαρκαδόρος και η σφαίρα.

Άλλοι άνθρωποι αναζητούν τον μαρκαδόρο και άλλοι τη σφαίρα.
Κατα την διάρκεια της ζωής σου έχεις χρόνο και για τα δύο.
Αυτό που μετράει πάντα είναι η σειρά που αποφασίζεις να τα δώσεις.
Μερικοί αρχίζουν από τον μαρκαδόρο. Ο εύκολος τρόπος. Σβήνουν καταστάσεις, άτομα και διαγράφουν με ευκολία ότι δεν θέλουν από την ζωή τους. Έπειτα αν ξεμείνουν από μελάνι την θέση παίρνει η σφαίρα. Ο μαρκαδόρος όταν τελειώνει ζητάς την σφαίρα η οποία μπορεί να σε προμηθεύσει με μελάνι άλλου είδους, πιο μακάβριο. Και πιο πολύτιμο.
Άλλοι πάλι αποφασίζουν να αρχίσουν από την σφαίρα για να μην φτάσουν ποτέ στο σημείο που τελειώνει ο μαρκαδόρος. Μόνο που τότε τους τελειώνουν οι σελίδες.

She... the beauty.

She said the beauty was deep
and I had to see with the heart.
She said the beauty was hidden
and I had to search.

She said I was blind.
She was the beauty.
And I am blind.

I cannot see the beauty
She helped me a lot.
She made me see.
The light.
The truth.
Deep inside my heart.

My beauty was the ugliest thing while hers was everything.
She was the beauty...

The Sun was born, so it shall die... So only shadows comfort me.

Κάθομαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι το βράδυ και σκέφτομαι την μέρα που πέρασε. Τι έκανα λάθος τι δεν μου άρεσε τι ήταν όμορφο. Μα γιατί να τα σκέφτομαι? Υπάρχει κανένας λόγος? Βασίζεται κάπου αυτή η μανία? Αυτό το πάθος για βασανισμό του εαυτού μου? Πολύ σκέφτομαι. Υπερβολικά σκέφτομαι. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Οι καλλιτέχνες γράφουν αξιόλογα πράγματα μόνο όταν είναι συναισθηματικά υπερφορτισμένοι λένε. Έχω αυτήν την τάση για επανάσταση. Την τάση να σηκώνω πρώτη την σημαία ενάντια στο κατεστημένο. Να φωνάζω στο πλήθος ακόμα και αν αυτό δεν είναι καν πρόθυμο να με ακούσει. Και θα είμαι εκεί να φωνάζω ακόμα και όταν θα είναι όλοι εναντίων μου. Ακόμα και όταν μείνω μόνη. Θα κουραστώ μα μόνο έτσι θα λέω πως επαναστάτησα. Πως μέχρι το τέλος έκανα αυτό που αγαπούσα. Ζωγράφισα το ρεαλιστικό πορτραίτο, το τοπίο που επιθυμούσα χωρίς καμβά. Έγινα εγώ το έργο. Μόνο εγώ μαζί με τα πινέλα μου.
Μέχρι τότε σιωπηλά.