Είναι πρόσωπα γνώριμα μα που δεν τα γνωρίζω και μου είναι ξένα πλέον.
Μορφές που βγήκαν για λίγο στην επιφάνεια και μετά βούτηξαν στο χάος και τα έχασα από την όρασή μου.
Είναι και κάποια ελάχιστα που από το σκοτάδι έλαμψαν προς εμένα και είδα τους όμορφους κάμπους που κρύβανε μέσα τους, τα όμορφα άνθη και την γλύκα που βγάζουν.
Είναι αναμνήσεις που θρηνείς ή συναισθήματα της στιγμής που θες να ξανανιώσεις;
Εξάλλου οι στιγμές δεν είναι η ζωή; Ένα σύνολο στιγμών, που χάνουμε προσπαθώντας να τις πιάσουμε.
Ξημέρωσε και πάλι και εγώ ταξιδεύω μακριά.
Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω κατά νου μα δεν μπαίνει τίποτα ποτέ σε πρόγραμμα.
Πάντα είχα πρόβλημα με τον προγραμματισμό.
Τίποτα στην ζωή μου δεν πήγε σύμφωνα με το πρόγραμμα οπότε παράτησα τα προγράμματα και αφιερώθηκα στην ηρεμία και στην προσπάθεια του να νιώσω ασφάλεια.
Δεν αναζητώ χαρά πλέον, είναι αδύνατον να την νιώσεις, έρχεται μόνη της, σε στιγμές που δεν την βλέπεις και κάθεται γλυκά στον ώμο σου με τα φτερά της, και έπειτα πετάει μακριά αφήνοντάς σε να την καρτερείς μέχρι την επόμενη στιγμή.
Η γαλήνη όμως δεν είναι έτσι, είναι η ασφάλεια και η ηρεμία που θα νιώσεις, όταν πάψεις να λογαριάζεις, να προγραμματίζεις και να ανησυχείς για πράγματα που όπως και να έχει έγιναν ή έχουν σκοπό να γίνουν στο μέλλον.
Τι γίνεται όταν η σκέψη και η λογική σου όμως δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις και το συναίσθημά σου; Το σώμα και οι χημικές του αντιδράσεις ποτέ δεν κάνουν λάθος. Η αντίληψη είναι πάντα σωστή.
Όταν λοιπόν υπάρχει έλλειψη σε αυτόν τον ιδιαίτερα δύσκολο συγχρονισμό τείνεις να φεύγεις από την θέση του οδηγού, να ξεχνάς πως έχεις ένα δρόμο να διανύσεις και μετράει η διαδρομή και όχι ο προορισμός και ξεκινάς να κοιτάς έξω από το παράθυρο κοιτώντας πίσω, για να θυμηθείς από που ήρθες, μα έχεις κάνει τόσο δρόμο τρέχοντας, βιαστικά να προλάβεις που έχεις χάσει κάθε ιδέα από τον βασικό σου προορισμό και από τον αρχικό σου.
Είναι δύσκολη η ζωή. Ο προορισμός είναι δύσκολος. Και η οδήγηση το ίδιο υποθέτω.
Δεν θέλω να οδηγήσω ποτέ μου.
Ποτέ ξανά μετά από δω.
Όπως και να έχει το να κοιτάς πίσω πονάει, ότι και αν είναι αυτό που αντικρίζεις.
Πονάει το να κοιτάς στον καθρέφτη και να μην αναγνωρίζεις ποιος είσαι. Πως έφτασες εδώ.
Να βλέπεις παλιές φωτογραφίες και βίντεο με τον εαυτό σου και να αναρωτιέσαι αν όντως ήσουν έτσι τότε.
Αυτό το χαμόγελο όλο και πιο δύσκολα σκάει με τα χρόνια.
Αυτό το γέλιο όλο και πιο δύσκολα ακούγεται όσο περνάει ο καιρός.
Μα ποιο ήταν αυτό το κορίτσι επιτέλους;
Κάπου εκεί μέσα, ντύνεται, ετοιμάζεται να μεγαλώσει, προβληματίζεται, προγραμματίζεται.
Κάπου εδώ.
Σταμάτα.
Σταμάτα το πρόγραμμα, Ολγίτσα, σε παρακαλώ.
Σταμάτα να σκέφτεσαι πριν εκραγείς.
Είσαι εδώ στο τώρα, γράφεις και αναπνέεις, τίποτα δεν είναι περίεργο, είναι όλα υπό έλεγχο.
Σταμάτα το άγχος, συγκεντρώσου, ρίξε τους ρούνους σου και έχε εμπιστοσύνη στο σύμπαν.
Όλα για κάποιο λόγο λένε γίνονται, γιατί τα λόγια σου δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις σου;
Γιατί υπάρχουν αυτές οι νευρώσεις που σε προδίδουν; Προδίδουν ανώριμα κομμάτια του χαρακτήρα σου;
Γιατί βιάζεσαι τόσο να ωριμάσεις όσο το δυνατόν περισσότερα;
Έχεις την υποχρέωση, ξέρω.
Σε ξέρω καλά.
Απομόνωση, σκέψεις, μονόλογος, άγχος, υπερανάλυση.
Μια κοπέλα κάποτε μου είπε
να κάνω τους ανθρώπους να νομίζουν πως τους έχω ανάγκη.
Αρέσει στον ανθρώπους να πιστεύουν πως βοηθάνε.
Το πρόβλημα είναι πως οι ίδιοι δεν το προσπαθούν από μόνοι τους και πρέπει να τους δώσεις την έγκριση για να σε βοηθήσουν.
Μερικές φορές δεν αρκεί αυτό.
Ποτέ δεν αρκεί τίποτα.
Η ίδια κοπέλα μου είπε να μην αφήνω κανέναν να θεωρεί τι γνώσεις είναι σωστές να μπουν στο κεφάλι μου και τι όχι.
Νομίζω πως αυτό είναι ότι καλύτερο είχα ακούσει από αυτή την κοπέλα.
Έτσι διατηρείς χαρακτήρα. Βασικά έτσι εξελίσσεις χαρακτήρα.
Ή όλες ή καμία ζωή έχει/δεν έχει λόγο ύπαρξης στο σύμπαν.
Οπότε το να σκοτώνεις ένα έντομο με έναν άνθρωπο θεωρητικά είναι το ίδιο
απλά επειδή το σκεφτόμαστε από το σκεπτικό το ανθρώπινο είναι αδύνατον για τον μεγάλο εγωισμό νας να παραδεχτούμε πως η ζωή μας είναι το ίδιο σημαντική με ένα μικρό ζουζούνι.
Και όμως όταν αυτό εισβάλλει στο χώρο μας έχουμε το δικαίωμα να το αφανίσουμε
όπως δηλαδή θα είχαμε και με έναν άνθρωπο αν έμπαινε στο σπίτι μας.
Δεν είναι τρελές οι σκέψεις;
Δεν είναι τρελή η φύση μας;
Μας έκανε από το τίποτα υπεράνθρωπους θεούς
ανώτερους από κάθε είδος.
Και με υπαρξιακά.
