Το μόνο που θέλω είναι να εξαφανιστώ.
Να εξαφανιστώ και να βρεθώ σε ένα όμορφο και ήσυχο μέρος.
Να κοιτάω τα αστέρια τη νύχτα.
Να μην έχει πολύ ήλιο τη μέρα και να έχει δροσερό αεράκι.
Να υπάρχω σε έναν κόσμο δικό μου.
Να είμαι φυσιολογική και να μην υποφέρω.
Να μην υποφέρω...
Να χορεύω και να τραγουδώ στη βροχή.
Να μην υποφέρω.
Να είμαι ήρεμη.
Να μην κλαίω ποτέ από θλίψη.
Τόσα δάκρυα με έκαναν και στέρεψα...
Να μην υποφέρω.
Να ζήσω για μια φορά στη ζωή μου.

Και μετά ας πεθάνω.

Πάντα έλεγα πως θέλω να γίνω ζωγράφος. Τελικά αυτό που κατάλαβα με τα χρόνια είναι πως θέλω να γίνω ελεύθερος σκοπευτής. Να σκοπεύω απευθείας στο αδύναμο σημείο του καθενός. Να τον αγγίζω ψυχικά. Να τον βαράω αλύπητα. Και απρόοπτα. Τόσο απρόοπτα που δεν θα καταλαβαίνει από που του ήρθε. Αφού δεν μπορώ να έχω πιστόλι θα δημιουργήσω ένα. Θα το ζωγραφίσω. Θα κάνω το πινέλο μου ένα. Και οι φόνοι που θα κάνω θα γίνουν γνωστοί ευρέως. Η τέχνη απαιτεί και μια δόση διαστροφής έτσι κι αλλιώς. Οι απλές τεχνικές, αντιγραφές δεν μου φτάνουν. Η καλύτερη μπογιά είναι το αίμα. Και το καλύτερο έργο είναι αυτό που σε χτυπά κατευθείαν στην ψυχή σου.
Φάτε την σκόνη μου κοινοί αντιγραφείς, καλλιτέχνες.

Ζωή.

Εκείνοι προσπαθούσαν να αγχώνονται, να ζουν την ζωή τους περιμένοντας πως κάποτε θα ζήσουν.

Εμείς προσπαθούσαμε να περνάμε όσο το δυνατότερο καλύτερα πριν μας περάσουν τα χρόνια και μας πάρουν.

Και αγχωνόμαστε γιαυτό.