A friend in need is a friend indeed.

Έχω μάθει πλέον πως να διαχωρίζω τις σχέσεις που έχω με τον περισσότερο κόσμο.

Δεν διαχωρίζονται σε γνωστοί φίλοι και κολλητοί μα σε γνωστοί, άτομα που συμπαθώ και φίλοι.

Ο κολλητός μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός ατόμου που περνάει τον περισσότερο χρόνο μαζί σου μα όχι και απαραίτητα του φίλου σου.

Για αρχή μπορώ να πω πως δε ξέρω αν όντως έχω φίλους η όχι απλά θέλω να πιστεύω πως έχω κάποια άτομα στα οποία μπορώ να "στηρίζομαι" και να τα θεωρώ φίλους. Ίσως να παραμένουν στο άκουσμα μόνο.

Τα άτομα στα οποία έχω ανοιχτεί και έχω μιλήσει ελεύθερα για διάφορα θέματα ξέρουν ότι τα εμπιστεύομαι.
Όταν μερικοί σου δείχνουν ενδιαφέρον δεν έχεις απλά να τους δώσεις μια ευκαιρία και να τους εμπιστευτείς, προσπαθώ απλά να αποφεύγω όσο το δυνατόν γίνεται μεγάλες απογοητεύσεις γιατί μου παίρνει χρόνο να προχωρήσω μετά από τέτοια συμβάντα...

Εξάλλου άμα δεν πάθεις πώς θα μάθεις όπως λένε και οι μεγάλοι για τα μικρά παιδιά όταν πέφτουν κάτω και βάζουν τα κλάματα επειδή έχουν ανοίξει τα πόδια ή τα χέρια τους σαν γαρίφαλα. 

Μην δηλώνεις φίλος όμως ρε αδερφέ όταν δεν σε νοιάζει αν ζω ή ψοφάω που λέει και ο λόγος και τυχαίνει να με βλέπεις μια φορά το μήνα στο δρόμο και δεν ξέρεις ούτε το 1/10 του χαρακτήρα μου!

Έχω βαρεθεί πια να βλέπω μεγάλες έννοιες να κατακρεουργούνται με τέτοιο τρόπο. Γιατί σε μερικά θέματα δεν υπάρχει το ενδιάμεσο, ή είσαι ή δεν είσαι.

If only...

Μακάρι να είχα κάτι το ασυνήθιστο... 

μα δυστυχώς είμαι και εγώ ένας σωρός από χίλια κομμάτια πεταμένα στο πάτωμα, περιμένοντας από κάποιον να τα μαζέψει προτού χαθούν.

Έτσι και αλλιώς δεν με νοιάζει που η "τελειότητα" δεν είναι κάτι που κατέχω... σε σύγκριση με άλλους είμαι ο εαυτός μου και όχι μια αυταπάτη σαν τα περισσότερα πλαστικά πρόσωπα πίσω από γυάλινες βιτρίνες..

Είναι πολλά αυτά που θα 'θελα να πω...

Για άλλη μια φορά στέκομαι μπροστά από μια οθόνη γράφοντας λοιπόν τα συμπεράσματα που ήδη έχω βγάλει εδώ και καιρό...
Και για άλλη μια φορά σκέφτομαι το πόσο απότομα έρχονται όλα στη ζωή, το ένα μετά το άλλο. Όχι απλά δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα αλλά σου κόβεται κ ολας. 
Γιατί με αυτά που αντικρίζεις και σου συμβαίνουν μπαίνεις στην διαδικασία να σκεφτείς "Τι στο διάολο κάνω τώρα εγώ εδώ" ή "ποιος είμαι.."
Προσπαθείς να είσαι καλός και στην προσπάθεια σε πατάνε αντί να σε εκτιμάνε.


Ναι σε εσένα μιλάω.


Δυστυχώς λοιπόν, στον κόσμο που ζούμε είναι δεδομένο πως πάντα θα δίνουμε τα πάντα και θα παίρνουμε το τίποτα (θα μπορούσα να το εκφράσω αλλιώς αλλά θα ήταν απρεπές). Έχω το κάθε δικαίωμα να το λέω αυτό από όλες τις απόψεις. Πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να το κατανοήσει καθώς όλοι πάνω κάτω το έχουν ζήσει..
Βλέπεις, όσο και να προσπαθείς απ'ότι φαίνεται δεν θα δικαιωθείς ποτέ. Τουλάχιστον αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα.
Θα συνεχίζουν να σε πατάνε όλοι για το συμφέρον τους, δίχως να νοιάζονται για το τι θυσίασες για αυτούς και το πόσο νοιαζόσουν μέχρι να σε πουλήσουν και να σε πετάξουν έτσι απλά σαν κούκλα που την βαρέθηκαν. Και επειδή σε σχέση με άλλα άτομα ξέρω να αγαπάω δεν αναζητώ τρόπους για να εκδικηθώ κανέναν, και δεν μιλάω για συγκεκριμένα άτομα. Από την άλλη άμα το πάρουμε με την λογική,πολύ απλά μερικές φορές δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε τόσο με κάτι που δεν αξίζει πλέον την προσοχή μας. Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά θέματα για να ανησυχεί κανείς στις μέρες μας και να κάνει την ζωή του δύσκολη. Διότι μέσα στα άτομα που έρχονται παίρνουν κάτι από εμάς και φεύγουν θα έρθουν και κάποια που θα μείνουν, και θα εκτιμήσουν ότι όμορφο και πολύτιμο έχουμε και τους δίνουμε.
Για να ξεκαθαρίσω την θέση μου... Δεν κρατώ καμία κακία ποτέ και για κανέναν...
Πολύ απλά μερικές φορές πρέπει να κοιτάμε μπροστά και να επιστρέφουμε στην πραγματικότητα γιατί κακά τα ψέματα, ωραίος ο κόσμος των ονείρων μα όχι τόσο αληθινός όσο θα θέλαμε να είναι.
Η ζωή δεν είναι ένα όνειρο παρά ένας ατελείωτος εφιάλτης γεμάτος δυσκολίες. Δεν σου δίνεται δεύτερη ευκαιρία για το τίποτα σε οτιδήποτε... γιατί να δώσω εγώ λοιπόν σε άτομα που δεν έχουν σκεφτεί ποτέ τους να πουν ούτε ένα συγνώμη (αν και με ένα συγνώμη δεν επιδιορθώνεται και τίποτα). Παρόλα αυτά εγώ θα είμαι εδώ σε ότι με χρειάζονται γιατί όσοι κέρδισαν κάτι από εμένα κρατάνε ένα κομμάτι μου μέσα τους.
Γι'αυτό προσοχή προτού καταστρέψεις την ζωή κάποιου. Ίσως να βρίσκεσαι μέσα στην καρδιά την οποία πρόκειται να κάνεις θρύψαλα.
Είναι πολύ κακό πράγμα ο εγωισμός.


Το πιο παράξενο με την ζωή είναι πως είναι τόσο απρόβλεπτη που ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Μπορεί από στιγμή σε στιγμή όλα να αλλάξουν, να υπάρχουν τρομερές ανατροπές σε όλο το σενάριο. 
Το θέμα όμως δεν είναι πως έρχεσαι μόνος και φεύγεις μόνος, αλλά το πώς την ζεις. Γι'αυτό τουλάχιστον αφήστε με να ζήσω. 


Και ας μην ξεχνάνε μερικοί αυτά που κερδίσανε από τα άτομα που πίσω αφήσανε.
Γιατί τα άτομα αυτά που αφήσανε άσχημα τα λυγίσανε ενώ τους δώσανε πολλά.
Κάτι από αυτά κερδίσανε κ ας μην το παραδέχονται. 
Εγώ πάντως δεν μετανιώνω για τίποτα.

Παιχνίδια του μυαλού.

Τι μπορεί να δει κάποιος στον ύπνο του... πραγματικά πολλά όνειρα μπορούν να σε σοκάρουν αλλά είναι πολύ περίεργο το ότι πολύς κόσμος βλέπει αυτόν τον καιρό καταστροφές στον ύπνο του.

Ήμουν λέει στην κουζίνα και ετοιμαζόμασταν να φάμε οικογενειακώς. Ένα περίεργο και παλιό φωτιστικό κρεμόταν από το ταβάνι. Μπήκα στον πειρασμό να ρωτήσω τι ήταν και γιατί είναι τόσο μαύρο σαν καμένο και ξεχασμένο.

Η γιαγιά μου απάντησε λέγοντας πως ήταν κρεματόρια από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Ξαφνικά το σκηνικό άλλαξε και βρέθηκα να κάθομαι δίπλα από ένα περίπτερο στη Γερμανία σε μια εκπαιδευτική εκδρομή που είχε οργανώσει το σχολείο μου. Κρατώντας μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι κοίταξα γύρω μου και εντόπισα κάποια πρόσωπα συμμαθητών μου. Για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να με ελέγξω. Ένα αίσθημα τρόμου με κυρίευε καθώς στεκόμουν δίπλα από αυτά τα πράγματα που έμοιαζαν πολύ με το φωτιστικό της κουζίνας. Τα φλας των φωτογραφικών μηχανών έκαναν το μέρος να μοιάζει με αξιοθέατο και φώτιζαν παραμικρές φρικιαστικές λεπτομέρειες και σημάδια επάνω τους. 

Για μια στιγμή με έπιασε ένα ρίγος... Όλοι οι γνωστοί μου είχαν εξαφανιστεί από κοντά μου... άρχισα να τρέμω από φόβο και δυνατές κραυγές ανθρώπων με έκαναν να γονατίσω κάτω κλείνοντας τα μάτια μου. Προσευχήθηκα. Όταν τα άνοιξα η μηχανή είχε μετατραπεί σε όπλο. Πήρα το όπλο το γύρισα προς το μέρος μου και ξαναέκλεισα τα μάτια μου.

Μετά βρέθηκα και πάλι στην κουζίνα σαν να τα είχα ξεχάσει όλα τρώγοντας ένα τοστ και έχοντας μπουκώσει από το πολύ φαγητό. Είχα βουρκώσει από το κλάμα καθώς έτρωγα. Πρόσεξα πως το φωτιστικό έλειπε. 

Έπειτα ξύπνησα κατατρομαγμένη με βαρύ στομαχόπονο και λαχανιασμένη. 

Όλα ήταν τόσο αληθινά...