Αντίο.

Τις τελευταίες στιγμές του χρόνου, του κεφαλαίου που κλείνει
διαλέγω να περάσω
με κοντινά μου πρόσωπα
με πράγματα που μου κρατούσαν συντροφιά τις δύσκολες ημέρες του χρόνου
με τα ποιήματά μου
με τις απέραντες στοίβες χαρτιών που βρίσκονται στα συρτάρια μου
και περιμένουν να τις γεμίσω
με λόγια από μελάνι
που θα ξεχαστούν
και αυτό το χρόνο.

Πρωτοχρονιά.

Η χρονιά κάπως έτσι κλείνει. Με μια ανάσα. Με μια βαθιά ανάσα αγάπης και λατρείας.

Με στίγματα από παρελθόν που πονάει.

Με τη μυρωδιά που με ηρεμεί τα τελευταία βράδια.

Με την φοβία πως θα χάσω τον εαυτό μου.

Αυτόν που χάνω και βρίσκω κάθε χρόνο.

Και το κλασσικό λάθος του να κοιτάω παλιές φωτογραφίες την στιγμή που κλείνει ένα κεφάλαιο.

Λάθη.

Καταραμένες φωτογραφίες.

Καταραμένες στιγμές.

Όχι μόνο αυτές που φύγαν

αλλά και αυτές που θα φύγουν από τα χέρια μου

αυτές που θα γλιστρήσουν τόσο απλά από τα δυο μου χέρια 

και δεν θα καταλάβω τίποτα

μέχρι να νιώσω την απουσία τους στο πετσί μου.

Σκοτώστε με γλυκά

μέχρι να μην μείνει κανένα κομμάτι του εαυτού μου στην πορεία. 

Μέλλον μου, φοβάμαι.

Καιρό είχε να επισκεφτεί την πόρτα μου η γλυκιά μελαγχολία
με τα αγχωτικά γλυκίσματα της που φέρνει από το κρύο.
Φόρεσε τα γιορτινά της και ήρθε πάλι βράδυ
να μου μιλήσει για φοβίες.

Μπουκάλι δεν υπάρχει για να βγάλει πια το δάκρυ της
Τσιγάρο δεν ανάβει, της αρέσει η παγωνιά.
Μονάχα να κοιτάζει από το παράθυρο να δει
αν έρχεται κανένας να της πάρει την ανησυχία
αναρωτιέται απόψε αν θα κοιμηθεί καλά.

Πες μου της είπα άμα είναι καλά
πες μου αξίζει να φοβάμαι πια το άγνωστο του αύριο
αν αξίζει να πονάω για σκέψεις παγερές
αν αξίζει να με πιάνουν ανασφάλειες τρελές.

Ο κόσμος καίγεται για καταστάσεις που γνωρίζει
παρελθόν, το τρέμει, νομίζει πως θα το ξαναζήσει
μα εγώ ξέρω αλλάζω στην πορεία, μα ότι πλέον και να μαι
πάντα το σκοτεινό και άγνωστο μέλλον θα φοβάμαι.

Στα μαύρα ντυμένο, κινητή ομίχλη
Στεκούμενο στην πόρτα μου, πάντα με πλησιάζει
φοβάμαι την σκιά του μα
δεν είναι πάντα κακό μαζί μου
παρόλα αυτά γνωρίζω πως το θάνατο επιφέρει.

Παγώνω, κουλουριάζομαι, ασφυκτιώ, πεθαίνω.
Μια ζεστασιά και νόημα, για αγάπες επιμένω.
Μα άραγε η μοναξιά είναι καλύτερη από αγάπη;
Να προτιμήσω ελευθεριά ή φόβο για μια απάτη;
Της ζωής..
Την απώλεια φοβάμαι
θα το δεις..
Στην πορεία θα το ζεις.

Γιατί ελεύθερος είναι αυτός που κανέναν στη ζωή του δεν κατέχει
ούτε το θάνατο φοβάται, δεν έχει τίποτα να χάσει.
Μα αυτός που αγαπά φοβάται και να ζήσει
μήπως και χάσει όλο το νόημα και λυγίσει

Ω, χρόνε, γιατί η ανησυχία τόσο πολύ να με αγγίζει.
Προχωρώ χωρίς σταματημό σε διαδρόμους, σε σκοτάδια.
Προσμένω, επιμένω.
Το μετά να είναι υπαρκτό.
Και να υπάρχουν έστω οι δυο από αυτούς που αγαπώ.
Το φως θα τα φωτίσει. 

Χριστούγεννα. Η γιορτή της αθωότητας.

Να τα τα Χριστούγεννα
σαν γιορτή οικεία.
Σαν ανάμνηση κρύα.
Σαν ατμόσφαιρα θερμή και όμορφη.
Σαν στιγμή γρήγορη.
Σαν σκέψη γλυκιά.

Και αναλαμπές στο χρόνο για τις αλλαγές του χρόνου, για τα φώτα τριγύρω, για το εορταστικό κλίμα
που κανένας δεν έχει χρόνο και διάθεση να γιορτάσει
μιας και είναι η κλασσική ανάγκη του ατόμου
να πιστέψει σε ένα ψέμα οικείο
για να νιώσει οικεία και ζεστά
με ανθρώπους του είδους του.

Και εκεί καταλαβαίνεις πως το κενό δεν συμπληρώνεται σε μια γιορτή
σε μια ανάμνηση
σε μια διαστρέβλωση των παιδικών μας χρόνων
σε μια παραίσθηση γλυκιά
με μυρωδιά μελομακάρονου και άχνης
που είχαμε καθώς γελούσαμε και τρέχαμε ανέμελοι
παίζοντας με φωτάκια και με κόκκινες στολές
τραγουδώντας τραγούδια που νόημα δεν έχουν
πέρα από παραμύθια νοητά.

Μα γιατί κρύα ανάμνηση και πάλι;
Γιατί μελαγχολία;
Ίσως επειδή το παιδικό όνειρο δεν υπάρχει.
Η παιδική ανεμελιά δεν υπάρχει
στο πέρασμα του χρόνου.
Όλα μοιάζουν καθημερινά
και η μαγεία μοιάζει σαν ψέμα
το άγνωστο δεν συμπίπτει με την ρουτίνα
η έκπληξη δεν συμπίπτει με την πραγματικότητα
και με την συνήθεια.

Κρατώντας λοιπόν το κουφάρι
της χαμένης αθωότητας
Γράφοντας μέσα σε ένα δωμάτιο,
που είναι κάθε μέρα ίδιο
είτε μιλάμε για ζεστές μέρες του καλοκαιριού
είτε για εορταστικό χειμερινό κλίμα.
Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν
και απλά είναι εκεί για να σου θυμίζουν καταστάσεις
να σου δείχνουν βίαια με το δάχτυλο
τα φαντάσματα που σε στοιχειώνουν
και να σου λένε
πως μπορείς να τα ζήσεις για μια στιγμή και πάλι
και στερεύεις από δάκρυα και δεν αναλογίζεσαι το τώρα.
Μα ποιόν να κοροϊδέψεις δεν είσαι ίδιος.
Δεν είσαι ίδιος με τότε.
Άλλαξες.
Αλλάζεις.
Σκλήρυνες.
Πονάει η αλλαγή έτσι δεν είναι;

Ο Άγνωστος Χ.

 Κοίτα να δεις που δεν το περίμενα πως αυτή η χρονιά θα εξελιχθεί στην ίσως καλύτερη περίοδο της ζωής μου. Όλα κυλάνε ομαλά, όμορφα, συγχρόνως συναρπαστικά και... ακριβώς όπως θα ήθελα μα ποτέ ποτέ δεν θα πίστευα πως θα γίνονταν.

~~~~

Διότι αγαπητέ είσαι η προσωποποίηση της ελπίδας στον παραμυθένιο κόσμο μου,
στην ρομαντική άβυσσο του μυαλού μου
Σε αυτή που οι αλυσίδες του ρεαλισμού ουρλιάζουν για νέα λεία
και τη νύχτα οι αμφιβολίες αυξάνονται
αλλά όχι, όχι
δεν αφήνεις καμία αμφιβολία εσύ να διαπερνά το μαγικό αυτό κόσμο
τουλάχιστον όχι τώρα
μέχρι στιγμής
και δεν το πιστεύω καν πως υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο
να είμαι χαρούμενη μιας και η ζωή είναι ένα κακό ψέμα.

Και έρχεσαι εσύ άγγελε με αόρατα φτερά και διώχνεις τις σκιές μου μακριά.
Με τη μηχανή σου, με τα δερμάτινα, με την χρυσή καρδιά.
Και τι κλισέ που ακούγομαι, μελό και τσαχπινιά
Μα πάλι ρεαλίστρια φαντάζω, κι όμως, να.

Εσύ καλλιτεχνάρα μου, με το χαμόγελό σου σπας το κάθε αρνητικό δαιμόνιο
στον δρόμο μας που μπαίνει
και ύστερα βουρκώνεις ομορφιά και αφήνεσαι στο αγέρι.
Και εγώ κοιτάζω απλά
και ελπίζω πως οι εικόνες που τόσο απλά κατ έχεις
θα μείνουν για πάντα στην στιγμή χαραγμένες
και δεν θα τις πάρει ο αέρας μαζί με το χρόνο
που μας αφήνει για το παρελθόν
του χθες.
Άραγε αντέχεις;
Αντέχεις.

Pain. Change.

I want you to die someday
in the cold
just to see how it feels.
Just to feel the pain running in your veins.

I want you to crawl
to bend at your knees
crying in silence
for mercy
from yourself.

I wanna see that
not because I hate you
but because you will never understand
how much you cannot change
without destruction
without a cut inside your soul

because you need chaos to break through you
so that the light can lead the way
from the emptiness
inside your heart.

Without a crack it won't go deep.
Without the pain it won't stay there.
Without this way
you are never gonna change
at all.

Μέσα από τον πόνο - η ευτυχία. Μέσα από την ευτυχία - ο πόνος.

Στον λιγοστό χρόνο που μου έχει απομείνει με τον εαυτό μου αυτές τις τελευταίες μέρες

διαλέγω να γράψω

ως το απέραντο άγνωστο χρονικό περιθώριο που κρύβει μια στιγμή

και πριν καταλάβεις πως έχει έρθει 

έχει ήδη περάσει.

Και νιώθω αυτό τον κόμπο στο λαιμό μου

με τον οποίο προχωράω και αυτός σφίγγει 

απειλητικά

ότι κομμάτι σπασμένο έχει απομείνει από εμένα

μην τυχόν και χάσω κάτι.

Λες και θα υπάρξει ποτέ ξανά ο ίδιος εαυτός που είχα.

Λες και θα υπάρξω ποτέ ξανά.

Μέσα από τα μάτια που έχω δει τόσα πολλά

και συνεχώς αλλάζει η μορφή του κόσμου τριγύρω μου και απ'έξω μου

το περίβλημα 

καθώς πεθαίνω εσωτερικά

καθώς ότι συναίσθημα έχω

σβήνει με το χρόνο

σαν κερί που καίγεται και σβήνει μες στην θύελλα.

Ακόμα και το αίμα καθώς ρέει μες στις φλέβες

με πνίγει.

Χειρότερα από χείμαρρο.

Χειρότερος θάνατος είναι το να αναπνέεις. 

Ουσία ανούσια.

Μια ματιά στον σκοτεινό θάλαμο και η στιγμή παγώνει σε πρόσωπα περαστικών.
Σε βλέμματα χωρίς νόημα, βγαλμένα από τα ψέματα λέξεων τυπωμένων σε χαρτί.
Τα ψεύτικα χαμόγελα που αν τα θίγεις σπάνε
σαν κακής ποιότητας πορσελάνη ή κάποιου είδους φτηνού γυαλιού.
Τα βαρέθηκα.
Στον χρόνο δεν κρατάνε, στις στιγμές δεν σημαίνουν τίποτα
τι κι αν στο δρόμο περπατάμε μόνοι ή με παρέα χέρι χέρι η στιγμή η αληθινή ίσως απουσιάζει
ξανά και ξανά
ίσως λείπει η ουσία από την ώρα που πίστεψες σε αυτή
ίσως η αλήθεια βρίσκεται στην άρνηση της ίδιας της ύπαρξης
μιας στιγμής μεμονωμένης
από ύλη.
Φαντασίας, ιστορίας, θεωρίας.
Ένα όνειρο, μια περιγραφή
παραμύθια από πρόσωπα χαμένα
από ψυχές που προσπαθούν να πιαστούν χέρι χέρι από ένα γκρεμό στο χάος μην πέσουν
και σβήσουν μια για πάντα από τον κόσμο των ψεμάτων τους
γιατί
η ουσία είναι σε έναν κόσμο χωρίς ουσία
και την φτιάχνεις μόνος
σε έναν κόσμο
μέσα στον ίδιο σου τον κόσμο.
Σε έναν κόσμο που δεν μπορείς να μοιραστείς με κανέναν
πέρα από τον ίδιο σου
τον
εαυτό.

Σκοτάδι και φως.

Νέφος στο μυαλό μου
περίστροφο στον κρόταφό μου
γυρνάει αργά και απειλητικά
δίνοντας έμφαση και προειδοποίηση
στην εκτόξευση της κόκκινης κορδέλας.
Μα υπάρχουν πιο δυνατά πράγματα στον κόσμο
από την δύναμη ενός κρότου
ή μιας αμφιβολίας.
Μιας σκέψης δίχως τέλος
μιας άκαμπτης πορείας.
Υπάρχει ένα δέσιμο νημάτων και χαρτών
συμπίπτουν μερικές φορές οι δρόμοι
των ταξιδευτών
και χαμογελώ
συνεχίζω να πετώ
και βάζω το περίστροφο στην άκρη
σε μια γωνία σκοτεινή να μην το βλέπω.
Ας πάρει τα λόγια μου ο αέρας
μήπως και σου έρθουν οι σκέψεις στην πορεία.
Μαζί με αυτές καλοτυχία
και θέληση μαζί.
Θέληση για ζωή και ελπίδα.
Μέσα στο μάταιο το μαύρο χρώμα
να θυμίζεις
πως
υπάρχει λόγος που το σκοτάδι βρίσκεται εκεί πέρα
και αυτός δεν μπορεί να είναι κανένας
πέρα από το να δείχνει την απουσία
να δίνει την έλλειψη μορφής
να κάθεται σιωπηλά εκεί και να περιμένει για το φως
την παράσταση να αρχίσει.
Δεν είναι τίποτα πέρα από ένας υπενθυμιστής
για να δίνει στο φως
έναν λόγο για να λάμπει.
Έναν λόγο για να υπάρξει.
Χωρίς δόξα
χωρίς ύπαρξη
μα με τόση μεγάλη σημασία.

Όνειρα ονείρων.

Τόσα διαφορετικά σύμπαντα μέσα σε τόσους διαφορετικούς κόσμους μέσα σε τόσους μικροσκοπισκούς κόσμους, μέσα σε τόσο μικροσκοπικά κεφάλια. Είσαι ένα τίποτα και όλα συγχρόνως μέσα στην αγκαλιά του απέραντου σύμπαντος. Ψυχές που αιωρούνται στο μυστήριο της ύπαρξης, κρεμάμενες από κλωστές, αυτού του μεγάλου ψέματος, τον χρόνο. Του μεγάλου ψέματος της ζωής.
Και από που να βγεις και από που να ξεφύγεις. Αποστάσεις, χάος, χρονικές έννοιες.
Ένα ψέμα, ένα όνειρο και τι κι αν είναι κάτι από δαύτα;
Μέσα του παραμένεις.

Στάση Λεωφορείου

Κάθομαι στη στάση μόνη,
περιμένοντας το λεωφορείο.
Κρύος αέρας φυσάει στα σωθικά μου·
ένα τραγούδι σιγοπαίζει στους ρυθμούς
που κουνιούνται τα φύλλα.
Ένα καντήλι σιγοκαίει στην ψυχή μου.
Προσπαθεί με κόπο να ζεστάνει τον κόσμο γύρω του.
Ένας γκρίζος ουρανός διπλώνεται γύρω μου
και με αγκαλιάζει.
Περαστικοί με αμάξια φωνάζουν.
Περνούν και σμίγουν με τον άνεμο.
Δημιουργούν σχήματα από μορφές που χάθηκαν
σε κλάσματα δευτερολέπτων.
Και εγώ είμαι ακόμα εκεί
και στέκομαι ακίνητη.
Ατάραχη.
Ανοίγω την καρδιά μου στο άπειρο.
Ανοίγω τα φτερά μου
και τα καρφώνω με πρόκες
για πάντα ανοιχτά να μείνουν.
Έτσι θα νιώθω
πως είμαι ένα με τον αέρα
και ας είμαι ακόμα
κάτω
πεσμένη
μες στο αίμα.

Talk to me.

I want you to know that you really can't hurt me.
Please, understand my words.
You are not going to hurt me.
Please, come to me and let me love you like the sea.
Let your waves rest upon my sandy beaches
Just let me see you once to be sure that you are ok.

I really care, can't you see?
I don't really know what to do anymore.
I don't really know how to reach you.
You are out of touch
out of contact.
I want you to know that I am ok
and I want you to be too.

Talk to me
tell me about your thoughts
call me
tell me that you want to see me
and I am running there
just to make sure that you are ok.

You really can't hurt
what is
destroyed.