Βροχή.

Κάθε ανάσα και πιο δύσκολη.
Θα φύγω δεν θα αντέξω.
Βαραίνει το κεφάλι
βαραίνει και η καρδιά.

Όνειρα γλυκά.
Σκεπάστε με με μια αγκαλιά
πριν ο εφιάλτης με απαγάγει
και με πάρει μακριά.

Ο ουρανός σκοτείνιασε
και μόνη κλαίω τώρα.
Και στο δωμάτιο το μαύρο
φιγούρες βλέπω και τη Μόρα.

Σε αγγέλους απαγγέλνω
στον εαυτό μου απαντώ
στα ερωτήματα που βάζω
για όλα αυτά και ανησυχώ.

Τι κι αν ο κόσμος μου μαραίνεται
τι κι αν η άνοιξη είναι γιορτή
εγώ πίσω σε εσένα θα γυρνάω
παγωμένη μου βροχή.

Κι όταν τα σύννεφα θα φύγουν
και θα σε αναζητώ
τα δάκρυά μου να τα πλύνεις
δεν θα έχω πια που να κρυφτώ.

Γιαυτό μην με αφήσεις
το μαντίλι να κρατάς
τη σκόνη μου να ξεσκονίζεις
και να μου λες πως μ'αγαπάς.


Άγνωστε, εσύ.