Όσο έγραφα άκουγα αυτό το κομμάτι. Το ξέρω ίσως να μην παίζει μεγάλο ρόλο αλλά ήταν ένας λόγος που έγραψα το κείμενο και βλέπεις.. η παραμικρή λεπτομέρεια μετράει για να δημιουργήσεις κάτι ανύπαρκτο, να δώσεις μια μοναδική αίσθηση σε μια στιγμή σιωπής, μια κοινή λευκή σελίδα, να την πιάσεις προσεκτικά και να την μετατρέψεις σε κάτι όμορφο και μοναδικό.
Ξεκίνησα να γράφω βιβλίο είπα και ...έβαλα το χαρτί στην άκρη.
Είμαι πολύ κουρασμένη.
Βλέπεις...
Ήταν από αυτές τις μέρες που δεν ήθελα να υπάρχω. Το κρεβάτι με τραβούσε ύπουλα και απειλητικά προς τα κάτω, όπως με τραβούσαν οι σκέψεις πίσω, το ίδιο βίαια, το ίδιο ανούσια.
Ο ήλιος πάλι ήταν κρυμμένος πίσω από την απέναντι πολυκατοικία. Ήταν κατάρα το να μην μπορώ να δω τα αστρολογικά φαινόμενα της ημέρας και της νύχτας, τα γεγονότα που αποτυπώνονταν στον ουρανό, αυτά της κοινής καθημερινότητας, λόγω της αποξένωσης της μεγαλουπόλεως στην οποία ζούσα.
Αποκομμένη, ξεχασμένη, εγκλωβισμένη μα πάνω απ'όλα αποφασισμένη ήμουν να μην σηκωθώ και εκείνο το ξημέρωμα από το κρεβάτι, να το περάσω με μια κούπα ζεστή σοκολάτα ή έναν μυρωδάτο καφέ κοιτώντας έξω από το παράθυρο παρατηρώντας την παραμικρή λεπτομέρεια που είχε να μου προσφέρει η θέα από το απέναντι μπαλκόνι του γειτονικού κτηρίου, με την νεοκλασική αρχιτεκτονική του που ήταν γεμάτο μπουκαμβίλιες και θαμνάκια, δεντράκια και πουλιά που διάλεγαν επιλεκτικά το χαρακτηριστικό εκείνο μπαλκόνι που συχνά έβλεπα να φιλάει γλυκά το ηλιοβασίλεμα.Δεν είχαν τίποτα εξωπραγματικό τα άνθη εκείνα, έξω από το παράθυρο μου, μα πάντα μου τραβούσαν την προσοχή. Πάντα μου άρεσαν οι μπουκαμβίλιες εξάλλου. Δεν είχαν τίποτα το εξωπραγματικό επίσης, ή εντυπωσιακό και όμως όπου βρίσκονταν, όπου και αν τις έπιανε το μάτι μου καταλάβαινα πόσο ομόρφαιναν το χώρο χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, απλά με το να υπάρχουν, απλά με το να βρίσκονται εκεί και να δίνουν μια διαφορετική νότα στην τσιμεντούπολη που επικρατούσε τριγύρω.
Μια δόση στάθηκα στα πόδια μου για να κοιτάξω καλύτερα έξω από το παράθυρο, άνοιξα λίγο παραπάνω τα στόρια και μπήκε λίγο φως μέσα στο δωμάτιο φωτίζοντας τα φρεσκοβαμμένα τελάρα μου.
Μου ήρθε η διάθεση για κλασσική μουσική και έτσι τράβηξα τις κουρτίνες και άφησα τον υπολογιστή μου να παίξει στο αυτόματο, μιας και ήταν από τους φίλους που ήταν πάντα εκεί να με κάνουν να νιώθω καλύτερα με την απέραντη μουσική ποικιλία που είχε, παίζοντας αυτή τη φορά τον αγαπημένο μου Σοπέν και τα ιδιαίτερα μελαγχολικά του κομμάτια.
Σκέφτηκα να της στείλω πως ένιωθα, σκέφτηκα απλά να μιλήσω γι αυτή την ιδιαίτερη στιγμή εκείνης της ημέρας με τις μπουκαμβίλιες και τον ήλιο, με το μπαλκόνι, το πώς κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι επιτέλους διότι είχα έναν λόγο πλέον, μιας και είναι σημαντικό κατόρθωμα, μερικές φορές οι άνθρωποι θέλουμε συγχαρητήρια μόνο για το ότι καταφέρνουμε να έχουμε λόγο να σηκωνόμαστε από το κρεβάτι, αλλά ίσως δεν το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. -
Μα καλύτερα να σωπάσω μιας και η ίδια ένιωθε καλύτερα να μην μου ξαναμιλήσει για κάτι τέτοιο. Ήταν καλύτερα εκεί που βρισκόταν, όπου κι αν ήταν αυτό το μέρος. Και ελπίζω να ήταν καλά όπως και να έχει γιατί της είχα πει πόσο ξεχωριστό χαρακτήρα τη θεωρούσα και πόσο ταυτιζόμουν μαζί της. Αλλά ακριβώς αυτό, δέχεσαι τα πράγματα σαν δώρα που κάποτε θα φύγουν, όσο εύκολα έρχονται - τόσο εύκολα φεύγουν.
Μα ξέρεις κάτι; ήμουν ευτυχισμένη. Το να κόβω από όλο τον κόσμο που δεν μου προσέφερε τίποτα ήταν η απόλυτη ελευθερία. Ζήτημα να μπορούσαν να επικοινωνήσουν σπάνια μαζί μου γύρω στα πέντε άτομα αν το ήθελαν μονάχα ή αν το θεωρούσαν ανάγκη. Ήμουν πλέον η γνωστή φυσιογνωμία, η ανάμνηση, το φάντασμα που ξέρεις μα δεν βλέπεις.
Ήξερα πλέον.
Μπορούσε εκείνος, κάθε μέρα το έκανε και χωρίς να του το ζητήσω. Κάθε μέρα άκουγα την μηχανή να σταματάει κάτω από το σπίτι μου, να φωτίζει τα παραθυρόφυλλα, να χτυπάει το κουδούνι και να βλέπω τον ψηλό πανέμορφο άντρα με τα δερμάτινα ρούχα, με το υπέροχο το χαμόγελό του λέγοντάς με πώς εγώ είμαι ο λόγος που τον κρατάει εδώ. Και μετά το μόνο που με νοιάζει είναι να καθόμαστε αγκαλιά ακούγοντας μαζί την μουσική μας, γκρινιάζοντας για πράγματα που δεν έχουν καμία απολύτως σημασία και ελπίζοντας πως θα είμαστε καλά μονάχα για να συνεχίσουμε να ζούμε αυτές τις μοναχικές στιγμές παρέα ταξιδεύοντας μαζί όσο πιο μακριά μας πηγαίνει το όνειρό μας.
Γιατί αυτό κάνουμε και οι δύο, αυτό είμαστε, δυο παράλληλα σύμπαντα, δυο πρόσωπα με την ίδια έκφραση, τις ίδιες φοβίες και την ίδια αποξένωση.
Ο κόσμος δεν αξίζει να μας γνωρίζει. Μονάχα οι ίδιοι αξίζουμε να υπάρχουμε εδώ.
Διότι όταν μαθαίνεις να πατάς στα πόδια σου, μαθαίνεις και τι πραγματικά χρειάζεσαι. Μαθαίνεις να κοιτάς το τι σου προσφέρει κάτι. Αν αυτό που σου δίνει είναι αρκετό.
- Και για μένα είναι αρκετό ώστε να σηκώνομαι από το κρεβάτι.
