The agony of the creator.

Something feels oppressed.
It's the agony of the creator.
I am a storyteller who cannot speak.
I write I draw, I have so many tales to tell but somehow
I feel like I can't get words out of my mouth so easily.
And it feels like something scratches from the inside,
tearing everything apart while trying to get free.
Heart's pounding fast and heavily.
Like crushing on a wall on repeat.

And it goes on and on.
Like a machine.
There is a palace with a huge library inside,
and outside a never-ending desert.
"I have to write", I thought. I have to write.

Ελλάδα.

Για να διαβείς τον χάρτη αυτόν της ιστορίας
πρέπει να τον πονείς.
Την θάλασσα, το μπλε του ουρανού αυτής της γης
πρέπει να φθαρείς.
Την αμμουδιά, τον φρέσκο αέρα, τους ψυθίρους των αιώνων
πρέπει να θυμηθείς
αυτά που άλλοι έχουν ξεχάσει.

Ελλάδα μου, είσαι η χώρα που δεν την πονά κανένας.
Τα παιδιά σου χάνονται, δεν μένει πίσω ούτε ένας.
Υπήρξες τα θεμέλια της παγκόσμιας ιστορίας,
μιας κληρονομιάς που δε θυμούνται τα παιδιά σου.
Επιβιώνεις πονεμένη μα σου τρων τα σωθικά σου.

Υπάρχει ακόμα μες στο βάθος η αγάπη μας για εσένα.
Για να την βρει κανείς αρκεί μονάχα μια βουτιά μες στα νερά σου.
Στα γαλανά και πράσινα, λευκά τα νυχτικά σου.
Στον αέρα της ιστορίας ανεμίζουν τα μαλλιά σου.
Χαραγμένα στο πετσί μας όλα τα βιώματά σου.

Σε θυμάμαι Ελλάδα, σε θυμάμαι.

Στους πολέμους και στις λύπες ήσουν πάντα ηρωίδα.
Μητερούλα ή σκλαβοπούλα, πάντοτε για τα παιδιά σου
έσπαγες ξανά και ξανά όλα τα δεσμά σου
Αν και λαβωμένη που ήσουν η καημένη
στάθηκες εκεί καμαρωμένη.
Πάντοτε κυνηγημένη από τον σύγχρονο τον Μίδα
και τον κάθε Εφιάλτη.

Θα σε φυλάμε όσο ζούμε, Ελλάδα με τα μπλε σου.
Μια μάνα είσαι και εσύ και η μάνα είναι μια.
Πατρίδα σαν και σένα δεν υπάρχει άλλη καμία.
Και στον δρόμο κι αν προκύπτει και καμία τρικυμία
να θυμάσαι Ελλάδα, δεν αξίζουν,
θα είμαστε εδώ με τον πατέρα Ποσειδώνα
όλα θα τους πνίξουν.

~~~~~


“And I would die for any one of mine.”
― King Leonidas

There is nothing impossible to him who will try. ― Alexander the Great

You shall, I question not, find a way to the top if you diligently seek for it; for nature hath placed nothing so high that it is out of the reach of industry and valor. ― Alexander the Great

Αλλαγή.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από την απώλεια.
Την απώλεια της ζωής κάποιου που αγαπάς, από την ζωή την ίδια,
όχι απλά την δική σου.
Την αλλαγή που σου προκαλεί ένα τέτοιο συμβάν.
Τις αλλαγές στην καθημερινότητα.
Την αβεβαιότητα, τον φόβο.
Πως ξεπερνάς κάτι που δεν θέλεις να ξεπεράσεις;
Η στασιμότητα σκοτώνει, μα εγώ ίσως θέλω να πεθάνω.
Σε κανέναν δεν έκανε καλό ποτέ ο θάνατος,
μα έκανε ποτέ κακό σε εμάς τους ίδιους;
Αυτός που φεύγει μάλλον είναι καλύτερα.
Αυτός που μένει και παλεύει μένει πίσω να υποφέρει.

Μου λείπει η ματιά της, τα βήματά της, η μυρωδιά της.
Το πόσο φίλη ήταν στην σιωπή της, που γέμιζε το σπίτι.
Ένας μήνας πέρασε και ακόμα εδώ την νιώθω.
Μου λείπεις αφάνταστα, μακάρι να το ήξερες
πόσο σε αγαπούσαμε ποτέ δεν θα το μάθεις.

Και η ζωή αλλάζει μέρα με τη μέρα.
Δυσκολεύομαι να γράψω, να λειτουργήσω,
αλλάζω. Με τρομάζω.
Πως θα γίνει,
πως θα πετύχει;
Με την καθημερινότητα τρομάζω.
Άλλο ένα πιόνι μέσα στη ζωή;
Άραγε στο μέλλον με θαυμάζω;
Ωφελεί;
Υποταγή;
Και αν όχι τότε αχάρηστη θα νιώθω.
Πόσο πονάει η αλλαγή.

Δεν μπορώ να νιώσω ηρεμία.
Δεν γνωρίζω τι είναι πλέον.
Τελικά αυτό που αναζητώ και για πάντα θα το ψάχνω
είναι η γαλήνη.
Μα την γαλήνη πως να βρείς
όταν φουρτούνες πρέπει να διαβείς.
Θαλασσομάχος να γινείς.
Πρέπει να το υποστείς.
Και να το υπομένεις.

Αχ, σπίτι μου σπιτάκι μου.
Μακάρι ο χρόνος να σταμάταγε για λίγο
και να έμενα εδώ για πάντα.