Ποιητικές προσεγγίσεις και λογικός παραλογισμός.

 Από μικρή ήμουν ευαίσθητο άτομο όπως και ακόμα είμαι, υπέρ-συναισθηματικό σε βαθμό που στεναχωριέμαι για μικροπράγματα και πολύ εύκολα, ανεξάρτητα αν δεν το δείχνω η αν μιλάω γιαυτό. Και όταν μιλάω για συναισθήματα εννοώ πως το παρακάνω πέρα από την φαντασία. Φτάνω σε βαθμό που υποφέρω συχνά από διάφορα πράγματα που προκαλώ εγώ στο μυαλό μου με τις υπερβολικές σκέψεις μου και τις υπερβολικές ανησυχίες μου. Ή θα μου το αναγνωρίζουν και θα τους φαίνεται περίεργο πόσο ευαίσθητη είμαι ή αν δεν με γνωρίζουν καλά δεν θα με έχουν δει να ξεπερνάω την πέτρινη μου μάσκα που κρύβει το μαλακό και ευαίσθητο χαρακτήρα μου οπότε θα με θεωρούν σκληρή. Η αλήθεια είναι πως κατέχω και τις δυο φύσεις, σκληρή με πολλά συναισθήματα, οπότε το ένα μπορεί να κρατήσει το άλλο από το να γίνω ένα τέρας της υπερβολής (ή τουλάχιστον προσπαθώ) εξάλλου άλλο σκληρός και άλλο αναίσθητος. Η σκληρότητα επιβάλλεται που και που στην επιβίωση, και το συναίσθημα επιβάλλεται στην διαίσθηση και σε άλλα πράγματα που δεν μπορεί πολύς κόσμος να εξηγήσει.
 Όπως εγώ έτσι και όλοι είναι υπεύθυνοι για το πως νιώθουν οι ίδιοι και κανένας άλλος. Είναι και αυτό θέμα αυτογνωσίας, να παραδέχεσαι τις αδυναμίες σου και τα χαρακτηριστικά που διαθέτεις ως ξεχωριστό άτομο. Στο κάτω κάτω όλα χαρακτηριστικά είναι και τα χαρακτηριστικά που αποτελούν τον χαρακτήρα μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από καταγραφές δικές μας που κάνουμε μέσα στον εγκέφαλό μας, εμπειρίες αναμνήσεις και αναλύσεις που περιφέρονται στις σκέψεις και στο υποσυνείδητο από την ώρα που ξεκινάει η ύπαρξη μας ως όντα με υλική μορφή. Υποτίθεται το να είσαι συναισθηματικός και ευαίσθητος λοιπόν είναι ένα χάρισμα που δεν το έχουν και πολλοί και προβάλλει ένα άτομο που έχοντας ευαισθησίες που άλλοι δεν έχουν, κλείνεται δυστυχεί και στην καλύτερη περίπτωση του βγαίνει σε καλλιτεχνική ανησυχία ή σε ανθρωπιστικές πράξεις. Δίνουν λοιπόν στις  ταινίες τους, στα ποιήματά τους, στα βιβλία τους και πάει λέγοντας, πάντα μέσα στο κοπάδι ένα μαύρο πρόβατο που όμως είναι πάντα ένα ιδιαίτερα χαρισματικό πλάσμα, αξιοζήλευτο - γιαυτό ίσως και μισητό από την "μάζα" λόγω των ιδιαιτεροτήτων του, συναισθηματικό και ξεχασμένο απ'όλους, καλό και ευαίσθητο και γενικότερα προσπαθούν να παραδειγματίσουν αυτό το πλάσμα στους άλλους δείχνοντας πώς ένα πλάσμα που πονάει συνεχώς και δεν ακούγονται οι κραυγές του για προσοχή είναι συγχρόνως τόσο ισχυρό που ξεπερνάει όλα τα υπόλοιπα ανόητα πλάσματα στον χώρο διότι ο πόνος που υποφέρει είναι βαθύς και καταστροφικός για το ίδιο.  Λυπούμαστε λοιπόν αυτό το πλάσμα και ταυτιζόμαστε μαζί του γιατί καταβάθος μας αρέσει να είμαστε λυπημένοι, είναι ο εύκολος τρόπος για να δικαιολογήσεις καταστάσεις το να νιώθεις πάντα θύμα, αυτός που δεν καταλαβαίνει κανείς - ακόμα και αν είναι αλήθεια - και να θες όλοι να λειτουργούν σύμφωνα με τον τρόπο σου. Όλοι λίγο πολύ πέφτουν σε αυτή την παγίδα, μάντεψε λοιπόν τι, κανένας δεν είναι διαφορετικός και αυτό φαίνεται μονάχα από τον τρόπο που όλοι σκέφτονται, δηλαδή τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Παρόλα αυτά όμως πέρα από τον κοινό εγωιστικό τρόπο σκέψης του καθενός υπάρχουν πάντα και τα άτομα που πράττουν διαφορετικά και ποτέ δεν είναι αδύνατο να επικοινωνήσεις μαζί τους και να μάθεις αυτόν τον τρόπο, εξάλλου αυτό θα ήταν το πιο υγιές, αν ενδιαφέρεσαι για ένα άτομο θέλεις να το μάθεις και να ξέρεις πως λειτουργεί και όχι απλά να έχεις την απαίτηση από το πουθενά να συμπεριφέρεται όπως εσύ θέλεις.
 Ακόμα και αν πονάει το μυαλό σου να σκέφτεσαι οτι έχεις την ίδια αξία με τα πιο ξεπεσμένα όντα που ξέρεις, είναι δυστυχώς η αλήθεια. Εμείς διαλέγουμε αυτό που είμαστε παρόλα αυτά όμως και αν αυτό που ζητάει κανείς είναι η γνώση και η αυτονομία στη σκέψη τότε θα πάρει αυτόν τον δρόμο. Οπότε οι αποφάσεις μας και ο τρόπος που διαμορφώνουμε την σκέψη μας όντως μας κάνει να έχουμε μια άλφα ποιότητα αλλά ο καθένας πράττει με τον τρόπο του οπότε δεν μπορείς να συγκρίνεις δυο η περισσότερα πράγματα διαφορετικά το ένα από το άλλο.
 Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο τραγικό πλάσμα ίσως θα μπορούσε να είναι όντως αυτό που δείχνει πέρα από μια κραυγή για προσοχή και απλά να είναι στο στάδιο που εξελίσσεται, που είναι ακόμα αδύναμο και η σοφία - δύναμη που πρόκειται να αποκτήσει να μην είναι ακόμα εκεί μα να σκάβει χώρο για να εμφυτευθεί αργότερα, εξάλλου ο πόνος προσφέρει γνώση, σοφία και δύναμη. Σε σκληραγωγεί και κάθε εμπόδιο για καλό όπως λένε και οι μεγάλοι. Βέβαια ότι δε σε σκοτώνει θα έπρεπε να σε κάνει πιο δυνατό αλλά σε μερικές περιπτώσεις τα άτομα είναι κάπου στο ενδιάμεσο και οι πληγές αντί να επουλωθούν τους κρατάνε κάτω στο χώμα αιμόφυρτους κλαίγοντας για βοήθεια που δεν μπορούν να έχουν γιατί μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Και το χειρότερο εννοείται είναι πως δεν το θέλουν οι ίδιοι να δυναμώσουν οπότε αυτός είναι και ο λόγος που μένουν στο πάτωμα και οδηγούν μια ζωή μιζέριας. Η σοφία ανήκει και σε αυτούς που ξέρουν να κόβουν μονοπάτια, αν δεν λειτουργεί το ένα τότε πρέπει να δοκιμάσεις άλλο και όχι να προσπαθήσεις να φτάσεις από το ίδιο ελαττωματικό στον προορισμό σου, αλλά γι αυτούς αυτό είναι το πιο σύντομο και το πιο ασφαλές γιατί αν δεν έχεις να δοκιμάσεις κάτι νέο δεν έχεις και κάποιο νέο κίνδυνο για να αντιμετωπίσεις.
 Στην τελική μια ζωή προσπαθούν να μας κάνουν να συμπαθήσουμε τους τραγικούς χαρακτήρες, μόνο και μόνο επειδή κλαίνε και όχι για το πώς σηκώνονται πιο ισχυροί από αυτό που τους χτύπησε.
Στην τελική τα συναισθήματα θα έπρεπε να είναι κάτι θαυμαστό γιαυτό που προσφέρουν μετά τον πόνο και όχι για τον πόνο τον ίδιο, και αυτό πάντα είναι η θέληση που θα έπρεπε να έχει κάποιος να αποκτήσει αυτή τη σοφία, η οποία θέληση θα τον οδηγήσει αυτομάτως στην ικανότητα να ξεπεράσει τους πόνους του, να τους υπερνικήσει και να γίνει ο υπεράνθρωπος του Νίτσε.
 Αν πονάει το χέρι σου σε βαθμό που να κινδυνεύει η ζωή σου κόβεις το χέρι σου και αν αποκτήσεις τη γνώση που μπορεί να σου προσφέρει χέρι βάζεις άλλο. Βέβαια τώρα φτάνουμε σε σημεία που δεν έχει κατακτήσει ακόμα ο άνθρωπος όσο γνωρίζουμε αλλά είναι και αυτό στην θεωρία. Κόβεις αυτό που δεν επουλώνεται - λόγου χάρη - και ακολουθείς την πιο πνευματικά σωστή πορεία για σένα, εξάλλου δεν υπάρχει αντικειμενικό στην ανθρώπινη φύση, οι απόψεις αλλάζουν και δεν μπορείς να καταλήξεις ποτέ σε καμία, υπάρχει όμως το σωστό στη φύση, το θέμα είναι πως δεν το ξέρουμε ούτε και εμείς, όπως για παράδειγμα το σύμπαν, οπότε ακούμε γνώμες και κρατάμε τις πιο σωστές - οι οποίες είναι αυτές που έχουν λογικές εξηγήσεις, όχι απαραίτητα αποδεδειγμένες αλλά αυτές που θα μπορούσαν να ισχύουν και δεν έχει αποδειχθεί ακόμα το οτι δεν υπάρχουν, μιας και δεν μπορούμε να αποδείξουμε τίποτα, ένα είδος που δεν γνωρίζει ουσιώδη πράγματα δεν μπορεί να ξέρει κάτι τόσο μεγάλο όσο η αλήθεια για το σύμπαν και δεν θα τη μάθει κι όλας.
 Οπότε αγαπητή Όλγα όσο γράφεις αυτό το κείμενο να γυρνάς πάντα πίσω και διαβάζοντάς το να θυμάσαι πως όλα τα χρόνια που κάποιος δεν γίνεται κατανοητός και ζει στο σκοτάδι δεν είναι απαραίτητα επειδή είναι ηλίθιος και κρέμεται από την προσοχή του κόσμου, μα απλά κάποιο άτομο που χρειάζεται χρόνο να επεξεργαστεί αυτά που χρειάζεται για να μάθει να είναι ευτυχισμένο χωρίς να έχει ανάγκη την γνώμη κανενός.

Στο όνομα της άγνωστης και μυστήριας ζωής.
Ναι στον λογικό παραλογισμό και όχι στην παράλογη λογική.

Προσμένοντας το άγνωστο.

Τι θα απογίνεις σε ένα κόσμο
προσμένοντας το άγνωστο του πέπλο
να σκεπάσει τις αμφιβολίες
ως άγνωστη παρηγοριά
προσμένοντας τον αιώνιο σκοπό
προσμένοντας την γνώση
για μια μονάχα σιγουριά
για το αν υπάρχει σκοπός
για το αν υπάρχει λόγος
που δεν υπάρχει
αν υπάρχει λόγος
που δεν ξέρεις
τίποτα.

Earth and Fire.

Δεν ξέρω τίποτα αλλά ξέρω πολλά συγχρόνως. Μόνο που μπορώ να μιλήσω μονάχα για αυτά που προέρχονται από μέσα μου, που είναι καθαρά δικά μου, επεξεργασίες μου, αποφάσεις μου, μελέτες μου.
 Φάση; Ποτέ στη ζωή μου δε περνούσα καμία φάση.
Γενικότερα η λέξη "φάση" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου καθώς κάθε γεγονός της ζωής μου το έπαιρνα πάντα σοβαρά και το έκανα για κάποιο λόγο οπότε όλα έχουν εξήγηση για μένα, και τα αρνητικά και τα θετικά και το κάθε τι που διάλεγα ή υποστήριζα το υποστήριζα όντως επειδή συμβόλιζε για μένα κάτι, ότι σύμβολο έχει φορεθεί πάνω μου έχω μελετήσει πολύ καλά την προέλευσή του διότι μου άρεσε να το εκτιμώ, να το σέβομαι και να το τιμάω. Από σύμβολα, ρούχα, χρώματα, χτενίσματα, αισθητικά γενικότερα θέματα στα πιο πνευματικά, στις πράξεις, στο χαρακτήρα μου, στα ήθη μου. Δεν πίστεψα ποτέ πως η υπερβολική "ελευθερία" σύμφωνα με τους άλλους ήταν σωστή, ούτε επίσης και τα έπαιρνα όλα ως έχουν. Δεν υπάρχει λίγη ελευθερία πολύ ή καθόλου εξάλλου. Η ελευθερία είναι κάτι που είτε υπάρχει γενικώς είτε όχι, καθώς είναι και υποκειμενικός όρος. Διαφέρει εντελώς στον καθένα. Κυριολεκτικά, μεταφορικά ή αντιληπτά.  Γενικότερα το μυαλό μου ήταν πάντα ένα μέσο ασταμάτητης επεξεργασίας όσων δεδομένων έπαιρνα απ'έξω ή από μέσα μου - τίποτα δεν ήταν δεδομένο και τίποτα δεν έμενε το ίδιο.
 Γιαυτό το λόγο δε ταίριαζα ποτέ με τους ανθρώπους, οι οποίοι πάντα φαίνονταν να παίρνουν τα πάντα ως ασήμαντα, χωρίς συνέπειες, λες και πρόκειται για κούφιες υπάρξεις, λες και τίποτα πέρα απ'όσα βλέπανε τα μάτια τους δεν σήμαινε τίποτα. Φιλίες για καλοπέραση, σχέσεις και συναναστροφές. Στιλιστικές φάσεις, αυθορμητισμός (που δεν λέω, πάντα είναι καλός και λίγος), ασήμαντα είδωλα ατόμων που κατέχουν ικανότητες που δεν είναι ποτέ αδύνατο να αποκτήσεις αν το θέλεις, ανόητους πόθους και πειρασμούς. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους, και αν έστω και λίγο τους δικαιολόγησα σε κάποια πράγματα όπως έκανα και με τον εαυτό μου ήταν σε συγκεκριμένα πράγματα και όχι σε ένα αξιοσημείωτο σύνολο. Βέβαια γενικότερα είμαι αυστηρός κριτής των άλλων και ακόμα περισσότερο του εαυτού μου, σε ακραίες καταστάσεις με βασανίζω υπερβολικά, αλλά λες και με κατάλαβε ποτέ κανένας για να δώσω αναφορά. Γενικώς ο κόσμος νομίζει πως ξέρει και τίποτα δεν ξέρει, και δεν μιλάω για μένα αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό. Και πασχίζω χρόνια να καταλάβω και δεν καταλαβαίνω πόσο καιρό μου παίρνει να με γνωρίσω, οπότε ξεχνάω το ενδεχόμενο να με μάθει και ποτέ κανένας, όσο και αν με αγαπάει, όσο χρόνο και αν περνάει μαζί μου δεν θα διαβάσει ποτέ τις αμέτρητες σκέψεις στο κεφάλι μου για να καταλάβει τι δεν μπορώ να πω με ένα "τι κάνεις;" ή "πως νιώθεις;". Ίσως λέω να είναι και καλύτερα έτσι. Απλά γενικώς στο μυαλό μου όλα ή έχουν υπερβολικά βαθύ νόημα ή είναι τελείως ασήμαντα και θα το καταλάβω στο τέλος της διαδρομής. Τόσος κόπος, τόσο άγχος, τόση τελειομανία, τόση προσπάθεια και μόχθος για ένα νεκροκρέβατο ή ένα μπάνιο στις φλόγες - ακόμα καλύτερα για μένα.