Θα είμαι για πάντα ένας ταξιδιώτης του αγνώστου.
Ταξιδιώτης του απέραντου και αορίστου.
Δεν θα παραδοθω σε έναν άγονο ξεροτοπο
Θα εκτεθω στο απέραντο βαθύ μπλε
Την μαύρη νύχτα του ποτέ.
Τον Ορίζοντα της ήρεμης, προβλέψιμης αβεβαιότητας.
Προτιμώ τον άγνωστο τρόμο από τον γνωστό εφιάλτη.
Σαλπάρω μες στην άβυσσο και μες στην τρικυμία.
Μονάχα για να βρω μια υποτυπώδη ηρεμία.
Χάνομαι στο άγνωστο,
Στο απέραντο το μαύρο
Μέσα σε μια βάρκα από χαρτί
Που λιώνει μέρα με τη μέρα.
Τα κύματα λερώνουν την επιφάνεια
Και τίποτα δεν είναι σίγουρο ποτέ.
Πιο μαύρα και από το μελάνι της σουπιάς
Άραγε την ελευθερία όπως εγώ την αγαπάς;
Μείνε απόψε εδώ μαζί μου
Μην με ξεχνάς
Θα παλέψουμε μαζί τον σκοτεινό τον τρόμο.
Κάποιες φορές οι άνθρωποι βουλιάζουν
Αλλες χάνονται δίχως καμία ελπίδα στο κενό.
Ακόμα και την στεριά φοβούνται
Μην τυχόν και ξεβραστεί η βάρκα τους σε εφιαλτικό νησί.
Κι έτσι τελειώνει το ταξίδι μια για πάντα.
Η καρδιά πετρώνει, στα σπλάχνα της ακτής
Και εύχονται κάποιος να τους πάρει.
Εγώ ποντάρω μόνο σε μια νύχτα της ψυχής
Πιο σκοτεινή και από τον πάτο της θάλασσας
Πιο βαθιά και από τον βυθό της.
Ίσως βουλιάξω στο κενό
Ίσως χαθώ στο άγνωστο
Ίσως με φαν τα ψάρια ή τα θεριά.
Ή στην παραλία βρεθώ, κολλήσω μια για πάντα.
Τα αστέρια να κοιτώ
Και σαν αυτά να σβήσω
Μέσα στην πολυταξιδευμενη βάρκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου