Roots.

Roots inside my skin,
My veins keep me still.
Incapacitated.
I can't run forever neither I can stay.
Thoughts are longings.
Dirt and dust with time covers them, hides them from plain sight.
Carrying the spirit of past ages with them.
Haunting memories ahead, do not go on.

The final stage.

I battled too many demons in the realm of night

But at the end I am left alone in the eternal darkness

Hollow

Ancient

I am just a spark in the entire blackness

Staring at the abyss

I am at the peak

One step and I will fall

Or will I fly?

I thought I was ready for it but

Now I have to destroy me-

Or serve forever.

How can I destroy my inner self

My own being?

How can I leave behind myself

For a greater image

A sacrifice for what?

To be whole

In the eyes of love

Of the eternal god

The universe's mind.

The final boss is me against myself.

Somehow the demons look so easy now.

How can I look the same after here?

Go back and be the same old me I was before

This me is dead for sure

But also if I fly forward

How can I continue to live among the others

When myself is gone forever?

And if I fall then

Who is going to save me

Not a single soul inside this darkness

Just me and the ancient

Old gods

Judging me

Calling me home in the name of eternal love

Or screaming my name to go back and serve the master of puppets.

The external world

Once more.

No going back.

Not going back now.

I am camping at the edge of the abyss for a while.

Until I feel ready

To fly.

Not two-faced, just too phased.

Nectar of ambrosia

Your glance

Poison lips

Pointing to mine

Piercing eyes

Undressing every secret

Of my mind

Kissing every dark thought

Loving every little detail

Solve me like a riddle

Embrace it

Erase me

Erase me. 

Icepeaks of pain.

I balance between intuitive thoughts

And judging ones

In order to understand the inability to understand.

Black shadows hide behind all kinds of smiles

Like imperfections on a perfect picture

Dark shades, ink spilled in random

Where it is not supposed to be

Then came into life and haunting me.

The rain can clean them all

Even though it might destroy the paper.

And I can finally dissolve among the pages at peace.

Φανταστικά πλάσματα και που να τα βρείτε

Όταν έχεις στο μυαλό σου ένα απίστευτο πρότζεκτ αλλά δεν έχεις τους πόρους να το υλοποιήσεις οπότε τα καλλιτεχνικά δαιμόνια σου δεν μπορούν να ελευθερωθούν και σε τρώνε σε σημείο που αναγκάζεσαι να βγεις να πάρεις αέρα αλλά δεν ωφελεί γιατί είναι συνέχεια μαζί σου όπου και αν πας.

Και σου τρώνε τα σωθικά

Και αναρωτιεσαι αν θα κρατήσει αυτό για καμιά βδομάδα ακόμα.

Και περιμένεις να βρεθεί κάποια νέα ιδέα να σε βασανίσει και να αντικαταστήσει την προηγούμενη

Και αν έχεις τις παροχές να την υλοποιήσεις.

Προς το παρόν μπαίνει κι αυτό στη λίστα των ιδεών.

Στον ζωολογικό κήπο του νου

Γεμάτο με πλάσματα που περιμένουν να τα ταισω.

Bury me.

Cold head

Warm heart.

Ashes.

Bone structure made of dirt

Fire and water

Earthy matter.

Spirits of the seven winds.

Calling me.

Corpses burn and decay

And then flourish once again.

Like a phoenix from the ashes we are reborn

We sit among the shadows

On a land of moss and decay

Under a carpet of unspeakable beauty

And a sky of wonders.

Hating every moment of despicable beauty

Because it makes us feel

In a senseless world.

Bury me deep in order to be reborn again.

You.

Looking for me in everyone.

You can't find me in anyone.

A natural distress.

A foggy presence.

Ghosts mirrored

upon the waters

Looking at them

Is like looking at death in the eyes.

Just a gaze of nostalgia

Feeling like a raindrop in a pond

Swearing to reveal my secrets

If I look at them intensely.

Storm overwatering the soil

Like tears kept for years.

Can't you see the forms upon the earth?

The mud will eat it all.

The only way to heal it is to let it go.

All naturally shrink into the soil.

And the water will be cleaned when left alone.

Noir

I cannot see myself behind the thick clouds. Pitch black smoke.

Charcoal, was my favourite after all

Draw until I cannot breath

And give myself to paintings.

Maybe I am like Dorian Grey

Decaying while the human out there lives.

Or maybe I am the human

Even though it doesn't feel like I live much.

Black and grey colours guide my spirit

Visions full of colours in a dark background.

I always said that black is all the colours and not white.

After all if I mix the colours all together what I see is just a dark grey medium.

But maybe you cannot see the colours without light as well.

Turn the lights on now to see the horrors.

Black as the void

The painting of my nightmare.

Τα όλα και το τίποτα.

Ανάσα βαθιά

Το αεράκι καθαρίζει την ψυχή

Απαρνήθηκα τους κρύους χειμώνες

Και τα ζεστά καλοκαίρια

Για μια αιώνια άνοιξη 

Και ένα στιγμιαίο φθινόπωρο.

Στην φύση βλέπω μόνο εμένα

Και τον εαυτό που μου στέρησαν.

Αυτόν που ρίζωσε δίπλα από δέντρα 

Και ήπιε νερό από τη βροχή

Κοιμήθηκε με το νανούρισμα της νύχτας

Ακούγοντας τα κύματα

Πάνω στο γρασίδι.

Κοιτώντας τα αιώνια βουνά

Γλυπτά της φύσης μόνο.

Μητέρα καλλιτέχνιδα.

Κοιτώντας τον ορίζοντα ίσως να σου τα δείξει.

Τα δώσαμε όλα για το τίποτα

Τα πήραμε όλα δίχως να δώσουμε τίποτα.

Και φλέγεται το πνεύμα για το τίποτα.

Burning bridges.

Instead of burning that bridge, I accidentally set myself on fire.

Now it is too late for rain.

May the flames guide my way out of the darkness of that night. 

I will cross that bridge even if I am already on fire.

If I go, then I take it with me.

May the fire obliterate that path, so I never have to cross it again

During this lifetime.

Fertile fields

I see people as fertile fields, you can always sow them, plant the seed and maybe one day it will blossom into something great, sometimes it will die because of the lack of proper care, sometimes it will become a tree, and others will enjoy its shadow or their fruits. Even if something doesn't grow right away there is a chance it will if you just plant the seed. It also depends on the land. Some fields are very dry, others are full of life, green as meadows. Everything goes around if it is gonna rain, the wheel turns, and maybe at some point, the parched earth will bloom.
Like a scorched forest it will be reborn from the roots and the waters,
like the phoenix it will be reborn from its ashes. It is pure magic to sow these seeds of spirit and then wait for the big change.
Sometimes it's very hard to happen, sometimes you can see that the
ground is ready for the change. So, are you ready?

Unsure

I struggle so much

I suffered so much

And all these for what

To find myself again in new chains

Polished

A different kind of hell

Wings cut

Making deep red lakes of blood on the floor.

Άδειο δωμάτιο, γεμάτο.

Περνάνε οι ώρες όπως οι μέρες

Όπως τα χρόνια όπως οι αιώνες

Μέσα στο γεμάτο, άδειο μου δωμάτιο.

Για πάντα μέσα 

Ταξιδεύω σε όλο το σύμπαν

Και με τη φαντασία μου είμαι πιο κοντά στη φύση από ποτέ.

Ποτέ μου δεν θα δω τοπία σαν αυτά μέσα στο μυαλό μου.

Ζω για μια φύση αφύσικη

Ξένη στους ανθρώπους

Αδάμαστη και ατελείωτη

Κλείνοντας τα μάτια η νύχτα είναι πάντα πιο όμορφη.

Το Πρωσσικο Μπλε επικρατεί στον ουρανό το βράδυ.

Τα αστέρια λάμπουν λίγο περισσότερο στο μάτι.

Ο αέρας φυσάει και δεν κρυώνει την καρδιά μου.

Ο χρόνος δεν κυλά ομαλά

Μα απλά χαϊδεύει τα κύματα της θάλασσας.

Η αμμουδιά δεν μου θολώνει τα μάτια.

Απλά πάνω της κοιμάμαι και ονειρεύομαι ολα αυτά.

Όλα αυτά μεσα στο άδειο μου δωμάτιο

Το γεμάτο.

Forgotten poem from my 25's.

Εφιαλτης δίχως διαφυγή είναι η ζωή. 

Το γράφω και το αφήνω εδώ 

Ενώ εχω κρυα χερια απο το κρυο αυτο βραδινό του Μαη. 

Υποτίθεται ο Μάης έχει ζεστη μα εχω γινει πλεον πιο κρυα και απο παγόβουνο της ανταρκτικής. 

25 και ηδη πονω ολοκληρη. 

Μαλλον η ψυχη μου είναι κι ολας μελοθανατη. 

Ελπιζω μονο οταν φυγω να μην παγωσουν τοσο ολα γυρω μου. 

Γιατι το κρυο κολλάει στο δερμα, το τραβάει και τσουζει. 

Τι να τα κάνεις τα φτερά με τέτοια ελευθερία.

Ανάσα

Πόσο θα ήθελα μια ατέρμονη άνοιξη.

Τα καλοκαίρια καίγομαι σαν μάγισσα στην πυρά, το μόνο που ζητώ είναι δροσιά.

Τον χειμώνα μάρτυρας γίνομαι της βάρβαρης νυκτός και του αφόρητου του κρύου.

Το φθινόπωρο μελαγχολία με πιάνει, ξεραίνονται τα φύλλα της ψυχής μου και πέφτουν χάμω μες στη λάσπη.

Μονάχα της άνοιξης τα άνθη παρηγοριά μου φέρνουν.

Η απογευματινή δροσιά, ο ήλιος που επιτέλους θρέφει σώμα και ψυχή.

Και εγώ σαν σαλιγκάρι στη βροχή, δειλά δειλά από το σπίτι βγαίνω.

Και ανάσες βαθιές παίρνω.

Τρέχω στα λιβάδια, θάλασσες, λουλούδια.

Πράσινο και μόνο.

Ξεχνάω για λίγο όλο τον πόνο.

Το μαύρο και το γκρί.

Παρηγοριά για λίγο.

Μακριά από την πόλη της απελπισίας.

Προς τιμήν του ποιήματος.

Προς τιμήν του ποιήματος που καταλαθος διέγραψα. 

Το παιδί που την ψυχή του ο κοσμος δε θα δει. 

Το ποιημα που δε θα διαβαστεί και δυστυχώς θα ξεχαστεί. 

Αυτο που γράφτηκε για χάρη της στιγμής και τώρα έφυγε για πάντα.

Και εχω ήδη γράψει ποιήματα πολύ καλύτερα από εκείνο. 

Μα ποίημα σαν εκείνο κανένα δε θα υπάρξει. 

Διότι ήταν εκείνης της στιγμής που τώρα έχει περάσει. 

Και ουδέποτε θα ρθει εκείνη η στιγμή. 

Και ανάθεμα το ποίημα που θα το ξεπεράσει. 

Το οποίο το ξαναλεω, έχει ήδη γραφτεί. 

Και πάλι όμως το λεω, σαν εκείνο δε θα υπάρξει.

Διότι ήταν γραμμένο μοναδική στιγμή. 

Η ημέρα που το εγραψα ήτανε πιο φωτεινή. 

Τα λόγια του καινούργιου θυμίζουνε εκείνο. 

Και μάλιστα είναι σίγουρα και λίγο πιο καλό. 

Μα το άλλο το έχω χάσει και ήθελα κι εκείνο. 

Διέγραψα το ποίημα το μοναδικό. 

Το κορίτσι μέσα μου (2019)

Εχω μια οικογένεια σαν αυτη αλλη καμια

Μικρή μα με πολυ μεγάλη ιστορία 

Ολα τα μελη μοναδικά της είναι 

Και δυσκολίες κι αν περνά μες στην αγάπη είναι 

Μεσα σε αυτην υπάρχουνε τετράποδες ψυχούλες

Για να γεμίζουμε το σπίτι μικρές γλυκές φωνούλες 

Μα κάποτε και οι φωνές σωπαίνουν 

Και τη φοβάμαι την σιωπή και όσα αυτην φέρνουν. 

Ειχα αγκαλιά μου απο μικρή ενα μικρό σκυλάκι 

Το ονομασα το αγάπησα απο οταν ήτανε κουτάβι. 

Το καλύτερο δώρο γενεθλίων ηταν αυτο για εμένα

Χριστούγεννα με κρύο και φέρανε εσενα. 

Ευχαριστώ μανούλα γιαυτο σου το δωράκι 

Καθως ήμουνα απλα ενα μικρο παιδάκι. 

Περασανε τα χρόνια, αλλάξανε και ολα

Και ασταμάτητα στην αλλαγή οδεύουν. 

Για χρονια εσυ Χαρουλα μου ησουν παρηγοριά μου. Μαζι με τον υπολογιστή ειχα εσενα συντροφιά μου. Στις δυσκολες στιγμές, σου εσφιγγα τη γουνα.

Ζεστή αγκαλιτσα, δεν ημουνα τσιγγούνα. 

Ζημιές εκανες άτακτη, ετρωγες τα πάντα ολα. 

Γλυκο σκυλακι ήσουνα ετρεχες ολη την ωρα. 

Μα επειτα εσυ μεγάλωσες και εμεινες ξαπλωμένη. Για μηνες ειμασταν εδω ολοι αγχωμενοι. 

Σακουγαμε να περπατας στους διαδρόμους ολη νυχτα, τα ποδαράκια να χτυπας στις πορτες για να μπεις. 

Και σε ανοιγα και σε εβαζα πανω στο κρεβατι. Σε χαιδευα στην πλατη και κουρνιαζες στο πλαι. 

Μια μερα ξύπνησα πρωι 

και επειτα δεν σε ξαναειδα. 

Τωρα μου λειπεις ολη μερα. Κλαίω ολη μερα. Δεν θα σε παρω αγκαλίτσα ξανα ουτε μια μερα... 

Εχω μια οικογένεια και λείπει ενα μέλος. 

Φοβάμαι μην μικρύνει, φοβάμαι αυτό το τέλος. 

Τωρα ομως μου λείπει το σκυλάκι μου. 

Ποναω δίχως τέλος. 

Black Noise

Sometimes it is hard for my mind to adjust to reality.
The world is a ghetto or a jungle
Never shuts up
Voices and engines
Screams
People talk and talk
But the voices are not coming from inside them
Like they have them in their mouth and they just wanna spit them to you
Like they can't keep them anymore
And it's just an annoying background
In which you cannot concentrate
A world without focus
and deeper meaning.

Shadows behind glass.
They can't even see me
Or even themselves.
They can't see
I am overloaded
With a peaceful rage
Or is it a wrathful peace
I cannot know for sure.
All I know is
I have to write in order to survive
To keep my thoughts at bay
Or I will suffocate.
Better the blank pages than me
Ice cold blood is my ink
Running non stop.

The Sun inside me

The sun inside me

Brighter than every star out there

Warmer than any summer

Fragile and tender

Warming me and burning me inside

Flames keeping me alive 

Like a flower before winter

Hanging by a fine thread 

Whispering secrets better left unsaid.

Paralysed.

Submerged into the abyssal realms
I feel numb as I don't feel my heartbeat.
The winter has come.
Frostbitten.
Here we come again.
I have to put my hands on my chest to see if the heart is still beating.
Though the heartbeat intensifies.
What a surprise I thought to myself.
I thought I was dead long ago.
The cold remains without the rays of sunlight to warm me up inside.
The chains keep me there rooted.
Unclear visions.

I see light in the darkness.

Dreaming of Peace

Memories that doesn't exist

A house near the sea

A landscape full of peace

To calm the inner beast

Inside me.

Ending chapters in my life's books

Like I don't even have time to complete the writing of a novel

Instead we write some small summaries of supposed experiences

Always left undone.

My mind is blurry

I hope my vision won't betray me too

Not too old to dream again

And never will be.

The capacity for a new chapter is never enough.

Life is already too heavy

Unbearably heavy

Leaving scars at it's touch.

Nightdreaming of Silence

It's night again, but never silent.
Always someone screams.

Loud voices, engines roaring.
Inside out
of you.

I managed to find the inner temple though,
stay sane in this insane world.
Maybe I am the insane one.
Maybe I will never know.

The world moves in circles
everything is the same in the end.
Even though it's the opposite way.

How can my heart survive what my brain has accepted?
They coexist but-
It is invain.
I am drowning in silence and happy for it.
Should I manage to survive but how
and why?
I am a ticking time bomb since the beginning of time.
I see them all
pretending
and I can't stay that way.
I am what I am.
Staying in the dark, inactive.
Looking at the city far away in a starless night.
Pitch black the sky, the sea is all I hear.
Staying at the beach inside my mind tonight.
It's cold but clears my soul.
I look at the horizon and then I finally sleep there.
Don't search for me, I am not here anymore.
I don't even want to go back there again.
I wish I could stay here forever.
In my minds beach away from it all.
The same way I learned myself to mute the sounds to have peace.
Artificially and spiritually, alone.
Because real life is all about surviving the life you can't have.
Only your mind is yours.
The rest is by the rules.

I think I am going for a dive
back into the deep dark waters now.

And it's going to be a long dive.

Liberator

Peaceful Anger charging uncontrollably

Resides in this dark place.

Flaming swords will cut the tongues of those who speak of empty words

making noises unknown.

Disturbing the paradise of silence.

Οι ηλικιωμένοι πεθαίνουν ήσυχα, με τα στεγνά χέρια τους να δίνουν ένα αχνό θρόισμα καθώς πέφτουν για τελευταία φορά. Τείνουν να φεύγουν από αυτόν τον κόσμο τον Νοέμβριο, την πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας, όταν η αυγή φαίνεται εξίσου μακριά με την άνοιξη που δεν θα επιστρέψει ποτέ.

Αφήνουν λίγα πίσω τους - μια μικρή στοίβα από εφημερίδες του περασμένου αιώνα, μερικά ραγισμένα φλιτζάνια, ρούχα που ήδη μυρίζουν από το φέρετρο.

Κάτω από τα κλειστά βλέφαρά τους κυλάει ένα σιωπηλό καλειδοσκόπιο αναμνήσεων, που αναβοσβήνει χωρίς ιδιαίτερη σειρά. Πεθαίνουν με το βλέμμα τους στραμμένο στο σκληρυντικό διόραμα μιας μακρόχρονης ζωής που, στις τελευταίες στιγμές της, μοιάζει πάντα να ήταν πολύ σύντομη.

Heroic memory

When I see all the soldiers

All the guys who went to war

I am thinking about them

And the future they hold. 

All the blood and the pain. 

All the sweat and the tears. 

Their loved ones who lost them.

Life is unfair.

Heroes or not

We never forgot

All the lives that you've given

So our faults can be forgiven. 

Dispair

I am afraid of the fact that life is so small

In a blink of an eye I will be gone

In a blink of an eye I might be gone,

oh, no.

I was born poor but at least I was pure

People lied and then gone

But the true stayed on

Till the end.

I am afraid I will die in the dark room.

Please if you ever find the door, show it before I am gone.

I hope the light is warm.

I hope I will see the dawn.

Old dog poem.

The fields are dry

Grey is the sky

The rain has stopped.

I miss her mane

I am never gonna see her again

I loved her eyes

Her innocent guise.

What a sweetie she was

I grew up with her

I will die without her.

She was like family to us

Now I don't feel her here

It's too weird to me

This life of vanity

I sit at the couch

On my bed at night

I cook at the kitchen without her

She was there all the way

Sitting beside us

Breathing and licking our hands. 

What a silent creature 

She was

This time the silence is not comforting enough. 

And I will never forget 

How awful people can be

In times of pain

They don't care about grief 

Not even polite at least

All I know is that all their shitty souls combined

Are not worthy enough

For the family member we loved

The life of my dog. 

Thoughts while staring into the abyss.

If you stare into the abyss for long the abyss is going to stare back into you, but if you continue staring at it no matter what and survive, I guarantee you that it is going to set you free.

The Great Work

Honestly, 

I am just an artwork generator these days.

I just bleed colours on the papers

Or words

To exhaust the inner tyrant

In order to make him like me like I do like him.

And in my mind the cosmic dance we have

It is in fact a war

Who's gonna win I cannot know.

My mind or my soul.

Through love comes creation

Thought hate comes destruction

And I am the artist of this Great Work 

Maniac

I'm in a constant manic state, 
possessed by the spirit of creativity, 
I can't relax because ideas come to me one after another 
and I have to manifest them all, 
drawing, poems, short stories, even music, and it still keeps me company . 
What a burden to bear as if holding heaven in one hand. 
I feel exhausted but also blessed. 
Oh, Muses, thank you. 
Give me only one sleep to rest after my work is done.

Untitled thoughts.

Sometimes I am not able to collect my thoughts and write them down.

Instead I fall down

And I rise up again.

Sometimes immediately.

Other times it takes some time.

But I enjoy every moment of it.

Soul Prison

Thank the gods for music

Helping me to create.

Thank the gods for silence

Helping me to heal.

Thank the gods for time

Learning to be patient.

Thank the gods for cities

Ugly buildings hiding the truth.

Disabling the monster from running free.

One day it will-

Swallow them all.

"You dont really mean what you say"

Oh, I do

I do.

I speak from experience

Speaking the truth.

Cannot contain it

Never could.

Sun's burning my face

Not outside, but from inside.

Sweating at the idea

Not because of terror

But the excitement

The hype of it

Unreal.

Idea Bomb

This idea in my mind
Burning me from the inside
Keeping me awake at night.

The only thing left;
to put it all on fire.
The only thing worrying me;
Will I be burned with it or not?
Will I rot
Or do I get to see the result?
The glorious ending of it all.

It's a matter of time
Just a matter of perspective
Just a click
Clock
Click
clock
Boom.
And the colours will be back again.
Black, red, white
Blue, green, gold
Grey
Grey
Grey
Just for now on.

Can't see myself at the horizon
But I can see the truth
And it can set me free.
It was always meant to be that way.

Set my mind ablaze
And see through the fire.

Monster

Don't assume you know me.

Just because we've spoken

about random subjects,

Unimportant stuff of the everyday ineffable world we live in.

You hate me because we don't agree,

You like me because we do.

Behind the smiles and the silences

Lies a vast ocean of emotions

And in the deep dark waters is my throne

Hiding the monster,

The one I am keeping away from you.

You see now

The important thing is

I am trying to protect

you.

The rest is just a bunch of phrases.

Words and voices without meaning.

You see now that

I am just like you.

No sense for nonsense.

Be awake when the morning lights appear.

Free yourself from the invisible bonds

And let the light guide you within.

See the eternal sun burn it all away.

Just stay

Until tomorrow.

It's a new day.

We will fight for the next day

Us against all odds.

Together we are stronger.

No need to rest

We go alone and leave the rest

To rot.

They would never understand.

Wipe the tear from your eyes now, it's too early for that.

But do not be afraid to cry for the lost future in the end

If all hope is gone

It is what it is.

The earth requires tears and blood

to floorish.

Water it carefully and if we live

We die together.

In the end it all makes sense.

Keep your eyes on the target.

Infinity is a cycle, God is a circle.

I dance all night until morning

To a broken record

Playing empty hopes in a beautiful wrapping.

Listening a tape on a loop.

Watch our lives pass before our eyes

Then keep them close at all times

In order to avoid knowing.

Dance until there is no future

Sing forgotten lullabies.

Hold my hand while I put our house on fire

Hold it tight, never let go

Free ourselves from ourselves and go.

Burn all hope, don't need lies anymore

We are free until we wake up

Tomorrow we will start again.

It wasn't so long ago 

I was blind to all of it.

Now I know and you know it too

We will never fall apart

And if we just fall, we fall down and rise up .

The fire in your eyes will never let us cold.

Dance until it burns us all.

Dance and never let me go.

The cycle continues.

Your eyes burn it all again.

Infinity is a cycle

God is a circle

And we are one

Once again.

Ευφυία καλοσύνη.

 Έχω γνωρίσει πάμπολους ανθρώπους που θα μπορούσα να αποκαλέσω ευφυείς ως προς τον τρόπο που σκέφτονται κυρίως και συνήθως οι ίδιοι από μονοι τους, όντας αφυπνησμένοι (έξυπνοι - εκτός ύπνου), κατανοούν την φύση και την ανικανότητα τους να γνωρίζουν τα πάντα, άρα υποβαθμίζουν τον εαυτό τους - μερικές φορές σε ακραίο σημείο- όπως ομως έχω γνωρίσει και ανθρώπους που υπέθεταν πως είναι ευφυείς - και μερικοί όντως ήταν αρκετά μπορώ να πω- που η ανικανότητα τους να κατανοήσουν την απεραντοσύνη της φύσης και όντας σίγουροι για την ίδια τους την φύση, γινόντουσαν απόλυτοι και άπληστοι τόσο με τον εαυτό τους όσο και με τους άλλους, ακόμα και αν ο συνομιλητής τους δεν ήταν εξαρχής εναντίων τους, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν αυτήν την ανάγκη, να αποδείξουν τον εαυτό τους, να πείσουν πως έχουν δίκιο. 

Πάντα λείπει κάτι όμως.

Μονολογούν αντί να κάνουν διάλογο, η συζήτηση για αυτούς αντί για αναζήτηση κοινών απόψεων ή μιας κατάληξης της συζήτησης σε ένα κοινό αποτέλεσμα πάντα είναι ένας αγώνας για επιβίωση, λες και θα κριθούν μπροστά από έναν ψυχρό εκτελεστή και έπειτα θα ριχθούν στα λιοντάρια να τους φάνε. Αντί να αναζητούν συναγωνιστές αναζητούν άξιους αντιπάλους.

Ο φόβος τους οδηγάει. 

Εξαρχής εντοπίζονται εύκολα τέτοιοι χαρακτήρες, ισχυρογνώμονες, ρηχοί, με αυταπάτες και πάθη, με αυτή την δίψα για αναγνώριση, μα πάντοτε έχουν ενα κοινό σε αντίθεση με τους ταπεινούς. Φοβούνται το λάθος. Και ερωτώ λοιπόν με ειλικρίνεια, προς τι η αποφυγή της παραδοχής του λάθους τους αν όντως είναι ευφυείς από την φύση τους; Γιατί ένας που αυτοαποκαλείται ιδιαίτερος ή ευφυής να φοβάται τόσο πολύ να βγει εσφαλμένος; Ίσως το προσωπείο της ευφυίας δεν είναι τίποτα παραπάνω από ενα τρόπαιο, ένα πορτραίτο του εαυτού τους που δικαιολογεί τον τρόμο για την άγνοια που πραγματικά κρύβουν. Ίσως να θέλουν να δουν τον εαυτό τους σαν κάτι που θα ήλπιζαν να είναι, ανταυτού όταν κάνουν λάθος να βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να τρομάζουν με την εικόνα. Την εικόνα του εαυτού που απεχθάνονται. 

Κι αν όμως αγαπούσαν τον εαυτό τους και αποδέχονταν την φύση όπως είναι, να ανακαλύπταν πως η φύση είναι ιδιοφυία από μόνη της και όλοι τα κομμάτια της. Ίσως αν αγαπούσαν έστω και λίγο τους άλλους και τον εαυτό τους να ανακαλύπταν πως η καλοσύνη δεν είναι αυτό που ο κόσμος πιστεύει. Υπάρχει δύναμη στην αρετή που χτίζεται με πειθαρχία. Υπάρχει φόβος και αδυναμία στην ψυχρότητα και στην σκληρότητα, αποφυγή, προβλήματα που έχουν κρυφτεί κάτω από το χαλί της απελπισίας. Ένας σπασμένος καθρέφτης. Απλά αφέσου σε αυτό που είσαι και προσπάθησε να βελτιωθείς. Είναι αδύνατον να συγκριθείς με κάποιον άλλο. Είναι εφικτό να συγκριθείς με τον παλιό εαυτό σου. 

Η καλοσύνη είναι δύναμη και αλλάζει τον εαυτό σου και τους άλλους.

Πάνω απ'ολα είναι η πρόθεση.

Ανύπαρκτοι Ορίζοντες.

Νέοι άνθρωποι

χωρίς μέλλον και ελπίδες

ο κόσμος μας κατέστρεψε

ερήπεια βουλιαγμένα

κούτσουρα που επιπλέουν

σε ωκεανό απέραντο

κάποια στιγμή απλά θα βουλιάξουμε κι εμείς.

Δεν φαίνεται τίποτα στον ορίζοντα.

Και ότι και αν λένε για τις νέες γενιές

είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε

εγώ πάντοτε θα είμαι με το μέρος των μικρών

γιατί τους έσπασαν τα όνειρα

και τώρα ζητάνε και τα ρέστα.

Παζάρι

Πουλάς την ψυχή σου για λεφτά που δεν αρκούν ούτε στο ελάχιστο για να ζήσεις και πολλές φορές είναι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις, είναι η αυτό ή ο θάνατος, η πείνα, η εξαθλίωση.
Η μετατροπή της ψυχικής ενέργειας δεν αρκεί, το να βάζεις την ψυχή σου στην δουλειά σου δεν αρκεί, θέλουν την ίδια την ψυχή σου, να την ρουφήξουν ώσπου να μείνεις κενός. Και οι περισσότεροι δεν πιστεύουν καν πως έχουν ψυχή. Μηχανές που αδειάζουν και γεμίζουν για να λειτουργήσουν. Ότι δίνεις παίρνεις και αν δεν έχεις να δώσεις τίποτα τότε τι παίρνεις πίσω;
Πουλάς χρόνο για φαι και αντικείμενα,
Τρως το φαι, ζεις και συνεχίζεις να δουλεύεις για να τρως και αν παίρνεις λίγα παραπάνω χαίρεσαι και αγαθά για καμία 50αρια χρόνια ακόμα.
Όσο πιο πολύ ζωή πουλήσεις τόσα περισσότερα θα αποκτήσεις, για όσο ζήσεις.
Και μετά λένε κάποιοι για κόλαση και παράδεισο.
Χειρότερη κόλαση από την πραγματικότητα δεν υπάρχει.
Η πιο μαύρη αγορά είναι αυτή της μοντέρνας κοινωνίας.
Που λειτουργεί σαν αυτόματη μηχανή του καφέ.
Βάλε βγάλε, μπαίνει το κέρμα βγαίνει ο καφές.
Και ξανά και ξανά και ξανά.
Ώσπου να τελειώσεις.
Εώς πότε;
Εώς πότε θα πίνουν το αίμα μας και θα το διασκεδάζουν;
Πάρτυ μασκέ και τυχερά παιχνίδια με τη ζωή μας.
Περισσότερο ρώσικη ρουλέτα θα έλεγα αλλά δεν έκανε ομοιοκαταληξία.

Δεν βαριέσαι έχω πολύ ζουμί ακόμα.
Πολύ δηλητήριο ακόμα.

Αρμεξτε με την ησυχία σας.

The show

If only you could take a glimpse behind the curtain

You would see the battles I've endured.

The battles I have won.

Waiting for the day that I can finally stop fighting.

And just look at the eternal sunset.

Just look at it

Forever.

The same way that I feel it.

The enormous sun warming me up from inside.

Stabilizer

Today I choose the violence of emotions.

Tomorrow I will get the silence of clarity.

The weather is weird inside.

Sometimes it rains, then the sun is out again.

Sometimes the storm is dangerous

But I prefer the storm

From the endless droughts.

I am used to silence

And I almost conquered

the stability of mind.

But some poisonous thoughts still roam inside sometimes.

I let them free

But I will not feed them again.

Because I prefer them from the death of emotions.

The Initiated

Choose your card

Play your part

Try it.

Unhide your face

From the mask

Deny it.

Take a gun

Shoot a star

Fight it.

Take it's place

Gain it's grace

Ignite it.

Being a priestess in a cult

Can't decide if I am a god

Or the sacrifice.

Try it

Deny it

Fight it

Ignite it

Embrace it.

 

Μάσκες

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πώς φαίνομαι στον κόσμο έξω από το μυαλό μου. Πως με βλέπουν οι άλλοι, αν νιώθουν κάποιοι από αυτούς περίπου όπως εγώ. Δεν μπορείς να ξέρεις ακριβώς αλλά μπορείς να βγάλεις δικά σου συμπεράσματα απο όσα βλέπεις από το παράθυρο τους. Οι περισσότεροι δεν αποδέχονται τον εαυτό τους όμως και φαίνεται και όταν λέω να αποδεχτούν δεν εννοώ να παραδοθούν στην εσφαλμένη τους φύση μα να αποδεχτούν αυτό που ήδη είναι και να κοιτάξουν τα θετικά και τα αρνητικά τους κατάματα, να έχουν αυτογνωσία. Μου κάνει εντύπωση διότι όταν αποδέχεσαι τον εαυτό σου δεν προσποιείσαι, αφήνεις να ρέει ελεύθερα η προσωπικότητα σου, φυσικά ελεγχόμενη διότι όταν συνηθίζεις να προωθείς τα καλά του εαυτού σου και να αφήνεις πίσω τα αρνητικά αυτομάτως σιγά σιγά καλυτερεύεις σαν άτομο, αφήνεις να φωτίσει το φως σου τους άλλους, μιλάς, εκφραζεσαι, γενικώς δεν φοβάσαι να φανείς. Ώρες ώρες νιώθω λες και βλέπω τοίχους, πίσω από τον τοίχο ξέρω πως κρύβεται πολλές φορές ένα εξαιρετικό όν, ένα πανέμορφο πλάσμα αλλά σχεδόν ποτέ δεν κάνουν προσπάθεια να το αφήσουν ελεύθερο, προφανώς από φόβο μήπως και πληγωθεί ή μήπως και πληγώσει κάποιον και μετά έχουν να τα βάλουν με τις τύψεις. Ίσως αυτό πίσω από τον τοίχο να είναι πιο τρομακτικό ή πιο άσχημο απ'ότι φαντάζει, είναι κάτι αληθινό όμως, δεν είναι ο τοίχος που πάνω του κολλάνε όποιο προσωπείο θελήσουν για να αποφύγουν την κριτική του κόσμου. Συμβιβάζονται και έτσι ο κόσμος δεν γνωρίζει ποτέ αυτά τα μοναδικά πλάσματα μα μονάχα το προσωπείο τους. Ποτέ μου δεν ήμουν καλή με την ψιλοκουβεντα, απέφευγα κόσμο για να αποφύγω τα ηλίθια προσωπεία. Με κουράζουν, θέλω μόνο αληθινές ευχές, αληθινές καλημέρες, αληθινές συζητήσεις, αλλιώς προτιμώ το τίποτα, η σιωπή είναι πιο αληθινή από αυτά τα λόγια. Θέλω να μάθω το τέρας που κρύβει πίσω του ο κάθε άνθρωπος. Θέλω να δω ευγενικά πρόσωπα και όχι μάσκες υποτιθέμενης ευγένειας. Βγείτε από την κρυψώνα σας όμορφα πλάσματα. Σπάνια πλάσματα. Ο κόσμος δεν είναι αυτός που σας δείχνουν.

The Walker

Walking among the frozen wastes

Wandering

Wondering

No pain anymore

Just shades.

And I am one of them here now.

Keeping my former lives inside

A memory illuminated everywhere in the ice.

My bones are chilling in the frost.

Somewhere I will find another walker

Collecting fragments of themselves.

A weird sense

Of memory.

More like a dream.

A long forgotten story.

The Departure

Dark mood these days.

Weeping on inked paper, greying the forms from my eyes window to the world.

Thinking I should combine more of my poetry with my art in order to show it to the world instead of keeping it locked inside a private website.

For now I just leave this here until my journey ends.

Σκέψεις στη ντουζιέρα.

Όλες οι ώρες της ημέρας δεν μου φτάνουν ώστε να προλάβω να κάνω όσα θέλω.

Έτσι σκέφτομαι άσχετες ώρες της ημέρας, και έχω πάντα δίπλα μου μια απόχη για να πιάνω τις φευγαλέες σκέψεις για να μην χαθούν και να μπορέσω να τις αποτυπώσω αργότερα στα κείμενα μου με πιο σωστό και ολοκληρωμένο τρόπο.

Που να είχα και κάποια εργασία,

εκεί να δω πως θα προφτανα να κάνω ότι κάνω και πάλι με το ζόρι, με βάρδιες το κάθε τι κάθε μέρα για να μπορέσω να τα κάνω όλα και να νιώσω ολοκληρωμένη.

Αυτά σίγουρα θα τα βλέπει ο μελλοντικός εαυτός μου τώρα κάπου εκεί έξω και θα γελάει, Ω ναι.

Σίγουρα θα γελάει όπως γελούσα εγώ πριν λίγο που διάβαζα αυτά που έγραφα στα 15 μου χρόνια.

Όχι επειδή το χιούμορ μου ήταν απαιχτο από τότε.

Ούτε επειδή ήταν νεανικές σκέψεις της ηλικίας.

Μα διότι σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε εκείνος ο νεαρός εαυτός μου και τότε.

Και αυτό είναι το κωμικό-τραγικό της υπόθεσης. 

Σίγουρα θα γελάω και στο μέλλον όπως τώρα

για να μην κλαίω.

Και θα έχει πολύ πλάκα.

Survivor

~The night falls but I am still alive.

Somehow a corpse knows how to survive.

The night comes and I am still here.

The earth is calling and the stars are watching.

But for now, it is my turn to watch them back.

The stars are falling and the skies are still young.

I am alive I say. I am alive. Until that changes, I will be coming back.

Η βροχή κόπασε τώρα.

Όταν οι δαίμονες κερδίζουν

Μην σταματάς

να πολεμάς

Έχοντας δύναμη που καίει το πεδίο 

Εξολοκλήρου

Λες και τα μάτια σου είναι καθρέφτης

Που καθρεφτίζει τις απώλειες εντός σου

της μάχης εναντίον σου.

Και πάλι φλέγονται όλα

Μην σταματάς.

Η φωτιά με φωτιά δεν θα κοπάσει.

Κάνε να βρέξει

Και χτύπα δυνατά και ρυθμικά το θεριό

Μέχρι να πέσει

Και αν χρειαστείς βοήθεια μην ντραπεις

Σε φυγή δεν θα τραπεις

Η νίκη είναι δική σου

Απλά ζήτα το

Φώναξε το και θα έρθουμε

Τρέχοντας σαν αστραπή

Μαζί δεν θα πέσουμε ποτέ

Εκτός από το θεριό μέσα σου

Εκείνο θα το ρίξουμε.

Και μετά ας μην ξαναβρεθούμε 

Τουλάχιστον μέχρι να κοπάσει η βροχή.

Αντίο.

Other side

Don't look back.

The bridge has burned.

We can't go back now.

The walls are covered

The ashes black

Our hopes incinerated.

The tears we shed

have cleaned the dust.

We now see clearly.

The sky is the limit

And we are alive

Just hold your breath now.

Breath in, breath out.

Look the monster in it's eyes.

I will wait you on the other side

We are on the same side.

God Mode

To be hopeless instead of hopeless romantic is the real pandemic, the one that makes humanity look like a complete loser in front of universe's infinity. It's a whole new kind of loser actually.

Such a small life and yet again so hard to keep in touch with simple reality while living in a simulation, playing their game everyday.

That losing game.

Tired of pressing pause and following it's rules.

Just exit already.

At least the thought of it makes you feel better.

Though you can just hand over the God Mode code to me.

That would be fun.

Light or Dark inside me?

If I could change the entire world, how could I make it any different than my essence, my own being? How could I know anything outside my own self-perspective?

I am a fracture of this universe so only fractures I create.

And now I know that the world would be just a copy of my existence. Would it be a beautiful world though? Would it be colourful and full of wisdom and joy if it somehow managed to copy me? Or it would be a battleground, a dark and twisted universe, a sad world, delusional, horrifying, absurd, without hope.

It is this or that.

It is light or dark.

Maybe it is both 

Maybe it is me.

It is what it is and it is beautiful.

Do you fear to be wrong?

Maybe you prefer to be alone in order to avoid mistakes, even though they are the best gifts that someone can receive.

People tend to ignore good things, they don't praise them. Even when there are many, they find one or two negatives and judge according to those.

They prefer to focus on the negativity.

Imagine what would happen if they acted in reverse.

If they noticed all the good things that others do, they would praise them and intervene in actions that should be condemned, but what can be actually condemned someone would ask? You can teach nothing to the one who cannot understand. In order to speak you need to learn the language first. People don't care enough to make the world a better place, they care about themselves, but to make the world a better place you have to be a better person, and they don't do that either. So this world has mostly horrible things in it, but doesn't that mean by default that when you encounter goodness you should appreciate it more?

The world is beautiful.

That tail most people show around, swinging proudly to the face of the world, the tail of ones intellectual supremacy, is an accessory to prove that they are better than the rest, and how blind can someone be in order to consider ones self an intellectual when in fact the more you learn the less you know? And not only that but also think that nobody notices such things. Humility is the first lesson someone needs to master in order to go further, otherwise the weight of the tail, the tail of selfishness is going to take him down with it. He needs to cut it into pieces and not parade with it, he doesn't need it. The light is bright and can be seen, you don't need a spotlight in order to notice it.

☀️

~From my collection of thoughts and poems.

Λίγα λόγια σχετικά με την τέχνη.

Αν είσαι δημιουργός ποτέ δεν θα αισθανθείς καλά με αυτά που κάνεις. Το σημαντικό είναι να τα μοιράζεσαι με άλλους, γιατί μόνο τότε γίνεσαι καλλιτέχνης. Αυτός είναι ο σκοπός της τέχνης, να δείχνει, να επιδεικνύει, να καταμαρτυρά, και να φανερώνει. Να δημιουργεί κάτι από την δημιουργία. Η στείρα τέχνη, αυτή που σαπίζει σε ένα δωμάτιο περιμένοντας κάποιος να την δει, είναι από τις χειρότερες μορφές αλαζονείας. Η τελειομανία είναι μια ωραιοποιημένη λέξη για την δειλία.

Όλα είναι θέμα σκοπιάς. Αν βλέπεις αγχώδεις καταστάσεις σαν εμπόδιο που μπορείς να υπερνικήσεις, τότε το άγχος γίνεται ωφέλιμο. Συνήθως από τη φύση μας οποία κατάσταση μπορεί να μας ρίξει εκτός ισορροπίας αποφεύγεται. Πρέπει να κοιτάμε τον στόχο και όχι την διαδικασία.

Πεφωτισμένος.

 Τα τελευταία χρόνια κατάλαβα πως αγαπώ την ζωή. 

Συνέβη ξαφνικά.

Απλά μια μέρα ξύπνησα, σκέφτηκα πως δεν μπορώ να αντέξω άλλο τον πόνο. 

Ή εγώ ή αυτός σκέφτηκα.

Όλα στη ζωή είναι ένας ατέρμονος κύκλος και μόλις φτάσεις στον πάτο απλά ανεβαίνεις.

Ήταν σαν να αναγεννήθηκα. Απλά άφησα την τρέλα να με κατασπαράξει. Για χρόνια προσπαθούσα να ξεφύγω από το μυαλό μου, μα μόλις το αποδέχτηκα πίσω από την μαύρη κουρτίνα υπήρξε ένας ήλιος. Τόσο φωτείνος που τυφλώθηκα. Τόσο ζεστός που γιατρεύθηκα. 

Στην πραγματικότητα πήρε χρόνο, μα το κατάλαβα μόλις κοίταξα πίσω από την κουρτίνα.

Μπορείς να δεις έξω από το παράθυρο ακόμα και αν είναι σκοτεινά μέσα. 

Απλώς η κουρτίνα ήταν πολύ σκοτεινή και δεν μπορούσα να βρω το παράθυρο.

Κάτι την μετακίνησε, κάτι κουνήθηκε και συνέβη.

Και για αρκετό καιρό υπήρξε ένα μεγάλο μυστήριο μέσα μου, λες και ο ήλιος με κυρίευσε και ξαφνικά έλαμψα.

Έγινα ένα με το φως. Το συναίσθημα της ζεστασιάς δεν έφυγε από τότε. Όλα τα συναισθήματα δαμάσθηκαν. Και τα θετικά και τα αρνητικά. Τίποτα δεν μπορεί να με κυριεύσει τώρα.

Αγαπώ την ζωή όσο ποτέ άλλωτε. Επιτέλους τα κατάφερα.

Βρήκα την φιλοσοφική λήθο!

Δεν νιώθω τίποτα πέρα από μια γαλήνη, μια ελευθερία.

Δεν είμαι τίποτα πέρα από

εμένα.

Δεν είμαι τίποτα πέρα από το σύμπαν το ίδιο.

Και αφού ολοκληρώσω το έργο μου

Είμαι έτοιμη να πεθάνω.

A different paradise.

Cherish the moments with the people who share

stories of their life in a moment of bliss.

Always better than whatever they sell.

Windows into different worlds, rabbitholes to a different hell.

Listen to the woods and the screams of the air.

Have you noticed the sounds of the leaves when they fell?

Look deep into the eyes of earth's soul, that deep well...

before they cast away the spell-

of liberation.

Εναλλακτική κουλτούρα

Όταν ήμουν στην εφηβεία είχα κατανοήσει πως η εναλλακτική κουλτούρα αφορά τους ανθρώπους που πρώτα απ' όλα έχουν εναλλακτικό τρόπο σκέψης, αυτούς που σκέφτονται σαν καλλιτέχνες και επιστήμονες και δεν χωράνε στην συνηθισμένη νοοτροπία, την μαζοποίηση, δεν ακολουθούν μόδες, αυτούς που έχουν πιο πνευματική εξέλιξη διότι βασίζονται στην ελεύθερη σκέψη και κρίση, δεν ενδιαφέρονται για το τι θα πει ο κόσμος γιαυτους ούτε για το πώς φαίνονται και αυτό φαίνεται από την ελευθερία έκφρασης τους σε όλους τους τομείς, στον λόγο και στην ένδυση, στη μουσική, στις ιδέες, στην αντισυμβατικότητα. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι άνθρωποι που γνώρισα ακόμα και από τον εναλλακτικό χώρο ήταν συνηθισμένοι βαρετοί άνθρωποι που νοιάζονταν μόνο για το φαίνεσθαι και για τις σαρκικές απολαύσεις. Γρήγορα αντιλήφθηκα πως ήταν απλά όπως και οι υπόλοιποι και πως το μόνο πράγμα που άλλαζε ήταν το ντύσιμο τους. Στην πορεία ακόμα και η αντισυμβατικότητα έγινε μόδα μόνο που οι εναλλακτικοί το αντιλήφθηκαν μόνο στο θέμα της ένδυσης καθώς αυτό είναι το πιο εμφανές. Υπάρχουν αντισυμβατικα ρούχα πλέον, τόσα πολλά που είναι της μόδας, προωθούνται παντού περισσότερο και από τα καθημερινά. Η ιδιαιτερότητα δεν υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν πειραματίζονται απλώς ακολουθούν μόδες  για να δημιουργούν εντυπώσεις. Για την ακρίβεια η αλλοίωση πολλών βαθύτερων νοημάτων έχει αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν αναγνωρίζεται από τον κόσμο με την παλιά του ουσία μα είναι απλά μια κακόγουστη αντιγραφή αυτού που προϋπήρχε. Όπως ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας, πιο υπερβολική, μα συγχρόνως χωρίς το νόημα της Ελλάδας, χωρίς το βάθος των μύθων, του ηρωισμού και της ηθικής, μα παρόλα αυτά με πολλά ίδια ονόματα, πολλά γνώριμα πράγματα από το παρελθόν. Αλλά επειδή ξεφεύγω θα επανέλθω στην εναλλακτική κουλτούρα που πλέον είναι σε μεγάλο βαθμό ανύπαρκτη και την σκια της την έχει καταβάλει μια πολιτικοποιημένη αριστερή νεολαία που είτε αντιγράφει ότι δει είτε ακολουθεί προπαγάνδα και στρέφεται ενάντια στο φυσιολογικό, σε τέτοιο βαθμό που το φυσιολογικό πλέον είναι ο νέος τρόπος να αντισταθείς στην αμυαλη μάζα. Παρόλα αυτά πάντοτε έτσι γινόταν, οτιδήποτε στη φύση έφτανε στο μέγιστο βαθμό και έπειτα άρχιζε την κάθοδο μέχρι να μην μπορεί να πάει πιο κάτω ούτος ώστε να ξεκινήσει πάλι την άνοδο. Όλα στη φύση, ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, συνδέονται με τα πιο σημαντικά. Όλες οι επιστήμες και όλες οι τέχνες και όλες οι γνώσεις είναι κομμάτι μιας μεγάλης αλυσίδας που αν σπάσει ένα κομμάτι αλλάζει όλη η αλυσίδα. Μια ιδέα έστω και αν αρχικά είχε μεγάλο νόημα στην πορεία αλλοιώνεται χάνει την ουσία της και την ταυτότητα της και γίνεται ακριβώς αντίθετη από αυτό που ήλπιζε. Και σίγουρα το πώς φαινόμαστε δείχνει με απόλυτη ακρίβεια το πώς σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε μέσα μας, το τι θέλουμε να προβάλουμε στον κόσμο. Έτσι μια κοινωνία με καλοντυμένους ανθρώπους στο παρελθόν, με ρούχα με λεπτομέρειες και καλή ποιότητα καταντάει σε μια υποκουλτούρα γυμνιστών με την δικαιολογία πως δε θα έπρεπε να ντρέπεται κάνεις για το σώμα του, με τη δικαιολογία πως το ντύσιμο δεν κάνει τον άνθρωπο, με τη δικαιολογία της σεξουαλικής ελευθερίας και και και ... "Δεν φταίω εγώ, η κακια η κοινωνία φταίει". Έτσι λοιπόν και στον αντισυμβατικό καλλιτεχνικό χώρο κτλ, το αντισυμβατικό καταντάει να είναι πιο συμβατικό από το οτιδήποτε και εναντιώνεται στην πραγματική αντισυμβατικότητα που είναι η πειθαρχία και πνευματική εξέλιξη της αναγνώρισης του εαυτού. Η επανάσταση με αιτία και όχι χωρίς. Η ανακάλυψη της ιδιαιτερότητας.

Bloomer of Appreciation

Isn't it wonderful when someone from your past comes to you one day and confesses to you how much of a change you caused to his/her life? That even if you don't talk anymore he/she sees things in him/herself that are there because of you. That you were an inspiration and helped him develop as a character. Isn't it beautiful when you sow the seeds and they bloom back to say "thank you"?

"Fading memories,fading sense of self."

In the metaphysics of identity, the ship of Theseus is a thought experiment that raises the question of whether an object that has had all of its components replaced remains fundamentally the same object. The concept is one of the oldest in Western philosophy, having been discussed by the likes of Heraclitus and Plato by ca. 500–400 BC.

It is supposed that the famous ship sailed by the hero Theseus in a great battle was kept in a harbor as a museum piece, and as the years went by some of the wooden parts began to rot and were replaced by new ones; then, after a century or so, every part had been replaced. The question then is if the "restored" ship is still the same object as the original.

If it is, then suppose the removed pieces were stored in a warehouse, and after the century, technology was developed that cured their rot and enabled them to be reassembled into a ship? Is this "reconstructed" ship the original ship? If it is, then what about the restored ship in the harbor still being the original ship as well?

Now, the same thing can be applied to biology. The cells in our body are constantly changing and new ones take their place. Are you sure you are the same person that you used to be when you were 10?

Lament of the faithful

Beacons of the dark

What are you hiding

Under your deepest tunnels

Where the light is unseen.

Is it a treasure that you seek

Away from prying eyes

Is it a crown of diamonds

Is it a mantle of the lord

Is it a soul you hide

Or even nothingness

Behind these praying knights.

Deacons of the dark

Where is your faith now

How do you cope

In your caves of gold

And no gods around.

Is it your soul that keeps you awake 

Is it yourself

Is it your love for all that is or was alive

Is it the feeling of despair or hope

How do you manage to survive

Is it the loop of life and death

The beauty of the night

The stars that shine so bright at night

The darker that it gets.

The deeper that we sleep the longer we are alive.

Evening coffee thoughts.

People are interesting either way. 

Whether their behaviour is highly predictable, or unpredictable. 

If it's predictable then everything just stays the same.

If they are not then that's either exciting or very scary.

God is ALL

The Greek spirit is that of an open minded scientist. 

Think and analyse everything in the universe, see the patterns, understand everything.

Ethical comes from the

Greek Ethos which means

moral character. This is

true science, to connect

everything.

Sciencei s not dogmatic, an open minded individual can see multiple fragments of a

situation and reconstruct the

truth, one who is always hesitant and always too sure about himself can't really understand anything in a deeper level.

There is a connection in everything. There are patterns. Nothing is what it seems to be. Everything is an illusion and at the same time it is real. Everything is in the same very real world as everything, and it is never-ending.

For it is God and god is everything and nothing

at the same time.

Hunter

I see myself as a hunter. 

One who seeks to find the good in people and in everything.

I seek purity and originality.

I trace it, I spot it, I track it, I observe it,

sometimes if it shines I praise it.

Pure and original souls,

uncorrupted, carved by nature

not perfectly but uniquely.

Shaped by pure and good

intentions and will, even against

their own destructive nature.

So many hidden gems inside

stone walls.

I wonder.

Welcoming spring.

I want to know the endless unknown. 

I want to flourish once again in the eternal spring. 

To smell the flowers, see the growing seeds, 

sit under the tree I planted before the storm.

I want to grow roots and have a strong bark.

To stay put against the winds,

To see the ages, feel the breeze

And breathe.

Σκέψεις μιας στιγμής.

Το τι επιλέγουμε να δούμε στους άλλους έχει τεράστια διαφορά από αυτό που είναι οι ίδιοι. 

Είμαστε πολύπλοκες υπάρξεις, με εμπειρίες και σκέψεις, με

διαφορετική κατασκευή, με διαφορετικά βιώματα.

Όλοι πονάνε, όλοι είναι δυνατοί σε κάποιο τομέα και αδύναμοι σε άλλο, όλα είναι σχετικά, όλα συνδέονται, όλα ανήκουν στην σφαίρα της μοναδικής μας εμπειρίας στη ζωή. Για κάθε δράση υπάρχει αντίδραση. Κάποιος που έχει βιώσει δυσκολίες έχει την επιλογή είτε να γίνει καλύτερος άνθρωπος και να αποτρέψει άσχημα πράγματα να συμβούν σε άλλους είτε να γίνει η χειρότερη εκδοχή του εαυτού του για να επιβιώσει ο ίδιος. Ο εγωισμός επιφέρει πάντα όμως μόνο πόνο και έτσι ο άνθρωπος φυλακίζεται σε έναν ατέρμονο κύκλο

αυτόν της δυσαρεσκειας. Η μόνη λύση είναι να αφεθείς ελεύθερος και να εμπιστευτείς πως τα πράγματα

κυλάνε όπως θα έπρεπε σύμφωνα με την κατάσταση που βρίσκεται ο ψυχισμός σου τη δεδομένη στιγμή. Αυτό δε σημαίνει να αφεθείς στην απόλυτη αδράνεια μα να συνυπάρξεις με τον εαυτό σου και τον κόσμο σκεφτόμενος πάντα πως για να γίνει η οποιαδήποτε

αλλαγή μέσα ή έξω από εσένα χρειάζεται η κατάλληλη ωρίμανση. Όλα χρειάζονται την κατάλληλη ωρίμανση

για να έρθει η ώρα να επιτελέσουν το έργο τους, είτε

αυτά βρίσκονται στον υλικό κόσμο είτε βρίσκονται στον κόσμο των ιδεών. Η απόλυτη γνώση βρίσκεται

μέσα μας και η αποβολή των άχρηστων πληροφοριών μας ανοίγουν την πόρτα της αλήθειας.

Blood in the arena.

People deep inside love drama, violence, blood in the arena. Everything is a show.
The media knows this, they give them what they want.
Tragedy, the shock of the dangerous situations.
Of the unknown, the situations that are worst from our own. These are the shows the crowd loves to watch.
They give their money to the hosts...
just for the entertainment.

Beauty is in the eyes of the beholder.

Ruins are beautiful. Whether they are buildings or people.

~

Dreamer, dream the dream.

Life is to be lived.

Life is for the living.

Soon I go to sleep. I think the wound no longer aches.

Nighttime my body sleeps, my spirit awakes.

I am me.

I am the mirror of my inner world. I am the window, a form of formless void, awakened dream inside a dream. A loop, a never-ending cycle. I am me.

Static or ecstatic. Me and only me.

Τα παιδιά που ξεφεύγουν.

Κάθε μέρα γράφω κείμενα με σκέψεις ποιήματα

απόψεις και τα κρύβω στο κινητό μου, στον υπολογιστή

μου, στο μπλογκ μου, στα συρτάρια, σε παλιά βιβλία, σε

σκρινς μόνο για να βγουν από το μυαλό μου. Πολλές

φορές δε μπορώ να κοιμηθώ και σηκώνομαι και το

κάνω για να βγει η σκέψη από το μυαλό μου. Μερικές

φορές πάω να γράψω κάτι και αντί να το δημοσιεύσω

το αποθηκεύω. Κάποιες φορές μου διαφεύγει και πατάω

κοινοποίηση. Να προσέχετε τα παιδιά μου που

ξεφεύγουν.

Λογικά θα μου ξεφύγει και αυτό το μικρό κείμενο.

Σκέψεις σχετικά με ανθρώπους.

~

Η αέναη ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ζωντάνια, να καλύψει το κενό που ο πόνος της ύπαρξης δημιουργεί στο θνητό τους σώμα με κάτι υπεράνθρωπο. Αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ατέρμονη αγάπη. Η έκσταση που νιώθει κάποιος όταν κάνει μια καλή πράξη για την οποία γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Η αποδοχή του αληθινού εαυτού έπειτα από την κατανόηση αυτού και των αγνών συναισθημάτων του. Η γαλήνη και η ομορφιά που φέρνει η αφοσίωση και τους καρπούς φιλίας που αποδίδει. Η βοήθεια προς τους πιο αδύναμους, ο σεβασμός προς τους πιο δυνατούς και η ανάγκη να γίνεις σαν αυτούς, όχι για να καλύψεις εγωιστικές ανάγκες μα για να εξελιχθείς πνευματικά, να μάθεις - σαν ίσος προς όλους, να αποδεχτείς πως αν υπάρχουνε αγνές καλές προθέσεις και αλληλοβοήθεια υπάρχει παράλληλη ανάπτυξη και από τις δύο πλευρές. Ο κόσμος όμως δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και αν ισχυρίζεται πως το κάνει. Λειτουργεί εγωιστικά, προσπαθεί να πατήσει τους πιο αδύναμους για να μην τον φτάσουν, φθονεί τους πιο εξελιγμένους γιατί δεν θέλει να κοπιάσει για να τους φτάσει, σε έναν κόσμο που ανώτερος θεωρείται αυτός που έχει περισσότερη δύναμη και εξουσία και όχι ηθικές αξίες και εμπειρία. Δεν τον ενδιαφέρει η φιλία, η ειλικρίνεια, η πνευματική εξέλιξη. Δεν κατανοεί, δεν δείχνει συμπόνια, ούτε σέβεται, παρά μόνο λειτουργεί συναλλαγματικά, κλειστομυαλα, με γνώμονα το εγώ του. Δεν μπαίνει στη θέση κανενός μα μονάχα κρίνει. Δεν ενδιαφέρεται για τον πόνο του φίλου του, δεν είναι ειλικρινής μαζί του και προτιμά να απομονωθεί από το να παραδεχτεί τα λάθη του. Που είναι το νόημα αν όχι στην αλληλοβοήθεια για την άνοδο της ψυχής; ο χρόνος τελειώνει σύντομα.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα, βέβαια μερικοί άνθρωποι δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους, ωστόσο υπάρχουν λόγοι πίσω από τις πράξεις. Άλυτα τραύματα. Οι άνθρωποι λειτουργούν με συναισθήματα, μα η λογική κατευνάζει το συναίσθημα. Το συναίσθημα είναι κομμάτι της λογικής, όλα αλληλεπιδρούν στον ίδιο κόσμο οπότε η άρνηση της συνύπαρξης των δύο είναι παραλογισμός. Εφόσον υπάρχει ο λόγος γιατί δεν τιμάται; Το εγώ οδηγεί στη μοναξιά, στον πόνο. Κανείς δεν είναι τέλειος ωστόσο όλα έχουν αντίκτυπο. Το εγώ είναι ένοχο. Τίποτα δεν κρύβεται από το φώς.

We are coming.

Bright stars, eternal suns.

How is it possible to feel such ecstacy when you disconnect from this world? 

When you think of flying wherever you want and you feel it so real you actually don't even need to experience it in the physical world. 

Whatever your heart desires you can think about it and dream about it. 

Everything they told us was a lie and the truth was always inside of us. 

The truth is we don't need this world. We can make our own. Just seek your own paradise within and you will find the answers.

Each of us is complete and here for a reason. Seek your reason and follow the truth to the end. 

Do not be afraid of the light. It couldn't be so bright without all this darkness. 

Eternity awaits my brothers and sisters. 

For we are coming.

Ζωές

Χάνονται οι ζωές μας  για μια ιστορία,

Λες και δεν έχουμε καμία αξία. 

Και ο πόνος μας είναι μονάχα έκθεμα πίσω από μια κουρτίνα

Στο μουσείο του χρόνου. 

Αν είμαστε τυχεροί θα μπούμε.

Για τις νέες γενιές να δούνε. 

Και φεύγει η ζωή νεράκι 

Πολλές λύπες, λίγες χαρές.

Όλα μοιάζουνε σαν χθες. 

Κι όμως να ζεις είναι ευλογία.

Να αλλάζουν οι εποχές 

Κι εσύ να μείνεις πίσω θες. 

Όσο περνάει ο καιρός και περισσότερο. 

Μα έχουν οι καιροί τροπές.

Κι αν δεν μας φτάσουν οι πνοες

Και αν σωπαινουν οι φωνές

Έχουμε κι άλλες άγνωστες ζωές

Μετά από αυτήν.

Το φως ποτέ δε θα σβηστεί.

Το όνομα μας θα ακουστεί

Μετά την σάρκα η ψυχή

Ανάμνηση αγγελική

Αλλοκοσμη και αλλόκοτη

Μα θα είναι αληθινή.

~~~

Past Lives

Every night the speaker speaks alone.

My paper is the listener and I am the whisperer.

Memories run non-stop.

The colours are mundane.

It’s already 6 o’clock.

I gotta sleep now again.

I wish that I could dream all these again.

To live all these again

For one Last time. 

~~~