Φρυκτωρία

Φωτιά, φωτιά στην ερημιά θα ανάψω, σαν φρυκτωρία του παλιού καλού καιρού, τον δρόμο θα διδάξω. Κι όπου αναμμένη φλόγα βλέπω θα ξέρω πως ο χρόνος και ο δρόμος είναι λίγος. Πως μονάχα λίγα δέντρα ή χιλιόμετρα χωρίζουν τις ιδέες μας. Μονάχα μες στη νύχτα βλέπουμε τις φλόγες και τα άστρα, διότι τότε παίρνει το μυαλό στροφές, μέσα στην ησυχία, μακριά από φωνές. Και την μέρα που μας ξημερώνει, κοιτάμε ένα άστρο, φωτεινό - κοινό για όλους, αυτό που μας τυφλώνει και δεν κρύβεται. Το άστρο της αλήθειας. 

Τον ήλιο της ελπίδας.

The start.

There is a change of energy in the air. I know you feel it too. The feast of the shadows has stopped and now the souls are fighting for their lives. It was always about survival and conquer. May the light grant strength to it's warriors until the final ascension.

Τα τελευταία λόγια ενός μελλοθανατου.

Όταν πια θα ο ήλιος δύσει

Ποιος θα είναι εκεί

Το χέρι μου για να κρατήσει 

Όταν θα φεύγω σιωπηλά από αυτόν τον κόσμο 

Άραγε το πάπλωμα θα είναι μαλακό; 

Θα αρκεί για να σηκώσει όλο το βάρος μου; 

Θα είναι οι σκέψεις μου ικανές για να πετάξουν, η πάλι η δύναμη τους θα με κρατάει πίσω; 

Θα είσαι εκεί να μου κρατάς το χέρι όπως τώρα; 

Θα είναι φωτεινός ο δρόμος που θα πάρω; 

Αν το φορτίο αφήσω πίσω θα τον πάρω με χαμόγελο να φύγω. Και πίσω δε γυρίζω, δε κοιτάζω, μονάχα εμπρός θα  περπατώ.

Άραγε τα δάκρυα θα είναι αρκετά για να ποτίζουν τα λουλούδια μου; 

Μήπως θα μαραθουν κι αυτά μαζί με εμένα; 

Ίσως ο κόσμος που υπάρχει εκεί έξω να μην είναι για εμάς. 

Ίσως μετά να είναι η αρχή του. 

Κι όμως, ακόμα κι αν το χέρι μου κρατάς και πάρω αυτόν τον δρόμο πάλι δε θα ακολουθήσεις. Κάτι θα σε σταματάει. 

Τι είναι αυτό που μας χωρίζει τις ψυχές; 

Μήπως η έλλειψη τους εξαρχής; Η μήπως είναι ένωση μετέπειτα; 

Μήπως αν σταματήσω την καρδιά να υπάρχει τρόπος να κλειδώσω την ψυχή μες στο μυαλό μου; 

Αυτό που θέλω είναι εσύ κι εγώ, κρατώντας με απ το χέρι και όπου βγάλει. 

Λογικά θα έχει κρύο εκεί στον παγετό, μα θα σε βλέπω μέσα απ τις ακτίνες. Θα λαμπουμε σαν τον χρυσό κι έπειτα, ελπίζω να μην ξανά αναγεννηθω. Ας μείνω εκεί μαζί σου. 

Άραγε εσύ γνωρίζεις; 

Πονάει η αλήθεια μα πιο πολύ πονάει η ελπίδα. 

Κράτα γερά το χέρι γιατί σε λίγο ξεκινάει. 

Άραγε ποιοι είναι όλοι οι άλλοι; 

Όντως γνώρισα ποτέ κανέναν πέρα από εμένα; 

Άραγε το πρόσωπο σου μοιάζει με εσένα; 

Άραγε κέρδισα τίποτα όσο υπήρξα ή έχασα τον δρόμο; πιστεύω πως βρήκα κάτι στην πορεία. Μάντεψε εσύ, δε θα μιλήσω. 

Κουράζομαι στη σκέψη, ο δρόμος είναι δύσκολος μα μοιάζει τόσο μικρή η διαδρομή. Είναι αληθινό αυτό που ζω; Πότε θα σε ξαναδώ μετά από το εδώ; 

Αυτό ήταν για μένα.

Σε λίγο θα χαθώ από αυτόν τον κόσμο. Ίσως όμως και να σμίγουν οι ψυχές, να γίνονται ένα.

Από λειψες, γεμάτες ξαφνικά να επιστρέφουν.

Στον ωκεανό του σύμπαντος.

Γεμάτες γνώση και ιστορίες.

Και να προσφέρουν στην αιωνιότητα ενώ αφαιρούν από τη στιγμή, μονάχα λίγο πριν ξανά επιστρέψουν.

Ποιος μπορεί να το γνωρίζει; 

Ελπίζω να μου κρατάς το χέρι και στην άλλη πλευρά. 

Art of healing.

I am telling a story today about a woman I met years ago in the university. We met when I moved to a secluded room in order to make it my temporary art studio for a new project. She was there working alone and seemed happy to see me. I always liked to work alone there, when I saw people I used to go to the other side of the building, but this time I couldn't find any rooms, and she was welcoming, she asked me to share the room and I always appreciate acts of kindness. Nobody was that kind to me there. She was one of the brightest personalities I've ever encountered, very lighthearted, funny and gentle. A great soul. We started talking about art. You see she was suffering from this horrible disease, she had cancer. One day I was working on my project and I was frustrated. Then she came to see the artwork of mine. She gave some very nice tips that helped me back then. And then she said to me "The artist is more important than the doctor. Art is more important than medicine." I answered to her that art is very important for the soul and mind but medicine is essential for our survival, so I guess it's a little bit more important".She insisted politely and told me I was wrong. "Art can heal"  she said. Years passed and I see it. Doctors and medicines were not able to save her, art though? It saved her soul. She died happily doing what she loved.

And she still lives in my memory.

Spirituality

There are certain virtues which have come to be associated with spirituality: compassion, empathy and open-heartedness. These virtues naturally flow out of the introspection inherent to spirituality because they ultimately require a high level of self-knowledge. That is, knowledge of why we hold the beliefs we do, knowledge of why we act in certain ways, and most importantly, knowledge of our interdependence.

This knowledge — acquired either through practices like meditation, self-reflection and (in some cases) psychotherapy — leads one to become more sensitive to the emotions of others, and even to one’s surrounding environments, both social and natural.

Thus the path inward, in its best form, is not rooted in narcissism but rather based in a robust ethicality — a willingness to face one’s demons in order to better understand the human condition.

For some, this path inward is ultimately about self-transformation, or transcending one’s early childhood programming and achieving a certain kind of self-mastery. For others, it entails attuning themselves to the immaterial dimensions of life.

The framework I’ve sketched above doesn’t exhaust the full range of meanings the term spirituality invokes. It is something entirely personal and unique for the person who is able to achieve something like this. Religion can be a tool to achieve it, but is not necessary at all. 

Our ability to realize our ethical ideals depends not only our own willingness, but also the social and economic constraints that we live within.

Slumber

I've always been too sensitive with people, I know the battles that each person must undergo, secretly from the world. Always in silence. It is always difficult so I never made it harder for anyone. 

The thing is, you have to be real, to express yourself because only then people will know the real you. Some people will like that, others won't. It is hard for most of them to see through the shallow acting, to observe the everyday little details in someone's struggle that escape from their window. The window some of them don't even comprehend. It is rare but sometimes you can make a crack on it for them, in order to break it. In order to see for themselves. And then they will be free from their prison. The light will shine and their fears will go away. And the truth will be visible. 

But remember there is no way to wake up from the sweet sleep unless you break yourself so hard, beyond repair. Only martyrs can see through the wall. Through the broken window. 

Mind prison.

I am going to express some things in the form of a story in order to avoid unwanted criticism. 

This is art. This is poetry. This is life. Each of us understand it differently and we try to find our own meaning in it. 

Since I opened the window light came inside the dark room, inside my mind prison. You have to suffer greatly in order to crack the walls around you, in order to create this window from which the light from the outside world will make all the dark corners of your mind visible, and then make you fearless. As I used to say, when you name something you stop fearing it. And there are horrors in this world unnamed. Untamed. Unknown. 

In the darkness you see things nonexistent, you create demons that are not there, demons who dine from your fears.

When the light falls upon these unknown dark places, it makes them known, and when you learn something, you can name it. In the end you stop fearing it. 

But the window is not only able to make light possible to come through, it also gives you a possibility to look outside. To see the real world. And sometimes you can also escape it. The key for your prison is within. 

Unborn poems

I tend to think about forgotten poems of mine, you know the ones that randomly pop into my mind sometimes and I can't repeat them in order to manifest them on paper, as unborn children. They are spirits that had not the chance to be born in a body and live normally so that the humans could read them and love them and they are still floating in my minds palace haunting my own thoughts until I have the right words to express them and finally feel free from their presence. 

Oh look, I just did it again. 

~~~

Ξενιτιά

 Αυτή τη χώρα που αγαπώ δε θέλω να αφήσω

Το δρόμο τον μακρύ τον ξένο δεν θέλω να διασχίσω

Θέλω οικογένεια και ζωή σε αυτόν τον τόπο εδώ να χτίσω

Και με περηφάνια να κοσμώ κι εγώ την ιστορία

να είμαι κομμάτι της κι εγώ μέσα στους αιώνες

να το φωνάζω λέγοντας πως είμαι Ελληνίδα

μαζί με όσους έφυγαν, ηρωικά για την πατρίδα.

Μα πλέον βλέπω μαύρα σύννεφα στον ουρανό επάνω

το μπλε έχει κρυφτεί και όλα είναι σκοτεινά

η θάλασσα είναι μαύρη τώρα πια

καλύτερα να φύγω κυριολεκτικά για να σωθώ μαζί με το κοπάδι

διότι αν μείνω εδώ θα την φουσκώσω από το δάκρυ.

Αχ που μας κατάντησαν, πάλι χωρίς ελπίδα

Η μισή ζητώ να φύγω μακριά και η υπόλοιπη ζητάω την πατρίδα.

Όλα τα συναισθήματα είναι μέσα στην καρδιά μου αγκίδα.

Αυτήν που μας διέλυσαν την θέλω πάλι πίσω.

Να μας την δώσουν ζωντανή, και να την ξαναχτίσω.

Μα εδώ αν μείνω πλέον θα είμαι χωρίς ζωή

Και πατριώτης δίχως ζωή δεν έχει να προσφέρει.

Τώρα που είναι άρρωστη πρέπει να θεραπευτεί

αν μείνω εδώ εγώ κι εσύ θα φύγουμε όλοι μαζί

μια και καλή.

Και ας ελπίσω πως αν φύγω πίσω θα γυρίσω.

Μακάρι να ισχύει πριν αποδημήσω. 

Μακάρι να σε ξαναδώ καημένη μου Ελλαδίτσα.

Μετράω τις μέρες λες και είναι τελευταίες

Κοντεύω τους πάντες να μισήσω

Κατάρα που με βρήκε

Να αφήνω εγώ το σπίτι μου 

Να αφήνω εγώ το σπίτι μου...

Θα σε αποθυμήσω.