-Πως νιώθεις τώρα?
-Δεν ξέρω. Σαν να αιωρούμαι κατά κάποιο τρόπο.
-Αιωρείσαι που δηλαδή?
-Στο διάστημα, κάπως. Πάντως σίγουρα δεν πατάω σε έδαφος.
-Αυτό είναι καλό?
-Δεν ξέρω. Νιώθω περίεργα. Σαν να έσπασε το μοναδικό κομμάτι γης κάτω από τα πόδια μου και τώρα να είμαι απροστάτευτη.
 Σαν να αναγκάστηκα να ταξιδέψω σε άγνωστα μέρη που δεν ήθελα ξαφνικά από ανάγκη και μόνο.
 Σαν να προσπαθώ στην αγωνία μου και στην απογοήτευσή μου να μάθω να πετάω στο χάος.
 Να μάθω να βλέπω στο σκοτάδι γιατί έσβησε η φλόγα που κρατούσα με προσπάθειες αναμμένη.
-Μα δεν γίνεται να κρατάς κάτι τέτοιο μόνος σου. Πρέπει να κρατιέται και από την άλλη πλευρά, αλλιώς σβήνει.
-Σβήνει με τον πιο άσχημο τρόπο. Και μετά δεν ξέρω που πάει. Ίσως να αιωρείται κι αυτό..
-Και πως νιώθεις?
-Δεν ξέρω. Μπορώ να το περιγράψω αλλά σίγουρα δεν νιώθω όπως τότε..
-Όπως πότε?
-Όπως τότε που πέταξα για πρώτη φορά και μετά έπεσα απότομα στο πάτωμα.
 Και δυστυχώς πρέπει να βρω νέο έδαφος για να επιβιώσω γιατί κουράζομαι και φοβάμαι εδώ, είναι πολύ σκοτεινά για μένα.
-Μα εσύ πάντα ζούσες στις σκιές, γιατί να φοβάσαι το σκοτάδι. Το ξέρεις καλύτερα απ'τον καθένα. Το έζησες καλύτερα από τον καθένα. Την αβεβαιότητα...
-Είναι μεγάλο βάρος όμως ξέρεις.. Να τρέφεις συνέχεια το τέρας που κατοικεί μέσα σου για να μην βγει και τα κατασπαράξει όλα. Και στο τέλος...
-Στο τέλος τι?
-Να μην τρώγεσαι από το δικό σου τέρας, που του έριχνες ευθύνες μια ζωή, αλλά από τα τέρατα των άλλων.
-Άσχετο αλλά πως είναι το τέρας το δικό σου?
-Διψάει. Αργοπεθαίνει. Αλλά δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα μαζί του.
Περισσότερο τα τέρατα των άλλων με τρομάζουν γιατί δεν ξέρουν πως να τα χειριστούνε.
Τα τρέφουν υπερβολικά. Και μετά τους ταΐζουν πιο σημαντικά πράγματα, όπως ψυχές.
-Τα κατάφερες μέχρι εδώ μην σε απασχολεί.
-Δεν με απασχολεί για μένα, όλο και σε κάποιο έδαφος θα καταλήξω.
Γι αυτόν με απασχολεί.. αν όντως εννοούσε αυτά που έλεγε.

Η σκιά.

Μα πως βρέθηκε στο κρύο πάτωμα μονάχη της, έπιασε το παγωμένο πρόσωπό της και έβηξε, τρανταχτά μήπως κανένας την ακούσει.

Χαμογελούσε ειρωνικά. Τόσο ειρωνικά που θα έλεγε κανείς πως κέρδισε τον σατανά τον ίδιο, πως ήταν άτομο της νύχτας και των σκιών. 

Δεν μπορούσε να μιλήσει. Δεν μπορούσε να βγάλει άχνα από το στόμα της.

Τα χέρια της έτρεμαν καθώς κρατούσε ένα σαπισμένο βιβλίο.

Ξαφνικά της έφυγε από τα χέρια και μούγκρισε θλιμμένα.

Τα μάτια της φαίνονταν ξερά από το κρύο, κατακόκκινα, λες και έκλαιγε για μέρες, κι όμως, δεν έκλαιγε.

Θλιμμένο βλέμμα είχε πάντως αυτό της το αναγνωρίζω. Υπέφερε, φαινόταν.

Σημάδια σε όλο της το σώμα είχε και φορούσε ένα σκισμένο μαύρο φόρεμα που θα μπορούσε να πει κανείς πως δέχτηκε επίθεση από άγρια θηρία.

Κοίταξε για άλλη μια φορά προς το βιβλίο.

Στη θέση του ένα κοριτσάκι ταλαιπωρημένο κλαμένο και κατατρομαγμένο.

Το κοίταξε με απάθεια και το πλησίασε. Το κορίτσι κοιτούσε φοβισμένο προς το μέρος της.

"-Όχι! Μην! Ήθελα μονάχα αθωότητα!" Ούρλιαξε.

Αυτή έκανε πως δεν το άκουσε και γύρισε προς τα πίσω. 

Αυτή τη φορά παράτησε το βιβλίο πίσω της.

Το κοριτσάκι έκλαιγε ασταμάτητα, με ένα ανατριχιαστικό κλάμα. Ένα κλάμα που διαπερνάει την ψυχή σου και σου κρατάει μια θέση στην κόλαση αν το αντέξεις.

Αυτή έπιασε το πρόσωπό της με τα χέρια της και ακούμπησε ξανά στο πάτωμα.

Βρώμικη, με μάτια κατακόκκινα δίχως βλέμμα ακριβές, παρατημένη.

 Εξάλλου ήταν πλάσμα της νύχτας και της μοναξιάς. Γιατί τα δάκρυα ήταν γι αυτούς που ήλπιζαν ακόμα. Το βιβλίο έμεινε στην λάσπη, το ίδιο βρώμικο με αυτήν, ενώ το κοριτσάκι χάθηκε κάπου εκεί έξω.

Αναγκάστηκε να το κάνει. Γιατί έπρεπε. Γιατί μεγάλωσε και ήταν θαρραλέα πλέον. Δεν έκλαιγε, δεν ήξερε τι θα πει αγνό και λευκό. Το σκότωσε για να επιβιώσει.

Το μόνο λευκό που γνώριζε ήταν αυτό του δωματίου, ή το λευκό της απώλειας, όποιο λευκό κι αν είναι αυτό. Εξάλλου η απώλεια δεν χαρακτηρίζεται, είναι απλά μια σκιά. Μια σκιά στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Ένας τρόπος για να δημιουργεί σημάδια στο σώμα της και ένας λόγος για να γελά ειρωνικά.

Απλά πέτα.

Τελικά είναι τόσο εύκολο να ανοίξεις τα φτερά σου άμα το θέλεις.
Το πρόβλημα είναι η υψοφοβία μονάχα. Βασικά δεν το εξέφρασα καλά.
Ο φόβος του να μην πέσεις εννοούσα. Το ύψος από μόνο του δεν μπορεί να σε τρομάξει, αλλά η σκέψη και μόνο στο ότι επρόκειτο να πέσεις σου φέρνει ίλιγγο.

Κάπως έτσι έπεσα κι εγώ προχθές και τους τρόμαξα όλους.
Και η πλάκα είναι πως ακόμα και τότε ονειρεύεσαι.

Και που λες, μια φοβία μπορεί να σε κάνει τόσο αδύναμο όσο δεν φαντάζεσαι,
αν όμως βάλεις το μυαλό σου σε μια σειρά και πεις:
"Τι πραγματικά θέλω? Τι πραγματικά έχω? Τι πραγματικά με ενοχλεί?" τότε μπορεί να καταλήξεις και σε ένα συμπέρασμα.
Τώρα λοιπόν που άνοιξα φτερά πρέπει να μάθω και να πετάω χωρίς να κοιτάω κάτω.
Αλλιώς τζάμπα προσπάθεια.

...Α, και που σαι?
Μην αφήσεις κανέναν να σου κόψει τα φτερά σου.

Σύγχρονες εντολές.

Στις μέρες μας πρέπει να φανείς δυνατή...
...μηχανή.
Να μην έχεις συναισθήματα.
Έτσι κάνουν οι ώριμοι άνθρωποι.
Οι άνθρωποι ρομπότ της τεχνολογίας και της σύγχρονης εποχής.
Οι άντρες που είναι άντρες και όχι "κοριτσάκια που κλαίνε".
Μερικές φορές σε μια σχέση πρέπει να γίνεις ο άνδρας ακόμα κι αν είσαι γυναίκα.
Πρέπει να αντέξεις το βάρος, ακόμα κι αν η ψυχή σου δεν αντέχει στα βάρη.
Να πονέσεις, να αντέξεις πληγές, να αποκτήσεις ουλές και σημάδια.
Περισσότερο πόνο παρά χαρά θα βιώσεις στην προσπάθεια.
Γιατί η ζωή στις μέρες μας είναι επιβίωση και όχι ζωή.
Όλοι έτσι ζούνε λένε.
Μην ζητάς πολλά.
Ζητάς πολλά.
Πάρα πολλά.
Η ζωή δεν είναι για εσένα λυπάμαι, γύρνα το κεφάλι και μην είσαι αχάριστη.
Θα πρέπει να χαίρεσαι που έχεις ένα πιάτο να φας, ένα κρεβάτι να κοιμηθείς, ρούχα για να βάλεις και ένα χαρτί για να γράψεις.
Ή έναν υπολογιστή στα χρόνια μας.
Πλούσιος είσαι.
Δεν θα έπρεπε να σε απασχολεί η ζωή σου.
Είσαι πολύ μικρός για να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα.
Άλλοι λένε πως πρέπει να ζήσεις τώρα που προλαβαίνεις όσο μπορείς.
Εγώ δεν θέλω να ζήσω έτσι.
Δεν θέλω να ζήσω.
Καθόλου.

Το λουλούδι.

Είμαι το λουλούδι στη δική σου γλάστρα
στο δικό σου παραθύρι
και περιμένω από σένα να με ποτίζεις
κάθε μέρα
με την αγάπη σου.
Να τραγουδάς για μένα  όμορφα
με λόγια γλυκά
και να με βάζεις το χειμώνα μέσα στην αγκαλιά σου
για να μην κρυώνω.
Γιατί αλλιώς θα μαραθώ
και δεν θα είμαι όμορφο πια για σένα.
Θα ανθίσω σε έναν κήπο άγριο
μαζί με άλλα άνθη μόνο μου
και πιθανόν να φαγωθώ
ή να χαθώ ξανά.
Γιαυτό να με φροντίζεις όσο ζω και ομορφαίνω
γιατί η ομορφιά δεν διαρκεί.
Καλύτερα στα χέρια σου ζεστά να αφήσω
την τελευταία μου πνοή
παρά σε κήπο άγριο και ξένο
μέσα στην κρύα τη βροχή.

Αν πιστεύεις στην φιλία στην οποία ο φίλος σου θα πέθαινε για σένα τότε δυστυχώς δεν έχεις φίλους.
Η φράση της βδομάδας. Και η φράση που στοιχειώνει το μυαλό μου, ή τουλάχιστον μια από αυτές, εδώ και χρόνια. Παντού με κυνηγάνε. Και ποτέ δεν φεύγουν από πάνω μου.
"Μήπως?" "Και τώρα τι?" "Και αν..?"
Όλοι είναι περίεργοι γύρω μου. Όλοι τους. Ή μήπως εγώ είμαι περίεργη?
Δεν καταλαβαίνω. Κανέναν.
Το μόνο που ξέρω είναι πως τίποτα δεν ξέρω, αν και νομίζω πως ένα άτομο στη ζωή μου που να με άκουγε περισσότερο από το να μιλάει και να ξέρει το σωστό και το πρέπει θα μου έκανε πολύ καλό.
Συνήθισα να ακούω μα ποτέ κανένας δεν ακούει εμένα. Το τι θέλω. Το τι αναζητώ.
Όλα είναι φυσιολογικά ή μη φυσιολογικά σε αυτόν τον κόσμο για όλους.
Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους. Τους σιχαίνομαι αλλά συγχρόνως τους λυπάμαι κι όλας. Έχω συνηθίσει να ζω ανάμεσά τους σαν ένα φάντασμα. Με παρηγορεί η παρουσία τους. Με ανησυχεί επίσης. Ίσως και να είναι καλύτερα που είναι εκεί έξω όλοι τους, τόσο κοντά μου μα τόσο μακριά μου. Με τρομάζουν όλοι. Δεν σκέφτονται απλά. Ή μήπως εγώ δεν σκέφτομαι απλά?
Μα εγώ τίποτα δεν γνωρίζω.
Και ότι ξέρω θέλω να το ξέρω μα κανένας τίποτα δεν ξέρει.
Και τίποτα δε θα μάθει.
Και είναι σκοτεινά εδώ και κρύο έχει μόνη μου κλεισμένη στο μυαλό μου προσπαθώ να βρω τον δρόμο ακόμα μήπως και βρω το φως μου.
Με προσπερνούν, με ξεχνούν, με κακολογούν.
Μα μην τους παρεξηγάς, δεν ξέρουν. Δεν γνωρίζουν.
Υποφέρουν και αυτοί μην το ξεχνάς.
Εγώ ανάμνηση είμαι, ένα γεγονός.
Για πάντα θα είμαι.
Και πάντα θα πλανιέμαι.
Μα τίποτα δεν ξέρω.

Δεν ξέρω τι κάνω.

Αναμονή.

Αχ η αναμονή.. η αναμονή του να περιμένεις κάτι καινούργιο..
κάτι που να σε κάνει να νιώσεις κάτι όμορφο...
αργεί για μια ζωή..
Αχ η αναμονή...
περιμένεις. Για κάτι που δεν θα κρατήσει για πολύ.
Για μια στιγμή.
Για ένα χάδι.
Σιγουριά που να σου λέει θα είμαι εκεί
και να το εννοεί.
Έχει κρύο στην καρδιά σου, παγετώνων εποχή
που κρατάει μια ζωή...

και επιμένει.

E προφανώς τι να συζητήσω όσο κι αν θέλω, δεν υπάρχει λέξη που μπορεί να ειπωθεί από τα χείλη μου πλέον. Ζω και μεγαλώνω σε μια πόλη που ούτε καν μ αρέσει ούτε προσφέρει τίποτα σε εμένα και στην οικογένεια μου παρά μόνο θλίψη, μας διαχωρίζει, διαχωρίζει τον εαυτό μας από την φύση, από τον ουρανό. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω μεγάλα κτήρια, άχαρα, νιώθω πνιγμένη και τόσο μόνη που κανένας ποτέ δε θα με καταλάβει, νιώθω να πέφτω στο κενό όπως πάντα, να είμαι ασήμαντη μπροστά σε ένα τεράστιο σύμπαν και τίποτα μα τίποτα να μην έχει λογική.
Βλέπω κόσμο στον οποίο συμπεριφέρομαι καλά να με πατάει με το βλέμμα, να με υποβαθμίζει και να κάνει πως δεν είμαι εκεί. Ένα φάντασμα, αυτό είμαι. Σε ένα κουτί ξεχασμένη.
Νιώθω λες κ είμαι πρωταγωνίστρια σε θεατρική παράσταση και όλοι γύρω μου παίζουν τον ρόλο τους τόσο καλά με τα ψέματα τους, που τους πιστεύω για μια στιγμή όσο κι αν προσπαθώ να τους καταλαβαίνω από την αρχή, το θέμα είναι πως δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που με ενδιαφέρουν περισσότερο, τα άτομα για τα οποία νοιάζομαι... Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όμως να έχω πάντα σκληρή αντιμετώπιση χωρίς να πληγώνω πραγματικά κανέναν.. Πάντα όλοι με πετάνε λες κ δεν έχω αξία ή συναισθήματα στην αρένα για να φαγωθώ με τα συναισθήματά μου λες και θέλω. Λες και ζήτησα τίποτα. Το μόνο που ζήτησα ήταν κατανόηση και αγάπη. Συμπαράσταση και να ξέρω πως κάποιος είναι εκεί. Ξέρω που έχω δίκιο και που έχω άδικο και πιστεύω πως όσες φορές είχα άδικο σε κάτι το είπα και δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν για τίποτα γιατί ποτέ δεν έβλαψα κανέναν συναισθηματικά ή σωματικά. Πραγματικά το πιστεύω πως δεν θα ηρεμήσω από τον εαυτό μου ποτέ. Όσες προσπάθειες και αν κάνω ποτέ δεν θα καταφέρω να ηρεμήσω και να γαληνέψω την φουρτουνιασμένη θάλασσά μου... Πάντως μιας και δεν έχω κάνει κακό σε κανέναν όσο κακιά κι αν μοιάζω θα παραμείνω στη θέση μου, όποιοι φεύγουν έχουν μάλλον λόγο ακόμα κι αν δεν έμαθες ποτέ ποιος είναι αυτός και γιατί φεύγουν τόσο ξαφνικά.
Η ζωή δεν είναι για εμάς τους ήσυχους, που και δίκιο να έχουμε δε μπορούμε να το βρούμε από τα άτομα που θέλουμε. Άλλοι έχουν πειθώ, είναι γεννημένοι για να μιλάνε. Εγώ ήμουν πάντα για να ακούω. Επειδή κανένας όμως δεν θέλησε ποτέ να ακούσει εμένα μου έμεινε κουσούρι το να κλείνω τα αυτιά μου και τα μάτια μου σε κάτι άσχημα όταν πραγματικά πιστεύω πως γίνεται να περιμένω όμορφα πράγματα από αυτό το κάτι. Εγώ κάνω υπομονή όμως, έχω δύναμη και αντέχω, δεν πέφτω και είμαι περήφανη για μένα. Μπορώ να στηρίξω οτιδήποτε αν το θέλω. Τα πάντα. Αλλά η κατάρα των δυνατών πονεμένων είναι πως αφού μπορούν να στηρίζονται και να στηρίζουν, στηρίζονται και άτομα πάνω τους που αργότερα δύσκολα στηρίζεσαι χωρίς αυτά. Τώρα πρέπει να στηριχθώ μόνη μου μέχρι να στηριχθεί κάποιος περαστικός πάνω μου και αργότερα αφού ξεκουραστεί αρκετά να με αφήσει πάλι έτσι. Είναι σαν να είσαι μια κολόνα. Και οι κολόνες πέφτουν ξέρεις. Γκρεμίζονται. Και όταν γκρεμίζεται κάτι είναι θλιβερό. Έχεις κάνει τόσο κόπο για να το χτίσεις. Το έβαλες αγάπη, στοργή, το είναι σου, έβαλες την ίδιο σου την ψυχή σε αυτό το κάτι για να το δεις να μεγαλώνει και ξαφνικά πέφτει. Πέφτει και το δάκρυ καθώς γράφεις το σημείο της πτώσης. Ζεστό σαν την καρδιά σου που διψάει για κάτι. Πόσο παίζει να πονάει η ζωή. Τελικά γιατί ζεις όταν δεν έχεις τίποτα, νομίζεις πως έχεις μα δεν έχεις τίποτα, έχεις μόνο ένα κορμί, το είναι σου, και αυτό το δίνεις. Και τι αν δεν το εκτιμήσουν? Τα χάνεις όλα.

Ο μοναχικός.

Πάλι μιλάει μόνος του ένας τρελός τη νύχτα....

Μιλούσε με τα τραγούδια λέει.
Έεελα. Μα καλά σου πήρε πολύ ώρα να το καταλάβεις αυτό?
Και ποιος δεν μιλάει μέσα από τραγούδια.
Ότι τραγούδι, ότι ήχο, όποιο μουσικό κομμάτι κι αν ακούσω θα το συνδυάσω με κάτι.
Λόγια, ρυθμό, προέλευση, όλα.
Όλα τα αγαπημένα μου κομμάτια μιλάνε για μένα. Και τα ακούω την στιγμή που πιστεύω πως μου ταιριάζουν. Και τότε είναι κάτι παραπάνω από μουσική για μένα.
Σε όλα έτσι λειτουργώ εγώ.

Ποτέ δεν κατάλαβα την ειλικρίνεια σε όλα σου. Κάνεις λες και θέλεις να περάσεις στους άλλους την εντύπωση πως είσαι κάτι που δεν είσαι. Εγώ πιστεύω πως ότι αρνητικό βγάζει κάποιος στους άλλους τελικά έχει ακριβώς το πρόβλημα που βγάζει στους άλλους με τον εαυτό του.
Πχ εγώ είμαι ανασφαλής. Μπορεί να κρατηθώ από κάποια λέξη, από κάποια πράξη, από κάτι τελείως ασήμαντο επειδή διαταράχθηκε η ηρεμία και η γαλήνη στην σκέψη μου. Είμαι και τελειομανής. Εκεί που θέλω βέβαια. Προφανώς σε κάτι που δεν μου αρέσει να φαίνομαι φυσιολογικό άτομο μόνο και μόνο γιαυτό το λόγο. Μα δίνομαι. Τα δίνω όλα. Ακόμα κι αν μετά δεν μου μείνει τίποτα. Και απαιτώ από τους άλλους να κάνουν το ίδιο για μένα αν θέλουν να μένουν κοντά μου. Γιατί αν αγαπάς πραγματικά κάνεις θυσίες σε ασήμαντα πράγματα, σε μικροελευθερίες, σε απόψεις για την αγάπη.
Μα τι νόμιζες πως η αγάπη είναι εύκολο πράγμα? Η αγάπη είναι σκληρή και δύσκολη. Είναι πόνος.
Γιαυτό και δεν βλέπεις πλέον κόσμο να αγαπάει. Προτιμάει τα εύκολα, την καλοπέραση. Κάτι ουσιώδες είναι δύσκολο να βρεις που θα κρατήσει. Και όταν εκτιμάς τον εαυτό σου εκτιμάς και τους άλλους. Και δεν τους πληγώνεις όσο κι αν σου σπάνε τα νεύρα, όσο κι αν θέλεις να τους σκίσεις σαν χάρτινα κουτιά από τα νεύρα σου. Γιατί στη ζωή κάνεις θυσίες. Η ζωή είναι μικρή αλλά μπορείς να αφεθείς στην ποιότητα ή σε κάτι που σε χαροποιεί για την ώρα. Προτιμώ την ποιότητα προσωπικά και ας με βασανίζει. Θα γυρίσω και το άλλο μάγουλο αν είναι κάτι που θα περάσει. Εγώ μένω όσο βλέπω σεβασμό. Μα δεν βλέπω θα μου πει. Που τον είδες τον σεβασμό? Από το τίποτα μπορεί να αντιστραφεί ο παράδεισος σε κόλαση. Αφού όντως δεν υπάρχει σεβασμός τότε γιατί διέκοψα όποιον τόλμησε να μου πει το αντίθετο? Πάλι εγώ κάνω το λάθος λοιπόν? Αυτός ο λαβύρινθος άκρη δεν έχει. Δεν βλέπω αυτό που θέλω και φοβάμαι. Δε παν να γαμηθούν οι σκέψεις λοιπόν, σωστές ή όχι, εγώ στο βλέμμα σου είδα μόνο εγωισμό και ειρωνεία. Έχεις τον κοριό του ατόμου που αν δεν κολλήσει κάτι μαζί σου θα πέσεις να τον φας για να τον γεμίσεις στις τύψεις. Δεν έχω κουράγιο άλλο για αυτά τα άτομα. Θα πάρω την ευθύνη και θα πω εντάξει. Μα χαστούκια απ'την ζωή μόνο θα τρώω έτσι κι αλλιώς άρα θα πάρω τον δρόμο της νυκτός προς την πανσέληνο.

Έτσι κι αλλιώς..
Γι αυτήν την ελευθερία έχασα τα πάντα
γιαυτό το σκοτάδι έχασα το φως.

Ο μονόλογος των δακρύων.

Μου είπα κάποτε πως το αίμα το φοβόμουν.
Πως δεν ήθελα να το αντικρίζω καν.
Μα εγώ μονάχα να ματώνω ξέρω πλέον.
Και οι άλλοι φοβούνται εμένα τώρα πια.

Είπα πως φοβήθηκα να μην πνιγώ μονάχη
Μήπως και βγω απ'την ζεστή μου τη φωλιά
Μα τελικά κατάλαβα πως η θάλασσα η βαθιά μου
Είναι βαθύτερη απ'τη λίμνη στην δική σου την καρδιά

Φοβήθηκα μην χάσω το μυαλό μου
μήπως ψάχνω τον δρόμο μου και δεν τον βρω ποτέ.
Μα τώρα που κατάλαβα πόσο μπλεγμένο είναι το μυαλό μου
φοβάμαι μην το βρω και χάσω το όνειρό μου...

Να ζω για έναν κόσμο που ζει μες στο μυαλό μου.

Συνήθισα να είμαι μια σκιά
ανάμεσα σε πρόσωπα χαμένα.
Δίχως καμία σιγουριά
Τα μάτια μου κρατιούνται δακρυσμένα.

Είμαι και πάλι εδώ στον κόσμο μου ασφαλής
και είσαι καλεσμένος αν το θέλεις.
Εγώ να ξέρεις θα είμαι πάντα εδώ
Τον κόσμο μου φυλάω..

Έλα να με προσέχεις... αν το θέλεις.

Χάρηκα που βρέθηκα επιτέλους στα νερά μου. Μοιάζει τρομακτική η νέα ατμόσφαιρα όμως. Κάθε αρχή και δύσκολη λένε.
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Εικαστικών Σπουδών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Εφάμιλλη της ιατρικής σε δυσκολία λένε. Δεν γνωρίζω πάντως εγώ κόπιασα για κάτι τέτοιο κι είναι το μόνο σίγουρο. Με θυμάμαι τριών χρονών ακόμα που ζωγράφισα μια λεοπάρδαλη στο χαρτί. Η γιαγιά μου τρελάθηκε που το είδε κ το έδειχνε σε κόσμο. Δεν το πίστευαν ότι είχα κάνει τέτοια δουλειά στα τρία μου. Μα είναι θέμα αγάπης προς αυτό που θες να κάνεις. Ότι θέλεις το μπορείς. Ότι πιστεύεις το καταφέρνεις. Τόσα συναισθήματα αυτή τη βδομάδα που βλέπεις τρελάθηκε ο οργανισμός μου. Είχα να σηκώσω πυρετό από το γυμνάσιο.
Φυσικά δεν γίνεται να χαρείς και να μην στο χαλάσουν κοντινοί παράγοντες.
Συχνά αναρωτιέσαι, μα καλά κανένας πια δεν θέλει να σε βλέπει χαρούμενο?
Κακία κακία και όλα μονόπλευρα. Δεν πρέπει να είμαστε κακοί άνθρωποι αλλά τα κοντινά μας άτομα είναι πρώτα στο να μας απογοητεύουν. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε το τι είναι φανερό.
Η οικογένεια είναι το μόνο που μπορεί να αντέξει σε μια ζωή.
Ω θεέ, η ευθύνη του καλλιτέχνη προς την κοινωνία είναι μεγάλη είπε. Μα τι άνθρωπος. Μίλησε στην ψυχή μου με μια παράγραφο. Ποτέ δεν θα σου αρέσει η δουλειά σου γιατί δεν υπάρχει το μ αρέσει ή το δεν μ'αρέσει. Υποκειμενικότητα γαλήνη ευτυχία. Πόσο σ αγαπώ υποκειμενικότητα. Είσαι το πάν μου. Η λύτρωση μου.
Όπως είπε κ αυτός ο άξιος άνθρωπος που το βλέμμα του βγάζει σπίθες, ο μικρός καλλιτέχνης περνάει μια δοκιμασία αλλά τώρα ξεκινούν τα δύσκολα. Ε προφανώς. Όλο και κάποια έμπνευση θα πάρεις. Απογοήτευση, Αρρώστιες, Στεναχώρια.... ο "καλλιτέχνης" υποφέρει. Καλώς ήρθες στον κόσμο των φοιτητών μικρή μου. Εκεί που όλοι θα καλοπερνάν γιατί "έτσι κάνουν οι νέοι" και εσύ θα είσαι κρυμμένη στο ράφι κλαίγοντας. Μα θα είναι δημιουργικό κλάμα. Με τα δάκρυά μου θα ανατινάξω πολλά μυαλά εγώ.

Εσύ τι γνωρίζεις από θυσίες?

Θυσίες? Και τι ξέρεις εσύ από θυσίες?
Τι γνωρίζεις από έναν κόσμο ερείπιο,
από μια ζωή χαμένη.
Και τι γνωρίζεις από ιστορίες παιδιών που εφιάλτες τους χαλούν τα όνειρα
με σάρκα και οστά.
Τέρατα τα κυνηγάνε, στο μυαλό τους και τα τρώνε.
Τι γνωρίζεις από μοναξιά, αφού ποτέ δεν ήσουν μόνος στο μυαλό σου.
Από αγωνία επίσης, αφού πάντα ένιωθες ασφάλεια με άλλους και με τον εαυτό σου.
Και τι γνωρίζεις από δάκρυ
φαρμάκι ή ναρκωτικό?
Θυσίες. Θα σου πω εγώ τι είναι θυσία.
Να κάνεις πάντα το καλό και ευχαριστώ δεν έχει.
Να βλέπεις κόσμο μέσα από γυάλινα μάτια που δακρύζουν με καημό.
Να ξέρεις πως δεν είσαι ο πρώτος ακόμα κι αν είσαι ο καλύτερος στο πλήθος.
Να ζεις μοναχικός, όσο φιλικός κι αν δείχνεις, το τέρας μέσα σου να προσπαθείς να κρύψεις.
Βλέπεις πως η ζωή είναι θάνατος,
άραγε μετά τι να χει.
Πως ότι και να κάνεις μονάχος θα σαι, στο μυαλό και στη ζωή.
Φίλους δεν θα 'χεις, χρόνο να ζήσεις,
σε όνειρα στάχτες θα κοιμάσαι.
Γιατί το μυαλό σου δεν έχει χρόνο για θνητά αγαθά.
Μα για να μάθει πως μπορείς να μην είσαι μόνος
μέσα στο πλήθος των νεκρών κυμάτων.
Γιατί ποτέ δεν θα νιώσεις ζεστασιά και ευτυχία
όσο γνωρίζεις πως η ζωή είναι μια φαύλη δυστυχία.
Πως ότι υπάρχει υποφέρει ακόμα κι αν δεν το ξέρει.
Πως ότι αγαπάς πεθαίνει
πως όσο κι αν πονάς δεν φεύγει ο πόνος που κρατάς βαθιά μες στην ψυχή σου.
Τι κι αν σου είπαν οι γονείς θα είμαστε μαζί σου
τι κι αν σου λένε τα παιδιά που βγήκατε στο μπαρ
πως η ζωή είναι ωραία ζήσε αγάπα γέλα
εσύ τον θάνατο θα αναζητάς
για να σε σώσει από τα χέρια
του αργού θανάτου
του βασανισμού
και του  εαυτού σου.
Εσύ τον θάνατο θα αναζητάς
γιατί θα ξέρεις πως
μόνος γεννήθηκες
και μόνος θα πεθάνεις.

Η δύναμη της μοναξιάς

Άλλαξε ο καιρός
σκοτείνιασε ο ουρανός.
Το πρόσωπό μου κοίταξα
και έγινε καπνός.
Είδα στον καθρέφτη
πόνο και αγωνία.
Μάτωσαν τα χείλια
με κάθε λέξη του.
Και ένιωσα φοβία
για κάθε μου πικρία
για κάθε μου ανάγκη
να λέω
πως μπορώ.

Μου πήραν τον αέρα
μου πήραν την ελπίδα
που μόνο αυτήν κρατούσα
στα χέρια μου σφιχτά.
Με είδαν καθώς έπεφτα
στο χώμα καθώς έκλαιγα
με πέρασαν για αδύναμη
και ξέχασα την δύναμη
που είχα συντροφιά.

Μονάχη περπατούσα
που όντως κι όμως ήμουν
και κάθε μου πνοή
που με χτύπαγε γερά
εκεί που με κρατούσα
την λύπη μου χτυπούσα
που χτύπαγε αλύπητα
την πέτρινη καρδιά.

Και τώρα εγώ χορεύω
τον πόνο κοροϊδεύω
του λέω πως δεν έχει
δύναμη και καρδιά.
Γιατί κάποτε είχα
και τώρα έχω σκόνη
μα να θυμούνται όλοι
η σκόνη μου πετά.

Εμένα.

Είχα κοπίδια και ψαλίδια από μικρό στα χέρια μου κρατούσα σφιχτά πολύ.

Με φώναζαν και τα άφηνα μπορεί το χέρι σου να πληγωθεί αίμα να βγει και να χυθεί

Μα εγώ δεν τα άφηνα ποτέ κι έτσι πληγώθηκα 

Μα έμαθα από λάθη και τα λάθη μου εμένα 

φίλοι γίναμε καλοί και τώρα κλαίμε πλέον παρέα

Μα όταν ήμουνα μικρή δεν μου μαθαίνανε ζωή τι να εστί

Μα δεν μου μάθανε πως οι άλλοι αγαπούν να τρων αγνές ψυχές

τις βράζουν και τις καίνε

Δεν μου λένε.

Μόνη μου τα είδα και έμαθα

Μα έμαθα από λάθη και τα λάθη μου εμένα

παρέα κάναμε και παίξανε με εμένα.

Οι δαίμονες μου πνίξανε εμένα.

Εμένα.

Εμένα,

εμένα.

Lord, Winter, Welcome Back.

And now I understand what crawls under my skin, that's haunting me inside.
I now understand that  winter is coming back to take me in his arms and hug me softly with his white cold but yet beautiful wings like silk and look me with his cold shaded eyes. This is going to be like always..
I understand that these winter scars shatter me and sink me in melancholy, I waited for this, this is what makes me feel myself. This is my season. So different. It makes me suffer, it can change me as a person year by year, oh dear winter, i sense you. I sense you here already. You are coming to make me think of everything again. To torture my mind like this.. but thats the way I love you. You are always the best. You make me    feel    things.
I sensed you. I knew it. I know everything.
And now I go back to sleep before I start think again.

Να τος και πάλι ο πολεμιστής αρπάζει το όπλο του για μια φορά ακόμα για να πάει στη μάχη.
Αυτή τη φορά θα κερδίσει σκέφτεται. Τα έχει κανονίσει όλα. Έχει εξορκιστεί πλήρως.
Θα πάει εκεί και χωρίς σταγόνα αίματος θα μπήξει το σπαθί στο έδαφος και θα κραυγάζει συνθήματα νίκης και ελπίδας. Ο πόλεμος δεν τελείωσε ναι, μα ήρθε η ώρα να κριθεί για το πόσο αξίζει να έχει πιθανότητες για να είναι εκεί.. στην πρώτη σειρά.

Κατάσταση, ασταθής.

Ώρες ώρες νιώθω άχρηστη, και αυτό όχι επειδή δεν τα έχω καλά με τον εαυτό μου αλλά επειδή κοιτάω τους γύρω μου και φοβάμαι πως η όλη προσπάθεια του να μην τους μοιάζω ούτε στο ελάχιστο είναι ανώφελη. Η όλη πνευματική μου αναζήτηση μακριά από τον κλειστόμυαλο κόσμο τους είναι μονάχα το αποτέλεσμα της αποξένωσης μου από τους πάντες. Κι αυτό γιατί πάντα πέρα από το ότι θα είμαι άλλο ένα βρωμερό ον που απλά ζει για να καταναλώνει, προσπαθεί να δείξει πως προσπαθεί και αναγκάζεται να σέρνεται μέσα στην ίδια μούχλα που όλα αυτά τα παρτσακλά όντα δημιούργησαν και κολυμπούν ανέμελα, θα τους έχω κι ανάγκη κ όλας.

Όντα που αν δεν βασανιστούν, δεν νιώσουν τον πόνο, την αποξένωση, την θλίψη, τον θάνατο μέσα στο πετσί τους δεν θα καταλάβουν ποτέ την ίδια τους την ύπαρξη πέρα από τα μικροσκοπικά ρουχαλάκια, τις προσπάθειες για αποπλάνηση, την ανάγκη για θρέψη του εγωισμού τους και την ικανοποίηση του εαυτού τους αποβλακώνοντας τον, που καλά κάνουν για να μπορούν να ξεχωρίζουν έτσι τα λαμπρά παραδείγματα που θα σκέφτονται πως θα ξεκινήσουν τον δρόμο τους προς την πνευματική αναζήτηση και όχι για το τι θα βάλουν στην τρυπούλα τους η το αντίστοιχο. Ε λοιπόν τα σιχαίνομαι και δεν φοβάμαι να το πω. Αυτά τα πλάσματα τα σιχαίνομαι. Και ντρέπομαι που ανήκουμε στην ίδια κατηγορία. 

Γιαυτό και προσπαθώ να βρω τον δρόμο μου μακριά τους. Εκεί μακριά σε ακατοίκητα μέρη χωρίς την παρουσία των ανθρώπων υπάρχει η μαγεία. Η πραγματική ελευθερία. Η καθαριότητα. Η αγάπη και η γαλήνη που τόσο αναζητώ.
Μακριά από αυτούς που λένε πως ενδιαφέρονται μα κάνουν κακό, μακριά από όσους αδιαφορούν, μακριά απ'όσους χώνουν τη μύτη τους εκεί που δεν πρέπει, μακριά από τα βρωμερά όντα τους κοινούς ανθρώπους.

Στον δρόμο του Θεού. Έχω ερωτήσεις πολλές γι αυτόν.
Με αγάπη προς το άγνωστο. Μια άγνωστη.

Ένα "τσακ" είσαι;

Θυμάσαι μήπως εκείνο το εύθραυστο πραγματάκι που σου είχα πει στην αρχή να το κρατάς γερά και προσεκτικά να μην σου σπάσει?

Ε, λοιπόν το έσπασες.

Και επειδή δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς αλλά μάλλον τόσο καιρό υποθέτεις πως δεν έχω ψυχή για κάποιο λόγο ή μήπως άλλοι μυαλωμένοι κοντινοί σου στο λένε να ξέρεις πως έχω και τυχαίνει πάντα να την χαραμίζω για άτομα που αδιαφορούν για μένα.
Ως εδώ λοιπόν. Αυτό που μου την δίνει περισσότερο απ'όλα είναι όταν δεν με ακούνε. Και πόσες φορές έχω πει πράγματα και με γράψανε. Και πάντα ότι λέω γίνεται ρε πούστη.. τι κατάρα είναι αυτή?
Οι άνθρωποι αλλάζουν ή μήπως εγώ είμαι τυφλή? Γιατί σύμφωνα με όλα αυτά εγώ δεν είμαι άνθρωπος. Για μένα αυτά δεν είναι λογικά συμβάντα.
Και το κακό είναι πως εγώ βρίσκομαι στη δύσκολη θέση πάντα να με ζουλήξω για να μην κάνω του κεφαλιού μου και να βάλω σε τάξη πράγματα.
Ίσως πολύ τάξη έπεσε από μένα. Κάντε και καμιά δουλειά εσείς λοιπόν από δω και πέρα...
Μάζευε τα κομμάτια από την ζημιά που έκανες γιατί εγώ βαρέθηκα να μαζεύω κομματάκια από το πάτωμα και να τα κολλάω.
Μην το ψάχνεις είμαι διαφορετικό άτομο. Έχω συναισθήματα. Δεν ξέρω αν ξέρεις και γνωρίζεις από αυτά πάντως η πετρούλα που διαθέτεις μόνο συναίσθημα δεν είναι. Τα συναισθήματα είναι βασανιστικά. Δεν τα αντέχουν όλοι. Οι περισσότεροι δηλαδή δεν τα αντέχουν. Είναι αυτά τα άτομα που γυροφέρνουν στα κλαμπ και στην καλοπέραση με τσουλιά και λιγούρια φίλους, ναι καλά υπέθεσες αυτά τα άτομα που βρίζω όλη την ώρα, που αντί να παραδεχτούν τα σφάλματα τους και να βάλλουν την ζωή τους σε τάξη, να καταλάβουν τι σκατά λείπει επιτέλους και μπαίνει αέρας από κάπου, κάνουν ξέφρενα πάρτυ, βάζουν μάσκες και δείχνουν πόσο όμορφη ζωή έχουν.
Οι άνθρωποι φοβούνται το σκοτάδι. Φοβούνται την αλήθεια. Γιαυτό ζουν μια ζωή σε ένα ψέμα. Προτιμούν ένα γλυκό ψέμα παρά μια σκληρή αλήθεια.
Γιατί όταν πονάς υποφέρεις και φαίνεται. Και όταν νοιάζεσαι το δείχνεις δε το λες.
Και δεν πνίγεις τα συναισθήματα σου πίσω από θυμό. Ούτε φοβάσαι να κλάψεις μήπως και φανείς αδύναμος. Και όταν αγαπάς το δείχνεις. Δεν το λες. Ούτε λες πως δεν έχεις άλλη αγάπη να δώσεις και πως μόνο αυτό μπορείς.  Υποτίθεται πως το άπειρο δεν τελειώνει. Επίσης τα ψέματα δεν τελειώνουν και αυτό το βλέπω καθημερινά παντού γύρω μου. Μια ζωή το βλέπω. Κουράστηκα και βαρέθηκα.  Ίσως είναι καιρός να βγει προς τα έξω η μαύρη πλευρά του εαυτού μου μιας και την έχω πνίξει, την έχω αλυσοδέσει γιατί έχει αφηνιάσει με αυτά που βλέπει στον κόσμο. Και είναι πεινασμένη.
 Τουλάχιστον μου δίδαξαν πως δεν πρέπει να στηρίζομαι πουθενά τελικά. Μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής μου θα είμαι μόνη μου στο μυαλό μου και θα έχω εμένα για να στηρίζομαι από τον συνεχή πόλεμο που μου κάνω.  Είμαι πολύ ρομαντικιά πρέπει να το κόψω κάποτε. Αλλά πιστεύω πως αξίζω θυσίες. Αξίζω να κάνει κάποιος τις μέγιστες θυσίες για μένα. Το αξίζω και δεν δέχομαι τίποτα λιγότερο από αυτό.

Όνειρο ήταν. Ξύπνα.

Εγώ είμαι στο ράφι όπως πάντα, τα χαρμόσυνα χαμόγελα έχουν τελειώσει, η ζωή μοιάζει σαν ταινία παλιού κινηματογράφου αν και το έχω ξαναπεί νομίζω κάποτε και μου θυμίζω με σουρεάλ έκδοση του εαυτού μου σε καμβά που με απεικονίζει προσπαθώντας να βάλω την καρδιά και το μυαλό μου στον καταψύκτη. 
Η μαλακία είναι οτι έληξε και εγώ ακόμα ζω στην αυταπάτη. Το θέμα είναι πως σε αυτές τις περιπτώσεις ταμπελάκια με την ημερομηνία δεν υπάρχουν και ο "καταναλωτής" αναγκάζεται να τρώει τα ληγμένα. Που να το φανταστείς πως λήγουν και οι άνθρωποι όμως. Πιστεύεις και ελπίζεις πως επειδή έχεις εσύ τις αυτοκαταστροφικές και αυτοκτονικές τάσεις θα τις έχει και ο άλλος και θα κρατήσει αναμμένο το κερί σε όλη την διαδρομή. Δεν είμαστε στους ολυμπιακούς αγώνες όμως.
Το κακό με αυτόν τον κόσμο είναι πως ποτέ δε σε παίρνει στα σοβαρά. Ο μόνος τρόπος για να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά είναι να σε δει να καταστρέφεσαι. Να εξαϋλώνεσαι.
Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο να ικανοποιηθεί από αυτό. Εσύ το μήνυμα που ήθελες το πέρασες πάντως. Και όπως και δεν γίνεται κανένας να μπει στο μυαλό σου και να καταλάβει πόσο διαφορετικά τα βλέπεις όλα γύρω σου από τα συνηθισμένα πρότυπα τότε συνεχίζεις να μένεις μόνος και να κλείνεσαι όλο και περισσότερο στον εαυτό σου.
Δεν είναι η επιλογή σου απλά γίνεται. Τουλάχιστον στον καταψύκτη δεν έχει τόση ζέστη σκέφτεσαι. Ή μήπως αυτό είναι μια δικαιολογία που δίνεις για να δεις πόσο πρόθυμοι είναι οι άλλοι να μπουν επίσης στον καταψύκτη μόνο και μόνο για να μην σε δουν να γίνεσαι πάγος? Ε, λοιπόν δε ξέρω για τους άλλους εγώ θα το έκανα αν ήμουν σίγουρη πως αξίζει. Εξάλλου αν δεν κάνεις θυσίες πως θα δεις τι επρόκειτο να εξελιχθεί στο μέλλον. Αν δεν ιδρώσεις καλλιεργώντας το χωράφι σου πως περιμένεις να καρποφορήσει και να γεμίσει ζωή? 
Περισσότερο με φάντασμα που πλανιέται στους διαδρόμους τη νύχτα μου θυμίζω κάθε βράδυ. Είναι κάτι που με στοιχειώνει βλέπεις μια ζωή. Μιλάω στα στοιχειά γιατί αυτά με ακούνε και δεν μιλούν. Με αφήνουν να ολοκληρώσω ότι λέω και σέβονται την ύπαρξη μου. Κάθε βράδυ είναι εκεί για μένα. Κάθε βράδυ...
Και στον υπολογιστή τα χαράματα με το που φύγουν όλοι πάω για ύπνο με το ζόρι μιας και δεν υπάρχει κάποιος άλλος να μου κρατήσει συντροφιά για να μην βάλλω τα κλάματα και θυμάμαι πόσο μόνη μου είμαι μέσα στο ίδιο μου το μυαλό. Πίστευα πως ο κόσμος μου είναι πιο όμορφος από των άλλων. Μου τον βομβαρδίζουν συνεχώς.
Περπατώ στον δρόμο και τους αποφεύγω όλους. Μην με κοιτάξουν. Ακόμα και τα βλέμματα είναι βαριά πλέον. Δεν κρύβουν ποτέ θετική ενέργεια.
Και αφού δεν παίρνω θετική ενέργεια από το περιβάλλον έξω κλείνομαι μόνη μου στον εαυτό μου για να δημιουργήσω τη δική μου. Χρειάζομαι άπειρη βλέπεις. Κατανάλωσα την περισσότερη όλα αυτά τα χρόνια. Ότι κάνω το κάνω επειδή πρέπει και ξέρω τα όρια μου.
Αρχίζω και με φοβάμαι. Βλέπω πως αποκτώ δύναμη. Πως είμαι ικανή να χτίσω πράγματα για μεγάλο χρονικό διάστημα και μόλις μου πάνε στραβά να τα βάλω μπουρλότο και να τα κάψω, να τα ανατινάξω στον αέρα. Και καθώς θα πέφτουν οι στάχτες τους θα μου θυμίζουν όνειρα, αστέρια που πέφτουν από τον ουρανό και θα κάνω ευχές, ευχές που ποτέ δε μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω, αλλά θα είναι όλα μια παραίσθηση βλέπεις γιατί θα είναι η καταστροφή μου και εγώ θα κάνω όνειρα πάνω της.
Θα κάνω όνειρα πως κάποια στιγμή που όλοι θα με αφήσουν εγώ θα έχω το κουράγιο να σηκώσω το κεφάλι και να πω ένα όνειρο ήτανε. Και να συνεχίσω να χορεύω στη βροχή των αστεριών που θα δημιουργώ καθώς όσα έχτισα θα πέφτουν νεκρά στο χώμα.
Καθώς δεν θα φοβάμαι να ζήσω γιατί θα ξέρω πως όλα απλά είναι ένα όνειρο, και τα πάντα γύρω μου θα είναι ψεύτικα.

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις, έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης. 

Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, 
έχουν το ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα. 

Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα. 
Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη... 

 ~Ρομπέρτο Μπενίνι

Some people want to find a reason to live, I search a reason to die for.

If I was in the center of attention
I would long for privacy
and loneliness.
And if i 'd have a shoulder to cry
I'd search for something else.

I always wanted to survive
But cannot be.
I always needed to be fine
But I wont let me.

I am alone in my own mind
to fight for me.
I still here trying to stay alive
without a reason
Could you give me just a sigh
by any chance
Would you lend me just a hand
to find a reason not to fall.

I always wanted to stay alive
But cannot be.
I always needed just to shine
But I wont let me.

This world is just not for me
The silence is my friend
And everyone my enemy.
You hurt a different soul
Which just dont understand
And anyway you wont understand

I am here just to write about
the light I am trying to find.
I know there is something out there
that can make my life.
Far away from people and humanity
there is a peaceful strife
The elements the spirit life
that maybe wants me more than here.

I am gonna try to help them out
to find me when they want.
As nobody else tries to find me
I am gonna find a soul alone.

To die for.

There is no hope.

Η υπομονή μου έχει χτυπήσει κόκκινο καθώς όρεξη δεν υπάρχει, λεφτά δεν υπάρχουν και το μόνο που υπάρχει και μου απομένει είναι η έμπνευσή μου στο να γράψω καμιά νέα μπαρούφα στο να σχεδιάσω καμιά νέα ψαγμένη εικόνα η στο να δημιουργήσω άλλη μια συναισθηματική χαζομάρα που δε θα δει κανένας.

Εγώ ένα δε καταλαβαίνω πως γίνεται να με θεωρούν όλοι τόσο καλό άτομο και κανένας μα κανένας να μην κάνει την παραμικρή προσπάθεια για να με μάθει. Επίσης δεν καταλαβαίνω πως τα άτομα που συμπεριφέρονται σε όλους σαν σκουπίδια να είναι πάντα τα πιο δημοφιλή να τους αγαπάνε όλοι, να περνάνε χρόνο μαζί στα πιο διασκεδαστικά μέρη, με άτομα που υπό άλλες συνθήκες πχ αν ήσουν εσύ στην θέση τους δεν θα γυρνούσαν ούτε να σε φτύσουν. 

Και εσύ σαν καλό πρόβατο έτρωγες όλα τα βρισίδια, την μοναξιά, τα βιβλία στο κεφάλι, τις σκέψεις, τα προβλήματα, το θάψιμο μόνος σου μόνο και μόνο επειδή δεν είσαι γλυφτράκι, πουτανάκι, σπασικλάκι, και είσαι ένα διαφορετικό άτομο με διαφορετική κοσμοθεωρία.

Κάπως έτσι δημιουργούνται οι τρελοί. 

Και κάπως έτσι τους κλείνουν στα ψυχιατρεία επειδή τους θεωρούν τρελούς.

Είναι άδικο. Να τρως όλα τα σκατά στα σχολικά χρόνια από όλον τον κόσμο και ξαφνικά όλοι μετά γίνονται κουλ, προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή και τα καταφέρνουν άνετα, έχουν παρέες χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια και όλα ΟΛΑ τα άτομα που σε μίσησαν γιατί απλά σε φθονούσαν κάνουν παρέα με άτομα που ίσως και τελικά να αξίζουν τα μούτρα τους γιατί δεν ξέρει κανένας να εκτιμάει απ οτι φαίνεται στις μέρες μας, οι εχθροί πάνε με τους εχθρούς οι ρηχοί με τους ρηχούς και το καλό πλέον δεν έχει ποιότητα και αξία.

Έχω κουραστεί από τον απίστευτο υλισμό γύρω μου.

Δεν αντέχω το οτι δεν μπορώ να έχω σύνδεση με την φύση εδώ πέρα. 

Νιώθω σαν να είμαι στην απομόνωση. Δεν υπάρχει τρόπος για να ηρεμήσω.

Δεν υπάρχει κατανόηση.

Τα λιγοστά άτομα που θα μπορούσα να συννενοηθώ βρίσκονται μίλια μακριά μου.

Που είναι τα άτομα που με αγαπάνε όταν τα χρειάζομαι.

19 και τόσο χαμένη. Και μόνο στην ιδέα του οτι δεν έχω ζήσει τίποτα ακόμα κουράστηκα.

Κουράστηκα με τη ζωή από τώρα.

Ας με αποτελειώσει να τελειώνουμε.

Μακάρι να υπήρχε τρόπος διαφυγής. Χρειάζομαι κάπου να μιλήσω. 

Γύρνα και άκου εσύ που με ακούς για μια φορά τα λόγια μου.

Μόνο τα στοιχειά με ακούνε, οι άλλοι μονάχα μιλούν.

Βαρέθηκα τον κόσμο και τους βρωμοανθρώπους του.

Κάθε μέρα και περισσότερο.

Κάθε νύχτα και περισσότερο.

Σβήνω.

Αχ βαχ.

Αχ...
Κι ήταν γραφτό εδώ να ζω για να υποφέρω.
Αχ
Κι ήταν αιώνας η κάθε μου ανάσα.
Αχ
Να ήταν μόνο μια πληγή η αναπνοή μου
Αχ
Κι ας ήταν η τελευταία μου στιγμή μου

Μα...
Μα μόνο αυτό ζητούσα
Μα
Μα μόνο αγάπη καρτερούσα
Μα
Μα ήταν όμορφα εκεί πάνω
Μα
Καθώς έπεφτα μου έλεγα "την κάνω".

Και..
Και είχε αέρα όταν τους κοιτούσα
Και
Και τώρα πικρός ο υδρότας στο μέτωπό μου
Και
Και πως πονάει η θηλιά στο λαιμό μου
Και
Και ίσως να είναι πιο όμορφα εκεί.

Θάνατε, ερωτεύσου με.

Κι εφόσον η ζωή με τυραννάει
δε μ αγαπάει, δε μ αγαπάει.
Κι αφού εγώ την αγαπώ θα την αφήσω
να μου πάρει την καρδιά και να πετάξει μακριά.
Θα πω τον θάνατο να ψάλλει τραγούδια ερωτικά
για εμάς τους δυο.

Το παιχνίδι.

Γιατί χάνεις το παιχνίδι? Υποτίθεται πως ήσουν καλός σε αυτό.
Τώρα πρέπει να το αρχίσουμε πάλι από την αρχή.
Αλλά δεν έχω όρεξη να παίξω πάλι το ίδιο παιχνίδι.
Ξέρεις πόσο εύκολα βαριέμαι.
Ξέρεις πόσο εύκολα κουράζομαι.
Είχες πει οτι είσαι καλός όμως.
Εγώ δεν τα συγχωρώ τα ψέματα, το παιχνίδι μου είναι δύσκολο και δεν είσαι καλός αν δεν μπορείς να το παίξεις.
Δεν καταλαβαίνω από προσπάθειες ούτε από λόγια.
Είναι εύκολο να τα παρατάς και να φεύγεις. Αυτό κάνουν αυτοί που κοιτάνε την καλοπέραση.
Θα μπορούσες να περάσεις καλά παίζοντας και το παιχνίδι μου αλλά δεν στο λέω.
Τώρα χάνεις, και θα είσαι άλλος ένας χαμένος στη λίστα.
Θα μπορούσες να είχες φτάσει κοντά όμως γιαυτό μου την έδωσε.
Πίστεψα σε εσένα σε μια φάση.
Άρχισα να εκπλήσσομαι, να χαίρομαι.
Όμως έμεινες πίσω. Και άφησες και το παιχνίδι πίσω.
Έχασες την σειρά σου. Δεν κάνεις καμία κίνηση.
Κι αν δεν μπορείς να κερδίσεις το παιχνίδι μου δε θα μπορέσεις να κερδίσεις κανένα άλλο.
Πίστεψε με ξέρω να παίζω.
Ξέρω το παιχνίδι μου απ'έξω.
Και στα δύσκολα παιχνίδια γίνονται καλοί μόνο αυτοί που έχουν υπομονή και προσπαθούν.
Λυπάμαι. Παρόλα αυτά το ζάρι είναι στα χέρια σου.
Ανάλογα με το τι ζαριά θα έχεις θα συνεχίσεις ή όχι.
Πρόσεχε πολύ την κίνησή σου γιατί μπορώ να σε πετάξω έξω από το παιχνίδι μου όποτε θέλω.
Εξάλλου είναι δικό μου και μόνο δικό μου.
Αν και ότι και να πω αγγαρεία θα το κάνεις.
Λυπάμαι.
Που έχασες το παιχνίδι εννοώ.

Όσες φορές κι αν καταφέρω να ηρεμήσω κατά κάποιο τρόπο, τελικά πάντα θα ανακυκλώνω σκέψεις μου. Πάντα θα σκέφτομαι αυτά που με πονάνε ακόμα κι αν ξέρω πως είναι λάθος, ακόμα κι αν δεν υπάρχει λόγος να τα σκέφτομαι, ακόμα κι αν το ξέρω εγώ η ίδια, πάντα θα τα σκέφτομαι.
Από αυτό και μόνο θα έπρεπε να με στολίζω με βρισίδια. Δεν μου επιτρέπω να κάνω τέτοια λάθη.
Κι όμως τα κάνω....

Αυτό ήταν. Ένοιωθε συντετριμμένη.
Σκεφτόταν πως η ζωή δεν έχει κανένα νόημα.
Ήταν μόνη όπως και να έχει.
Ξυπνούσε και ευχόταν να μην είχε ξυπνήσει.
Δεν είχε διάθεση για τίποτα.
Έβγαινε στο μπαλκόνι και σκεφτόταν τι καλά που θα ήταν να είχε το θάρρος να πέσει, να τα τελείωνε όλα και παράλληλα να δημιουργούσε και μια φορά έναν λόγο να μιλάνε όλοι γι αυτήν.
Να βρει έναν λόγο να την σκεφτεί κάποιος και να τρομάξει. Να νιώσει κάτι, έστω και λύπη γι αυτήν.
Θα ήταν ένας λόγος να ασχοληθεί για μία φορά ο κόσμος μαζί της. Να γυρίσει και να κοιτάξει. 
Και ίσως και να αναρωτηθεί για το πώς ένιωθε...
Έτσι κι αλλιώς τα όνειρα που βλέπει λένε πάντα την αλήθεια.
Όλο για πεσίματα από κτήρια μιλάνε.
Τι κι αν είναι αλήθεια?
Ακόμα και τα κοντινά της άτομα δεν την καταλάβαιναν.
Ακόμα και να την καταλάβαιναν δεν μπορούσαν να τη βοηθήσουν.
Δεν υπάρχει σωτηρία όταν δεν υπάρχει νόημα.
Η ζωή είναι ένας εφιάλτης για εκείνη.
Ποτέ δεν είχε αυτό που ήθελε.
Και ότι έχει θα το χάσει.
Τι σήμερα τι αύριο.
Δεν έχει σημασία.
Δεν έχει όρεξη να κάνει τίποτα πλέον βλέπεις. Να βγει έξω, να δει ανθρώπους.
Τους συχαίνεται. Τους συχαίνεται με όλη της την ψυχή.
Δεν έχουν ψυχή βλέπεις. Πράττουν ανάλογα χωρίς συναίσθημα.
Ο καιρός είναι χάλια. Πολύ ζεστός. Της κόβει την ανάσα.
Δεν έχει χρήματα να πάει πουθενά. Είναι παγιδευμένη στις σκέψεις της.
Ούτε άτομα να την καταλαβαίνουν έχει.
Το μόνο που την χαροποιεί είναι το σκυλάκι της που της κουνάει την ουρά όποτε το κοιτάζει και του ρωτάει γλυκά αν θα ήθελε να πάει βόλτα ή αν θα ήθελε να φάει, ενώ τα δάκρυα πέφτουν απαλά στα μάγουλά της.
Γέρικο είναι και φοβάται να μην το χάσει. Δεν είναι ωραίο να χάνεις μια αγνή συντροφιά που είχες για χρόνια.
Ο κόσμος δεν ξέρει από προβλήματα λέει.
Όντως δεν ξέρει.
Κοιτάζει να λύνει των άλλων ενώ έχει αυτός πρόβλημα και δεν το ξέρει.
Τουλάχιστον αυτή το ξέρει.
Το παραδέχεται.
Και η γνώση είναι κατάρα λέει.
Μακάρι να μην ήξερε τίποτα.
Οι χαζοί είναι αυτοί που ζηλεύει περισσότερο απ'όλους.
Μακάρι να είχε το θάρρος να πέσει.
Να πετάξει μια φορά σαν τα πουλιά που πάντα θαύμαζε.
Που πετάνε ελεύθερα.
Ας πετούσε σαν μια πεταλούδα που ζει μονάχα μια μέρα.
Και μετά ας πέθαινε.
Όλο τα ίδια και τα ίδια.
Καλοί ηθοποιοί οι γύρω της. Αυτή καθόλου.
Είναι παράξενο πως προσπαθεί να δείξει το πως νιώθει μήπως κάποιος ενδιαφερθεί να ανοίξει την ψυχή της, γιατί μονάχα λίγοι αξίζουν κάτι τέτοιο, αλλά κανένας δεν νοιάζεται να κοιτάξει κάτω από την μάσκα της.
Πνίγεται στα ίδια της τα δάκρυα.
Νιώθει ότι δεν αντέχει άλλο.
Ξεσπάει.
Άλλη μια μέρα πέρασε. Πόσες ακόμα άραγε? Δεν θα ήθελε να ξέρει.
Κανένας ειδικός ή "φίλος" ή γνωστός δεν βοηθάει.
Ο εαυτός της μπλόκαρε.
Η καρδιά της όμως χτυπάει.
Άγχος.
Πόνος.
Φόβος.
Δεν υπάρχει ενδιαφέρον για το τίποτα.
Δεν υπάρχει διέξοδος.
Τίποτα δεν της αρέσει.
Τίποτα δεν έχει νόημα.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ.
ΤΙΠΟΤΑ.
ΤΙΠΟΤΑ.
ΤΙΠΟΤΑ.

....και ο κόσμος σκοτείνιασε και πάλι.......

ΦΜΛ.

Τελικά πώς γίνεται πάντα όταν χαλαρώνω και ακούω μουσική να μου έρχονται όλες οι σκέψεις μαζεμένες και να έχω την ανάγκη να γράψω για να φύγει το βαρίδιο από πάνω μου.
Δεν έχω διάθεση να βγαίνω από το σπίτι ούτε για τις απαραίτητες αρμοδιότητές μου.
Προσπαθώ να διαγράφω τις σκέψεις με καλοπέραση και χαλάρωση.
Γιατί ξέρω πως, αν βγω από το καβούκι μου θα πονέσω.
Και μετά δεν θα το αντέξω.
Η ζωή έχω καταλάβει πως, αν και δεν σημαίνει τίποτα για μένα, είναι όλη κ όλη ένα μάθημα.
Και ξέρεις πόσο πολύ μισώ τα μαθήματα...
Γεννιέσαι λευκό χαρτί και μέχρι να πεθάνεις πρέπει να γράψεις την δική σου εργασία.
Δεν μπορώ άλλες εργασίες πραγματικά.
Παίζει να έχω καταντήσει η καλύτερη μαθήτρια της ζωής.
Και καλύτερα να μην μιλήσω για τα μαθήματα που έχω πάρει έως τώρα.
Και ναι, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις σε αυτή τη ζωή. Μονάχα αν το πιστέψεις.
Είναι και οι συνέπειες βέβαια που σε σταματάνε. Είναι και οι φοβίες.
Ας είχα φτερά και ας ζούσα μια μέρα σαν εκείνες τις πεταλούδες.
Θα έβλεπα τα πάντα γύρω μου τόσο γρήγορα, θα πετούσα να δω όλο τον κόσμο, μόνο που δεν γίνεται να δω όλο τον κόσμο, όλο το σύμπαν.
Θα τελείωνα την εργασία μου νωρίτερα.
Πριν προλάβω να δεθώ με καμία ψυχή.
Πριν προλάβουν να μου δημιουργηθούν κι άλλες φοβίες.
Πριν χάσω ότι στήριγμα έχω... μέχρι το τέλος.
Πριν με δω να χάνομαι.
Να και κάτι που δεν μπορώ να αποφύγω όσο πολύ κι αν το θέλω.
Ας ελπίσω στο μετά. Κι ας δώσω δύναμη σε αυτό που θέλω να γίνει.
Η φύση ποτέ δεν με απογοήτευσε.
Αφού δεν έχω εμπιστοσύνη στο είδος μου θα έχω σε αυτή.
Αυτή είναι πιο σοφή απ'όλους.
Αυτή ξέρει...

Μια φορά και μια νυχτιά.

Τελικά όντως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Η νύχτα είναι πολύ πιο όμορφη όταν περπατάς κάπου έξω, ήσυχα.
Ξεχνάς για λίγο τα πάντα. Ξεχνάς ότι σε κρατάει πίσω.
Πεθαίνουμε ξέρεις.
Κάθε λεπτό που περνάει και ένα κομμάτι μου χάνεται για πάντα.
Κάθε λεπτό που περνάει χάνω και μια ευκαιρία για να γίνω ο πιο ευτυχής άνθρωπος στον κόσμο.
Τόσα μαθαίνω και όλα με ρίχνουν κάτω.
Με βαράνε αλύπητα.
Μου λένε να μην ελπίζω.
Μα δεν θέλω να πεθάνω. Δεν θέλω.
Ακόμα κι αν δεν μου έχουν απομείνει ανάσες δίχως πόνο.
Εγώ θα υπομένω.

Είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ πάλι το ίδιο όνειρο.
Νιώθω λες κι έρχεται κοντά μου με τον καιρό.
Άσε με εδώ να μείνω.
Ξαφνικά οι σκέψεις πετάνε.
Πρέπει να σκληρύνω. Πρέπει.
Πρέπει να επιβιώσω.
Είναι δύσκολοι καιροί για να ελπίζεις.
Πρέπει να κρατήσω τη φλόγα αναμμένη.

Κανείς δε μπαίνει στον κόπο να σε μάθει.
Κοιτάζει σχολιάζει και φεύγει.
Μα τόσα κομμάτια μου έχω δώσει που δεν έχω τίποτα πια για μένα.
Θα πεθάνω εδώ στον κρύο εαυτό μου.
Χαρίζοντας χάνεσαι.
Δωρίζοντας πεθαίνεις.

Ήταν κάτι που με άλλαξε με τον καιρό.
Απίστευτα με πόνεσε.
Αχ, δεν ξέρεις. Δε θα μάθεις.
Είσαι απλά ένας περαστικός από τους πολλούς.
Έχω μια ιστορία που δεν θα μάθεις ποτέ.
Δεν ζήτησες ποτέ να την ακούσεις.

Είναι ωραίο να έχεις μια φωνή ζεστή να σε αγκαλιάζει.
Να σου λέει ηρέμησε, θα φύγει θα περάσει.
Εγώ είμαι μακρυά αλλά εδώ θα είμαι.
Η διαφορά με τον κόσμο που είναι κοντά και δεν σε βλέπει.
Το πρόσωπό σου όταν σημαίνει περισσότερο απ'όλα.

Θαυμάζοντας την πέτρα, μαθαίνεις να σκληραίνεις.
Τελικά ο χρόνος με τρομάζει περισσότερο απ'όλα.
Περισσότερο από εμένα.
Περισσότερο από τα όνειρα που βγαίνουν.
Περισσότερο από τις σκιές που με κοιτούν την νύχτα.
Δεν τις φοβάμαι. Δεν φοβάμαι τίποτα.
Πέρα από τον χρόνο.

Θα φύγουν όλα και θα μείνω μόνη μου.
Ή μήπως, θα τους αφήσω όλους μόνους?
Ίσως και να φύγω νωρίτερα για έξω.
Με το μαχαίρι στην ψυχή μου
σίγουρα δεν θα αντέξω.

Μου μίλησε το βράδυ πάλι
μου είπε μην φοβάσαι.
Κι αν σε τρομάξει τίποτα γέλα
θα φύγει, άσε.

The curse.

Είχα πολλές κατάρες υποθέτω.
Άγχος, μανιοκατάθλιψη, μαζικές σκέψεις, κυκλοθυμία, άσχημες αναμνήσεις, φοβίες, ανασφάλειες.
Αλλά η μεγαλύτερη απ'όλες ήταν που διαφωνούσα με όλα.
Διαφωνούσα με τον τρόπο ζωής που με ανάγκαζαν να κάνω για να επιβιώσω μέσα στην κοινωνία που αυτοί δημιούργησαν.
Διαφωνούσα με το πως θα ακολουθήσω τα όρια που μου έβαζαν.
Δεν έβρισκα το νόημα της ζωής μου εκεί.
Δεν έβρισκα το νόημα της ζωής σε τίποτα από αυτά που λέγανε.
Πρέπει λέγανε... Πρέπει.
Αλλά το πρέπει δεν απαντάει στο γιατί.
Γιατί πρέπει.
Πάντα γιατί πρέπει και ποτέ πρέπει γιατί.
Κι αυτό γιατί διαφωνούσα.
Δεν έβρισκα λογική στη λογική τους.
Ένιωθα φυλακισμένη με τον τρόπο σκέψη τους και όποτε εκφραζόμουν έπαιρνα την απάντηση...
Γιατί έτσι πρέπει.
Δεν είσαι φυσιολογική.
Δεν θα έπρεπε.
Τι να υπάρχει μετά το πρέπει άραγε.

Για μένα η ζωή ήταν ένα ερωτηματικό στο σκοτάδι.
Μια στάλα μέσα σε έναν απέραντο ωκεανό.

Επειδή βλέπεις...
Σε γεμίζουν ψέματα.
Και το μεγαλύτερο που σου λένε είναι πως είσαι ελεύθερος να ζήσεις όπως θέλεις.
Στην πραγματικότητα αυτό είναι απειλή και όχι δικαίωμα.
Η φράση αυτή κρύβει την πρόταση:
Ακόμα κι αν δεν θέλεις έτσι θα ζήσεις.
Ακόμα λοιπόν και να μην θέλω να ζήσω μέσα στην κοινωνία που εφηύραν, ακόμα κι αν θέλω να πάω στις ερημιές να κατοικίσω, θα είναι εκεί να μου θυμίζουν πως...
έχουν πάρει τα πάντα για κτήμα τους.
Δεν υπάρχει κοινόχρηστο τίποτα πλέον να πάρω.
Δεν θα επιβιώσω εκεί έξω χωρίς τίποτα.
Άρα λοιπόν θα μείνω εδώ για να επιζήσω.
Με λίγα λόγια μένω για να επιζήσω.
Με κρατούν αιχμάλωτο για να επιζήσω.
Μου λένε ψέματα πως θα επιζήσω.
Μα μου λένε ψέματα.
Δεν θα επιζήσω...

 Κι αυτό γιατί διαφωνούσα.

Η παραγωγή των ποιητών διακόπηκε.
Γιατί μερικοί χάθηκαν στον ύπνο τους.
Οι ονειροπόλοι χάθηκαν στο όνειρο.
Οι ρεαλιστές στον εφιάλτη.
...Οι σοφοί στο συνειδητό όνειρο.

Το μόνο που θέλω είναι να εξαφανιστώ.
Να εξαφανιστώ και να βρεθώ σε ένα όμορφο και ήσυχο μέρος.
Να κοιτάω τα αστέρια τη νύχτα.
Να μην έχει πολύ ήλιο τη μέρα και να έχει δροσερό αεράκι.
Να υπάρχω σε έναν κόσμο δικό μου.
Να είμαι φυσιολογική και να μην υποφέρω.
Να μην υποφέρω...
Να χορεύω και να τραγουδώ στη βροχή.
Να μην υποφέρω.
Να είμαι ήρεμη.
Να μην κλαίω ποτέ από θλίψη.
Τόσα δάκρυα με έκαναν και στέρεψα...
Να μην υποφέρω.
Να ζήσω για μια φορά στη ζωή μου.

Και μετά ας πεθάνω.

Πάντα έλεγα πως θέλω να γίνω ζωγράφος. Τελικά αυτό που κατάλαβα με τα χρόνια είναι πως θέλω να γίνω ελεύθερος σκοπευτής. Να σκοπεύω απευθείας στο αδύναμο σημείο του καθενός. Να τον αγγίζω ψυχικά. Να τον βαράω αλύπητα. Και απρόοπτα. Τόσο απρόοπτα που δεν θα καταλαβαίνει από που του ήρθε. Αφού δεν μπορώ να έχω πιστόλι θα δημιουργήσω ένα. Θα το ζωγραφίσω. Θα κάνω το πινέλο μου ένα. Και οι φόνοι που θα κάνω θα γίνουν γνωστοί ευρέως. Η τέχνη απαιτεί και μια δόση διαστροφής έτσι κι αλλιώς. Οι απλές τεχνικές, αντιγραφές δεν μου φτάνουν. Η καλύτερη μπογιά είναι το αίμα. Και το καλύτερο έργο είναι αυτό που σε χτυπά κατευθείαν στην ψυχή σου.
Φάτε την σκόνη μου κοινοί αντιγραφείς, καλλιτέχνες.

Ζωή.

Εκείνοι προσπαθούσαν να αγχώνονται, να ζουν την ζωή τους περιμένοντας πως κάποτε θα ζήσουν.

Εμείς προσπαθούσαμε να περνάμε όσο το δυνατότερο καλύτερα πριν μας περάσουν τα χρόνια και μας πάρουν.

Και αγχωνόμαστε γιαυτό.

Λένε πως η ευτυχία βρίσκεται πάντα δίπλα σου μα δεν την βλέπεις επειδή είσαι απασχολημένος με το να κοιτάς για πράγματα που δεν έχεις και θέλεις να αποκτήσεις.
Όταν χάνεις πράγματα και προσπαθείς να τα βρεις άραγε τι είναι? Δυστυχία?
Ίσως όντως να φταίει η  πανσέληνος που όλα πάνε κατά διαόλου.
Αν κι εγώ νόμιζα πως η πανσέληνος είναι στιγμή μεγάλης ενέργειας.
Η ώρα περνάει οι σκέψεις πολλαπλασιάζονται και πάλι δεν βρίσκω κάποιον σκοπό για να γράψω κάτι εδώ. Δεν έχω όρεξη. Βασικά για τίποτα δεν έχω όρεξη.
Είναι αργά ας πάω για ύπνο. Μα τι λέω. Ελπίζω να μην βλέπω εφιάλτες πάλι. Και μακάρι να μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να έχω να κάνω τίποτα αύριο πάλι. Και ελπίζω να σταματήσουν να μου μιλάνε άνθρωποι στα λεωφορεία πριν τους πάρει και τους σηκώσει, η προσπάθεια που κάνω για να το παίξω ήρεμη είναι υπεράνω. Και πρέπει κάτι να γίνει με το μυαλό μου γιατί θα σκάσει. Και δεν ξέρω τι άλλο θα κάνω, μου την δίνει όταν πάω να κάνω μια δουλειά και βγαίνει χάλια. Σκάσε. Ηρέμησε. Μην αγχώνεσαι. Τι να μην αγχώνομαι  η ζωή είναι μικρή, από τώρα πιέζομαι (λες και σταμάτησα ποτέ να πιέζομαι από τότε που γεννήθηκα) και τα πράγματα χειροτερεύουν στο μυαλό μου. Για πόσο ακόμα? Το ένα μετά το άλλο. Πρέπει να σταματήσει όλο αυτό. Κάτι να γίνει. Να δούμε φως μες στο σκοτάδι. Για την ώρα ας κλείσω τα μάτια και θα δείξει.

Αγαπητό μπλόγκ...

 -Έλα. Εγώ είμαι πάλι. Είναι όπως πάντα η στιγμή που σου μιλάω καθώς κουλουριάζομαι στο κρεβάτι μου κάτω από το πάπλωμα με αναμμένο ένα μικρό φωτάκι και διαγράφω ένα ένα αυτά που με απασχολούν.
Είναι λες και δεν χωράει τίποτα άλλο το μυαλό μου. Λες και θα εκραγώ αν δεν δημιουργήσω χώρο για να αναπνεύσω. Τι άλλο να κάνω επιτέλους για να επιβιώσω.
Τι άλλο να κάνω για να πείσω τον εαυτό μου πως τζάμπα αγχώνομαι  τζάμπα ασχολούμαι με την παραμικρή λεπτομέρεια.
Στο κάτω κάτω είναι ωραίο να είσαι μόνος σου. Εσύ δεν έλεγες πως όλος ο κόσμος είναι για πέταμα? Γιατί να ασχολείσαι με σκουπίδια. Τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει έχεις 2-3 άτομα που σε καταλαβαίνουν και ξέρεις πως σ αγαπάνε.
Ξέρεις πως αξίζει να ζεις γι αυτά. Πως η ζωή σου έχει ένα νόημα, να τα βλέπει να χαμογελούν κάθε μέρα όλο και πιο λαμπρά.
Γιατί όμως... γιατί να νιώθω τόσο μόνη. Μόνο μαζί με αυτά τα άτομα νιώθω ζεστασιά.
Καμία παρέα δεν προσφέρει καλές στιγμές, απλά στιγμές που ξεχνάς χρόνο με τον χρόνο.
Αγχώνομαι να σκέφτομαι πως οι μόνες στιγμές που θυμάμαι ανά χρόνο είναι 4-5 και όλες τις υπόλοιπες μέρες δεν θυμάμαι τίποτα.
Η ζωή μου θα τελειώσει κάποτε και δεν θα έχω να πω καμία ιστορία. Δεν θα θυμάμαι τίποτα πέρα από μελαγχολικά ποιήματα και δακρυσμένα βράδια. Πέρα από μια προσπάθεια επιβίωσης. Ένα ταξίδι που σημασία δεν δίνεις στην διαδρομή μα μονάχα στον προορισμό.
Και το ταξίδι τελειώνει. Ο εφιάλτης στο όλο θέμα είναι πως το πιο πιθανόν είναι να μην φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου. Δεν συμφωνείς?
Κάτι τέτοια σκέφτομαι όποτε μένω ξύπνια αργά το βράδυ. Τουλάχιστον με ακούς και δεν μιλάς. Με αφήσεις να τελειώσω αυτά που έχω να πω.
Είναι δύσκολη και άδικη η ζωή.
Τους μαχητές τους ανταμείβει με έναν αργό και τυραννικό θάνατο. Ενώ τους ανίδεους με την άγνοια.
Αχ...αυτή η άγνοια. Ξέγνοιαστη. Θα έδινα δυο τρεις ανάσες μου για να την είχα. Τίποτα παραπάνω πάντως. Είναι δύσκολος μα δοξασμένος θάνατος. Τραγικό το πόσο θαρραλέος μπορεί να το παίζει κάποιος με όλα μα φοβάται τα πιο απλά πράγματα. Ίσως επειδή δεν έχει παραδεχτεί ακόμα την ίδια του την μοίρα. Ίσως επειδή πιστεύει ακόμα πως μπορεί να την αλλάξει, να την ανατρέψει όπως ακριβώς αυτός θέλει.
Κουράστηκα με τα ψέματα του κόσμου. Κανείς δεν δίνει καμία ευκαιρία για να σε μάθει. Δεν ενδιαφέρεται κανένας για το ποιος πραγματικά είσαι.
Και ποτέ κανείς δεν θα σε μάθει.
Έχω απογοητευτεί από φιλίες. Από ανθρώπους. Είναι όλοι αναλώσιμοι. Έρχονται και φεύγουν.
Κανένας δεν έχει αξία στη ζωή σου. Μπορείς άνετα να ζήσεις χωρίς αυτούς και αυτοί χωρίς εσένα.
Κανένας δεν μπορεί να σε δαμάσει. Ευτυχώς που είσαι κι εσύ εδώ λοιπόν και ακούς.
Ελπίζω λοιπόν να καταλήξω σε κάποιο άλλο βιβλίο. Πιο καλογραμμένο από αυτό. Πιο ενδιαφέρον. Που ο κόσμος θα το διαβάζει και θα λέει "να κοίτα, κάποιος που έζησε και όχι μόνο θα το θυμάται αλλά θα το θυμούνται κι άλλοι..."

...μα δεν με νοιάζει πλέον.

Μακριά μου μοιάζουν όλοι τόσο ασήμαντοι. Κανείς δεν μπορεί να με βλάψει.

Στο κάτω κάτω η μοναξιά δεν με ενοχλεί. Μην πω καλύτερα πως μισώ θανάσιμα αυτούς που μου την στερούν ενώ δεν μου προσφέρουν καμία ουσιαστική συντροφιά.

Η αγάπη μου δεν είναι για όλους. Ούτε και η  υπομονή μου. Και προφανώς το μυαλό μου έχει τόσες σκέψεις που δεν χωράει κανενός άλλου έννοιες ακόμα.

Δεν με νοιάζει.


Καληνύχτα λοιπόν κι ευχαριστώ. Θα την βγάλω άνετα κι αυτή τη νύχτα.
-Καληνύχτα.

Περιληπτικό απόσπασμα. "Pylagore - Η κιβωτός των ονείρων".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Η σκιά κάλυψε τον κόσμο όλο.
Και οι καρδιές των αγνών πεθάναν.
Οι φωτιές κάλυψαν τους όμορφους ουρανούς της Γης.
Οι στάχτες τις ψυχές των ζωντανών.
Μα στον αέρα αντηχούσαν ψαλμοί γαλήνης και πάλι.
Σαν αυτούς που αντηχούν σε ονειρικούς κόσμους.
Τρελούς... ναι, τρελούς τους λέγαν
αυτούς που μιλούσαν γι αυτούς τους ήχους.
Μονάχα αυτοί μπορούσαν να τους ακούσουν.
Να τους νιώσουν.
Κάπου εκεί στα αστέρια χαμένοι μες στο σύμπαν τριγυρνούσαν.
Και στοίχειωναν τα πνεύματα των αγνών.
Μόνο που αγνοί πλέον είναι αυτοί που λέγονται τρελοί.
Αυτοί που γίνονται τρελοί μετά από λίγο.
Όταν τους κάναν να πιστέψουν πως αυτά που ακούνε
δεν είναι τίποτα παραπάνω από φαντάσματα της φαντασίας τους.
Οι κουφοί και οι τρελοί.
Κι έτσι οι ήχοι συνέχιζαν να στοιχειώνουν τα ουράνια."

"Μακριά όταν πεθάνεις λέγαν πως αν ήσουν αγνός, τόσο αγνός, θα πήγαινες εκεί.
Από εκεί που πηγάζουν αυτές οι ψαλμωδίες.
Κάποιοι τρελοί λέγαν πως άγγελοι τους έψελναν. Μα αγγέλους δεν έχουμε στη γη.
Κάποιοι τρελοί πάλι λέγαν πως είδαν εικόνες από εκεί στα όνειρά τους.
Πως είδαν παιδιά πολλά να τραγουδούν. Σαν άγγελοι. Πανέμορφα, γαλήνια.
Και έναν άγγελο φτερωτό στη μέση να τους αγκαλιάζει."

"Pylagore, Pylagore.
Έψελναν τα παιδιά κι ένα ρίγος μα συνάμα σιγουριά σε γέμιζε το σώμα.
Λέγαν πως οι πύλες του παραδείσου ήταν εκεί. Πως η αγνότητα που χάσαμε εκεί ζει.
Πως ότι καλό κάναμε εκεί πήγε. Πως η κόλαση εδώ είναι."

"Κι ήταν πλανήτης μακρινός, ούτε καν ξέρω αν είναι αληθινός.
Πολύ καλός για να υπάρχει.
Λέγαν πως όταν χάνονται ψυχές εκεί πηγαίνουν.
Άραγε πήγε αυτός εκεί?
Τον έχασα στα χρώματα θυμάμαι.
Η ζωή πονάει.
Μόνη μου δεν θα μαι, θα τον βρω.
Το φυλαχτό του θα έχω για οδηγό."

Το κράνος έβαλε και πήγε.
Στον κόσμο των ονείρων.
Την κιβωτό των ονείρων.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Που αποκαλούν Παράλληλο Κόσμο.
Pylagore.

Έτσι λεγόταν το σημείο που οι ψυχές συνδέονταν.
Σαν τις γνωστές ελληνικές Θερμοπύλες.
Τους γνωστούς αρχαίους Έλληνες.
Που χάθηκαν στο χρόνο.

Και το όνομά τους ψέλναν οι άγγελοι με τις αγνές παιδικές μορφές τους
που λεγόταν πως ήτανε η αγνή πλευρά των ψυχών που φύγαν όταν ο θάνατος το σώμα τους κατίσχυε.
Γιατί ήταν θέση ιερή. Ο συνδετικός κρίκος των ψυχών με τον κόσμο.
Ένα ονειρικό παράλληλο σύμπαν που δεν είχαν όλοι πρόσβαση.
Ένας κόσμος όμορφος. Που θα καταστραφεί στο μέλλον κι ελπίδα δεν θα υπάρξει.

Και το κορίτσι εκείνο τον αγαπημένο της θα βρει. Να ζήσουν μαζί.. Μακριά από την κόλαση.
Ouranya και Cronos.
Ένα με τα αστέρια.
Ένα με τα όνειρα.
Ένα με τα χρώματα... Μαζί με τους αγγέλους.

Βροχή.

Κάθε ανάσα και πιο δύσκολη.
Θα φύγω δεν θα αντέξω.
Βαραίνει το κεφάλι
βαραίνει και η καρδιά.

Όνειρα γλυκά.
Σκεπάστε με με μια αγκαλιά
πριν ο εφιάλτης με απαγάγει
και με πάρει μακριά.

Ο ουρανός σκοτείνιασε
και μόνη κλαίω τώρα.
Και στο δωμάτιο το μαύρο
φιγούρες βλέπω και τη Μόρα.

Σε αγγέλους απαγγέλνω
στον εαυτό μου απαντώ
στα ερωτήματα που βάζω
για όλα αυτά και ανησυχώ.

Τι κι αν ο κόσμος μου μαραίνεται
τι κι αν η άνοιξη είναι γιορτή
εγώ πίσω σε εσένα θα γυρνάω
παγωμένη μου βροχή.

Κι όταν τα σύννεφα θα φύγουν
και θα σε αναζητώ
τα δάκρυά μου να τα πλύνεις
δεν θα έχω πια που να κρυφτώ.

Γιαυτό μην με αφήσεις
το μαντίλι να κρατάς
τη σκόνη μου να ξεσκονίζεις
και να μου λες πως μ'αγαπάς.


Άγνωστε, εσύ.

Σκάνε αστέρια παντού.
Και μου μιλάει το τρίτο πρόσωπο.
Βλέπεις ποτέ δεν έκανα κακό σε κανέναν όσο κι αν μισώ τους ανθρώπους με αυτά που βλέπω όλη την ώρα.
Το μόνο άτομο που θέλω να ζητήσω ένα τεράστιο συγνώμη για όλα αυτά τα χρόνια είναι το ίδιο άτομο που μιλάει αυτή την στιγμή.
Ο εαυτός μου...

...Ο εαυτός μου που ταλαιπωρώ συνέχεια.
Που του λέω ψέματα. Τόσα ψέματα.
Θέλω να πιστεύω πως τον αγαπάω μα πάντα τον κάνω κομμάτια ενώ ξέρω πόσο εύθραυστος είναι.
Και παρόλο που δεν αφήνω κανέναν να τον ακουμπάει πάντα τον κακομεταχειρίζομαι εγώ.

Δεν ξέρω να του φέρομαι καλά. Ζητώ συγνώμη. Αλήθεια θέλω να του ζητήσω συγνώμη.
Που τον ακούω να με παρακαλάει να σταματήσω να τον πονάω κι εγώ λέω πως δεν μπορώ ενώ η ίδια λέω πάντα πως μπορώ να κάνω τα πάντα με την θέλησή μου.

Και με ρωτάνε διάφοροι μήπως έχω μετανιώσει ποτέ για κάτι που έκανα σε κάποιον.
Τα αστέρια με ακούνε μα δεν βγάζουν λόγια.
Κι εγώ τους απαντάω "όχι. Ποτέ."
Μα από μέσα μου ξέρω πως κάποιος κλαίει. Και μαύρα δάκρυα κυλάνε από τα μάτια του.

Μην κλαις άγγελε μου. Θα περάσει. Θα προσπαθήσω. Δίνω μάχη αλήθεια.
Δεν λέω ψέματα.
Ποτέ δεν έχω πει ψέμα σε κανέναν. Δεν έχω βλάψει ποτέ κανέναν.
Και ποτέ δεν άφησα κανέναν να σε βλάψει.
Γιατί πίστευα πως κλείνοντας εσένα μέσα σε ένα καβούκι θα σε προστάτευα.
Μόνο που δεν σκέφτηκα κάτι.
Δεν μπορώ να σε κρύψω από εμένα. Πάντα θα είμαι εκεί. Και πάντα θα κάνω λάθη.
Συγχώρεσε με.

Και τα αστέρια έλαμπαν σαν δάκρυα από τα μάτια μιας πονεμένης ψυχής την στιγμή εκείνη.

Humanity fact.

We all deserve to die.
We are all going to die.



Ελπίζω μόνο να μην είμαι εκεί για μερικούς. Κι ελπίζω να μην πονέσει ΚΑΙ αυτό.

Η τέχνη είναι αναλώσιμη.

Έτσι είναι και οι καλλιτέχνες. Λυπάμαι κύριε μα η γνώση δεν κάνει τον καλλιτέχνη.

Θέλει πόνο να σε τρώει σαν σαράκι.

Θέλει να θυσιάσεις κάθε ψίχουλο ευτυχίας του εαυτού σου για να φτάσεις στην πηγή της τέχνης.

Θέλει θυσίες και μαύρα δάκρυα αντανακλώντας στο φως που δίνει η νύχτα όταν κλαις κοιτώντας το μουντό ταβάνι του σπιτιού σου φαντάζοντας πως είναι κάτι άλλο,

που δεν είναι 

μα θα ήθελες να 'ναι.

Είναι οι σκέψεις που ματώνουν το μυαλό σου απ'τα χτυπήματα που ρίχνουν αλύπητα το χρόνο.

Οι κραυγές που θα υποστείς του εαυτού σου καθώς γυρίζεις το κεφάλι να κοιτάξεις που έχεις πέσει μπας και βρεις το πτώμα που έχασες

της πονεμένης σου ψυχής.

Θέλει άπειρους θρήνους πάνω από αδικοχαμένες ανάσες

που πάνω τους ισορροπούσε δυστυχία και πόνος.

Από τα βιβλία δεν θα μάθετε κύριε. Τα βιβλία δεν δίνουν πόνο. 

Τα βιβλία δίνουν γνώση μα όχι εμπειρία κύριε.

Η εμπειρία δίνει πόνο κύριε.

Και γνώση πέρα από κάθε γνώση...

Θέλει θυσίες κύριε. Θυσίες.

Μιας ζωής.

Και να θρηνείς μια ζωή για τη ζωή που θρηνούσες.

Για τη ζωή που δεν έζησες.

Για τη ζωή που δεν αγαπούσες.

Θέλει μαχαίρι στην καρδιά να μπήγεις. 

Και με το αίμα σου να γράφεις.

Θέλει δάκρυα.

Θέλει πόνο.

Θέλει θυσίες και θανάτους να υποστείς για πάντα.

Που ποτέ ΠΟΤΕ τους δεν τελειώνουν.

Και σαν μαστίγιο σε μαστιγώνουν,

σαν σαράκι σε καταναλώνουν χρόνο με το χρόνο.

Θέλει κότσια κύριε.

Θέλει ψυχή...

και εγώ δεν έχω.

Δεν ξέρω πόσα δάκρυα θα χρειαστώ για να θρηνήσω τις αδικοχαμένες μέρες που θρηνούσα
αντί να γελώ.
Δεν ξέρω πόσα δάκρυα ακόμα θα χύσω για να αποχαιρετήσω τόσο καιρό ανούσιας θλίψης,
αφού στο κάτω κάτω ανούσια είναι η ζωή.
Επιβιώνεις και δεν ζεις.

Αφού δεν μπορώ να ζήσω δεν θέλω και να επιβιώνω άλλο.
Αμφιβάλλω αν το γέλιο μιας στιγμής αξίζει τόσο κόπο.
Τόσες ανάσες που έχω να σπαταλήσω περιμένοντας στιγμές μηδαμινές
που χάνονται στο χρόνο
σαν
αέρας.

Ψυχικά παραμύθια.

Έλα το είπα μια το είπα δυο, δεν θα το γράψω αυτό το βιβλίο.
Θα με πουν γλυκανάλατη και ονειροπόλα.
Δεν γουστάρω τα ροζ συννεφάκια. Αρκετά τα είδαμε στα πέντε μας.
Βασικά μπορεί να με βγάλουν τρελή.
Πολλές μπερδεμένες σκέψεις. Θα είναι λες και κάνω αφηρημένη τέχνη σε κείμενο. Θα καταλαβαίνει ο καθένας ότι θέλει. Ίσως τότε να αρέσει σε κόσμο όμως έτσι?
Αυτά θέλει ο κόσμος. Περίεργα πράγματα. Να έχει να κριτικάρει. Να σχολιάζει...
Μα για μένα το κάνω. Εξάλλου πόσο πιο δύσκολο μπορεί να είναι?
Πόσο πιο δύσκολο πράγμα παίζει να είναι μια αφηρημένη ιστορία από το να παίρνεις ανάσες το λεπτό που βασανίζουν? Είναι η ανάσα ζωή ή η ζωή μια ανάσα? Ιδού μια ιστορία...

Ίσως αυτός ο κόσμος να γίνει κάποτε καλύτερος για να προλάβω να τον αγαπήσω.

Ίσως κάποια στιγμή θα παίρνω ανάσες για να ζω και όχι για να υπάρχω.

Και ίσως... ίσως κάποτε θα πάψω να σκέφτομαι τόσο πολύ.

Γιατί τα γιατί είναι για τους ζωντανούς, έτσι?

Κάποια άγνωστη στιγμή θα ζητήσω απαντήσεις. Και ένα γιατί. Ένα μεγάλο γιατί. Το θέμα είναι πως δεν υπάρχουν εξηγήσεις για μερικά πράγματα. Οι καταστάσεις αλλάζουν και οι άνθρωποι αλλάζουν μυαλά με τον καιρό. Ίσως όμως το γιατί να παρέμενε ίδιο. Ίσως η απάντηση που θα περιμένω για πάντα δεν θα έρθει ποτέ μόνο και μόνο επειδή δεν θα ειπωθεί ποτέ. Ίσως ο καιρός δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω για να χωρέσει μια τέτοια απάντηση στα σπλάχνα του. Και το καράβι έχει ήδη σαλπάρει για μακρινές ηπείρους. Μα γιατί? Αυτό το γιατί συνεχίζει και περιπλανιέται μέσα σε αυτόν τον νέο κόσμο. Αυτόν τον καινούργιο κόσμο. Τον μη ασφαλή. Όλα αλλάζουν. Το γιατί δεν προλαβαίνει να σταθεί κάπου. Έτσι απλά. Και για πάντα θα συνεχίσει να περιπλανιέται σαν ένα φάντασμα του παρελθόντος...

Ακόμα θυμάμαι το ξύλινο γλαροπούλι που κρεμόταν από ένα σχοινί και το ήθελα όταν ήμουν μικρή.

Ήταν από τα λίγα πράγματα που ζήτησα για να έχω μα ποτέ δεν απέκτησα.

Ακόμα θυμάμαι εκείνη την μέρα στα όνειρά μου που έζησα για λίγα λεπτά ευτυχισμένη μα μετά ξύπνησα.

Ήταν από τα λίγα πράγματα που ζήτησα για να έχω μα ποτέ δεν απέκτησα.

Άγγελοι.

Αν άγγελοι υπάρχουν και κοιτάζουν
γιατί τα μάτια μου με θλίψη τα ρημάζουν
και αφού πρόβλημα δεν δημιούργησα κανένα
γιατί με δάκρυα μαύρα συνεχώς να στάζουν.

Αν άγγελοι υπάρχουν και με ακούνε
ας απλώσουν το χέρι στις πληγές να επουλωθούμε.
Και αφού κι αυτοί από συναισθήματα γνωρίζουν
ας δείξουν έλεος στους θνητούς κι αυτοί να ζήσουν.

Αν με ακούνε
ας με φωτίσουν.

Για μια ζωή θα παλεύω για να ζήσω.

Κι αν απ' τα λόγια τους πεθάνω και χαθώ
από τις στάχτες μου θα αναγεννηθώ.
Και θα ανθίσω.

Ο χάρτης.

Δώσε μου τις λέξεις και άσε το νόημα για σένα.
Καλύτερα εσύ παρά εγώ.
Κράτα το να μην το χάσεις.
Κράτα το γερά να μην χαθώ κι εγώ.

Και άσε τις πληγές να κλείσουν
κι ας πονώ.
Ίσως τότε στην ζωή δοθώ.
Ίσως κουράστηκα να πολεμώ.
Το νόημα μπορεί να μην μπορώ να δω.

Άνοιξε φτερά και πέτα.
Πάρε στα χέρια σου τον χάρτη.
Μέσα σου έχεις εσύ τον οδηγό.
Κι άσε με εμένα. Ακολουθώ.

Κι ας πονώ, τι κι αν ο άνεμος μου παίρνει τις ελπίδες.
Εδώ θα είμαι, μαζί σου θα υπομένω.
Σε όλα. Θα είμαι εδώ.
Θα ακολουθώ.

Τι κι αν η θάλασσα ανοίξει και με πάρει.
Από τα χείλη σου θα κρεμαστώ και πάλι.
Και αφού η μέρα πέσει όνειρα να κάνει
την νύχτα πάλι εσένα νύχτα θα έχω για φανάρι.

Για να ξέρω τα άρματα μου που θα αφήσω.
Και μες στα χέρια σου χρόνε τότε ας ξεψυχήσω.
Θα ακολουθώ.

Για άλλη μια φορά έχασα τα λόγια μου. Δεν έχω να πω τίποτα.
Όλη μέρα σκέφτομαι. Όλη νύχτα. Μα τίποτα δεν λέω στο τέλος.
Όταν με ρωτάνε τίποτα δεν λέω.
Τι κι αν σκέφτομαι όλη μέρα διαφορετικές απαντήσεις και δικαιολογίες στον εαυτό μου για να δώσω.
Τι κι αν όμορφες ομοιοκαταληξίες περνάνε από το μυαλό μου για γλυκές ποιητικές συλλογές.
Ποιος ο λόγος να τις γράψω για να τις θυμάμαι
Έστω και λίγο να ξεχαστώ να σκεφτώ κάτι άλλο σκέφτομαι αυτά που δεν θέλω κι έπειτα κλείνομαι και πάλι στο καβούκι μου.
Με πιέζει αυτό το κάτι πολύ βλέπεις.
Θα σκάσω και το νιώθω. Φωνάζω βοήθεια μα βοήθεια δεν έρχεται.
Θα πάθω ασφυξία..
Και σκεφτόμουν άραγε που να έχω εκείνα τα ημερολόγια που ξεκίνησα να γράφω από τότε που έμαθα καλά καλά να κρατάω μολύβι. Δεν θυμάμαι αν τα έχω κι ολας.
Και φοβάμαι να τα ψάξω.
Μήπως και υπάρχουν πράγματα που δεν θέλω να θυμάμαι. Μήπως όντως κάποια πράγματα τα ξεχνάς για κάποιο λόγο. Ψάχνω κι εγώ συνέχεια νέους τρόπους για να με αποτελειώσω.
Και αναρωτιόμουν άραγε που να έχω παλιές φωτογραφίες.
Μα δεν τις ψάχνω κι αυτές γιαυτό το λόγο.
Είναι πουτάνα η ζωή ναι. Όσο ωραία κι αν την λένε πως είναι είναι πουτάνα. Και σεβασμό στις πουτάνες εγώ δεν δίνω. Η εξωτερική ομορφιά είναι ένα ψέμα. Και είναι υποκειμενική. Η ζωή για μερικούς είναι ωραία μα από μέσα σάπια. Σάπια ναι. Και μιας και είναι πουτάνα θα την συμπεριφέρομαι σαν πουτάνα μιας και αυτή δεν με σέβεται ποτέ της. Γιατί οι πουτάνες είναι για να τις πηδάς και να ξεχνάς έστω και λίγο την έλλειψη τρυφερότητας που έχεις. Αυτά που η ζωή δεν σου παρέχει. Μάλλον πρέπει να αρχίσω να μιλάω κι εγώ για σάπια θέματα μέσα στην παρέα και να μην επηρεάζομαι από αυτά όταν τα ακούω. Έτσι κι αλλιώς όλοι από μια πουτάνα κρεμόμαστε.
Τόσα ήθελα να πω και όλα τα ξέχασα. Μπορεί να έπρεπε να τα ξεχάσω και αυτά. Μπορεί να μην μπορώ να θυμάμαι πλέον.
Μακάρι.
Μακάρι να σκάσω και να μην θυμάμαι άλλο.