Τοπίο.

Ήταν πρωί, με πήρα από το χέρι, ήμουν φοβισμένη.
Το πιο σημαντικό σημάδι οτι ζούσα ήταν οι βαθιές αναπνοές μου
και οι βαριές οι σκέψεις που είχα.
Έπιασα το στομάχι μου με τα δυο μου χέρια και κρατήθηκα από το να χάσω τον έλεγχο
από το να αναγουλιάσω και να νιώσω πως αρρωσταίνω.
Η καρδιά μου ήταν λες και ισορροπούσε πάνω σε σανίδες
αλλά το μυαλό μου ακόμα και αν ήταν κουρασμένο
ήταν πιο ασάλευτο από ποτέ.
Πόσες άραγε να ήταν οι στιγμές που ένιωσα πως απλά υπάρχω
και κρατήθηκα να μην χάσω την λογική μου
προτιμώντας να πέσω στο κρεβάτι και κοιτώντας το ταβάνι να κλείνω τα μάτια
λέγοντας από μέσα μου "κοιμήσου είναι όλα ένα όνειρο";
Πολλές.
Το κακό βέβαια ήταν το να σκέφτομαι πως κάποια μέρα
θα ξυπνούσα κάπου αλλού
και πως όντως ζούσα ένα όνειρο.
Το κακό με αυτό είναι πως δεν θέλω να ξυπνήσω από αυτό όλο.
Μάλλον τελικά αγαπώ την καθημερινή απλή ζωή μου
ακόμα και με το τίποτα συναρπαστικό
ακόμα και τα λίγα πράγματα που μια ζωή από μικρό παιδί γκρίνιαζα
ισχυρίζοντας πως θέλω να ζήσω την ζωή μου στο μέγιστο
ισχυρίζοντας πως θέλω να ταξιδέψω στην κάθε άκρη του κόσμου
να μάθω κουλτούρες, να δω όμορφα τοπία έξω από το χαζοκούτι που κάθομαι όλη μέρα
έξω από τον καμβά που τα φαντάζομαι
έξω από τα χαρτιά πάνω στα οποία περιγράφω χίλια όμορφα πράγματα
που ποτέ δεν είδα.
Το θέμα είναι πως η ζωή σε καλομαθαίνει
και τα όμορφα τοπία συνηθίζεις να τα βλέπεις μερικές φορές σε ανθρώπους
σε χαμόγελα
σε συναισθήματα.
Και το κακό με τους ανθρώπους είναι πως δεν είναι για πάντα.
Στη ζωή όμως δεν ξέρεις τι θα απογίνεις έπειτα.
Άραγε θα μου δίνεται η ευκαιρία να αγναντεύω για πάντα τα τοπία που κατάφερα να δω;
Ας μην μου τα στερήσει αυτά το σύμπαν...
Ας μην μου τα στερήσει...

The moment of awakening.

Είναι στιγμές που νιώθω το δέρμα μου σαν ξένο πάνω μου να στέκεται

πως κάποτε θα με προδώσει, θα με αφήσει και θα φύγει

και δεν θα είμαι πλέον αυτή που είμαι τώρα

είναι στιγμές βλέπεις που νιώθω

πως ο εαυτός μου δεν υπάρχει

πως επιπλέω σε ένα είδωλο στο κεφάλι μου

ενός υποτιθέμενου χαρακτήρα

μιας υποτιθέμενης ταυτότητας

μιας ταύτισης με έναν ήρωα στο κεφάλι μου

με αυτό που θα ήθελα να είναι αληθινό για μένα

σε έναν κόσμο μέσα στο ψέμα

μέσα στην βρωμιά και μέσα στο χάος.
Μέσα σε μια ανύπαρκτη ρουτίνα

σε ένα τυχαίο χρονικό σύνολο

μια τυχαία ζωική ύπαρξη

που ελπίζει να είναι κομμάτι κάτι μεγαλύτερου

από αυτό που πραγματικά ίσως είναι.

Είναι αυτή η ρομαντική μου πλευρά 

που πλάθω ιστορίες

για να δώσω ένα νόημα στον μάταιο ρεαλισμό

στην μάταιη πραγματικότητα

να δώσω ένα λόγο να συνεχίσω

ένα λόγο να ολοκληρώσω αυτή την ιστορία

να μάχομαι για κάτι μέχρι το τέλος

Είναι στιγμές που πραγματικά νιώθω πως είμαι κάποια...

και ίσως πως θα ζήσω και για πάντα

Πως δεν θα πεθάνω ποτέ.

Και ίσως όσο το σκέφτομαι αυτό να πεθαίνω όλο και περισσότερο.

Να πεθαίνει ένα κομμάτι μου

κάθε στιγμή που το σκέφτομαι.

Είναι στιγμές που νιώθω να πνίγομαι

και μια γιγάντια θάλασσα με τυλίγει και με τραβάει στα έγκατα της.

Για κάποιο λόγο όμως καταφέρνω να έρθω και πάλι στην επιφάνεια.

Στιγμές που νιώθω να με παίρνει ένας τεράστιος τυφώνας και να με γυρνάει μανιωδώς

μέχρι να ζαλιστώ και να πέσω κάτω

χωρίς δύναμη πλέον για να αντιδράσω

μα εγώ σηκώνομαι και πάλι όρθια 

πιο δυνατή από ποτέ.

Στιγμές που νιώθω τα πόδια μου ανίκανα να κουνηθούν

λες και χιλιάδες ρίζες να με έχουν σταθεροποιήσει στο σημείο που πατάω

ανίκανη να κουνηθώ

ανίκανη να πάω πουθενά αλλού

μα αυτό με κάνει δυνατή

με κάνει να γνωρίζω πως στέκομαι δυνατά στη θέση μου

και παρόλα αυτά πηγαίνω εμπρός και προχωράω.

Είναι στιγμές που νιώθω την ψυχή μου να καίγεται λες και έχω ριζώσει στην κόλαση

μα ποια είναι χειρότερη κόλαση από τον εαυτό μου;

Μια ζέστη είναι μονάχα καλή στο να φορτίζω

και να συνεχίζω να αποδεικνύω το αδύνατο

πως επιβιώνω εύκολα

αρκεί να μην με δουν να κλαίω.

Αρκεί να μην με δουν να πέφτω.

Όπως και να έχει σηκώνομαι,

ανοίγω τα μάτια

λέω τα λόγια

και όλα γύρω μου σωπαίνουν.

Ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι εδώ.

I am a fighter.

Life is hard and I am a pessimist.
The more I resist the more it hurts me.
But I am also a fighter
and I fight my demons
every single day I battle.
And I am a winner
every single day I live
I go on
I stand up, I brush off the dirt
I wipe my tears
and I hold on against what wants me down.
Because I am a fighter and I am gonna fight
till the end is here to take me into its arms.
I am a collector of battles
I am a winner
of every single war
inside me.
And I will never give up.

Broken frame.

Γράφω γράφω και τι καταφέρνω;
Μια τρύπα στο νερό
Προσπαθώ σκληρά να ελευθερώσω κρυμμένες πλευρές του εαυτού μου
για να νιώσω ανάλαφρη, να πετάξω αυτά που με κρατάνε κάτω αλλά.
Δεν ξέρω πως γίνεται να κρατάει κανείς κομμάτια του εαυτού του χωρίς να πετάει παλιότερα
πως γίνεται να κρατήσω έναν παλιό εαυτό ενώ εξελίσσομαι
πως γίνεται να αφήσω τον εαυτό μου να πάει ψηλά με εμένα σε πολλές εκδόσεις μου μέσα μου.
Μερικές φορές ήλπιζα να πέθαινα αντί να σκέφτομαι τόσο
στην τελική σκέφτομαι πως έτσι και αλλιώς θα πεθάνουμε
και θα σταματήσουμε να σκεφτόμαστε
οπότε ποια η λογική στο να το βιάζω;
Βασικά γενικότερα δεν υπάρχει λογική μέσα σε τίποτα πιστεύω.
Απλά διαλέγεις ποιανού τη ζωή προτιμάς να κάνεις λιγότερο ή περισσότερο ευχάριστη.
Μερικές φορές για να δεις τα πρόσωπα γύρω σου χαρούμενα θα πνιγείς
θα κάνεις θυσίες και θα δεις κομμάτια σου να εξαφανίζονται για πάντα
υποτίθεται τα αδύναμα κομμάτια μου είναι αυτά που εξαφανίζονται
ενώ τα άλλα αντέχουν στον χρόνο όμως.
Αυτές, αυτές οι καθημερινές γλυκές στιγμές είναι που μετράνε
αυτές που με στοιχειώνουν
αυτές που με κάνουν να υποφέρω
στη σκέψη πως κάποτε θα τις χάσω
χωρίς αυτές, η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φάρσα που πρέπει να υποστώ.
Θα ήθελα μονάχα να νιώσω για μια ακόμη φορά την ασφάλεια και την ανεμελιά των 5 χρόνων μου.
Ζέστη μυρωδιές και κρεμμύδι, ίσως από τη σαλάτα πριν.
Κι όμως είναι τόσο πρωί, 8 παρά και εγώ γράφω ασυναρτησίες για κρεμμύδια.
Πονάω αρκετά για να πάρω το θάρρος να μιλήσω για κάτι άλλο πέρα από ασυναρτησίες.
Πολλές σκέψεις βλέπεις.
Πολλές σκέψεις...
Πολλές φοβίες, αρνητικά συναισθήματα, αηδία.
Όλα τόσο αρνητικά και όμως τόσο ανώφελα μέσα στο κύμα που τα καταπίνει.
Δεν ξέρω τι θα ήθελα να είμαι,

το κύμα ή αυτό που παρασέρνει και αφανίζει;

Half orbit around the sun.. with you.

 Μισός χρόνος με το άλλο μου μισό και ήδη νιώθω τυχερή που τον έχω δίπλα μου.
Βέβαια αυτός δε θα έπρεπε να νιώθει τόσο μαζί μου αλλά μάλλον κάνω λάθος.
Σε ευχαριστώ για όλα, όσο δύσκολο και αν το κάνω μερικές φορές με το να είμαι ο εαυτός μου
συνεχίζεις και επιλέγεις μια θέση δίπλα μου πολύτιμε μου πέρα από τις δυσκολίες που δυστυχώς έχω να παρέχω σαν άτομο, πέρα από την γκρίνια και την τελειομανία μου, πέρα από τις εμμονές και την υπερβολική αγάπη, πέρα από το οτι μπορώ να σκάσω σαν ηφαίστειο και να σε κάνω να κοκκινίσεις και να γεμίσεις σπυράκια από το κακό μου, μα αυτό μας κάνει άλλωστε να γυρνάμε γύρω από τον ήλιο μαζί, το οτι κολλάμε τόσο ταιριαστά ακόμα και στα αρνητικά μας.
Σ αγαπώ και αυτό είναι αληθινό. Δεν θα μπορούσα να προσποιηθώ ούτε γράμμα του. Δεν θα μπορούσα να το πω αν δεν ήξερα πως η επιβίωση χωρίς να σε έχω δίπλα μου θα ήταν μια κόλαση της καθημερινής ρουτίνας μιας μάταιης ζωής. Κρατάμε μαζί το βάρος βλέπεις. Το βάρος του δικού μας κόσμου και της συνέπειας που μας επιφέρει.
Σ'αγαπώ όμως και με αγαπάς και δεν έχει σημασία τίποτα όσο και αν γκρινιάζω όσο προσοχή και αν προσπαθώ να αποκομίσω από εσένα με το να προσπαθώ να κάνω τα πράγματα μαύρα, είσαι εδώ και αυτό αρκεί κατά βάθος. Σε ευχαριστώ για αυτήν την όμορφη περιστροφή, θα τα πούμε στο κλείσιμο του κύκλου.



Στον άντρα της ζωής μου
με όλη μου την καρδιά.
Τον παντοτινό.