Μοναξιά λέει.

Μοναξιά. Μου έμαθαν την μοναξιά.
Έλλειψη επικοινωνίας με ανθρώπους δεν ισούται μοναξιά απαραίτητα.
Το να κάθεσαι παρέα με τέσσερις τοίχους και να μην δέχεσαι να βγεις να δεις τα μάτια του κόσμου
ίσως δεν είναι μοναξιά αυτό
το να είσαι μόνος σου με τον εαυτό σου
γιατί ίσως και εκεί να υπάρχει κάποια σύνδεση
κάτι να σε κρατάει γερά στα πόδια σου
να έχεις συμφιλιωθεί με την ιδέα πως
στο ίδιο μέρος θα καταλήξεις
μόνος ήρθες, μόνος φεύγεις και μόνος θα μείνεις στη συνέχεια
στο χάος
να αιωρείσαι.
Γιατί μοναξιά είναι κάτι που το παίρνεις όπου και αν πας
πάντα μαζί σου
ένα πτώμα
ένα κουφάρι άδειο
όπου και να πας το κουβαλάς
με την ελπίδα πως αυτό θα σηκωθεί κάποτε και θα σου μιλήσει.
Και συμφιλιώνεσαι με την ιδέα πως
ακόμα και ένα πτώμα αρκεί για να μην είσαι μόνος.
Μοναξιά είναι η έλειψη της ελπίδας
μα η συνεχή προσπάθεια να νιώσεις
να δώσεις όρκο στον εαυτό σου
να έχεις σκοπό
να βρεις νόημα σε κάτι αληθινό

να νιώσεις πως στο ταξίδι του θανάτου δεν θα είσαι με τη θέση του συνοδηγού κενή.


~~


Το κακό με εμένα είναι ότι επιβιώνω απ όλα απ ότι φαίνεται.

Το καλό με αυτό είναι πως
"κακό σκυλί ψόφο δεν έχει"
ξέρω να στηρίζομαι πολύ καλά στον εαυτό μου
απ ότι φαίνεται
πέρα από τις δυσκολίες.

Το κακό είναι
"θα πέθαινα πραγματικά για κανέναν?"
Ζω πραγματικά για κάτι?

Ίσως ναι.
Ίσως όχι.

Ίσως και τα δυο μαζί.