Temple of Doom

In the darkest temple of my mind,

Where the shadows dance and the demons reside,

The thoughts that ravage me inside,

A tumult of chaos, a maelstrom of pride.

The altar of my soul, a throne of doom,

Where the darkest fears and deepest gloom,

Reside and reign, a realm of despair,

A temple of thoughts, a dungeon of air.

The walls are adorned with cobwebs of doubt,

And the floor is slick with tears and rout,

The ceiling a canopy of despair,

A sanctuary of sorrow, a lair of fear.

In this temple, the darkness reigns supreme,

A kingdom of madness, a throne of dream,

Where the thoughts that ravage me inside,

A legion of demons, a horde of pride.

But in the depths of this darkest place,

A glimmer of hope, a spark of grace,

A light that shines like a beacon bright,

A refuge from the darkness of night.

So I will enter this temple of doom,

And face the thoughts that ravage my room,

For in the darkness, I may find the light,

That guides me through the darkest night

The Great War I fought on.

Sharp knives through my heart

Blinded eyes

Tears black

Hands that suffocate me .

Yet my voice persists

Deafening the source of all the screaming nightmares.

My thoughts like blinding lights

Stunning the visions

Putting them to sleep.

Suffocating vanity

Running deep.

While the hammer in my hand

Shuttering the false reality.

Feeling weak

Infront of the eternal chaos.

Flaming sword, my pain

Turning thoughts into matter

Shaping dreams into a real nightmare.

How I wish for cleansing rain

For this world I wonder why I do still care.

Sharp knives through my heart, blinded eyes that cry,

Tears black as night, hands that suffocate me, oh my!

And yet, my voice persists, deafening the source,

Of all the screaming nightmares that pierce my soul.

My thoughts, like blinding lights, stun and astound,

A cacophony of chaos, drowning me in sound.

The darkness closes in, a suffocating shroud,

But still, my voice rings out, loud and proud.

The knives they cut deep, a never-ending pain,

But I will not be silenced, my spirit will remain.

The tears they fall like rain, a never-ending stream,

But I will rise above, my heart unbroken and serene.

The hands they choke and strangle, a deadly embrace,

But I will break free, my spirit untamed and wild, full of grace.

The nightmares they haunt, a never-ending plight,

But I will face them down, with all my might.

So let the knives pierce, let the tears fall,

Let the hands suffocate, let the nightmares haunt,

For I will rise above, my voice will not be still,

I will persist, my spirit unbroken and free.

Sharp knives through my heart,

Tears black as the night,

And yet my voice, deafening the source

Of all the screaming nightmares that I endure

My thoughts like blinding lights, stun and confuse

The echoes of pain, that forever cruise

Through the halls of my mind, they never cease

The agony that I can't release.

The hands that hurt me, they never let go

Their grip so tight, it's hard to know

If I'll ever break free, if I'll ever be me

More than just a slave to this misery

But still I scream, and still I fight

My voice a weapon, to end this plight.

For I know one day, I'll find my strength

Silence the demons, with my might

My heart will heal, my eyes will see

And the hands that hurt me, they'll be free!

I'll rise above, I'll break the chains

And find my peace, and end these pains.

Sharp knives, 

a heavy burden weighs

Teary eyes,

as night's darkest shade

Hands of shades, 

a grip that drains 

all grace

And yet, my voice persists,

My soul insists.

Deafening the source of all the screaming nightmares

My thoughts like spears from heaven, 

a piercing gaze

Stunning the pain, a moment's reprieve

A fleeting solace, a glimmer of days.

The knives may cut, the darkness may blind

But my soul, it rises, a beacon in my mind.

A cry of hope, a call to the light

A will to survive, a fight.

After the neverending night

I survived

Forever.

Άνθος της ερήμου

Πρώτα σε σκοτώνουν,

Σε ξεραίνουν, σε μαδάνε,

Έπειτα σε ρωτούν γιατί τα αγκάθια σου τσιμπάνε.

Διότι επέλεξες την ζωή

Με ότι αυτή συνεπάγεται.

Και όχι τον θάνατο που σου πρόσφεραν σε όμορφο ποτήρι για να πιεις,

Όταν το μόνο που ήθελες ήταν να ξεδιψάσεις.

Και ας είσαι άνθος της ερήμου

Αντί λουλούδι του περιβολιού.

Διότι έμαθες να επιβιώνεις

Σε αντίξοες συνθήκες

Στους πόνους και στις λύπες

Και τα κρύα σου δάκρυα

Σου ποτίζουνε τις ρίζες.

Overgrown

Wildling.

Forlorn.

With a hidden rebel inside

Growing in the overgrown.

Order and chaos in one eternal cycle.

Casting aside the wretched and unpure.

Leaving untouched only the innocent.

Taking over the land

Taking it back from the tarnished ones

To turn it to what it was before.

Tendrils and webs sealing the door

Until the age of fire has begun.

My mind's anthem

I am the ghost of some ruins.

I was once a resident within palace walls.

Haunted I exist in the wreckage.

Clearly living in another age.

Whether it is past or future I cannot know.

Present is for sure non-existent for me.

As above so below

As for others so for me.

We live and we die

All is a dream.

We reap what we sow.

Rise and fall is all we know.

A circle with no release.

A journey with no ease.

Once again a queen without a kingdom.

Pain is revolution, acceptance is freedom.

Living in peoples minds rent free

Then being abandoned for eternity.

Seasons change but I still the same.

In this kind of world you gain only pain. 

Loving my sadness, the end is relief.

Knowing it all ends it's just a belief.

Hellenic Gods

🏛️Hellenic gods aren't gumball machines. You can't pop in a quarter and get the prize.

They are as capricious and distracted as the ideas and forces they represent.

Remember, there's a reason Hellenism goes down smooth with philosophy.

Our gods are manifestations of natural forces and ideas, not magical skydaddies that focus constant attention on our every move, ready to spank or reward us.

You will never get a sign of any sort.

They are not those kind of gods.

They are practical gods.

Rational representations of real things.

Those real things are what you must focus on. And if you by some freak chance get a miraculous intercession, thank your lucky stars that it wasn't an irrational punishment.

What qualities, concepts, and forces does Athena represent? Cunning, cleverness, valor, wisdom, rationality. If you think that's the kind of goddess who is going to send you signs, you're barking up the wrong tree in the wrong forest.

Instead, think of how you can embody and emulate those qualities in your own life. Be brave, wise and honorable. Solve problems with cunning and not brute force. Think rationally and empirically. Apply science to everyday life. Learn about everything you can. Sacrifice and pray like you are addressing an impersonal force of nature, because you are.

Rationality rewards the rational. Cunning rewards the clever. Valor the valorous. Be those things and that IS Athena being your patron. Both your sign and your reward are you doing those things. Sacrifice to give thanks for cleverness, courage and so on.

Why did Athena love Odysseas?

Was it because he begged her for favors?

No. She loved Odysseas because he was clever, rational and courageous. She was his patron because he had her characteristics. There's a very rational, non magical relationship here. Athena is those things she represents. To be close to her, be like her.

And what do we learn in the Odyssey anyway? That in our most dire moments, we need the gods. And for everything up until then, we better watch out for ourselves.

So get yourself a statue of Athena. Sacrifice to it in gratitude. And try to live up to the qualities she represents…

because Athena does not favor the superstitious.

Ο ταξιδιώτης

Αρνούμαι να βουλιάξω.

Θα είμαι για πάντα ένας ταξιδιώτης του αγνώστου.

Ταξιδιώτης του απέραντου και αορίστου.

Δεν θα παραδοθω σε έναν άγονο ξεροτοπο 

Θα εκτεθω στο απέραντο βαθύ μπλε

Την μαύρη νύχτα του ποτέ.

Τον Ορίζοντα της ήρεμης, προβλέψιμης αβεβαιότητας.

Προτιμώ τον άγνωστο τρόμο από τον γνωστό εφιάλτη.

Σαλπάρω μες στην άβυσσο και μες στην τρικυμία.

Μονάχα για να βρω μια υποτυπώδη ηρεμία.

Χάνομαι στο άγνωστο,

Στο απέραντο το μαύρο

Μέσα σε μια βάρκα από χαρτί

Που λιώνει μέρα με τη μέρα.

Τα κύματα λερώνουν την επιφάνεια 

Και τίποτα δεν είναι σίγουρο ποτέ.

Πιο μαύρα και από το μελάνι της σουπιάς

Άραγε την ελευθερία όπως εγώ την αγαπάς;

Μείνε απόψε εδώ μαζί μου

Μην με ξεχνάς

Θα παλέψουμε μαζί τον σκοτεινό τον τρόμο.

Κάποιες φορές οι άνθρωποι βουλιάζουν 

Αλλες χάνονται δίχως καμία ελπίδα στο κενό.

Ακόμα και την στεριά φοβούνται

Μην τυχόν και ξεβραστεί η βάρκα τους σε εφιαλτικό νησί.

Κι έτσι τελειώνει το ταξίδι μια για πάντα.

Η καρδιά πετρώνει, στα σπλάχνα της ακτής 

Και εύχονται κάποιος να τους πάρει.

Εγώ ποντάρω μόνο σε μια νύχτα της ψυχής

Πιο σκοτεινή και από τον πάτο της θάλασσας

Πιο βαθιά και από τον βυθό της.

Ίσως βουλιάξω στο κενό 

Ίσως χαθώ στο άγνωστο

Ίσως με φαν τα ψάρια ή τα θεριά.

Ή στην παραλία βρεθώ, κολλήσω μια για πάντα.

Τα αστέρια να κοιτώ

Και σαν αυτά να σβήσω

Μέσα στην πολυταξιδευμενη βάρκα.

I want to see the core of you

Dissect me to the core.

Shed light into the darkness

Scream my name, show me more

Of you.

If you want to find me, I will be in the middle ground.

Locked inside.

Nobody knows that

Beauty lies behind closed doors

And dark rooms.

Locked inside.

Guardians holding the gates

Kissing your forehead and keeping you company at night

While nobody can look inside.

Although, the shadows sees them all

Like a sunny day in July.

Hoping that you can find the key and see inside.

If you are not scared.

Μοντέρνα Δουλεία

Ζωή δίχως ελευθερία, μια συνεχής εκπόρνευση για να επιβιώσεις.

Άλλοι δουλεύουν το σώμα τους, άλλοι την ψυχή τους.

Ανταλλαγή του πολύτιμου χρόνου σου,

του λιγωστού χρόνου σου,

για λίγες στιγμές υποτιθέμενης ελευθερίας.

Μοντέρνες πόρνες,

είτε πίσω από γυαλί, 

είτε πίσω από οθόνες

πουλούν υπηρεσίες.

Μοντέρνες πόρνες που υπογράφουν

Τα συμβόλαια θανάτου.

Άλλωτε για σαρκικές απολαύσεις,

Άλλωτε για αγγαρείες.

Άλλωστε αν δεν θέλεις υπάρχουν τιμωρίες.

Εργασίες δούλων

Για μικρό φιλοδώρημα.

Για ένα ψίχουλο που δεν φτάνει ούτε για τα βασικά, μονάχα για το φρόνημα.

Για μια όμορφη αλυσίδα στο χέρι

Για ένα παροδικό λημέρι

Για ένα όμορφο σκοινί στο λαιμό

Για έναν όμορφο τρόπο να αποδράσεις μια για πάντα από εδώ.

Some thoughts.

It is correct, and I am almost sure about that now; In order to be made into something better, you have to risk your complete destruction. You can't change something that already has a form. You need to be dust first and then shape yourself from the start. But first you have to purify the material or you are going to create a monster. 

Walk of Pain

Feel?
Do not ask me how I feel.
Because I live in the land of broken bones
And dreams.
Where there is no tomorrow.
Today I die
After the past tortured my soul.
Yes, I do feel though.
I wish I didn't.

This cruel world
First it kills your head
And then your body.

So don't ask me how I feel.
Those who used to know me
Know how I feel when I write.

The familiarity of it.
The pounding bomb
Ready to crash.

The Creator.

The brush makes the line

While you hold it in your hand.

Delicate, smooth.

Creation

Of mine.

Now you know where to walk on.

Like a pattern cleverly designed

A child cheating on a test

Of life.

Giving life to imagination 

Like a mage creating out of spirit.

Little conjurer

Of time. 

Giving matter forms

Through it you are forged

In love, from love.

In time.

With water below

And fire within yourself.

Body and breath

Blood and soul.

Oneness.

A circle

A cycle

A line.

Personal letter.

Existence

A fine thread

Delicate, fragile.

Carving poems while holding the knife

Can't decide

Whether to cut the thread forever

Or my arteries

And then write with my blood

Filling all the blank pages I was never able to fill with words.

Blood drops falling on the papers of my lifebook.

Like it's the finest handwriting you could ever see.

The Eternal Cycle

In nature you are closer to the gods. You are closer to the natural forms, the original manifestations of the natural forces of the universe. The untamed spirits of the world, little pieces of the divine, that are in fact untouched and free and hidden inside until released to worlds unknown.

But everything that exists within the universe is nature. It is in fact natural and organic. Even it is manmade or not, even it is beautiful or not, good or bad, because man is made of the natural elements within our cosmos so it is impossible for something unnatural to exist within the world. Man cannot make something out of nowhere, he can just recreate something that already exists, and change it into something else. So we give nature the form we actually think, because before everything there is always the thought of it. Thoughts manifest into matter and the cycle repeats for eternity. That's why man is made into god's image, he is a creator but he creates within the natural limits, he gives shape and purpose to life around him. It is illogical to say that man has gotten away from nature because that is impossible. It's his thoughts that manifest bad things out of natural elements that are in fact bad. Because art imitates life and life imitates thoughts. 

A Modern Oracle

Eyes are the windows of the soul.

And my intuition has many.

What is a captain without his ship?

I ponder, and read inside the map of stars

to guide me to the right way.

Observer

Always a kind observer.

Never a part of their world.

Never a part of their circle.

Never a part of them.

Always a lone ghost

Aware of my presence

Still ignoring that presence though

And that's the best part of it.

Because I can judge

Without the emotional baggage of the world.

Walk of Pain.

Feel?
Do not ask me how I feel.
Because I live in the land of broken bones
And dreams.
Where there is no tomorrow.
Today I die
After the past tortured my soul.
Yes, I do feel though.
I wish I didn't.

This cruel world
First it kills your head
And then your body.

So don't ask me how I feel.
Those who used to know me
Know how I feel when I write.

The familiarity of it.
The pounding bomb
Ready to crash.

Dusty Keepers.

You can see them when the light falls onto them.

Dusty forms flying around.

Giving them a golden colour

Almost glittering.

Looking like stains in the atmosphere

A beautiful effect.

They look alive

Like little fairies.

And they sit on long forgotten things.

Keeping them company.

Hiding their shine from all kinds of thieves.

What a gracious thing to do.

Dusty thoughts

Dusty bookshelves

Hidden notes.

Sometimes I wonder

The things they see and hear.

Shadows moving in the house.

The candle is lit and I can see them

Both the shadows and the dust.

Both the memories and the dreams

They are alive and well.

They rest peacefully 

While the half-light of the candle

Warms them up

Burning me up.

The cycle after Twilight.

Silent nights.

Starry skies.

Glittering.

Hiding secrets behind moonlit clouds.

Then the palette changes colours

From dark to lighter tones.

And then again it changes back to where it was before.

Somehow always different than it was before.

There is something very truthful

between the late nights and early mornings

A feeling of peace just calms my soul within that silent hour.

No voices to hear.

The land adorned with silver tones after the twilight colours.

Something in between.

Under the veil of twilight.

Gazing in secret,

waiting for all life to interact with the first sun rays,

Stillness for a moment.

And then they start again the neverending cycle.

Exhale, Inhale.

All life's secrets are revealed within these hours.

In the neverending cycle of neutrality.

Then the voices start again.

Drowning.

There is a breakage 

At the ceiling

And starts to purr 

liquid hell

Until i drown. 

Screaming outloud 

I cried my fears away.

And then I stayed silent once again

Mourned in silence. 

Waited in stillness 

Until I drowned. 

There is a beauty in darkness

In the form of giving up to false believes.

Letting go and then rise up

I am sure I will float again when I open up

my eyes.

I am sure I won't drown myself to these illusions.

These desires

But I can't help but see a dissolution

Of myself and me.

Of what I've been

And what I see

Before me.

At least until myself devours me.

Until I drown.

Until

I

drown.

Unnatural runaways

As a being of silence, I like to get away from glances full of hate, sounds that make me go crazy everyday, people unreached by understanding, common sense and love. Their sounds have no inner purpose, just groaning devoid of meaning, moving mouths, filthy tongues, languages unknown to me.
Nature never forgets.
The scent of rain falling upon the soil, the pine trees, the flowers
They always have the same kind of smell
The scent discernible
Unlike the filthy streets.
Their filthy hearts.

Neverending windstorm.

Visions and water reflections of the sky upon the sea.

The land. Where everything dances to the windstorm in trust while the black canvas lies ahead. Hidden beneath the fog and the dark clouds before the change of seasons.

Standing naked and vulnerable, with complete honesty against the whispering voices of nature.

Delicate.

Awaiting the cold breeze to come and freeze you.

A memory of a winter that has faded and another that is starting again

Like a neverending circle.

Then like the land itself you are also naked

Truthful.

One with the all.

Dancing to the stillness of the world.

Singing to the silent song.

While the whispers fill the air again.

Surrounded by the trees, the rivers and the mountains.

The thirst is never quenched.

Like longing for something you can never have.

Even though it is the simplest of the things

Artist

Writing saved my life

Drawing gave it purpose.

Glimpses of reality on a canvas

And the visions of dreams

Maybe from past lives

Or even the future

Maybe both 

a dream within a dream.

Unconscious I awake

In consciousness I sleep

And live within the dream of mine.

Ενδοσκόπηση της Παρασκευής

Το αγαπημένο μου χόμπι είναι να εκθέτω ανθρώπους.

Όχι με κακό τρόπο αλλά με τον σωστό τρόπο.

Αυτό που με ελκύει στους ανθρώπους είναι η ικανότητα να βλέπουν πέρα ​​από αυτό που βλέπουν συνήθως τα μάτια τους.

Με ενδιαφέρουν οι δικές τους σκέψεις και ιδέες.

Οι τίτλοι και οι πηγές δεν σημαίνουν τίποτα.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές πηγές για τα ίδια θέματα, καθεμία βασισμένη σε διαφορετικές πεποιθήσεις, στο ποιός τις χρηματοδοτεί, στο συμφέρον, πόσες αλήθειες και έρευνες κρύβονται κάτω απο το χαλι επειδή δεν ικανοποιούν συμφέροντα; 

Οι ιδεες όμως δεν εξαγοράζονται. Είναι πολυ δυνατές επίσης, αλλά πολλές φορές υποστηρίζονται από αδύναμους ανθρώπους και εκεί καταλήγουμε σε άσχημα αποτέλεσμα. Συνηθως πυροδοτούνται από λανθασμένους λόγους, και αυτο διότι δεν βασίζονται στις αξίες. 

Οι αξίες από την άλλη δεν εξαγοράζονται επίσης. Η αληθινή αγάπη, η φιλία, η ανθρώπινη επικοινωνία γενικότερα. Ο ουρανός ειναι κοινός και οι διαφωνίες μας δεν ειναι τιποτα μπροστα σε αυτα που μας ενώνουν. Αν αναλύσεις ενα θέμα σε βάθος παντα θα καταληξεις στον ίδιο πυρήνα, στον πυρήνα δεν υπάρχουν διακλαδώσεις, υπαρχουν μόνο οι βασικές ανάγκες ψυχικές και υλικές που ειναι κοινές για όλους τους ανθρώπους. Ξεκάθαρα αυτό που μας χωρίζει είναι η ανικανότητα μας να κατανοήσουμε πόσο ίδιοι είμαστε, απλά συνήθως οι μάσκες είναι τόσο καλές που το μυαλό μπερδεύεται. Η λογική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το συναίσθημα κι ομως υπάρχουν οι άνθρωποι που προτιμούν να αποκόψουν το ενα κομμάτι απο το άλλο διότι πιστεύουν πως το ένα σαμποτάρει το άλλο. Πολλές φορές αυτή η ανισορροπία τους φέρνει σε σημείο τρέλας, το υπερβολικό συναίσθημα η φωτιά που καίει τα πάντα, το πάθος ή η ψυχρή λογική, ο πάγος που δεν νιώθει τίποτα και είναι μακριά από το οτιδήποτε ανθρώπινο. Και τα δύο ειναι κομμάτια της ανθρώπινης φύσης όμως και πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πάντα σαν ανθρώπους και οχι σαν κάτι διαφορετικό. Αν εκθέσεις λοιπόν μια δογματική ή υπερβολικά απόλυτη ιδέα ενός ανθρώπου αμέσως επόμενο είναι να δεχτείς επίθεση για να επικρατήσει η δομή της σκέψης του, πράγμα λογικό διότι σαν άνθρωποι λειτουργούμε με ταυτότητες που καθορίζουν ποιοί είμαστε. Οι ιδέες μας είναι κομμάτι της ταυτότητας μας. Αν οι ιδέες μας είναι εύκαμπτες και πολύπλευρες δεν νιώθουμε αυτή την ανάγκη και οι επιθέσεις προς τον εαυτό μας δεν μας αγγίζουν. Είναι καλό οπότε να εκθέτουμε ανθρώπους στην αντίθετη πλευρά ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε οι ίδιοι; Για εμένα ναι. Και αυτή είναι η καλύτερη μάσκα απ'όλες, ο καθρέφτης. 

Αν λοιπόν δεν σου αρέσει αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη μάλλον δεν φταίει ο καθρέφτης.

Αποδημητικες φιλίες

Κατά ένα περίεργο τρόπο έβλεπα τους φίλους πάντα σαν παιδιά μου, οπότε όταν ήταν έτοιμοι να φύγουν από την φωλιά απλά τους άφηνα με την ελπίδα πως θα ξαναγυρίσουν.

Τις καλύτερες συζητήσεις τις κάνεις με ανθρώπους που διαφωνείς αλλά παράλληλα υπάρχει αυτή η ανάγκη για κατανόηση του συνομιλητή και από τις δύο πλευρές. Το θέμα δεν είναι στην διαφωνία μα στο να εξηγήσουμε "γιατί" διαφωνούμε και μαζί να βρούμε μια εξήγηση που να καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα, σε μια νέα οπτική από την οποία και οι δύο πλευρές βγαίνουν κερδισμένες και μαθαίνουν κάτι καινούργιο. Άμα ξεπεράσουμε τον εγωκεντρισμό και κατανοήσουμε πως οι γνώσεις του καθενός δεν είναι απόλυτες και αρχίσουμε να τις ενώνουμε αντί να τις διαχωρίζουμε φτάνουμε στην ρίζα πιο γρήγορα.

Αυτή είναι η μαγεία της ανθρώπινης επικοινωνίας διχως νοητικά παιχνίδια, δίχως εγωισμό, δίχως ειρωνία και αυταπάτη, δίχως ανθρώπινη αδυναμία.

The final Operation

Είναι άλλο πράγμα το να λες κάτι και άλλο να το νιώθεις. Το πρώτο μεταφράζει, το δεύτερο σε κομματιάζει.

Στην προηγούμενη μου ζωή πιστεύω ήμουν Ερινύα. Πρέπει να μην είχα καταφέρει να ολοκληρώσω το έργο μου οπότε οι θεοί με τιμώρησαν και με έφεραν εδώ με σκοπό να το ολοκληρώσω.

Τα συναισθήματα κατάρες, δαίμονες που τρων τα σωθικά σου.

Η μαχη γίνεται στο πιο σκοτεινό σημείο του σώματος

Όσο σκοτεινό είναι το δωμάτιο αυτή τη στιγμή.

Στο σκοτάδι δεν σε βλέπει κανείς,

Αλλά πατάς τις νάρκες.

Ναρκοπέδιο το μυαλό και επιβιώνουμε πατώντας σε ξεραμένο δέρμα.

Τόσο καμμένο που δεν το διαπερνά πλέον τίποτα.

Και αναμνήσεις που κόβουν σαν ξυράφι.

Θυμάμαι.

Θυμάμαι την απελπισία, τον πόνο, την απόγνωση.

Η παράδοση στο άγνωστο και η μαύρη τρύπα που σε ρουφάει μέχρι να μην μείνει τίποτα.

Κι όμως όλα αυτά περνούν πιο εύκολα από την πίκρα που σου προκαλεί η απογοήτευση, η κατανόηση πως αυτός ο κόσμος θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος μα απλά δεν θέλει να κοπιάσει για να το καταφέρει.

Είναι πιο δύσκολο να σταματήσεις να μισείς τον κόσμο παρά τον εαυτό σου αν ήδη εκτιμας και γνωρίζεις τις δυνατότητες σου. Ο κόσμος προσπαθεί να σε πείσει για το αντίθετο κι όμως τις περισσότερες φορές ο κόσμος είναι στην πλειοψηφία που έχει το πρόβλημα.

Και δεν κάνει τίποτα γι'αυτό.

Θέλει να σε αφομοιώσει

Θέλει να διαλύσει την ιδιαιτερότητα όποιο προσωπείο κι αν έχει.

Όλη μας η ζωή είναι μια μάχη να γνωρίσουμε και να κρατήσουμε ατόφιο τον εαυτό μας.

Το μίσος ήταν πιο δύσκολο να δαμαστει

Ίσως γιατί είναι άφθονο.

Πάντα υπάρχει κάτι νέο να μισήσεις αν δεν το αποβάλλεις εξολοκλήρου.

Ενώ στον εαυτό σου κάποια στιγμή φτάνεις στην αλήθεια αν προσπαθήσεις.

Λιγοι το καταφέρνουν. Λίγοι το αντέχουν.

Μόνο αν αποβάλλεις το μίσος από μέσα σου γνωρίζεις τον εαυτό σου.

Οπότε έτσι γνωρίζεις με τη σειρά και τους άλλους.

Αν όμως η πλειοψηφία μισεί και δεν δαμάσει τον ζωώδες εγωισμό της το κύμα είναι μεγάλο και μπορεί να σε παρασύρει.

Είτε με το να σε πάρει πάλι στα βαθιά

Είτε με το να αποβάλλει εντελώς και να σε περιθωριοποιήσει.

Πολλές φορές με κίνδυνο τη ζωή σου.

Και στην τελική τι έχεις να χάσεις όταν τα έχεις χάσει όλα; Τον εαυτό που τόσο κοπιασες να μάθεις.

Διότι η πικρή αλήθεια είναι πως όσο έχεις ταυτοτητα είσαι ζωντανός, επίκαιρος, είσαι μια μάσκα.

Η πικρή αλήθεια είναι πως κι αυτό συγκαταλέγεται στον εγωισμό, ίσως με μια πιο αθώα έννοια μα και πάλι δεν απαρνείται τελείως την ανθρώπινη φύση της η οποία είναι ελαττωματική.

Διότι πάντα οι άνθρωποι θα είναι επιρρεπείς στα λάθη και πάντα θα υπάρχει ο αέναος κύκλος των αμοιβαίων αντιδράσεων.

Πρέπει να τον διαλύσεις και όχι να τον αλλάξεις.

Τον εαυτό σου.

Να τον κάνεις ένα με το τίποτα.

Να γίνεις ο κανένας για να είσαι τα πάντα.

Και αυτό είναι κάτι που ο κόσμος δεν μπορεί να κατανοήσει ζώντας σε μια φούσκα εγωπαθειας και υλισμού.

Αυτή είναι η τραγική κατάληξη, το τέλος του κεφαλαίου. Η πικρή αλήθεια. 

Η αποδόμηση του εαυτού σε μια μονάδα

Πιο υπέρτατη από οτιδήποτε

Μα δίχως κάποια ιδιαιτερότητα

Μονάχα μια σταγόνα εντός της θάλασσας

Όσα κύματα κι αν έχει, όσο φουρτουνιασμένη κι αν είναι

Ένα με το κύμα

Ένα με το σύμπαν

Όλα και τίποτα. 

Και πως να αντέξεις κάτι σαν αυτό

Την απόλυτη καταστροφή όσων αγαπάς

Την μεγαλύτερη θυσία του εαυτού σου

Πότε και πώς θα είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο;

Τώρα που γνωρίζω την αλήθεια θα ήθελα να μην την ήξερα.

Θα αντέξω να ολοκληρώσω την αποστολή μου σε αυτή τη ζωή για να αποφύγω την επόμενη;

Sunforged.

Sun,
you bright star,
grant me a piece of your blinding light.
Give me your rays of sunlight to cover my shadows beneath me.
Brighten my soul
or burn it.
Don't let the cold get it first.
Keep the fire inside me bright like your days.

Maskarade

Everyone's playing the same sick game

The only thing that differs is the mask.

Some masks are nicer than others 

But they are masks

Trust only what you have underneath yours.

The grand automation.

Not a single automaton left in the valley of perdition. 

Maybe we killed them all.

Maybe they learned how to think.

Maybe they just moved to the cities.

Foggy thoughts.

Images Aligned.

Collect them.

Connect the blurry,

empty forms

with now.

Before you forget them all completely.

A walk in the fog of memories.

A road well lit but full of secrets

And untold stories.

Forever in our minds

Deep within our hearts.

Dancing to the melodies

Of silence

The whispers of a past

Long forgiven

But never forgotten.