Grief

 Κοιτάζω στο τζάμι και απλά κοιτάζω. Μερικές φορές δεν σκέφτομαι, απλά παρατηρώ απλές μικρές λεπτομέρειες που υπό άλλες συνθήκες δε θα πρόσεχε κανένας. Άλλες φορές από την άλλη είναι λες και τα μάτια μου δεν ανταπεξέρχονται σε αυτό που βλέπουν ούτε στο ελάχιστο, λες και βλέπουν από την μέσα πλευρά κατά κάποιο τρόπο και το μυαλό μου λειτουργεί σαν παλιός κινηματογράφος σε γκρι χρώματα και βλέπω εντελώς διαφορετικά πράγματα.
 Στην τελική τι διαφορά έχει, καμία αλλαγή δε θα έρθει, και παρόλα αυτά όλα γύρω αλλάζουν συνεχώς, απροειδοποίητα.
 Πως να θεωρήσω την κίνηση συνειδητά ως μια αναγκαία πράξη των πραγμάτων για να παραμείνουν ζωντανά εφόσον όλα κινούνται προς την αλλαγή και όλα έπειτα πεθαίνουν;
 Ανοίγω το τζάμι και βγαίνω να πάρω αέρα, να ξεφύγω από την κλεισούρα του σπιτιού.
 Βλέπω τα μικρά παραθυράκια στο άδειο πλέον σπιτάκι που η μικρή ψυχούλα συνήθιζε να βγαίνει και ακόμα και αν δεν με καταλάβαινε μου λείπει και πονάει η ψυχή μου και μόνο που το αντικρίζω, αν όντως έχω ψυχή και αυτό το πράγμα που ονομάζεται έτσι κατανοεί τα βάσανα της ύπαρξης όντας αθάνατο. Και αν όχι, που να απευθυνθώ, σε ένα σώμα που θα θεωρείται κενό μόλις το εγκαταλείψει αυτό το φάντασμα μέσα μου;
 Συνηθίζω να λέω πως το πραγματικό ενδιαφέρον είναι εγωιστικό, πως λυπάσαι μόνο όταν χάσεις κάτι ανεκτίμητο συναισθηματικά για σένα, μα στην τελική έκανα πάλι λάθος, και δεν έχει σημασία πόσες φορές θα ανακυκλώσω μια σκέψη γιατί συνεχώς λάθη θα κάνω.
 Όταν πρωτο-πήρα σπίτι τον μικρό Πέπε, που ίσως στην τελική να ήταν και κορίτσι, ούτε καν με ενδιέφερε αυτό το κομμάτι, ήταν ένα μικρό ποντικάκι, και ο λόγος που το πήρα ήταν για να έχω μια ευθύνη για κάτι που θα με έκανε να καταφέρνω να σηκώνομαι από το κρεβάτι τον καιρό της κατάθλιψης. Στην τελική τώρα που έφυγε την νιώθω να ξαναγυρνά όσο κόπο και αν έκανα να φύγει όσο ζούσε, μόνο και μόνο κοιτάζοντας το άδειο σπιτάκι του.
 Οι σκέψεις είναι το μόνο πράγμα που μας καταστρέφουν στην τελική. Η μοναδική πηγή του κακού είναι οι σκέψεις μας.
 Δεν θέλω να σκέφτομαι καν τι θα κάνω όταν χάσω τον σκύλο μου. Βασικά δεν θέλω καν να το γράφω αυτό ή να σκέφτομαι πιο προχωρημένα πράγματα. Δεν έχει να κάνει με σύγκριση ζώων ή ψυχών γενικώς, μα με την συνήθεια του ότι όσο πιο πολύ ζεις κάτι κοντά σου τόσο πιο πολύ υποφέρεις στην ιδέα πως θα ζήσεις κάποια μέρα χωρίς αυτό.
 Το σύμπαν δεν είναι ούτε άδικο μα ούτε και δίκαιο με τη ζωή. Είναι όμως δύσκολο να ζήσει κανείς έτσι μέσα στα δικά του στάνταρ. Είναι δύσκολη η ζωή και πονάει.
 Και κοπιάζω τόσο πολύ με αυτή την λογική μου που νιώθω σαν να σπάει το ψυχρό προστατευτικό κουτί μου και βγαίνει το ζουμί των συναισθημάτων από τα μάτια χωρίς καμία λογική απολύτως. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι όλα φυσικά και στην ζωή, γιατί λοιπόν να είναι τόσο δύσκολο να αποδεχθείς τα πράγματα ως έχουν;
Είμαι ή τρελή, ή εντελώς φυσιολογική και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από αυτά τα δύο.
Μου είναι πολύ επώδυνο να βρίσκομαι μπροστά στο θάνατο ότι κι αν είναι αυτό που φεύγει.
 Ίσως είναι λόγω της αλήθειας του θέματος.
 Κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με συγκρίνω με ότι νεκρό έχει υπάρξει. Αναρωτιέμαι πως θα είναι στην τελική. Θα πονέσει; Το μόνο που δε μπορώ να αναρωτηθώ καν είναι το πως είναι να χάνεις δικά σου πρόσωπα. Κάτι τόσο φυσικό που θα ζήσει ο καθένας μας κάποτε, άγνωστη στιγμή εντελώς, και άγνωστο συναίσθημα. Ένα μέλλον γεμάτο αντιθέσεις και δυσκολίες, φυσικά εμπόδια και αναπάντητες ερωτήσεις.
 Μπήκα μέσα. Έβρεχε έξω.


Αντίο ψυχούλα. Σε ευχαριστούμε για την συντροφιά, και εσένα και όλα τα μικρά πλασματάκια που χάνονται.

Επιστολή στον παλιό εαυτό μου και στους άλλους.

 Λίγοι και καλοί είναι η απάντηση για την ευτυχία στην ζωή όπως πάντα συνήθιζα να λέω, μέσα στις ανοησίες μου είχα και την ωριμότητα, όπως πολύ σωστά συνήθιζαν να μου λένε κάποιοι - ενώ δεν τους πίστευα - πως είχα παραπάνω από την ηλικία μου πάντα, να μην αντέχω πολλά πολλά με διάφορα άτομα που δεν ήξερα, εδώ καλά καλά άτομα που γνωρίζεις χρόνια και σου μπήγουν το μαχαίρι στην πλάτη, πόσο μάλιστα οι άγνωστοι περαστικοί που ειδικά αν είναι διψασμένοι θα πιουν από το τρεχούμενο νερό της βρύσης σου χωρίς να πληρώσουν τίποτα, λες και κάνεις κοινωνικό έργο, λες και δεν υπάρχει ψυχή από πίσω από αυτό το κουφάρι. Στην πραγματικότητα λοιπόν και οι λίγοι είναι πολυτέλεια. Πες μου μονάχα ποιοι από αυτούς θα κάτσουν να σε γνωρίσουν με την θέλησή τους, ποιοι θα νοιαστούν για σένα πραγματικά ώστε να ενδιαφερθούν για το τι μπορεί να σκέφτεσαι. Ο άνθρωπος είναι εγωιστής και τον ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός του, οπότε αυτός που το παραδέχεται τουλάχιστον έχει την επίγνωση, το θάρρος, την ειλικρίνεια για να το πει. Μπορείς να το δεις αυτό με τα χρόνια, παλιά οι περαστικές παρέες που συνήθιζες να έχεις σε χλεύαζαν επειδή δεν μιλούσες σε κανέναν και προτιμούσες ποιοτικές ανθρώπινες σχέσεις από ανούσιες κοινωνικές συναναστροφές ή χρόνο με τον εαυτό σου αγαπητέ σύντροφε εσωστρεφή. Τι καλύτερο εξάλλου από χρόνο με τον εαυτό σου; Όλοι τον φοβούνται λες και είναι κάποιος αναγκαστικός τρόπος συγκατοίκησης με το δράκο μέσα στην σπηλιά. Και αν ήμουν τώρα μπροστά από τον εαυτό μου λίγα χρόνια πριν θα μου έδινα τον λόγο μου πως όλο αυτό το μπάχαλο στο κεφάλι μου δεν ήταν μπάχαλο στην πραγματικότητα, αλλά πόσες πιθανότητες υπάρχουν για να βρεθεί να στο πει κάποιος αυτό όταν το χρειάζεσαι; Αυτά είναι καταστάσεις που τις βιώνεις και μαθαίνεις, όπως επίσης όσο ζεις μαθαίνεις που λένε και κάποιοι. Στην τελική κοινωνικό έργο ίσως να πράττει κανείς που κάνοντας ένα αρνητικό στα δέκα σωστά τον παρατάνε και αν υπάρχουν άτομα στην ίδια θέση που έχω βρεθεί θα τα αγκάλιαζα στοργικά εδώ και τώρα. Δεν εκτιμούν επειδή έτσι έμαθαν, έτσι είναι οι άνθρωποι και δε θα αλλάξουν τώρα, δεν καταδικάζεις έναν άρρωστο επειδή είναι άρρωστος, καταδικάζεις την κοινωνία που τον έκανε έτσι, τις συνθήκες, την μεταχείριση που είχε από το περιβάλλον γύρω του. Καταδίκασε λοιπόν την φύση του άμα θες, αλλά πλέον πρέπει να συζητάμε για λύσεις και όχι για καταδικασμένα θέματα.
 Από την άλλη έχεις το δικαίωμα της προστασίας, αν δεν υπερασπιστείς τον εαυτό σου δεν θα το κάνει κανένας για σένα. Είναι το κλασσικό παράδειγμα ανθρώπων που σε γνωρίζουν και σε συμπαθούν όσο τους βολεύει και μόλις κάτι πάει στραβά σε παρατάνε για κάτι που τους ταιριάζει περισσότερο. Δεν θα εκτιμηθεί τις περισσότερες φορές η θετική η πρόθεση σου και δε θα δικαιωθείς ψυχολογικά από κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Θα υπάρξουν και αυτοί που θα εκτιμήσουν αλλά δεν μπορείς να βασίζεσαι σε υπάρξεις πέρα της δικής σου. Ο καθένας και διαφορετικά προβλήματα. Η ψυχολογία είναι ένας τεράστιος κλάδος με τόσες κατηγορίες και χαρακτηρισμούς, τόσα πράγματα που μπορείς να αντιληφθείς σε άλλους αν την μελετήσεις που στην τελική θα κατανοήσεις εντελώς τον λόγο για τον οποίο δρουν έτσι όπως δρουν, η εύκολη λύση για τον κόσμο είναι πάντα η εκμετάλλευση και αν κάποιος νομίζει πως εκμετάλλευση είναι μόνο αυτή που γίνεται με την θέληση του ατόμου είναι εσφαλμένος. Η εκμετάλλευση είναι ζευγάρι με τον χειρισμό αν δεν πηγαίνουν απαραίτητα μαζί. Είναι η κυριολεκτική έννοια των δαιμόνων που τρέφονται με το κενό του καθενός ούτως ώστε να μπορέσει και το άτομο και η παρασιτική φύση αυτή να συνυπάρξουν και να επιβιώσουν καταλλήλως. Ενεργειακά βαμπίρ και τέρατα της φύσεως που άθελά της η ανθρώπινη φύση δημιουργεί όταν δεν έχει την γνώση εξαρχής, την οποία γνώση ακόμα και αν την αποκτήσει από εμπειρία έχει χάσει μεγάλη ψυχική ενέργεια που δυσκολεύεται να ανακτήσει. Καλωσορίζω λοιπόν εγώ και πόσοι ακόμα τις ψυχικές διαταραχές, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνω τους βιολογικά ψυχικά διαταραγμένους ασθενείς. Κατανόηση και υπομονή.

Γιαυτό λοιπόν φίλοι και άνθρωποι γενικώς, να ρωτάτε, να συζητάτε αν πραγματικά σας νοιάζει κάτι, ποτέ δεν γνωρίζεις. Ποτέ δεν γίνεται να γνωρίζεις. Μακάρι να σας γινόταν μάθημα, αν ποτέ σας ένοιαζε να μάθετε φυσικά. Αλλά δεν σας νοιάζει, και ούτε και εμένα επίσης.

Στην υγειά των φίλων που χάσαμε και των φίλων που θα έρθουν. Στην υγειά όσων μας αγαπάνε γιαυτό που πραγματικά είμαστε,  - ζωντανοί.