Broken frame.

Γράφω γράφω και τι καταφέρνω;
Μια τρύπα στο νερό
Προσπαθώ σκληρά να ελευθερώσω κρυμμένες πλευρές του εαυτού μου
για να νιώσω ανάλαφρη, να πετάξω αυτά που με κρατάνε κάτω αλλά.
Δεν ξέρω πως γίνεται να κρατάει κανείς κομμάτια του εαυτού του χωρίς να πετάει παλιότερα
πως γίνεται να κρατήσω έναν παλιό εαυτό ενώ εξελίσσομαι
πως γίνεται να αφήσω τον εαυτό μου να πάει ψηλά με εμένα σε πολλές εκδόσεις μου μέσα μου.
Μερικές φορές ήλπιζα να πέθαινα αντί να σκέφτομαι τόσο
στην τελική σκέφτομαι πως έτσι και αλλιώς θα πεθάνουμε
και θα σταματήσουμε να σκεφτόμαστε
οπότε ποια η λογική στο να το βιάζω;
Βασικά γενικότερα δεν υπάρχει λογική μέσα σε τίποτα πιστεύω.
Απλά διαλέγεις ποιανού τη ζωή προτιμάς να κάνεις λιγότερο ή περισσότερο ευχάριστη.
Μερικές φορές για να δεις τα πρόσωπα γύρω σου χαρούμενα θα πνιγείς
θα κάνεις θυσίες και θα δεις κομμάτια σου να εξαφανίζονται για πάντα
υποτίθεται τα αδύναμα κομμάτια μου είναι αυτά που εξαφανίζονται
ενώ τα άλλα αντέχουν στον χρόνο όμως.
Αυτές, αυτές οι καθημερινές γλυκές στιγμές είναι που μετράνε
αυτές που με στοιχειώνουν
αυτές που με κάνουν να υποφέρω
στη σκέψη πως κάποτε θα τις χάσω
χωρίς αυτές, η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φάρσα που πρέπει να υποστώ.
Θα ήθελα μονάχα να νιώσω για μια ακόμη φορά την ασφάλεια και την ανεμελιά των 5 χρόνων μου.
Ζέστη μυρωδιές και κρεμμύδι, ίσως από τη σαλάτα πριν.
Κι όμως είναι τόσο πρωί, 8 παρά και εγώ γράφω ασυναρτησίες για κρεμμύδια.
Πονάω αρκετά για να πάρω το θάρρος να μιλήσω για κάτι άλλο πέρα από ασυναρτησίες.
Πολλές σκέψεις βλέπεις.
Πολλές σκέψεις...
Πολλές φοβίες, αρνητικά συναισθήματα, αηδία.
Όλα τόσο αρνητικά και όμως τόσο ανώφελα μέσα στο κύμα που τα καταπίνει.
Δεν ξέρω τι θα ήθελα να είμαι,

το κύμα ή αυτό που παρασέρνει και αφανίζει;