Κενό, Αμπσουρδισμός, Νιχιλισμός και Μέλλον.

 Το καλύτερο άτομο του κόσμου θα ήταν αυτό που θα υπενθύμιζε στον εαυτό του πόσο κακό είναι συνεχώς. Αυτό που με ειλικρίνεια και μετριοφροσύνη θα παραδεχόταν την μετριοπάθεια στη φύση του.
 Το άτομο που θα αναγνώριζε πως ο κόσμος δεν είναι τίποτα πέρα από απλά έναν κόσμο στον οποίο δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα, ούτε καλό μα ούτε κακό, εφόσον αυτό ήταν εξαρχής το πεπρωμένο. Πως αυτό που υπάρχει είναι απλά αυτό που υπάρχει, και η δικαιοσύνη δεν θα αποδοθεί από κανέναν πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό. Η αποδοχή της φύσης του ως θνητός, ως ένας βιολογικός οργανισμός με ημερομηνία λήξης, λίγη σκόνη από ένα άστρο που σιγοσβήνεται, ένα κουφάρι που κινείται, ένα δανεικό σώμα, μια ανακυκλώσιμη (ή και μη) ψυχή, ένα σύμπαν μέσα σε μια μάζα που οδεύει προς το θάνατο. Διότι οι πιθανότητες αν και μεγάλες για παραπέρα οδεύουν πάντα ή στο απόλυτο τίποτα ή σε μια τελείως διαφορετική ζωή - χωρίς αναμνήσεις, χωρίς αγαπημένα πρόσωπα με τα οποία έχεις το κουράγιο να σηκώνεσαι από το κρεβάτι και να αγαπάς τον εαυτό σου και πάλι.  Αλήθεια, είτε δεν υπήρχε ζωή μετά από εδώ, είτε και αν υπήρχε ξανά με κάποιο τρόπο η διαδικασία του να ξαναζήσεις, πως θα έβλεπες και θα αναγνώριζες τα άτομα με τα οποία έζησες τις πιο όμορφες στιγμές σου; Πως θα ξαναζούσες το σώμα που ίσως και να αγάπησες κάπου βαθιά μέσα σου παράλληλα από τα αρνητικά σχόλια που έκανες για τον εαυτό σου; Εφόσον στη ζωή φτιάχνουμε την προσωπικότητά μας τότε είμαστε τίποτα παραπάνω πέρα από ρομπότ που ζούνε και πεθαίνουν; Πέρα από προγράμματα, από χαρακτήρες που εμείς φτιάχνουμε, ρόλους που παίζουμε, πράγματα που συνηθίζουμε; Όλα αυτά πεθαίνουν μαζί με το σώμα και η ψυχή συνεχίζει. Δεν θέλω να συνεχίσω, και ελπίζω να μην υπάρχει το μετά. Και κάπως έτσι καταλήγεις στο να φοβάσαι το θάνατο. Με μια απλή μα πολύ προχωρημένη σειρά σκέψεων, μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, συναισθήματα που καθιερώνεις πάνω από δική σου λογική. Και τίποτα δεν είναι αληθινό. Είτε είμαστε το παιχνίδι κάποιων ισχυρότερων όντων πνευμάτων εξωγήινων πλασμάτων, σε κάποιο μακρινό σύμπαν, είτε και αν αργότερα η ψυχή μας μεταφέρεται από τα γήινα σώματά μας σε άλλες διαστάσεις σε μακρινά σύμπαντα για να ζήσουμε ζωές μέσα σε σώματα όντων που ποτέ δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους σε αυτή τη ζωή - ακόμα και τότε ότι καταφέραμε με δυσκολία να θεωρήσουμε δικό μας θα έχει χαθεί - γιατί τίποτα δεν μας ανήκει στη ζωή, το μόνο που υπογράφεται πάνω μας από την στιγμή της γέννησής μας είναι ο θάνατος, είτε αυτός αργότερα δίνει την ευκαιρία για μια νέα αρχή είτε όχι. Και ακόμα και αν η ψυχή τύχαινε με κάποιο τρόπο που ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να συλλάβει να θυμάται αγαπημένα πρόσωπα ίσως αυτό να ήταν και πιο επίπονο διότι ίσως να μην ήταν τα ίδια, ίσως να μην υπήρχαν καν στο ίδιο σύμπαν, ίσως..
 Ο ακραίος σκεπτικισμός και η δύσκολη εννοιολογία συγχρονίζονται και πάλι στο μυαλό και δημιουργούν τα τέρατα της στιγμής. Άραγε γιατί υπάρχουμε; Γιατί να υπάρχουμε; Για τον ίδιο λόγο που υπάρχουν και οι μύγες. Απλά για να υπάρχουν. Απλά για να κάνουν τον κύκλο της ζωής μέχρι το τέλος. Γιατί να πρέπει να έχουν όλα λόγο στην τελική; Γιατί να πρέπει ένας ανθρώπινος εγκέφαλος να εξηγήσει κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει μια γάτα ή να έχει παραπάνω σκοπό από αυτήν; Τίποτα δεν έχει νόημα και ο Θεός πέθανε γιατί τον σκοτώσαμε εμείς, η καλοσύνη δεν υπάρχει, ο εγωισμός είναι μέσα στο αίμα του ανθρώπου στην φύση του και όσο και αν τον αρνείται όσο και αν τον μειώνει για να βγάζει το ήθος του μπροστά δεν παύει να είναι μια ύπαρξη με μειωμένη συναίσθηση, με ορισμένη νοημοσύνη που δεν ξεπερνά τα όρια, είτε μιλάμε για έναν φυσικό είτε για έναν άνθρωπο αγράμματο, είτε για άθεο είτε για κάποιον θρησκευόμενο.
 Είτε πρόκειται για τον Θεάνθρωπο, είτε για κάποια φυσική μορφή, είτε για την φύση και τα παγανιστικά στοιχεία, είτε για το πνεύμα, είτε για κάποιο εξωγήινο ον που μας ελέγχει εντός ή εκτός του πλανήτη. Γιατί να υπάρχει Θεός ενώ είναι έτσι αυτός ο κόσμος; Και αν υπάρχει γιατί να είναι τόσο σκληρός και κακός; Γιατί να κλείνει τα μάτια στον πόνο και να μην τον νοιάζει τίποτα; Από συμφέρον ίσως για να προωθήσει το εξελιγμένο είδος; Το δυνατότερο; Και γιατί να πρέπει να υποστηρίξω έναν θεό που γυρνάει την πλάτη σε παιδιά και σε όντα που μόνο κακό δεν έφεραν σε έναν κόσμο; Ίσως γιατί το κακό είναι από μόνο του κομμάτι σε αυτόν τον κόσμο.
 Ίσως η θρησκεία να είναι είτε ένα ψέμα είτε μια δικαιολογία για καλή πράξη. Μια προσπάθεια στο να ελπίζεις στη ζωή και πως δεν είναι ανούσια μέχρι το τέλος της - σάπια μέχρι το μεδούλι της. Και καθώς γυρνάω την πλάτη μου στον "Θεό" και στις ανθρώπινες υποθέσεις και εξυπνάδες θα φωνάξω πως "Ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα και ότι του αξίζει αυτό θα πάρει στο τέλος". Χωρίς καμία εξαίρεση ηλικίας ή αμαρτίας. Γιατί σε αυτή τη ζωή το έγκλημα έχει θέση, δεν τιμωρείται μιας και τίποτα δεν έχει νόημα. Μιας και η ζωή κανενός ανθρώπου ίσως και να μην σου προκαλεί κάτι πέρα από λύπηση - και έτσι να κάνεις καλές πράξεις - είτε για να δώσεις ένα νόημα στην στιγμή που φεύγει είτε για να δώσεις στον εαυτό σου μια ψεύτικη εικόνα του οτι αξίζεις κάτι, του οτι είσαι καλός άνθρωπος και προσφέρεις.
 Εξάλλου οι άνθρωποι είναι είτε για να σου δημιουργούν αηδία είτε για να σου δημιουργούν λύπηση, όλα τα υπόλοιπα είναι κατώτερα και αδιάφορα συναισθήματα σε ένα τέτοιο ακραίο σημείο, με εξαίρεση τα δυο, τρία αυτά άτομα που έχεις επιλέξει για να κρατιέσαι και να κρατάς το διάστημα που σου δίνεται σε αυτή τη ζωή και δυστυχώς αγαπάς αληθινά..Μα αυτή δεν είναι η σωτηρία. Με αυτά όλα περί κακών θεών και άρνησης για να ακολουθήσεις καταντάς ο εγκληματίας στη "φυλακή", ο άνθρωπος που δεν καταλαβαίνει κανένας. Το άτομο που γράφει το κείμενο. Αυτός που η κοινωνία απομονώνει επειδή ο ίδιος απομονώθηκε. Επειδή μέσα στον παραλογισμό του ανούσιου ήθους και ψευτιάς διαλέγεις την εγκληματική επανάσταση - για έναν καλό σκοπό. Αλλά ακόμα και αυτό έχει το τίμημα.
 Και εξάλλου ποιος ο λόγος να ενδώσεις στο κακό και να φέρεις τον κόσμο μια ώρα νωρίτερα στο τέλος του; Κάνε αυτό το τέλος όσο πιο αργό και επώδυνο γίνεται. Γίνε καλός άνθρωπος. Και μόλις έδωσες τον ολοκληρωμένο ορισμό του ήθους. Εξάλλου μιας και είσαι ένα αναγκαστικά εγωιστικό τέρας σαν όλα τα υπόλοιπα θα γνωρίσεις το τέλος - και στο τέλος καλύτερα να μην υπάρχει τίποτα και να ζήσεις μια ζωή πιστεύοντας πως υπάρχει σκοπός πίσω από όλο αυτό, παρά να ζήσεις αρνούμενος πως δεν υπάρχει τίποτα και στο τέλος καταλάβεις πως έκανες λάθος.

Ουράνιος καμβάς.

 Υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση στο να κρατάς το χρόνο μες στα χέρια σου και να παρατηρείς το κάθε σου βήμα μήπως και χάσεις δευτερόλεπτο αλλά το να δίνεις μεγάλη αξία στο κάθε λεπτό όσο βαρύ και αν είναι, είναι κάτι που εξοικονομεί όρεξη για ζωή.
 Συνηθίζω να πηγαίνω κόντρα το ρολόι και να κλείνω τα αυτιά μου στον χτύπο του όταν το κοιτάζω αλλά μόλις απομακρυνθώ σέβομαι την κάθε του υπενθύμιση, την κάθε του ανάσα μακριά μου.
Μπορεί τίποτα να μην έχει νόημα αλλά συνάμα να έχουν όλα.
 Εφόσον δεν γνωρίζουμε τίποτα πως ξέρουμε πως τίποτα δεν έχει εξάλλου; Ή πως ξέρουμε αν έχει αντιθέτως;
 Όταν κοιτάξεις τον ουρανό δεν βλέπεις το άπειρο σύμπαν, μα ένα καμβά σε μπλε αποχρώσεις.
Ίσως πίσω από το σύμπαν στο μυαλό μου να υπάρχει εξίσου μια "Έναστρη Νύχτα";

Corruption and the colour of nothingness.

There is a difficulty at this night
like at the poetry i try to write
not in my language
but
in the language of the soul.

And there is a hard door to break
between me and what it is
between what is really here
or not at all

It is hard to recognise the person in the mirror
without searching for clues
without trying to remember pieces of me
that now are all gone

And they are better off without me
dead and forgotten wherever they are.
I could never stop thinking about what I have become
but only hold on for a minute of silence
behind the hard door
that I finally have to break.

And then realise
what am I to surrender?
What could possibly make me think that
a life has a meaning
when all the existence meets up
with the emptiness and the nothingness
this unlimited blackness
the loneliness of the corrupted mind
inside a burning room
outside of a burning human being
struggling to get through the maze of denial.

Struggling to get away
of the thoughts 
behind the door.

Dear Santa...I have everything.

To gain a spot in someones life you have to do sacrifices. You have to be badly hurt but keep trying. You have to explain all your feelings to the other so there are no misconceptions between your relationship with significant others. And at last we have to say loud...
Goodbye//
To meaningless friendships with strangers inside a website.
To people who have not a single good intention or a nice word to say.
To the old toxic memories of the past.
To the fucking routine that the moment succumbs to it.
To all the lies.
To all the disgusting formalities.
To all the "I have to be diplomat to have good friendly reputation" bullshit.
To all the people that "cares" when in fact wants to be noticed.
To all the "Where have you been lost" people.
To the emotional vampires.
To the perverted jerks.
To all the selfish motherfuckers.
To the ungratefull ones.

Welcome//
To Originality
To "I am what I am" kind of people " but I am here".
To appriciation.
To respect.
To kindness without any expectation.
Because if you expect to be rewarded you only do bussiness.
To "I prefer to be all alone than to be something I am not"
To all the people that shows how much they care everyday.
And not only say so.
To people who are straight to your face but are taking care of your fragile human nature too
because they care for you.
That even if you are a fragile, drama queen, cyclothymic monster
they are fond of your inner feelings
and they see the uniqueness and beauty of them.

To these people
I will be always here for you.
Thank you with all my heart.
I have everything
I ever
wanted.

And you are enough :)
<3
 For you* and my family. ~ Olga.

I love you beyond words.

Collections for a lifetime.

Φωτογραφίες σε κάθε ξεχασμένο από ψυχή στενάκι
μέσα στην πόλη,
δίπλα από θάλασσα, πράσινα τοπία,
άψυχα αντικείμενα και αντικείμενα με ψυχή
ζωγραφιές σε μια λίστα για να γίνουν
και ένα βιβλίο έτοιμο για να γραφτεί
πεταμένα ποιήματα σε μια ιστοσελίδα
μελωδίες στο κεφάλι μου που δεν έχω τα μέσα να μελοποιήσω
ένα μέλλον στην άκρη
ένα παρελθόν πιο πίσω.
όλα μαζί αυτά και άλλα πολλά,
βιβλία, χαρτικά, σκέψεις, ιδέες, όνειρα, φοβίες
μου κρατούνε συντροφιά τις πολλές εκείνες στιγμές μακριά από όλους
μαζί σου απλά ο χρόνος σταματάει
μα όταν λείπεις όλα μου ζητούνε αφοσίωση και χρόνο.
Όλα για καλό όμως, για να βελτιωθώ, να νιώσω όμορφα, να ξεχαστώ από τις άσχημες εκείνες σκέψεις, να αποβάλλω τα αρνητικά δαιμόνια της καθημερινότητάς μου
τις κρίσεις πανικού και τα διαολεμένα άγχη
τους φόβους του μήπως και του αν,
παρελθόν και μέλλον σε διαμάχη
και το παρόν στη μέση μάχεται.
Τόσες στιγμές μέσα στο χρόνο και όλες με εσένα ή με εμένα.
Εσύ και εγώ μονάχοι.
Μιας και ο κόσμος μας έχει ξεχάσει και για κανέναν δεν υπάρχουμε.
Μιας και τα όνειρα και οι προσδοκίες μας δεν αρκούν για τώρα
εν καιρώ πολέμου
εν καιρώ υποχρεώσεων και προσπάθειας για το μέλλον.
Προσπαθούμε για το μέλλον με ένα βαρύ παρελθόν στην πλάτη
και με ένα παρόν που γλιστράει γρήγορα από τα χέρια μας.
Μονάχα η τέχνη θα μας σώσει εμάς τους δυο.
Και πάλι λείπεις, δεν είσαι εδώ.
Εδώ είμαι εγώ και προσκυνώ
μπροστά από το βωμό της απληστίας.
Τίποτα ποτέ δεν μου αρκεί
μα αρκεί που έχω εσένα.
Σε μια ερώτηση παγίδα του τι θα ήθελα να κάνω μια ζωή
αυτό θα ήταν να είμαι πλάι σου
και εκεί το παρελθόν και το μέλλον ροκανίζουν την ψυχή.
Ανασφάλεια και φοβία,
υπαρξιακά και στεναχώρια.
Και ω, ναι ελπίζω να αντέξεις να είσαι εκεί όπως τώρα
και ω, ναι ελπίζω να επιζήσω να είμαι εκεί μέχρι το τέλος
ή απλά αν τα χάσω όλα
να σβήσει το φως της ύπαρξης μου γρήγορα
χωρίς να με πονέσει παραπάνω απ'ότι μέχρι τώρα.
Τόσα κατορθώματα στα χέρια και τι θα απογίνουνε στο τέλος;
Άγχος για το πως θα παρουσιάσω τον εαυτό μου στον καθρέφτη - στον εαυτό μου
και στους εχθρούς μου
άγχος για το πως θα παρουσιάσω τον εαυτό μου στον κόσμο
παρόλο που δεν με νοιάζει η γνώμη τους
η ύπαρξή μου είναι από μόνη της μια αίρεση της πραγματικότητας ή του μη πραγματικού
μια επανάσταση δική μου με δικό μου τρόπο.
Τόσο ιδιαίτερη που με κουράζει το οτι πρέπει να αναλύσω τα πάντα πάνω της για να είναι εφικτή.
Η άρνηση του να μην θέλω να επικοινωνήσω με δική μου πρωτοβουλία πλέον με κανέναν
η μόνιμη εσωστρεφική απασχόλησή μου με το να με τελειοποιώ όσο μπορώ
και ίσως κάποια μέρα να φτάσω αυτό που αρκεί για μένα
για να βγω
να κάνω το κομμάτι μου
και μετά να σβήσω σαν τα άστρα στα ουράνια.

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά;

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά;
Τα δίποδα τα κτήνη
εμείς που πάντα θα πατάμε στα ρηχά
που τόσο σίγουροι για αρετή μιλάμε
βουτάμε το σταυρό στη λάσπη
και τον προσκυνάμε

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά
που βλέπουμε μονάχα αυτό που στο μάτι μας αρέσει
μονάχα αυτό που οι ίδιοι συνηθίζουμε να ζούμε
για φύση και για σοφία παραμιλούμε
άραγε η φύση και η σοφία το γνωρίζουν;
Αλήθεια, σίγουρα αξίζει το να ζούμε;

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά
όταν μονάχα την χαλάμε
και προσπαθούμε αντί γι αυτήν
παραγωγές σκουπιδιών να προσκυνάμε.
Την ψάχνουμε στην ένδυση, στην κουλτουριά, στο σώμα.
Με ψέματα φλομώνουμε την κάθε γύρω εικόνα
για ομορφιές ανθρώπινες μονάχα εμείς μιλάμε
και μέσα από τη φούσκα μας δεν βλέπουμε που πάμε.

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά
όταν η ίδια δεν μας μιλάει
Όταν πέρα από την λέξη "άνθρωποι"
η σκέψη μας δεν πάει.
Και φτάνουμε στο τέλος και εκεί τα χάνουμε όλα.
Η ομορφιά μας βρίσκεται μονάχα μες στο χώμα.

The kingdom.

I could wear the crown of misconception easily
so I could rule with my madness as I 'd like to
in my minds brutal kingdom of illusion
but I would rule alone in my deep thoughts
and what a queen without her loyal followers would be?

I could tear all lands apart with my denying
but I choose the smiles around me as it seems
even when these smiles would never make me smile.
The suffocating fatigue of my pride
can constantly leave me behind
with my alluring idea of perfection and success
it can bind me to my own hell
and what would be better
than to own my own place?

It is clearly admirable to rule all these in pain
to bear the crown of negativity
can surely bring you down.
Alone without a single helping hand
you have to tear it down.
But you cannot destroy what you have made
and learned to live it by at all.
A choice to make, a path to take
even when you have to go there all alone.

Change.

Abstract thinking like anusual piece of art

hanging on the wall of my abomination self.

The world cannot stop going on

and I cannot stop existing.

Emotions of an adolescent frustration

Hatred and misery's dust falling down.

Past faces, past lives collapse with future and the moments.

How I cannot find myself in these pictures and only see strangers?

I am scared of thinking you were there and I was lost somewhere

those eyes, how could exist without having them from then.

And, oh my lord, how have i changed.
If only you would exist to hear a prayer.

Feels like I woke up from dreams

that I cannot really remember.

My head is full of misery and things of the unknown.

Some things hurt the most - iconic memories and phobias

or the pain of a sinister thought.
What have I lost?

Some others take the best of me

and make me something else.

Don't look at photos please. Don't thinking of the past

where he was and what he loved

he maybe told me all along.
Calm down now.

I am still in deep waters searching my way out.

trying to figure out.

What have I become?

I fear not the crime. I long for a dream

but I believe in nothing as it seems.

Not a single light for me to find, not anymore.

It is dark, here in the corridor

trying to find something to fit with my intuition.
To fix my condition.

Oh, and I beg the world to allow me

explain my addiction

to make me suffer, to bring me tears

just because I am used this way

just because I cannot think of change

of having lost myself so much inside
that I cannot escape.

Just because I wasn't there all these years.
It brings me tears.

And if I am now how to explain

So many emotions how to contain

in such a brain 

full of demise

but there is not enough time for that now

not enough life for that now

not enough me for now

not enough

now.

Βασανιστήριο.

 Νιώθω τα ίδια μου τα χέρια να με πνίγουν
να με βάζουν μπροστά από μια εικόνα
και να με αναγκάζουν να την κοιτάω
καθώς εγώ δακρύζω και κλαίω με λυγμούς,
η ανάσα μου κόβεται
οι παλμοί της καρδιάς μου τρέχουν
σαν λυσσασμένο όχημα σε εγρήγορση
μέσα σε άδεια ευθεία,
μαυρίζουν όλα,
μολύνονται
όλα
καθώς όλα περνάνε από μπροστά μου
θυμίζοντας με
πόσο ανούσια είναι η προσπάθεια να ξεφύγω από μένα,
πόσο ανούσια
είναι
η προσπάθεια του να συνεχίσω να ελπίζω
σε μια γαλήνη του εαυτού μου,
σε λίγη χαρά
σε λίγη ηρεμία.
Ακόμα και τα χέρια μου πονάνε,
αρχίζουν και μουδιάζουν
από τις ασταμάτητες ώρες πίεσης,
κοιτάζω στον καθρέφτη
και
ρωτάω επίμονα
"γιατί",
παράλληλα αναφωνώ ένα "συγνώμη"
μήπως και με ακούσω,
δάκρυα πέφτουν αυτομάτως από τα μάτια μου
και τρέχω
στην πλησιέστερη γωνιά
μήπως και με ξεχάσω,
μα εκεί, πάντα μαζί μου,
πάντα οι σκέψεις,
πάντα η άρνηση,
ο ήρωας που με έφερε εδώ,
μου δείχνει το μαχαίρι για τη λύτρωση.
Να το πάρω και να κόψω τον λαιμό που
με τόσο λύσσα θέλει να μου πνίξει
η να του κόψω το λαρύγγι
για να μην ξαναμιλήσει;
Συγνώμη
είπα στον καθρέφτη
καθώς κοιτούσα την μορφή μου
με βλέμμα κόκκινο,
με βλέμμα ματωμένο.
Ζαλίστηκα
και κάθισα στην άκρη.
Ένα διάλειμμα ζήτησα,
ένα διάλειμμα.
Μα εκεί και πάλι.
Ένα ένα,
δεν ξέρω πλέον
πως να περιγράψω όλα αυτά
που
με βία
με βάζεις να σκεφτώ,
και
που να φωνάξω για βοήθεια; ,
δεν έχω χρόνο ούτε για ένα βήμα
μπροστά πως να κάνω
πρέπει να καθαρίζω αυτά που αφήνεις
μέσα στο εσωτερικό.
Ο μονόλογος δεν βοήθησε.
Συγνώμη ξανά είπα
στον εαυτό μου
και γύρισα στη γωνία.
Γιατί όμως;
Γιατί να είμαι έτσι;
Υπερανάλυση και πάλι χωρίς λόγους.
Ίσως για λόγους.
Ίσως για καλό,
ίσως για κακό.
Αρκετά καλή μα όχι τόσο.
Αρκετά λογικό μα όχι τόσο.
Τίποτα δεν βγάζει νόημα.
Ούτε
καν
η μορφή μου.

Real professionalism.

Professionalism is needed for a living.
You have to be a professional to live by your own terms,
to believe and to dream to something different than the rest.
It needs professionalism to be a friend,
a lover,
to have family.
It needs professionalism to succeed,
to be on top,
to be a perfectionist,
to be a ruler of your own mind
and emotions,
it needs professionalism to understand and respect
the ones
and the little things that became a step
to bring you
where you are now,
only professionals have the nature,
insight,
of balance,
of morality.

Inside out.

Ειπώθηκε η λέξη κάπου εκείνη
το ενδιαφέρον
η αγάπη πέρα των ορίων
και σάστισε η κοιλάδα
άραξε γλυκά την πέτσα της στο χώμα
και έμεινε εκεί χάμω
να την πατάνε με τις μπότες.

Αν θέλεις να παίξεις το φεγγάρι
να το παίζεις και όταν κρύβεται τη μέρα
να φωτίζεις πιο δυνατά από την πηγή του φωτός του
να γίνεις η γεννήτρια του εαυτού σου.
Ο ήλιος της ζωής σου.

Ακόμα και τα αστέρια θα πεθάνουν.

Ίσως όμως να μην τελειώνει έτσι απλά η ιστορία
ίσως η πορεία να συνεχίζεται
εκεί έξω
και τα αστέρια να πέφτουν κάπου αλλού
σε κάποια κοιλάδα
που δεν την πατάνε κανενός οι μπότες
που δεν ακούγεται πουθενά η λέξη αγάπη και
ενδιαφέρον
μα μονάχα δίνεται απλόχερα
και την αναγνωρίζουν.
Τα λουλούδια προσκυνούν στο πέρασμά της
και δεν μαραίνονται με παρουσίες
δεν αλλάζουν χρώμα
παρά μόνο οικειοθελώς
και τα αστέρια λάμπουν σαν φωτοβολίδες
σε πεδίο μάχης.

Ακόμα και τα αστέρια θα πεθάνουν όμως.

Και θα σηκωθείς από την κοιλάδα
παλεύοντας με μπότες
με αγάπη και ενδιαφέρον για σταυρό
να σε φυλάει
και τις φωτοβολίδες να φωτίζουν το δρόμο
προς την πόρτα
προς τον ήλιο.
Προς τα εσένα.

It's for you.

Ξεφλούδισα για λίγο το μυαλό μου
τις λέξεις του να πιω να με δροσίσουν
μα σαν το άνοιξα με δίψα για να πιω
μονάχα ζούγκλες κοίταξα, θηρία να μ'αντικρίζουν.

Απόψε θα θελα να επισκεφτώ για λίγο
την όαση στην έρημο για ανάσες
απόψε θα θελα να ονειρευτώ
μα τα όνειρα είναι για αυτούς που έχουνε ταράτσες.

(Και για μένα
που έχω εσένα.)

Θα έρθει ο χειμώνας και θα σε έχω αγκαλιά.
Τα αστέρια θα μετράμε
δεν θα κοιμόμαστε ποτέ
μονάχα όλη μέρα
θα ονειρευόμαστε
ίσως και στις ταράτσες
κάπου έξω
μακριά από εδώ πέρα.

Μονάχα να ξερες τι σημαίνεις για μένα.
Ένα φιλί ελπίζω να ψιθύριζε αλήθειες και πάλι στο μυαλό σου.
Αύριο πάλι.

I search for myself in every aspect, in every corner of my soul.

I listen to the sound of the train, to the sound of the rain
I try not to fall in love with it
because if I do
I will never have a home anymore.
Because that's what you get when you fall in love with traveling, with moving
with motion
you start to live
you start to watch trough you
you cannot have a home anymore.

I will take you with me anywhere
so I will have my home with me
anywhere I go.
Everywhere.
And nowhere.

I should go.

Απόγνωση #2

Στη ζωή θα υπάρχεις ο πιο χαμένος από την αφρόκρεμα του ψέματος.
Όσες αλήθειες θα λες πιο πολύ θα βυθίζεσαι στο μαύρο.
Η αλήθεια δεν είναι για ανθρώπους μα για σαπισμένα χωρίς μέλλον σώματα.
Γιατί μόνο για το ψέμα αξίζει κανείς να μάχεται για μέλλον.
Μόνο ψέμα του αξίζει και μια ζωή το ψέμα θα τραβάει την προσοχή τους.
Μονάχα στολισμένες πόρνες της διαφθοράς και ιδανικές εικόνες από πρόσωπα
αρέσουν στο κοινό.
Μονάχα φουσκωμένοι άντρες και ντυμένοι με στολές επιδειξίας αξίζουν για τους άλλους.
Η αλήθεια μέσα τους θα μένει κρυμμένη παίρνοντας μορφές άλλων
ανάλογα με τις μόδες που περνάνε από πάνω τους
μηχανές της μεταμφίεσης  για να καλύψουν το συναίσθημα
αποβράσματα για να δανείσουν ενδιαφέρον και μια νύχτα.
Και εμένα να θέλω να σχίσω το κορμί μου και να βγω έξω από αυτό για να μην βλέπω
Για να μην σκέφτομαι άλλο τις αλήθειες και τα ψέματα
Να μην υπάρχω πλέον για κανέναν και για τίποτα.
Γιατί να μην πετάξω τη στολή μου μακριά
γιατί να μην φύγω από όλους και από όλα
αφού όλα είναι ένα ψέμα, με ψέμα με κρατάνε και με ψέμα συνεχίζω
γιατί να υπάρχω ακόμα
για ποιο λόγο;
...

Στιγμές.

Είναι πρόσωπα γνώριμα μα που δεν τα γνωρίζω και μου είναι ξένα πλέον.
Μορφές που βγήκαν για λίγο στην επιφάνεια και μετά βούτηξαν στο χάος και τα έχασα από την όρασή μου.
Είναι και κάποια ελάχιστα που από το σκοτάδι έλαμψαν προς εμένα και είδα τους όμορφους κάμπους που κρύβανε μέσα τους, τα όμορφα άνθη και την γλύκα που βγάζουν.
Είναι αναμνήσεις που θρηνείς ή συναισθήματα της στιγμής που θες να ξανανιώσεις;
Εξάλλου οι στιγμές δεν είναι η ζωή; Ένα σύνολο στιγμών, που χάνουμε προσπαθώντας να τις πιάσουμε.
Ξημέρωσε και πάλι και εγώ ταξιδεύω μακριά.
Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω κατά νου μα δεν μπαίνει τίποτα ποτέ σε πρόγραμμα.
Πάντα είχα πρόβλημα με τον προγραμματισμό.
Τίποτα στην ζωή μου δεν πήγε σύμφωνα με το πρόγραμμα οπότε παράτησα τα προγράμματα και αφιερώθηκα στην ηρεμία και στην προσπάθεια του να νιώσω ασφάλεια.
Δεν αναζητώ χαρά πλέον, είναι αδύνατον να την νιώσεις, έρχεται μόνη της, σε στιγμές που δεν την βλέπεις και κάθεται γλυκά στον ώμο σου με τα φτερά της, και έπειτα πετάει μακριά αφήνοντάς σε να την καρτερείς μέχρι την επόμενη στιγμή.
Η γαλήνη όμως δεν είναι έτσι, είναι η ασφάλεια και η ηρεμία που θα νιώσεις, όταν πάψεις να λογαριάζεις, να προγραμματίζεις και να ανησυχείς για πράγματα που όπως και να έχει έγιναν ή έχουν σκοπό να γίνουν στο μέλλον.
Τι γίνεται όταν η σκέψη και η λογική σου όμως δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις και το συναίσθημά σου; Το σώμα και οι χημικές του αντιδράσεις ποτέ δεν κάνουν λάθος. Η αντίληψη είναι πάντα σωστή.
Όταν λοιπόν υπάρχει έλλειψη σε αυτόν τον ιδιαίτερα δύσκολο συγχρονισμό τείνεις να φεύγεις από την θέση του οδηγού, να ξεχνάς πως έχεις ένα δρόμο να διανύσεις και μετράει η διαδρομή και όχι ο προορισμός και ξεκινάς να κοιτάς έξω από το παράθυρο κοιτώντας πίσω, για να θυμηθείς από που ήρθες, μα έχεις κάνει τόσο δρόμο τρέχοντας, βιαστικά να προλάβεις που έχεις χάσει κάθε ιδέα από τον βασικό σου προορισμό και από τον αρχικό σου.
Είναι δύσκολη η ζωή. Ο προορισμός είναι δύσκολος. Και η οδήγηση το ίδιο υποθέτω.
Δεν θέλω να οδηγήσω ποτέ μου.
Ποτέ ξανά μετά από δω.

Όπως και να έχει το να κοιτάς πίσω πονάει, ότι και αν είναι αυτό που αντικρίζεις.
Πονάει το να κοιτάς στον καθρέφτη και να μην αναγνωρίζεις ποιος είσαι. Πως έφτασες εδώ.
Να βλέπεις παλιές φωτογραφίες και βίντεο με τον εαυτό σου και να αναρωτιέσαι αν όντως ήσουν έτσι τότε.
Αυτό το χαμόγελο όλο και πιο δύσκολα σκάει με τα χρόνια.
Αυτό το γέλιο όλο και πιο δύσκολα ακούγεται όσο περνάει ο καιρός.
Μα ποιο ήταν αυτό το κορίτσι επιτέλους;
Κάπου εκεί μέσα, ντύνεται, ετοιμάζεται να μεγαλώσει, προβληματίζεται, προγραμματίζεται.

Κάπου εδώ.

Σταμάτα.

Σταμάτα το πρόγραμμα, Ολγίτσα, σε παρακαλώ.

Σταμάτα να σκέφτεσαι πριν εκραγείς.
Είσαι εδώ στο τώρα, γράφεις και αναπνέεις, τίποτα δεν είναι περίεργο, είναι όλα υπό έλεγχο.
Σταμάτα το άγχος, συγκεντρώσου, ρίξε τους ρούνους σου και έχε εμπιστοσύνη στο σύμπαν.
Όλα για κάποιο λόγο λένε γίνονται, γιατί τα λόγια σου δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις σου;
Γιατί υπάρχουν αυτές οι νευρώσεις που σε προδίδουν; Προδίδουν ανώριμα κομμάτια του χαρακτήρα σου;
Γιατί βιάζεσαι τόσο να ωριμάσεις όσο το δυνατόν περισσότερα;
Έχεις την υποχρέωση, ξέρω.
Σε ξέρω καλά.
Απομόνωση, σκέψεις, μονόλογος, άγχος, υπερανάλυση.

Μια κοπέλα κάποτε μου είπε
να κάνω τους ανθρώπους να νομίζουν πως τους έχω ανάγκη.
Αρέσει στον ανθρώπους να πιστεύουν πως βοηθάνε.
Το πρόβλημα είναι πως οι ίδιοι δεν το προσπαθούν από μόνοι τους και πρέπει να τους δώσεις την έγκριση για να σε βοηθήσουν.
Μερικές φορές δεν αρκεί αυτό.
Ποτέ δεν αρκεί τίποτα.
Η ίδια κοπέλα μου είπε να μην αφήνω κανέναν να θεωρεί τι γνώσεις είναι σωστές να μπουν στο κεφάλι μου και τι όχι.
Νομίζω πως αυτό είναι ότι καλύτερο είχα ακούσει από αυτή την κοπέλα.
Έτσι διατηρείς χαρακτήρα. Βασικά έτσι εξελίσσεις χαρακτήρα.

Ή όλες ή καμία ζωή έχει/δεν έχει λόγο ύπαρξης στο σύμπαν.
Οπότε το να σκοτώνεις ένα έντομο με έναν άνθρωπο θεωρητικά είναι το ίδιο
απλά επειδή το σκεφτόμαστε από το σκεπτικό το ανθρώπινο είναι αδύνατον για τον μεγάλο εγωισμό νας να παραδεχτούμε πως η ζωή μας είναι το ίδιο σημαντική με ένα μικρό ζουζούνι.
Και όμως όταν αυτό εισβάλλει στο χώρο μας έχουμε το δικαίωμα να το αφανίσουμε
όπως δηλαδή θα είχαμε και με έναν άνθρωπο αν έμπαινε στο σπίτι μας.
Δεν είναι τρελές οι σκέψεις;
Δεν είναι τρελή η φύση μας;
Μας έκανε από το τίποτα υπεράνθρωπους θεούς
ανώτερους από κάθε είδος.

Και με υπαρξιακά.

...

Με κουράζετε άνθρωποι.
Με κουράζετε τόσο πολύ.
Μου τρώτε την ενέργεια.
Μου την τρώτε μέχρι το μεδούλι.
Και δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Δεν έχω κουράγιο για τίποτα.
Δεν θέλω να σας βλέπω.
Δεν θέλω να σας ξέρω.

Δεν πρέπει να φτάσω πάλι στις μισανθρωπικές μου συνήθειες, γιαυτό ας παραμείνω κλεισμένη στο κουτί μου μονάχα παρατηρώντας όπως πάντα, χρησιμοποιώντας μια ιντερνετική σελίδα για να βγάζω τις γκρίνιες μου, άλλοτε για καλό σκοπό και άλλοτε αντί του να κάνω κακό - στο κάρμα μου.

Τα πιο σάπια άτομα που ήξερα άνθισαν ξαφνικά σαν παπαρούνες
και υοθετίσαν χαρακτήρα.
Μονάχα να ξέρατε πόσο σιχαμένοι είστε.
Έχω πολύ καιρό να βγάλω τόσο αηδία από μέσα μου.
Πραγματικά σιχαίνομαι τα πάντα πάνω σας, όλο λόγια, εγωισμός και τουπέ.
Το δήθεν υφάκι είναι το απαραίτητο εξάρτημά σας
η απόλυτη ένδυση του εγωισμού σας

Πλύνετε τα χέρια σας από τα κόπρανα που αφοδεύσατε
και τρίψτε τα στα μούτρα σας μήπως και καθαρίσουν και αυτά.

Όσο και να τρίψεις κάποια πράγματα δεν καθαρίζουν εξάλλου.

Ξανά αναγκάστηκα να βγω από την κοινωνικά ευγενική περιοχή του χαρακτήρα μου
για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου
μιας και είμαι η μόνη που μπορεί να το κάνει
μα όμως ακόμα και αυτές οι αντιπαραθέσεις καταναλώνουν πολύ ενέργεια που προσωπικά
αδυνατώ να σπαταλάω για ψύλλου πήδημα.

Άραγε μήπως εγώ είμαι αυτή που μένει πίσω
που κλείνεται στον εαυτό της και αναζητάει πράγματα που ίσως και να μην υπάρχουν
ερωτήσεις που δεν θα πάρω ποτέ
προβληματισμούς που δεν χρειάζεται καν να έχω
πόση ενέργεια καίω για να διαλύσω δαίμονες
άχρηστους προς εμένα
δαίμονες που μου τρώνε τα σωθικά
που μου τρώνε τη ζωή κάθε μέρα
τη στιγμή που άτομα για τα οποία χαλάω το σάλιο μου
και τη σκέψη μου
κάνουν δραστηριότητες πολύ πιο εποικοδομητικές από μένα.
Ή μήπως δεν κάνουν;
Ακόμα και εδώ προβληματισμός.
Ακόμα και στην γκρίνια.

Μήπως είμαι και εγώ άλλο ένα θύμα της υποτιθέμενης βιτρίνας τους;
Βλέπω πράγματα τα οποία δεν είναι;
Δεν ισχύουν σε αυτούς;
Ίσως τελικά να βλέπω πιο πολλά φαντάσματα απ'όσα νομίζω η ίδια.

Ίσως πραγματικά να θέλω βοήθεια.
Ίσως τελικά η καθημερινή αναζήτηση με τον εαυτό μου να χρειάζεται
οπότε να αναιρέσω αυτά που λέω
για άλλη μια φορά
μιας και το χρειάζομαι
να δικαιολογώ
αυτό που είμαι.
Αυτό που δεν ξέρω
ούτε εγώ τι είμαι.

Αυτό που έκανα πάντα σωστά.

Where are you? I can't live without you.

Nothing is ok when you are not here.

You say you will be back at five days

but I cannot wait until I kiss you

It's cold when you are not here

the room is empty

and I feel empty

Five days are too much for me to wait

I hope you are ok, 

I hope you sleep well

I can't sleep without you for so much

I really can't stay without you so long

I hope you are ok.

I try to drug myself with music

aromatic candles and sticks 

to feel something here with me

but all I feel is myself

the void inside me and the demons.

I hope you sleep well

my prince.

I hope you sleep well.

Η κοινωνία των μιμιδίων.

 Οι επιλογές είναι λάθη και τα λάθη ανθρώπινα. Άνθρωπος δεν γίνεσαι, μα καταντάς. Και για να μην καταντήσεις να είσαι μέσα στο ποσοστό των ανθρώπων πρέπει να έχεις στόχο κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι. Έτσι εξελίσσεσαι .
Κανείς δε γεννιέται ρατσιστής, εγκληματίας, άπληστος, μουσουλμάνος, χριστιανός, ψεύτης, κακοήθης.
Όλοι γίνονται κάτι ανάλογο με αυτό που έχουν αντιμετωπιστεί ή ανατραφεί από την κοινωνία και την κουλτούρα. Πρόκειται για λευκές σελίδες βιβλίου, ανάλογα με το τι θα τυπωθεί πάνω τους, το τι μελάνι θα τις ακουμπήσει, τι ιστορία θα γράψουν, τι κεφάλαια θα έχουν έχουν και τις ανάλογες βάσεις για να γράψουν ανάλογες ιστορίες, να αποκτήσουν χαρακτήρα.
Και πως να αγαπήσεις αν δεν έχεις αγαπηθεί, πως να αγαπήσεις αυτό που σε έκαναν άλλοι, αυτό που σε ανάγκασαν να είσαι στην κοινωνία από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου;
Πως να ξυπνήσεις από τον λήθαργο που κοιμάσαι από παιδί, από τον ρόλο που υποτίθεται πως έπαιζες για χρόνια, πως να βγεις από το θέατρο που σου πούλησαν και που επέτρεψες άθελά σου στον εαυτό σου να παίξει; Πως να ακολουθήσεις νέο δρόμο; Πως να σκοτώσεις όλα τα μιμίδια μέσα σου που φύτρωσαν από άλλους; Τα υποτιθέμενα πρέπει, τα σφάλματα, τον αρνητισμό, το μίσος, το ψέμα; Πως να βάλεις φωτιά στο παρελθόν και να αφήσεις τον χαμένο χρόνο να πάει στο διάολο και να κοιτάξεις μπροστά όσο χρόνο σου απέμεινε χωρίς να χύσεις ούτε δάκρυ για όσα έχασες;
Απλά και μόνο με μια σκέψη.
Με μια κίνηση.
Και όλα θα αποκτήσουν φλεγόμενα φτερά.

Γιατί όταν μια ζωή μιμίσαι τους άλλους, αυτά που σου λένε αναπαράγεις ξανά και ξανά, ακολουθείς πρέπει και ψευτοκουλτούρες, ανθρώπους είδωλα και παραμένεις στάσιμος, το παίζεις εκ του ασφαλούς και δεν δέχεσαι να προσφέρεις κάτι καλύτερο από το ψέμα που τρως, δεν εξελίσσεσαι.
Η εξέλιξη απαιτεί πόνο, απαιτεί να σκίσεις το δέρμα σου για να βγει το νέο, πιο δυνατό, να ματώσεις, να πάθεις ανοσία από μέσα σου.

Έτσι μόνο θα ξυπνήσεις.
Έτσι μόνο θα γίνεις ο εαυτός σου.
Έτσι μόνο
θα φτάσεις έστω κατά μια έννοια
την έννοια του να είσαι ελεύθερος.

I wrote this while listening to this.

Παραλογισμός

Πέρασαν οι ώρες και η θηλιά στο λαιμό έσφιγγε όλο και περισσότερο.
Τι είναι η ζωή χωρίς δράση. Χωρίς το συναίσθημα πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να φύγει η γη κάτω από τα πόδια σου και να βρεθείς σε κάποιο άγνωστο ακόμα και σε σένα μέρος, ακόμα και πέρα από τη λογική σου, να βρεθείς στο κενό η σε κάποια κόλαση μακριά από τα άτομα που έχεις δίπλα σου, μακριά από όσα συνήθιζες να είσαι.
Αλλά ίσως ούτε και οι αναμνήσεις να έχουν μεγάλη αξία, ίσως ακόμα και αυτά να γίνονται στάχτες στην πορεία.
Πως είναι άραγε να κόβεις τη ζωή στα δυο
σαν το χασάπη που είναι η δουλειά του να κόβει τις σάρκες και να τις μοιράζει σε τιμές ευκαιρίας
σε καταστήματα που πλημμυρίζουν κόσμο
σε καταστήματα που βρωμάνε ανθρώπους
κουτοπόνηρα νιάτα, ξεμωραμένους γέρους και μίζερους ενήλικες.
Οι περισσότεροι από τους παραπάνω ούτε στο ελάχιστο ικανοί να αναπτύξουν μια ιδεώδη προσωπικότητα,
να ζητήσουν μόνοι τους από τον εαυτό τους μια δανεική ταυτότητα
και οχι από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς.
Πονούσε πολύ το να σκέφτομαι
ήταν λες και χιλιάδες καρφιά διεισδύαν μέσα στο μυαλό μου και μου αφαιρούσαν την ικανότητα της ελεύθερης σκέψης κάνοντας με εμμονική.
Ο κόσμος είναι άσχημος και ακόμα περισσότερο από τα μούτρα τους οι χαρακτήρες τους.
Θέλω να αποδράσω από το κελί τους
και απλά να μείνω μόνη.
Θα ξεχάσω, θα συνηθίσω και θα επιβιώσω.
Ακόμα και αν αυτό σημάνει το τέλος μου
θα το αντέξω
όπως αντέχω τα πάντα εξάλλου όλη μου τη ζωή.
Είναι ωραίο να είσαι μαχητής.
Είναι ωραίο να μετράς πληγές.
Να αναζωπυρώνεις ελπίδες χαμένες
είναι ρομαντικό.
Και ο ρομαντισμός, ακόμα και ο ρεαλισμός είναι σπάνιος στον κόσμο.
Ακριβέστατα ακόμα και ο ρεαλισμός
Διώτι αυτή την στιγμή κυβερνάει ο απόλυτος παραλογισμός τριγύρω
η κόλαση η ίδια
και θα χιμήξει να τους φάει. 

Does it feel right to cut inside my mind and let me bleed to death
to set this world on fire and go on with life
to leave this place you once called home
without knowing that you never had enough of it
without having enought of yourself to get away with
without excuses and new directions
the routine of trying
the comfort of lying
is an undying demise.

~

I am disgusted
with all these people
I have to get away
I have to get away
I am dying
I am drowning here
I have to go away.

I need to breath clean air
without any negative thoughts
I need to be alone for a while
with myself
only with myself
only with the wind
I have to get away
to refill

I have to stay alone for a while
I have to breath without
these negative thoughts
inside my mind
I have to separate me
from myself
and from the others

I have to be alone
without any people
and their bad excuses
and their stupid needs
and their stupid faces
and their stupid lives
I have to get away
to live.

I need to stop talking
to stop thinking
I need to breath.

Άγνωστο.

Τι διαφορά έχει η κραυγή
από μια μεγάλη αλληλουχία
απεγνωσμένων λέξεων

γεννημένων από
ένα ζευγάρι μάτια
σε απόγνωση
αγναντεύοντας το υπερπέραν

και απλά κοιτώντας το κενό
με την ελπίδα
πως
θα βρουν το κάτι μέσα του.

Και τι σημασία έχει αν
το ναυάγιο βρίσκεται ξεχασμένο
σε μια όχθη
κάτω από τον ζεστό ήλιο

ή βυθισμένο
μέσα στο σκοτάδι
μιας απέραντης
μαυρίλας,
στον πάτο
μες
στη
θάλασσα.

Μια ανάσα
και μετά μια ακόμα
ώσπου τελειώνει ο χρόνος
και ξεκινάει η εποχή
της ασφυξίας.

Τι διαφορά έχει η ζωή
από μια σειρά δανεικών
ημερών
μια σειρά βιαστικών
εκπνοών
μέσα σε ένα χρονικό διάστημα
που τελειώνει.

Τι διαφορά έχει το να έρθεις μόνος
να ζήσεις μόνος
και μόνος σου να φύγεις
αφού το ναυάγιο
ναυάγιο θα μείνει

το ερείπιο
ερειπωμένο παραμένει
και το μέλλον
άγνωστο επιμένει
μαζί με όλη την αλήθεια του.

Το κτήριο.

 Περίεργοι άνθρωποι σαν εμένα
που μου μιλούσαν για θέματα
που συνήθιζα και εγώ για τα οποία να μιλάω
μου είπαν πως αν δεις τον ίδιο θάνατο του εαυτού σου
στον ύπνο σου πολλές φορές
ίσως να βλέπεις και το ίδιο σου το μέλλον.
 Είναι εκείνο το όνειρο που έχω καιρό να δω
το συνηθισμένο για μένα όνειρο που έβλεπα από μικρό παιδί
περπατώ ανέμελα μέχρι την άκρη ενός ψηλού κτηρίου
και έπειτα σαν να μην συμβαίνει τίποτα απολύτως
αφήνομαι χαλαρά να με πάρει η βαρύτητα κάτω
και συνεχίζω να πέφτω και το τέλος έρχεται όταν σκάω στο έδαφος
ξυπνάω και νιώθω σαν να με κατάπιε το κρεβάτι μου.
Η συνήθεια αυτή του να πετάγομαι από κτήρια στον ύπνο μου
λες και είναι στο μυαλό μου να γίνει
λες και είναι η καθημερινή ρουτίνα ενός ατόμου
απλά να περπατάει μέχρι την άκρη των κτηρίων
και έπειτα να πέφτει και να σκάει σαν καρπούζι
άραγε άλλαξα το μέλλον μου ακόμα
ή κάποια τρέλα καραδοκεί να μου πάρει τα μυαλά
και να με κάνει να αγαπώ τα ύψη τόσο
ώστε να πέφτω λυσσαλέα στην αγκαλιά τους;
Άραγε πέρα από τις περίεργες ειδοποιήσεις του οργανισμού μου
έχω και την ικανότητα να αλλάζω τις καταστάσεις;
Μήπως την άλλαξα ήδη;
Μήπως είμαι στον δρόμο ακόμα;
Μήπως είμαι
στην άκρη
του
κτηρίου;

Τα αστέρια.

 Ήθελα πολύ να μετρήσω τα αστέρια εκείνο το βράδυ, στην ήσυχη παραλία, με τα κύματα να σκάνε δίπλα μας

αλλά ήταν τόσα πολλά που θα έχανα τη στιγμή. 

Μαζί με τις δικές μου ανησυχίες φοβήθηκα μήπως και ταράξω περισσότερο τη θάλασσα

και παρασυρθεί η σκέψη σου.

Αλήθεια δεν πίστευα πως ήμουν εκεί εκείνη την στιγμή

πραγματικά έμοιαζε με όνειρο πως γίνεται το πρόσωπο που ντροπαλά άνοιγα την πόρτα και χαμογελούσα τότε να ήμουν τόσο άνετα μαζί του και να ζούσα τέτοια πράγματα.

Τα μάτια του έλαμπαν περισσότερο από τα αστέρια βλέπεις καθώς χαμογελούσε

και ίσως να λάμπανε και τα δάκρυά μου λίγο

αν τα πρόσεχε κάπως γρήγορα.

Χέρι χέρι περπατώντας στενά που δεν έχω ξαναπερπατήσει και κάνοντας όνειρα για το πως θα διακοσμήσουμε το δωμάτιό μας στο μέλλον

έμοιαζε σαν όνειρο που το μυαλό μου προσπαθούσε να τρυπήσει με την άρνηση

και τα άσχημα συναισθήματα που μου προκαλούσε.

Είσαι το μόνο άτομο που μπορεί να με κάνει να νιώσω πως πονάω από την αγάπη.

Ήρθες την κατάλληλη στιγμή και με οδηγείς ακόμα σε ξένα για μένα μέρη προς την κατεύθυνση που αγαπάω και συνεχίζεις να το κάνεις πέρα από την ακινησία μου και παρόλο που είμαι σαν ένα όχημα χωρίς ρόδες με σπρώχνεις απαλά προς την κατηφόρα για τον απέραντο ωκεανό.

Και τι έκπληξη

Ω, μα τι έκπληξη που δεν κολυμπάω πλέον μόνη...

Μείνε λίγο ακόμα στην παραλία μαζί μου

και διωξε την άρνηση για λίγο παραπάνω..

Black out.

Πως γυρνάω σπίτι
αν δεν μπορώ να βρω τον εαυτό μου;

Κάπου στον δρόμο χαμένος τριγυρνάει και κρυώνει.
Δεν νιώθω άνετα πλέον να γράφω σε αυτή τη σελίδα
καμία προσευχή δεν με βοηθάει
καμία σκέψη.
Το να γράφω υπήρξε συντροφιά για μένα
την ίδια που προσφέρει και ο αυτοτραυματισμός για μερικούς
βάζω στοίχημα πως αν δεν έγραφα
δεν θα είχε μείνει άκρο πάνω μου πλέον.
Γιαυτό αξίζει το γράψιμο λίγη δόξα από εμένα
πρέπει να συνεχίσω να το κάνω ακόμα και με το ζόρι
για να το υμνήσω
που είναι ένας τρόπος για να ξελυσσάνε οι δαίμονες στο κεφάλι μου
έστω για λίγο
έστω για όσο το κάνω.
Και μέσα σε όλες τις νευρώσεις παράλληλα
η φιλοδοξία μου παρεμποδίζεται από την τεμπελιά.
Όπως είπε και ο Μπουκόφσκι κάποτε.
Φαίνεται πως πρέπει να είχα πολλά κοινά με αυτόν τον άνθρωπο.

{...}

Δεν μπορώ να τελειώσω ούτε ένα κείμενο απευθείας, όλα μένουν πάντα στη μέση
όπως και εγώ η ίδια
στη μέση
χωρίς κάποια ταυτότητα για να με χαρακτηρίζει
εμένα ή την κατάστασή που βρίσκομαι
τίποτα δεδομένο για μένα
όλα με καταστρέφουν αργά η γρήγορα
είτε κάνω κάτι είτε όχι
είναι στην φύση μου το να αναδομούμαι
το να καταστρέφω τα πάντα για να χτίσω
γιατί δεν αντέχω το βάρος
δεν αντέχω τις πολυτέλειες
και θέλω λίγα και καλά
κάνω τα κτίσματά μου ερείπια για να χτίσω
μόνο και μόνο για να λέω πως
αυτά που φτιάχνω
κουβαλούν κάποια ιστορία
κάποιες σκόνες από παλιούς εαυτούς που είχα
από παλιές ταυτότητες που ήθελα να είναι εγώ
μα ούτε εγώ δεν ξέρω τι είμαι στην τελική

τίποτα παραπάνω από ένα ερείπιο
ένα κουφάρι άδειο
χαμένο
που απλά στέκεται.

Η κηδεία.

Αλήθεια δεν γνωρίζω ποια μυστήρια ύπαρξη πέρα από του εαυτού μου
με έφερε και πάλι εδώ και αυτό το βράδυ.
Και αλήθεια δεν γνωρίζω γιατί κάθε νύχτα συνεχίζω αδιάκοπα τους θρήνους
πάνω από ένα πτώμα που μοιάζει με δικό μου.
Γιατί τα δάκρυα να είναι πάντα τόσο κρύα
γιατί οι σκιές μονάχα συντροφιά δεν μου κρατάνε;
Γιατί τα κρύα χέρια της αμφιβολίας
μου χαϊδεύουν απειλητικά το σβέρκο;
Και το τραγούδι το νυχτερινό
κάποιου ανέμου που πονάει
με φέρνει στο ίδιο μου το τέλος;

Πως θα άντεχε η θάλασσα
στάσιμη να μείνει
αν ουρανός γινόταν
Και πόσες παλίρροιες θα περάσω ακόμα
μέχρι το επόμενο τραγούδι;

Άραγε θα πρέπει να σε περιμένω
αέρα της νυκτός
τα αστέρια να μου φέρεις;
Ή μήπως να πάω να πιάσω μόνη μου κανένα;
Να μου φωτίζει τουλάχιστον τις νύχτες
όταν το σώμα μου θα λείπει από εδώ.

Ποια ψυχή θα κουβαλώ
ποιες ανάσες θα υπομένω;
Γιατί πρέπει να ανεχτώ
ακόμα μια ενέργεια να με τρέφει;
Γιατί θα πρέπει να υποστώ
φεγγάρι που δεν φέγγει
μονάχα ένα καράβι με ανοιχτά πανιά
που όποτε φυσάει φεύγει
και πίσω με αφήνει;

Θα υποστώ ωκεανούς όπως και αυτή
και αν χρειαστεί για κάποιους στάσιμη στα ουράνια να μείνω
θα γίνω σύννεφο και έπειτα θα αφήσω δάκρυα και πάλι
για να αναγεννηθώ.
Θα πλύνω αυτό το μέρος
για να μπορώ να κοιμηθώ.

Το βιβλίο.

Συγκρατώντας μια ανάσα με ουλή μεγάλη μες στα σπλάχνα
αναζητάς αλήθειες χωρίς νόημα επίγνωσης
αναζητάς την ίδια την αλήθεια
εκεί που ο κόσμος δεν συνήθιζε να ψάχνει άλλοτε
αλλόκοτοι οι άνθρωποι
αλλόκοτη η στιγμή
παρατηρείς τουλάχιστον με ευκολία
πως όταν ο καθένας περνούσε από δίπλα της
από την άλλη πλευρά κοιτούσε
μήπως και θυμάται αργότερα
την λύση του προβλήματος
και ξέρουν όλοι τι συμβαίνει όταν έχεις μια λύση
σε ένα πρόβλημα μεγάλο σαν και αυτό
ποτέ ξανά δεν το αναζητάς
ποτέ ξανά δεν σε στοιχειώνει
παρά μόνο κλείνεις το κεφάλαιο
και συνεχίζεις το περπάτημα στα ίσια.
Και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν κρυώνεις μα από την ζέστη της κολάσεως πεθαίνεις
η ειρωνεία
το ψεύδος
τούτης της αλήθειας που αποπνέει η στιγμή
τούτης της ζωής που αναπνέει ο θνητός ηγέτης
της γυφτιάς και του χαρτονομίσματος παράλληλα
και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν χάνεις την ψευδαίσθηση
και έχεις την αλήθεια μες στο χέρι
Και ξανά μετράς ανάσες μέχρι το επόμενο ραντεβού
που θα γυρίσεις και πάλι το κεφάλι από την άλλη
για να μην σε δει η αλήθεια
και εσύ να μην την αντικρίσεις.
Αποσπάς σελίδες και κεφάλαια από την μεγάλη ψευδή στιγμή
της ύπαρξής σου
μήπως και ξεχάσεις πως δεν αναπνέεις
μήπως και πιστέψεις πως
η ζωή σου είναι στον δρόμο που σχεδίαζες
μέχρι την ώρα που στράφηκες από την άλλη πλευρά
για να κοιτάξεις κάτι πιο πιστικό
από την ίδια σου την επίγνωση
από την φωνή που σε καλεί στην αιωνιότητα
ή μήπως το κενό φοβάσαι;
Ή μήπως μετράς ανάσες από το επόμενο ραντεβού;
Μήπως μετράς σελίδες;
Μήπως μετράς βιβλία που δεν θα υπάρξουν;
Και ούτε εσύ δεν θα ανακαλέσεις
αφού δεν υπάρχεις ούτε σε αυτά ούτε γι αυτά.
Και φτύνεις κατάμουτρα την φωνή που μέσα στο μυαλό σου σέρνει τις σκέψεις
κλείνεις τον ήχο
για να μην σου πει
να κοιτάξεις απ΄την άλλη

και μετά από όλο τον δρόμο
εσύ και πάλι πειστικά
δεν θα γυρίσεις μια ματιά να δώσεις στον εαυτό σου
παρά μόνο κοιτάς από την άλλη πλευρά
μην τυχόν και χάσεις το κεφάλαιο.


Και έτσι το βιβλίο δεν έκλεισε ποτέ.

To my free rider, my fantasy pirate, my lonely cowboy, my dark mystery and only handsome boy..

Μεγαλώνω, τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν
και οι συνήθειες που κάποτε μου έφερναν παρηγοριά
άψυχες, ανώφελες καθημερινές ρουτίνες
που τόνιζαν για λίγο το σκοτάδι μου με σπίθες
δεν με γεμίζουν πλέον.
Γιατί όταν είχα ανάγκη μια άψυχη σελίδα για να καταρρέω
πλέον έχω άνθρωπο που με κρατάει γερά και ακούει τον πόνο μου
ρουφάει γλυκά το δηλητήριο μέχρι να βγει από μέσα μου
και με φιλάει έπειτα για να νιώσω όμορφα.
Και αλήθεια δεν θα άλλαζα τίποτα για σένα, άγγελε μου
δεν θα αναζητούσα τίποτα, γιατί τα έχω όλα πλέον
και φοβάμαι μην τα χάσω.
Έχω πλέον αυτή την αίσθηση που θα είχε ίσως κάποιος
που για να επιβιώσει αρμονικά θα έπρεπε να κάνει αλλαγή στο αίμα του
καθημερινά
με καθαρό.
Κάπως έτσι λειτουργεί η ψυχολογία μου μαζί σου.
Μου δίνεις το γλυκό φιλί για να ξεχάσω το πόσο πίκρα νιώθω
μου σβήνεις  προσεκτικά τις αμφιβολίες
μου δίνεις την συντροφιά σου και ζητάς ως αντάλλαγμα την δική μου
λες και δεν θα σου την έδινα αλλιώς
και μου προσφέρεις μια αίσθηση ασφάλειας
μια αίσθηση όπως αυτή που νιώθεις όταν είσαι σπίτι
εκεί που ανήκεις.

Και σε ευχαριστώ γι'αυτό.

Λαχταρώ τα σχέδιά μας να γίνουν όλα πραγματικότητα
και να έχουμε πέρα από όμορφες αναμνήσεις και όμορφες φωτογραφίες
που θα κοιτάμε, θα γελάμε και θα συζητάμε μαζί γι αυτές.
Απλά μείνε, όπως συνηθίζεις
και ελπίζω κάποτε να σταματήσω να φοβάμαι την ζωή.

Το άστρο της ελευθερίας και της ζωής.

Πόσο ανήσυχη νύχτα  ξημερώνει στο μυαλό μου

Μια φωτίζει τα άστρα μου και μια με αφήνει στα σκοτάδια

Και με ελπίδα μαραμένη και καμμένη από φλεγόμενα αστέρια

γράφω τα λόγια της παράνοιας μου στα δικά μου απομεινάρια 

βηματίζοντας.

Άραγε χάθηκα ή στον δρόμο μου βρίσκομαι ακόμη

το δέρμα μου δεν ξέρω αν πρέπει να το βγάλω

ή να δεχτώ της  φύσης μου τα βάρη μια για πάντα.

Απότομα χαντάκια είναι η διάθεση, τραχιά

που περπατώ πονώντας.

Σε πέτρες μοιάζουν όλα αυτά, χαλίκια κοφτερά

το αίμα τρέχει από τα μάτια μου και βλέπω καθαρά.

Απόσταση μεγάλη, σκοτάδια απειλητικά

μου στρέφουν το βλέμμα, μου λένε καθαρά

να με προσέχω.

Νομίζω θα χαθώ στο μαύρο τους το πέπλο

πιο μαύρο από πίσσα, μα σιγουριά προσμένω

γιατί στο χάος και στο τίποτα παρηγοριά θα βρίσκω

σε μονοπάτια ανύπαρκτα ονειρικά χαλιά θα ρίξω.

Και με τη βία θα τα πατήσω.

Ακούστηκε κάτι για ζωή και ομορφιά και αγάπη

Τα πίστεψα, τα ένιωσα, μα η ζωή είναι απάτη

Αξίζει να ελπίζω και να κρατάω δανεικά

ή μήπως να τα θυσιάσω όλα για την μισή μου ανθρωπιά;

Στο διάολο θα τα ρίξω.

Μα μετά ξέρω, πάλι θα τα αναζητήσω.

Η ελευθερία είναι ψέμα και εγώ ο Δον Κιχώτης της

την κυνηγάω μα δεν την φτάνω αλλού την βλέπω μα ποτέ μου δεν την έχω

γιατί η ελευθερία δεν θα υπάρξει ποτέ της για κανέναν

κανένας δεν θα δει το ξημέρωμα της όσο ξέρει να αγαπάει

όσο ξέρει τη γλύκα των δεσμών και την στήριξη, τα πάθη

και το ενδιαφέρον όποιος γνώρισε,
ποτέ του δεν θα μάθει.

Γιατί τον θάνατο θα προτιμάς από αυτούς να χάσεις

Τον θάνατο θα αναζητάς με ελπίδα να τους ξανακοιτάξεις

Ελευθερία θα έχουν μονάχα οι νεκροί της ζωής που πέσανε

Αυτοί που έφυγαν κατά την διάρκεια της, και κάπου στο δρόμο μείνανε

Να περιφέρονται σαν ξένοι
Σαν μονάχοι.
Ελευθερία είναι κόλαση.

Και εγώ ποτέ δεν θα άντεχα

ξανά μου να την ζήσω.

I feel like I am in a neverending nightmare.
This reality is so distant from me that sometimes when someone talks to me I feel like I am losing my senses. I feel like I am losing myself, like I am moving somewhere I cannot describe, I feel like I am not there.
It is like I am pushing myself in a hell and I am forced to do it.
Its like I dont really believe anyone anymore.
I really think that all this I am being through is just another lie inside the big lie we all living.
I feel like the past is keeping me locked inside a cell.
Inside a big black hole and I cannot reach my way out.
And nobody will ever get me out. Not even myself.
And how can I help all the others escape but not myself?
There is no real freedom.
There is no real life for me.
All I am
is a half living person.
A half man
half ghost.
Half reality
half memory.

You have to have faith in those you love

you need to have faith that having them free they will never fly away

because if they do they are not for you to keep.
Not for you at all.

You need to have faith that everything will take it's place

that who is going to stay will stay forever

that those who care will try for the best of you

and they will never walk away

You need to have faith that at least a single person will stay there for you

that will check if you are ok the times of need

that will watch you as you sleep

to chase the nightmares away..

But you also need to have faith in yourself.

Be right in the right moment and let the time flow, 

do not leave it to waste.

Aether

I wish there was enough space in this room for my thoughts
for my words
but it is only silence what's left of me
and that's why I am still here.

Το τίμημα της ελευθερίας και ο εσωτερικός πόλεμος.

 Είναι δύσκολο να επιβιώνεις. Οι ανάσες είναι βαριές, η ρουτίνα επαναλαμβάνεται όπως και εγώ εξάλλου. Ο φόβος αυξάνεται, κρύβεται κλειδωμένος σε ένα κουτί μα παραμένει εκεί κάπου πίσω ξεχασμένος, παραμονεύει έτοιμος να επιτεθεί. Η ζωή είναι πολύτιμη για να την χάνεις σε ανησυχίες αλλά όταν δεν έχεις να σκέφτεσαι για σαρκικούς επιφανειακούς ή εσωτερικούς πόνους παραμένεις στους ψυχολογικούς. Όσο επιβιώνεις ανησυχείς, μέχρι να βρεθεί ένα πιο δύσκολο εμπόδιο από το τρέχον. Η ειρωνεία είναι πως πολλά από αυτά τα άσχημα αποτελέσματα προέρχονται από ψυχικά αίτια. Το έχουμε στην φύση μας εξάλλου να δημιουργούμε προβλήματα από εκεί που δεν υπάρχουν.
 Πρέπει να συνεχίσω να κρατάω αυτή τη φυλακή ασφαλή για τους δαίμονες μου για το καλό μου και ας παραμένουν εκεί, τρώγοντας μέρος από τον χρόνο μου, από την ευτυχία μου, από την ηρεμία μου. Κάθε νύχτα κάθε στιγμή με τον εαυτό μου ο ίδιος πόλεμος, και κάθε στιγμή δίπλα από ανθρώπους μια προσπάθεια για να κρατηθώ, να μην φορτώσω και άλλους με το φορτίο μου, να μην φανώ αδύναμη στο σύμπαν, να σταθώ γερά και όχι μόνο να κρατήσω το βάρος μου αλλά να βοηθήσω και στων αλλωνών επίσης. Ήμουν εκεί πάντα, ακόμα και αν κανένας δεν με έβλεπε, ήμουν εκεί κρυμμένη πίσω από τα πιο σκοτεινά σημεία και ήμουν παρατηρητής, έβλεπα πράγματα που δεν βλέπανε, τους έλεγα πράγματα πριν συμβούν, πράγματα που έγιναν ή πράγματα που πίστευαν πως δεν θα ήξερα. Ήξερα περισσότερα απ'όσα νόμιζαν πως ξέρω. Είναι δύσκολη η φύση του παρατηρητή, του ακροατή και συγχρόνως του ελεύθερου ανθρώπου. Να λοιπόν και η ουσία του θέματος όλων των αποφάσεων, όλου του σκεπτικού, όλη αυτή η περίεργη κυκλική πορεία αυτού του θέματος που δεν έχει ούτε τέλος ούτε απάντηση.
 Δεν υπάρχει ελευθερία σε μια τέτοια κατάσταση. Δεν υπάρχει ελευθερία στην ζωή που δημιουργήσαμε, διότι ελευθερία σημαίνει η έλλειψη και η αποχή των πάντων από την ζωή, η άρνηση της ίδιας της καθημερινότητας, η άρνηση μιας ρουτίνας αναγκαίας, που δυστυχώς δίχως αυτήν δεν υπάρχει τρόπος επιβίωσης πλέον. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, αν δεν ανοίκεις κάπου, σε ανθρώπους, σε ένα σπίτι, σε μια κοινωνική σχέση, σε μια ρουτίνα, σε μια παρέα, σε μια καθημερινή κατάσταση, σε μια δουλειά, σε ένα σύστημα, σε μια χρονολογική περίοδο, κουλτούρα, περιοχή, συγκοινωνία, δεν μπορείς να επιβιώσεις. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον από την φύση του και ως κοινωνικό ον έχεις υποχρεώσεις, αυτή η υποχρέωση από μόνη της είναι μια δέσμευση, το να αγαπάς είναι δέσμευση, δεν μπορείς να παρατήσεις αυτούς που αγαπάς, δεν μπορείς να σταματήσεις να υπάρχεις μέσα σε έναν κύκλο της καθημερινότητας διότι αν γίνει αυτό απλά θα σταματήσεις να υπάρχεις. Δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος. Δεν υπάρχει ελευθερία στην ανθρώπινη φύση πέρα από το ιδεολογικό δικαίωμα της επιλογής. Έχεις επιλογή, όχι ελευθερία. Η επιλογή δεν εστί ελευθερία, είναι απλά ένας προτιμότερος δρόμος που μπορείς να ακολουθήσεις. Μερικές φορές άσχημος, άλλοτε όμορφος, λάθος ή σωστός σύμφωνα και ανάλογα με την γνώμη του ατόμου, αλλά πάντα επιλογή για το που θα πας. Έχεις επιλογή να συνεχίσεις να ζεις με τις σκέψεις σου ή να βάλεις ένα τέλος χωρίς να γνωρίζεις τις συνέπειες αλλά έχεις υποχρέωση σε ανθρώπους αν έχεις φιλότιμο να μην το κάνεις, διότι κάποιοι εξαρτώνται από σένα, κάποιοι βασίζονται σε εσένα, και ακόμα και αν ο καθένας θα έπρεπε να βασίζεται στον εαυτό του η αγάπη είναι η κινητήρια δύναμη στον κόσμο και προσωπικά για μένα ο μόνος λόγος που βρίσκομαι εδώ.
 Ελευθερία είναι λοιπόν η απόλυτη μοναξιά, του να μην σε κρατάει τίποτα εδώ, του να μην φοβάσαι το αν πρόκειται να πεθάνεις σήμερα ή αύριο γιατί δεν έχεις να αφήσεις κανέναν πίσω σου, δεν έχεις υποχρεώσεις να καλύψεις, διότι είσαι ένας άνθρωπος που δεν σου αρέσει να αφήνεις κανέναν ξεκρέμαστο, είσαι άνθρωπος του κοινωνικού δικαίου και όπως έχεις την ανάγκη να πιστεύεις πως το ίδιο θα έκανε ένας άνθρωπος για σένα εκεί έξω που πραγματικά νοιάζεται έτσι κάνεις και εσύ το ίδιο, και όλο αυτό είναι ένας κύκλος που κυλάει και παίρνει τους πάντες μαζί του μέχρι το τέλος της διαδρομής. Ένας τρόπος επιβίωσης. Ανήκω, ανήκεις, ανήκουμε. Μαζί ζούμε, αλληλεπιδρούμε, διαλέγω φίλους, οικογένεια, τον άνθρωπο που θα είναι δίπλα μου στην διαδρομή, μα όλα αυτά συνδέονται με την έννοια της "υποχρέωσης".
 Υπάρχει αυτός ο πόνος στο μυαλό του οτι ποτέ τίποτα δεν είναι αρκετό όσο είναι, ποτέ δεν είναι αρκετά τίποτα καλό κυρίως με τον εαυτό μας, ίσως με το περιβάλλον γύρω μας, με τον τρόπο που ζούμε, υπάρχει αυτή η αμφιβολία, ο φόβος του να συγχέουμε παρελθοντικά γεγονότα με το παρόν ή το μέλλον, υπάρχει αυτή η τελειομανία μέσα μου που δεν με αφήνει να αναπνεύσω. Υπάρχουν αυτά τα μικροσκοπικά καθημερινά προβλήματα, ο εαυτός μου και το βάρος που μου προκαλεί, που μου ζητάει συνεχώς βοήθεια και μην μπορώντας να παρέχω συνεχώς βοήθεια γι αυτόν την αναζητώ από εξωτερικούς παράγοντες και καταφεύγω στα άτομα που εμπιστεύομαι περισσότερο την ζωή μου και την λογική μου. Υπάρχει αυτός ο φόβος της εγκατάλειψης, ο φόβος της μοναξιάς, της ανασφάλειας. Το κενό, το χάος, η παράλυση, η έλλειψη σταθερότητας. Τα δάκρυα είναι μερικές φορές καλύτερα από το να προσπαθείς να φανείς σκληρός και δυνατός. Είναι οι καταστάσεις και οι εμπειρίες που σου δίνουν μαθήματα, που σου μαθαίνουν να πατάς στα πόδια σου στην ζωή σου, όσο πιο πολλά τόσο μεγαλύτερο το μάθημα, η σοφία είναι μεγάλο δώρο - οι πληγές που σου προσφέρουν. Έμαθα να σκαλίζω καλά τις πληγές, πάντα βρίσκω όμορφα πράγματα μέσα τους, μέσα από αυτά τα σκοτεινά και τρομακτικά σημεία ποτέ δεν ξέρεις τι χρυσαφικά θα βρεις και σε τι θα σε βοηθήσουν. Ίσως γιαυτό το σκοτάδι να φέρνει τόσο μεγάλο βάρος, ίσως είναι όλοι αυτοί οι θησαυροί που περιέχει.
 Έπειτα υπάρχει αυτή η ανάγκη του να ζήσεις, του να γίνεις κάτι καλύτερο από αυτό που είσαι, ένα παράδειγμα, να μην τα παρατήσεις και απλά να αφήσεις την ζωή να κυλίσει μόνη της. Μα αυτό πάντα συγκρούεται με την ματαιότητα των πάντων.
 Τελικά η γνώση δεν είναι πάντα δύναμη, και η άγνοια όχι πάντα ευτυχία.

Τοπίο.

Ήταν πρωί, με πήρα από το χέρι, ήμουν φοβισμένη.
Το πιο σημαντικό σημάδι οτι ζούσα ήταν οι βαθιές αναπνοές μου
και οι βαριές οι σκέψεις που είχα.
Έπιασα το στομάχι μου με τα δυο μου χέρια και κρατήθηκα από το να χάσω τον έλεγχο
από το να αναγουλιάσω και να νιώσω πως αρρωσταίνω.
Η καρδιά μου ήταν λες και ισορροπούσε πάνω σε σανίδες
αλλά το μυαλό μου ακόμα και αν ήταν κουρασμένο
ήταν πιο ασάλευτο από ποτέ.
Πόσες άραγε να ήταν οι στιγμές που ένιωσα πως απλά υπάρχω
και κρατήθηκα να μην χάσω την λογική μου
προτιμώντας να πέσω στο κρεβάτι και κοιτώντας το ταβάνι να κλείνω τα μάτια
λέγοντας από μέσα μου "κοιμήσου είναι όλα ένα όνειρο";
Πολλές.
Το κακό βέβαια ήταν το να σκέφτομαι πως κάποια μέρα
θα ξυπνούσα κάπου αλλού
και πως όντως ζούσα ένα όνειρο.
Το κακό με αυτό είναι πως δεν θέλω να ξυπνήσω από αυτό όλο.
Μάλλον τελικά αγαπώ την καθημερινή απλή ζωή μου
ακόμα και με το τίποτα συναρπαστικό
ακόμα και τα λίγα πράγματα που μια ζωή από μικρό παιδί γκρίνιαζα
ισχυρίζοντας πως θέλω να ζήσω την ζωή μου στο μέγιστο
ισχυρίζοντας πως θέλω να ταξιδέψω στην κάθε άκρη του κόσμου
να μάθω κουλτούρες, να δω όμορφα τοπία έξω από το χαζοκούτι που κάθομαι όλη μέρα
έξω από τον καμβά που τα φαντάζομαι
έξω από τα χαρτιά πάνω στα οποία περιγράφω χίλια όμορφα πράγματα
που ποτέ δεν είδα.
Το θέμα είναι πως η ζωή σε καλομαθαίνει
και τα όμορφα τοπία συνηθίζεις να τα βλέπεις μερικές φορές σε ανθρώπους
σε χαμόγελα
σε συναισθήματα.
Και το κακό με τους ανθρώπους είναι πως δεν είναι για πάντα.
Στη ζωή όμως δεν ξέρεις τι θα απογίνεις έπειτα.
Άραγε θα μου δίνεται η ευκαιρία να αγναντεύω για πάντα τα τοπία που κατάφερα να δω;
Ας μην μου τα στερήσει αυτά το σύμπαν...
Ας μην μου τα στερήσει...

The moment of awakening.

Είναι στιγμές που νιώθω το δέρμα μου σαν ξένο πάνω μου να στέκεται

πως κάποτε θα με προδώσει, θα με αφήσει και θα φύγει

και δεν θα είμαι πλέον αυτή που είμαι τώρα

είναι στιγμές βλέπεις που νιώθω

πως ο εαυτός μου δεν υπάρχει

πως επιπλέω σε ένα είδωλο στο κεφάλι μου

ενός υποτιθέμενου χαρακτήρα

μιας υποτιθέμενης ταυτότητας

μιας ταύτισης με έναν ήρωα στο κεφάλι μου

με αυτό που θα ήθελα να είναι αληθινό για μένα

σε έναν κόσμο μέσα στο ψέμα

μέσα στην βρωμιά και μέσα στο χάος.
Μέσα σε μια ανύπαρκτη ρουτίνα

σε ένα τυχαίο χρονικό σύνολο

μια τυχαία ζωική ύπαρξη

που ελπίζει να είναι κομμάτι κάτι μεγαλύτερου

από αυτό που πραγματικά ίσως είναι.

Είναι αυτή η ρομαντική μου πλευρά 

που πλάθω ιστορίες

για να δώσω ένα νόημα στον μάταιο ρεαλισμό

στην μάταιη πραγματικότητα

να δώσω ένα λόγο να συνεχίσω

ένα λόγο να ολοκληρώσω αυτή την ιστορία

να μάχομαι για κάτι μέχρι το τέλος

Είναι στιγμές που πραγματικά νιώθω πως είμαι κάποια...

και ίσως πως θα ζήσω και για πάντα

Πως δεν θα πεθάνω ποτέ.

Και ίσως όσο το σκέφτομαι αυτό να πεθαίνω όλο και περισσότερο.

Να πεθαίνει ένα κομμάτι μου

κάθε στιγμή που το σκέφτομαι.

Είναι στιγμές που νιώθω να πνίγομαι

και μια γιγάντια θάλασσα με τυλίγει και με τραβάει στα έγκατα της.

Για κάποιο λόγο όμως καταφέρνω να έρθω και πάλι στην επιφάνεια.

Στιγμές που νιώθω να με παίρνει ένας τεράστιος τυφώνας και να με γυρνάει μανιωδώς

μέχρι να ζαλιστώ και να πέσω κάτω

χωρίς δύναμη πλέον για να αντιδράσω

μα εγώ σηκώνομαι και πάλι όρθια 

πιο δυνατή από ποτέ.

Στιγμές που νιώθω τα πόδια μου ανίκανα να κουνηθούν

λες και χιλιάδες ρίζες να με έχουν σταθεροποιήσει στο σημείο που πατάω

ανίκανη να κουνηθώ

ανίκανη να πάω πουθενά αλλού

μα αυτό με κάνει δυνατή

με κάνει να γνωρίζω πως στέκομαι δυνατά στη θέση μου

και παρόλα αυτά πηγαίνω εμπρός και προχωράω.

Είναι στιγμές που νιώθω την ψυχή μου να καίγεται λες και έχω ριζώσει στην κόλαση

μα ποια είναι χειρότερη κόλαση από τον εαυτό μου;

Μια ζέστη είναι μονάχα καλή στο να φορτίζω

και να συνεχίζω να αποδεικνύω το αδύνατο

πως επιβιώνω εύκολα

αρκεί να μην με δουν να κλαίω.

Αρκεί να μην με δουν να πέφτω.

Όπως και να έχει σηκώνομαι,

ανοίγω τα μάτια

λέω τα λόγια

και όλα γύρω μου σωπαίνουν.

Ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι εδώ.

I am a fighter.

Life is hard and I am a pessimist.
The more I resist the more it hurts me.
But I am also a fighter
and I fight my demons
every single day I battle.
And I am a winner
every single day I live
I go on
I stand up, I brush off the dirt
I wipe my tears
and I hold on against what wants me down.
Because I am a fighter and I am gonna fight
till the end is here to take me into its arms.
I am a collector of battles
I am a winner
of every single war
inside me.
And I will never give up.

Broken frame.

Γράφω γράφω και τι καταφέρνω;
Μια τρύπα στο νερό
Προσπαθώ σκληρά να ελευθερώσω κρυμμένες πλευρές του εαυτού μου
για να νιώσω ανάλαφρη, να πετάξω αυτά που με κρατάνε κάτω αλλά.
Δεν ξέρω πως γίνεται να κρατάει κανείς κομμάτια του εαυτού του χωρίς να πετάει παλιότερα
πως γίνεται να κρατήσω έναν παλιό εαυτό ενώ εξελίσσομαι
πως γίνεται να αφήσω τον εαυτό μου να πάει ψηλά με εμένα σε πολλές εκδόσεις μου μέσα μου.
Μερικές φορές ήλπιζα να πέθαινα αντί να σκέφτομαι τόσο
στην τελική σκέφτομαι πως έτσι και αλλιώς θα πεθάνουμε
και θα σταματήσουμε να σκεφτόμαστε
οπότε ποια η λογική στο να το βιάζω;
Βασικά γενικότερα δεν υπάρχει λογική μέσα σε τίποτα πιστεύω.
Απλά διαλέγεις ποιανού τη ζωή προτιμάς να κάνεις λιγότερο ή περισσότερο ευχάριστη.
Μερικές φορές για να δεις τα πρόσωπα γύρω σου χαρούμενα θα πνιγείς
θα κάνεις θυσίες και θα δεις κομμάτια σου να εξαφανίζονται για πάντα
υποτίθεται τα αδύναμα κομμάτια μου είναι αυτά που εξαφανίζονται
ενώ τα άλλα αντέχουν στον χρόνο όμως.
Αυτές, αυτές οι καθημερινές γλυκές στιγμές είναι που μετράνε
αυτές που με στοιχειώνουν
αυτές που με κάνουν να υποφέρω
στη σκέψη πως κάποτε θα τις χάσω
χωρίς αυτές, η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φάρσα που πρέπει να υποστώ.
Θα ήθελα μονάχα να νιώσω για μια ακόμη φορά την ασφάλεια και την ανεμελιά των 5 χρόνων μου.
Ζέστη μυρωδιές και κρεμμύδι, ίσως από τη σαλάτα πριν.
Κι όμως είναι τόσο πρωί, 8 παρά και εγώ γράφω ασυναρτησίες για κρεμμύδια.
Πονάω αρκετά για να πάρω το θάρρος να μιλήσω για κάτι άλλο πέρα από ασυναρτησίες.
Πολλές σκέψεις βλέπεις.
Πολλές σκέψεις...
Πολλές φοβίες, αρνητικά συναισθήματα, αηδία.
Όλα τόσο αρνητικά και όμως τόσο ανώφελα μέσα στο κύμα που τα καταπίνει.
Δεν ξέρω τι θα ήθελα να είμαι,

το κύμα ή αυτό που παρασέρνει και αφανίζει;

Half orbit around the sun.. with you.

 Μισός χρόνος με το άλλο μου μισό και ήδη νιώθω τυχερή που τον έχω δίπλα μου.
Βέβαια αυτός δε θα έπρεπε να νιώθει τόσο μαζί μου αλλά μάλλον κάνω λάθος.
Σε ευχαριστώ για όλα, όσο δύσκολο και αν το κάνω μερικές φορές με το να είμαι ο εαυτός μου
συνεχίζεις και επιλέγεις μια θέση δίπλα μου πολύτιμε μου πέρα από τις δυσκολίες που δυστυχώς έχω να παρέχω σαν άτομο, πέρα από την γκρίνια και την τελειομανία μου, πέρα από τις εμμονές και την υπερβολική αγάπη, πέρα από το οτι μπορώ να σκάσω σαν ηφαίστειο και να σε κάνω να κοκκινίσεις και να γεμίσεις σπυράκια από το κακό μου, μα αυτό μας κάνει άλλωστε να γυρνάμε γύρω από τον ήλιο μαζί, το οτι κολλάμε τόσο ταιριαστά ακόμα και στα αρνητικά μας.
Σ αγαπώ και αυτό είναι αληθινό. Δεν θα μπορούσα να προσποιηθώ ούτε γράμμα του. Δεν θα μπορούσα να το πω αν δεν ήξερα πως η επιβίωση χωρίς να σε έχω δίπλα μου θα ήταν μια κόλαση της καθημερινής ρουτίνας μιας μάταιης ζωής. Κρατάμε μαζί το βάρος βλέπεις. Το βάρος του δικού μας κόσμου και της συνέπειας που μας επιφέρει.
Σ'αγαπώ όμως και με αγαπάς και δεν έχει σημασία τίποτα όσο και αν γκρινιάζω όσο προσοχή και αν προσπαθώ να αποκομίσω από εσένα με το να προσπαθώ να κάνω τα πράγματα μαύρα, είσαι εδώ και αυτό αρκεί κατά βάθος. Σε ευχαριστώ για αυτήν την όμορφη περιστροφή, θα τα πούμε στο κλείσιμο του κύκλου.



Στον άντρα της ζωής μου
με όλη μου την καρδιά.
Τον παντοτινό.

Romance in despair.

When nihilism fell in love with romance
how could they be together
when the one always wanted
and the other always kill

When the sun gone down
were they all of them dismissed
and started following the trail
of the neverending east

What if they couldn't touch each other
whatever they had felt
they kept looking each other
and in pain they said:

"Why are you struggling to go away
when you want to be with me"
"Why are you trying to stay
when you are about to leave"

Nothing ever moved on
Because they never look at now
While the one stared through the future
with despair
the other wanted to refuse it
like always
again

And finally they closed their eyes
both of them in peace
and fell in deepest sleep
now if they are dreaming
they can be together still.

Should they dream of chaos
and blackness after all
or should they fly like fairytales
and feel each others love?

What fate could lie beneath them
when nothing is genuine
when life is not a choise
uknown is the will.

Το μετά.

 Η αλήθεια είναι πως έβρισκα μια γαλήνη στο να πιστεύω πως μετά δεν υπάρχει τίποτα. Τίποτα πέρα από το απόλυτο τίποτα. Έβρισκα γαλήνη ξέροντας πως ίσως και να μην ξαναζήσω, ίσως να μην ξαναχρειαστεί να περάσω από αυτές τις καταστάσεις ή άλλες στην οποιαδήποτε ζωή. Ίσως να μην χρειαστεί να περιφέρομαι σαν χαμένη ψυχή ανάμεσα σε χρονικές περιόδους, ανάμεσα σε ανθρώπους και πως θα βρω ηρεμία στο απόλυτο τίποτα, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς ύπαρξη, χωρίς καμία ιδέα να με τρομάζει.

 Από την άλλη η ιδέα του οτι ίσως να μην ξαναδώ πρόσωπα γνώριμα με τρομάζει. Οπότε, ίσως η ελπίδα στο οτι μετά θα συνεχίσω να βλέπω δυο, τρία σημαντικά άτομα και μαζί τους θα μοιράζομαι εικόνες από όλα τα σύμπαντα να είναι ενδιαφέρουσα, ίσως όμως να είναι πολύ ρομαντική για να είναι αληθινή. Φτάνει να είμαι εκεί μαζί τους έπειτα, να τους κοιτάζω για μια αιωνιότητα, αν ακόμα θα υπάρχουν συναισθήματα εκεί, σε εκείνη την κατάσταση, αν ακόμα θα υπάρχουν αναμνήσεις από την περασμένη ζωή, μα συνήθως δεν υπάρχουν οπότε προτιμώ να πιστεύω στο απόλυτο τίποτα. Πως σε ένα τίποτα τουλάχιστον θα δικαιούμαι να κρατήσω τις αναμνήσεις μιας πεθαμένης ζωής χωρίς να χρειάζεται να ξαναζήσω χωρίς αυτά τα πρόσωπα που με κάναν να αγαπάω τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητάς μου.

 Οπότε αν δεν δικαιούμαι να βλέπω αυτά τα όμορφα πλάσματα για μια αιωνιότητα τότε δεν θέλω να ξυπνήσω ζωντανή μετά από εδώ, μονάχα σε μια γαλήνη χωρίς αισθήματα.

 Η αλήθεια είναι πως ποτέ κανέναν δεν θα γνωρίσεις πραγματικά
ούτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό
και αν κάποιος σου δίνει την ευκαιρία να ταξιδέψεις μέσα από την καθημερινότητά του
να δεις πως βλέπει τα πράγματα γύρω του
και να μοιραστεί τις μέρες της μικρής ζωής του μαζί σου
-να σε διαλέξει ανάμεσα σε τόσα άλλα άτομα εκεί έξω-
ίσως τελικά θα έπρεπε να νιώθεις τυχερός
ίσως τελικά θα έπρεπε να κρατήσεις αυτό το δώρο προσεκτικά
μέσα στα χέρια σου

να μην το πάρει ο άνεμος.

Είσαι το ίδιο το Αυτό ή κομμάτι του Αυτού;

Κοιτώντας έναν ωκεανό πες μου τι βλέπεις
ένα βάθος αγναντεύεις, μια εικόνα
Ένα ποίημα των αιώνων
μια απόσταση ατελείωτη
ένα θέμα
έναν πίνακα
καθρέφτη ουρανού
δυο μάτια
σαν από συντρίμμια
να σώθηκαν.
Ίσως και να βλέπεις
μια απέραντη έκταση δακρύων
που περιμένει να τα κολυμπήσεις
μα εσύ φοβάσαι μην πνιγείς
στο αχανές τους βάθος.
Άπλωσε το χέρι σου
στο άπειρο του χρώμα
και πέσε μαλακά στο στρώμα του
σαν να ήσουν σε κούραση μεγάλη
ο ύπνος που σου δίνει
νανούρισμα γλυκό.
Άνοιξε τα μάτια τώρα
τον κόσμο πίσω άφησες
και μόνος σου πετάς
μέσα στα αστέρια.
Και σκόνη γίνεσαι ένα με το σύμπαν
άραγε θα μάθεις ποτέ πως
ότι ήσουν είναι απλά ο αφρός
από τα κύματα που σκάνε σε μια πέτρα;
Άραγε θα μάθεις κάποτε πως
ήσουν και θα είσαι
μια σταγόνα μέσα στον ωκεανό
στα μάτια ένα δάκρυ
και κύλησες για μια στιγμή σε μια
υδρόγειο σφαίρα
άραγε θα νιώσεις πως
η φύση σου είναι ένα με το σύμπαν
ή μήπως είσαι
απλά μια μηχανή του;

Είσαι άραγε κομμάτι του
ή η παραγωγή του;

Σύμπαν ~

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη 

γύρω από την ύπαρξη;

Συνήθιζα να αναρωτιέμαι 

αν πιο μεγάλη αλήθεια είναι 

το να ονειρεύεσαι ή το να γνωρίζεις

-άραγε μια πίστη ή μια υπόθεση οδηγεί 

στο πέρασμα του αιώνα;-

Όταν φτάνεις στο τελικό στάδιο

τι βλέπεις;

Αυτό που έζησες

-ή μήπως μια πόρτα;

Άραγε ο φόβος με οδηγεί

ο φόβος της απώλειας

ή μήπως η επίγνωση του οτι

δεν ανήκω εδώ 

και ούτε ανήκα και ποτέ μου;

Κλειδωμένη μετενσάρκωση

παράνοια φορτωμένη

στολισμένη με ένα όμορφο περιτύλιγμα

μιας χτισμένης προσωπικότητας

πρόσωπο ή μάσκα μεταφέρω;

Έχοντας όνειρα ή στόχους;

Έχοντας ή θέλοντας

το τίποτα 

μήπως αναζητώ να πάρω ή να χάσω;

Να χάσω

για να μην είναι μεγάλη η απώλεια στο τέλος;

Διότι 

τι να χάσεις όταν δεν έχεις τίποτα

όταν είσαι ελεύθερος

αφού οι αλυσίδες της αγάπης

είναι οι πιο βαριές του είδους τους.

Οι πιο ακριβές του είδους τους. ~~

..

Μερικά συναισθήματα είναι τόσο βαριά

και τόσο κοφτερά 

που μόλις σε αγγίζουν 

νιώθεις την αιχμή χιλιάδων μαχαιριών να σε ακουμπάνε

να σου γρατζουνάν εκνευριστικά το σώμα

να σου αφήνουν σημάδια

στο δέρμα

πληγές μες στο μυαλό.

Εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω τις χιλιάδες φωνές μέσα μου

να τις κάνω να ηρεμήσουν 

κάποιες στιγμές

όταν είσαι μακριά

μα αυτές ούτε με το άκουσμα της γλυκιάς σου της φωνής

δεν λένε να σωπάσουν

πώς λοιπόν να σωπάσουν όταν λείπεις;

Πόσο πονάνε αυτές οι σκέψεις

με λόγια δεν είναι εφικτό να περιγράψω

σαν να μου σχίζουν την καρδιά 

και έπειτα να σχηματίζουν ρυάκια από κραυγές 

που βγαίνουν απ'τα μάτια μου

ποτίζοντας το χώμα.

Και έπειτα ανθίζει η στεναχώρια μου

με ζώνουν τα ζιζάνια και πάλι

και δεν είσαι εδώ να τα κρατήσεις μακριά μου

και πάλι δεν κοιμάμαι

σκεπτόμενη πως ήσουν τότε άραγε

που στο μυαλό σου δεν πετούσα

όπως τώρα..

Που δεν ήμουν ο λόγος για να βλέπω

αυτό τον όμορφο ανθηρό κόσμο

που βρίσκεται στα μάτια σου.

Πόσο πονάει, πόσο. 

Και δεν αντέχω να σε σκέφτομαι

να ακουμπάς διαφορετικά ονόματα

να πλάθεις συναισθήματα με τα όμορφα σου χείλη

σε κάποιο άλλο σύμπαν

σε κάποια άλλη χρονική στιγμή...

Τα δάκρυα πέφτουνε και πάλι

γιατί οι σκέψεις δεν τελειώνουν να κυλάνε από τα μάτια.

Θα τραγουδήσω ξανά το τραγούδι της μελαγχολίας μου

μέχρι να έρθεις 

μέχρι να καταφέρεις να μου πεις

γιατί να μην πονάω.

[...]

Υπήρξε κενό για λίγο στο διάλογο

περίεργο πράγμα το μυαλό

περίεργη η ζωή

θα ήθελα να πω πολλά

μα οι σκέψεις μου δεν έχουν λογική

ή μήπως ο κόσμος δεν έχει λογική

και εγώ απλά τρελαίνομαι

και εγώ απλά πεθαίνω

που ήμουν όμως εγώ που τόσο υποφέρω;

Σε ποιες λακκούβες έκλαιγα

σε ποιό ποτάμι πνίγηκα δακρύων;

κάπου στο χρόνο με έχασα

και νιώθω πως με βρίκα

στη μορφή σου..

~~

Whatever you want
you can achieve.
This is how energy works.
You try hard
you want it bad
until you are strong enough to make it happen.

And sometimes like this
I am confused
whether I am just an encouraging person
or simply the perfectionist that I am myself.

Infinite.

Με τρομάζει η παράταση όσον θέλω να κάνω και δεν τα κάνω γιατί πολύ απλά με τραβάει η βαρύτητα στο στρώμα μου.

Με τρομάζει μήπως και δεν σηκωθώ ποτέ ή μήπως αν σηκωθώ είναι πολύ αργά για να κάνω το οτιδήποτε.

Με τρομάζει η ρουτίνα και όλα τα πρέπει, 

θέλω απλά να είμαι ευτυχισμένη

και ο εαυτός μου.

Θέλω να πεθάνω κοιτώντας έναν όμορφο ουρανό

να μην αφήσω στεναχωρημένα πρόσωπα πίσω μου

όσο και αν πονάει το αντίο

ίσως όλα υπόσχονται μια επανασύνδεση στο τέλος

για όλα όσα θέλουμε πραγματικά.

Για όλα όσα

ζήσαμε 

πραγματικά.

Ξαστεριά.

Μερικές φορές
δεν έχω δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι
και κοιτάζω το ταβάνι λες και θα βρω τις απαντήσεις έτοιμες γραμμένες για μένα
και με μια ανάγνωση όλα αυτά τα βαριά θέματα θα φύγουν μια για πάντα από το κεφάλι μου και
έπειτα,
η μέρα θα είναι όμορφη χωρίς έννοιες και φοβίες και στεναχώριες, αλλά
έχω συνηθίσει πλέον σε μια κατάσταση του εαυτού μου που έχει κυκλική πορεία και δεν δικαιούμαι τίποτα περισσότερο από αυτό
γιατί ίσως ήδη να είμαι αρκετά τυχερή για να παραπονιέμαι για κάτι περαιτέρω από αυτό που ήδη έχω.
Οι μικρές λεπτομέρειες που αλλάζουν την καθημερινότητά μας,
μικρές νότες, στάλες, ασήμαντες για τους άλλους, πολύτιμες για εμάς διότι από αυτές εξαρτάται το πόσο καλά θα πάει η μέρα μας.
Άγχος για το πως θα τα πάμε σε ένα διαγώνισμα, άγχος για μια σελίδα χαρτιού, για το αν θα κάνουμε την καλή εντύπωση, για το αν θα αρέσουμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Μα εγώ θέλω χρόνο, χρόνο για να κοιτάζω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, να θυμάμαι καλά πως μοιάζουν έτσι ώστε να τα σκέφτομαι όσο δεν είναι δίπλα μου.
Χρόνο για να κοιτάξω τα αστέρια και να αναλογιστώ αν όντως με κοιτούν και αυτά πίσω.
Χρόνο για να σκεφτώ όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που ζω καθημερινά, που θέλω να ζήσω και να γνωρίσω και χρόνο για να απαλύνω αυτά που με κρατούν πίσω.
Μα δεν καταλαβαίνουν όλοι από χρόνο και από αγάπη για το σύμπαν.
Δεν κατανοούν την λήξη όλου αυτού του ονείρου και χάνουν αυτό το χρόνο με το να τους απασχολούν μικροπράγματα.
Πόσο κρίμα να βλέπεις άστρα που ξέχασαν να λάμψουν.
Πόσο κρίμα.

Sanity.

Το ένιωσα πάλι.
Άκουσα το σφύριγμα μέσα στο κεφάλι μου.
Έκλεισα βίαια τα μάτια μου και προσπάθησα να μην ακούω τίποτα.
Έχασα και πάλι
την σύνδεση
την ισορροπία.
Αυτή την ισορροπία που χρειάζομαι
για να θεωρώ τον εαυτό μου σώο
αυτή την ισορροπία που χρειάζομαι
για να πιστέψω πως είμαι εντάξει.
Να πιστέψω πως
δεν είναι μάταιες οι αναπνοές μου
πως έχω λόγο
πως δε θα χαθώ στο χρόνο.
Να πιστέψω πως θα μείνω για πάντα εδώ
ακόμα και αν δεν υπάρχουν φρένα
για να σταματήσει η ώρα να κυλά
σαν να ναι σε κατήφορο.

Το ένιωσα και πάλι.
Το σφύριγμα που με κάνει να ζαλίζομαι
να πέφτω στο πάτωμα και να δακρύζω
να νομίζω πως ξεχνάω
τα πάντα
να νομίζω πως χάνονται κομμάτια μου.
Να φοβάμαι πως
κάθε φορά που το παθαίνω
χάνω και από λίγο την εχεφροσύνη μου.
Και κοιτάζω το ταβάνι μήπως οι απαντήσεις στην ερώτηση που ψάχνω
είναι γραμμένες εκεί
μήπως και μπορώ να τις διαβάσω για να τις θυμηθώ.
Νομίζω μα ποτέ δεν είμαι σίγουρη.
Γράφω εγκυκλοπαίδειες στο μυαλό μου από "ίσως".
Και ποτέ δεν τελειώνουν οι σελίδες και το μελάνι που τα γράφω.
Ποτέ δεν κουράζομαι
ποτέ δεν τα παρατάω.

Και με φοβίζει πως
το τέλος θα είναι
το τέλος.
Πως στο τέλος θα πρέπει να σταματήσει το χέρι μου να πληκτρολογεί συναισθήματα
πως θα σταματήσω να τα σκέφτομαι όλα αυτά
μονάχα όταν δω το τελικό στάδιο
μιας άχαρης πραγματικότητας
όταν το μελάνι θα τελειώσει
όταν οι σελίδες αρχίσουν να σβήνουν
το οπισθόφυλλο θα είναι
μαύρο
και δεν θα ξέρω ποιος θα είναι ο τίτλος
δεν θα ξέρω σε ποιανού τα χέρια το βιβλίο μου θα καταλήξει
ποιανού ιστορία για να περνάει η ώρα θα γίνω
ή μήπως δεν θα γίνω ποτέ
και το βιβλίο μου ξεχαστεί κάτω από το χώμα
μήπως ταξιδέψει μακριά με τον αέρα
με τις στάχτες μου
ή μήπως ταξίδεψα εγώ μακριά τώρα.
Γιατί αν ξεχαστεί
τότε το βιβλίο μου θα είναι πλέον
νεκρό.
Ξερό σαν το χώμα που θα το σκεπάζει
τι και αν δεν ξεχαστεί όμως
οι λέξεις δεν ζωντάνεψαν ποτέ κανέναν.
Οι διαστάσεις δεν έφεραν ζωές κοντά
ή μήπως έφεραν;
Το βιβλίο μου δεν τελειώνει;
Και πως θα αναγνωρίσω τους χαρακτήρες μου;
Τα μάτια της ψυχής
θα διαβάσουν το βιβλίο μου
θα ξέρουν για ποια άτομα μιλάω.
Και ποια ήμουν.

 Στο τέλος.

Το δέμα.

 ...Το δέρμα μου ήταν κρύο. Μπορεί να μην είχα τα συνηθισμένα σημάδια που η νεολαία συνήθιζε να κάνει κατά παραγγελία για να θυμάται καταστάσεις αλλά είχα σημάδια χαραγμένα πάνω μου που μου θύμιζαν τι είμαι και τι με έφερε εδώ.
Ίσως αν πατούσα και λίγο το στέρνο μου να ένιωθα πόνο αλλά ίσως και το κρύο να ήταν υπερβολικά έντονο για να νιώσω κάτι τέτοιο.
Άνοιξα ένα κουτί με χρυσαφικά κάπου μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Ή τουλάχιστον αυτό θυμάμαι.

Ήταν τόσο θαμπά και τόσο βρώμικα όλα που είχε χαθεί η παραμικρή γυαλάδα πάνω τους,

είχαν χάσει την ομορφιά τους, την αξία τους, τον σκοπό τους.

Αυτά που κάποτε χρησιμοποιούνταν σαν στολίδια τώρα ήταν κλεισμένα σε ένα κουτί, σε ένα δέμα ανοιχτό, ανακατεμένα, ξεχασμένα από τους πάντες.

Στο κουτί χαραγμένη με μικρά γράμματα η λέξη "αμφιβολία" και σημάδια στα τοιχώματα. 

"Κάποιος προσπάθησε να το ανοίξει.." σκέφτηκα και ξεκίνησα να πιάνω ένα ένα τα υπάρχοντα του εσωτερικού προσπαθώντας να τα καθαρίσω. Μα πως να δω το εσωτερικό μες στο σκοτάδι

ήταν βαριά και ασήκωτα βλέπεις. Εύθραυστα όλα μα αντικείμενα μεγάλης αξίας.

Ποιος θα αγόραζε τέτοια σε μια τέτοια εποχή; Ο κόσμος κοιτάει τα φτηνά πράγματα. Αυτά που έχουν αρεστή συσκευασία, αυτά που είναι της μόδας, της εποχής, που τα διαφημίζουν. 

Αυτά που ο κόσμος κοιτάει με την άκρη του ματιού του, ρίχνει ένα πονηρό χαμόγελο και το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα τα αποκτήσει, χωρίς να ξέρει το λόγο που τα ζητάει, χωρίς να υπάρχει σκοπός στο ότι υπάρχουν, χωρίς καν να υπάρχει λόγος για να τα ζητήσει κανένας.

Κοινά επεισόδια, γνώριμα πρόσωπα, γνώριμες καταστάσεις, ταινία μικρού μήκους η ζωή σου δείχνει το δρόμο για το σκοτεινό δωμάτιο αργά ή γρήγορα αν ξέρεις ποιο δρόμο να ακολουθήσεις και μετά ξεκινάει η εσωτερική αναζήτηση, εδώ που βρίσκομαι εδώ και χρόνια. 

Φοβάμαι να προχωρήσω παρακάτω μήπως και βρω δυσάρεστα πράγματα.

Είχα διαβάσει παλιά πως όταν μελετάς κάτι πολύ σε βάθος πάντα κάτι δυσάρεστο είναι εκεί για να το βρεις, και τότε όλα πεθαίνουν ξαφνικά. Όλο το νόημα.

Ήδη νιώθω το βάρος σε όλο αυτό να με πατάει. Υποθέσεις, υποθέσεις, υποθέσεις. Άρρωστα πράγματα. Βαρίδια ξεχασμένα από τον χρόνο τον ίδιο, χωμένα σε κουτιά μέσα σε ένα δωμάτιο σκοτεινό να μην τα βλέπεις. Αυτό είναι το υποσυνείδητο αν ξέρεις να κοιτάξεις καλά την πινακίδα πριν μπεις μέσα. 

Το στομάχι μου θα εκραγεί, νιώθω να αρρωσταίνω και να μην αντέχω όλη αυτή την εσωτερική πίεση. Μα πως να μιλήσεις σε κόσμο για πράγματα που δε βλέπει; Νιώθεις εγκλωβισμένος μέσα σε μια γυάλα και μόνο εσύ το βλέπεις τη στιγμή που οι άλλοι σε βλέπουν χαμογελαστό στα πόδια σου και εσύ ψάχνεις κάπου χαμένος κουτιά σε σκοτεινά δωμάτια.

Για όλα υπάρχει μια εκδοχή και δεν μπορείς να υποστηρίξεις καμία. Αν πάρεις την θετική μπορεί η άρνηση να σου επιτεθεί από στιγμή σε στιγμή και να σε πιάσει ευάλωτο. Ίσως αν πάρεις την αρνητική τότε η θετική να σου κάνει ευχάριστες επισκέψεις που και που σαν κρατούμενο της φυλακής χωρίς να σου υπόσχεται ποτέ κάποια ελευθερία όμως.

Ίσως να είμαι στην δεύτερη κατηγορία. Συνεχίζω να ισορροπώ πάνω σε ένα σκηνί ανάμεσα από δυο κολώνες, τον ρεαλισμό και τον ρομαντισμό. Το ύψωμα είναι μεγάλο και εγώ κοιτάζω πάνω για να μην με τραβήξει κάτω. Αυτή η ρομαντική πλευρά με καλεί έχοντας να μου πει ιστορίες μυστηρίου, ομορφιάς, ελπίδας για το αύριο, για το οτι όλα έγιναν για κάποιο λόγο, για το οτι όλες αυτές οι άδικες μάχες που είχα ήταν για να διαμορφώσω αυτό που είμαι τώρα και για να πάω στο επόμενο σκαλοπάτι ενώ ο ρεαλισμός είναι εκεί για να μου θυμίζει πως είμαι μια ύπαρξη με ημερομηνία λήξης, πως απλά επέζησα για την ώρα, πως οι διαστάσεις ίσως και να μην ενώνονται - αν ακόμα είναι υπαρκτές - και ίσως να είμαι ένα χνούδι περαστικό για την ώρα με καμία σύνδεση σε άλλα ζωντανά πλάσματα και όπως και ήρθα στον κόσμο μόνη μου θα πεθάνω και έτσι, στην καλύτερη περίπτωση με το να μου κρατάει κάποιος το χέρι μέχρι να βρεθώ στο απόλυτο κενό, στο απόλυτο τίποτα.

Οι σκέψεις βαριές όπως είναι της αμφιβολίας, ζητούν να γίνουν θετικές, αποκτούν σάρκα και οστά, μεταλλάσσονται σε αυτό που θα ήθελα εγώ να είναι και τι καλύτερο από μια πηγή αγάπης και ενέργειας, ένα κουτί χρυσαφικά που όμως χρειάζονται τακτικό καθάρισμα; Η καλοσύνη είναι αγαθό και όπλο ενάντια του σκότους αλλά ίσως όσες πιθανότητες έχω στο να βρεθώ στο μαύρο κενό ίσως άλλες τόσες να έχω στο να βρεθώ στο απόλυτο φως με τις πιο κοντινές σε εμένα ψυχές. Ίσως ότι κάνω τώρα είναι ανώφελο αλλά ίσως οδηγήσει και αυτό κάπου στην πορεία.

Στην τελική χαϊδεύω τα χρυσαφικά μου λίγο ακόμη.

Αφήνω μια εκπνοή οδύνης, γεύομαι λίγη δύναμη και συνεχίζω στον έξω κόσμο που μου δανείζουν...

I looked upon a star and I saw you there.

Θα πέθαινα για σένα.

Μια φράση που ηρεμεί χιλιάδες ερωτηματικά στο μυαλό μου.
Ένα φάρμακο για τις πιο χαοτικές στιγμές μου.
Ένας λόγος ως απάντηση στα χειρότερα υπαρξιακά μου.

Και τι είναι καλύτερο από το να σου δίνεται η ψυχή και να εκτιμούν την δική σου;
Ίσως αυτό να είναι στην τελική η απόδειξη του πως δεν είναι όλα χημικές ενώσεις, προγραμματισμένες υπάρξεις και ανώφελες καταστάσεις που αιωρούνται στο χρόνο.
Μήπως πίσω από την μάσκα της εξήγησης βρίσκεται και πάλι το μυστήριο και ανεξήγητο φαινόμενο του πνεύματος;
Και πάλι δεν θα ξέρω για τι θα είναι καλύτερο να ελπίζω όμως οπότε ας μην ξεκινήσω την φλυαρία και τα αστρικά ταξίδια στο μυαλό μου.
Ας δώσω στο τώρα μια αξία
και ας ξεχάσω πως ίσως όλα να είναι
ένα μεγάλο όνειρο.

Προσευχή

Όποτε φεύγεις

δεν είναι τυχαίο πως ξεκινάει να βρέχει.

Κοιτώ έξω από το τζάμι μήπως και τύχει να γυρίσεις πίσω

γιατί ακόμα και το λεπτό που σε βλέπω να φεύγεις 

ακόμα και αν την επόμενη μέρα περιμένω να σε ξαναδώ

πάλι το ότι φεύγεις είναι το ίδιο 

η ίδια σκληρή και απότομη αλήθεια

γιατί το ότι φεύγεις δεν μου υπόσχεται τίποτα πέρα από αυτό.

Η στιγμή είναι το θέμα βλέπεις.

Η στιγμή που σε κοιτάζω και ψιθυρίζω προσευχές να σε κρατάνε εντάξει.

Να μην κρυώσεις.

Να μην πάθεις κακό.

Και άμα ξέρω πως εσύ είσαι καλά

θα κοιμηθώ και εγώ παρέα

με έναν λόγο.

Και μιας η λέξη ηρεμία είναι ιερή για μένα

τόσο ιερή που λαχταρώ να την γευτώ μα το βρίσκω αδύνατον να νιώσω κάτι τέτοιο

θα αρκεστώ με ένα χάδι της στιγμής να με κρατά το βράδυ

και να μου διώχνει τους σκοτεινούς εφιάλτες.

Γιατί η αθωότητα είναι που κρατάει τον κόσμο μου στα ύψη.

Η ηρεμία.

Στα σύννεφα.

Στον ουρανό. 

Και πέφτουν και πάλι όταν βρέχει.

 Όλα γίνονται με μια φυσική ροή στη ζωή, ακόμα και όταν υπάρχει φόβος για το αύριο θα πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη στην ίδια την φύση για την φυσική τάξη των πραγμάτων και για το πως θα καταλήξουν αυτά γλυκά να χύνονται στον ωκεανό της αιωνιότητας.
Κάθε πράξη, κάθε βήμα, κάθε ψυχή, κάθε σκοπός και όνειρο καταλήγουν στην απέραντη αυτή θάλασσα. Τα κύματα της αιωνιότητας ταξιδεύουν σε μέρη που εμείς ίσως και να μην γνωρίζουμε μα ίσως και να μοιάζουν γνώριμα την στιγμή εκείνη.
Μα σημασία δεν έχει ο προορισμός μα το ταξίδι έτσι;
Στην τελική το ταξίδι είναι ο προορισμός. Και ανάλογα ποιους δρόμους διαλέγεις στην πορεία τόσο και πιο όμορφος, τόσο και πιο ενδιαφέρον θα είναι ο προορισμός για να τον ανακαλύψεις.
Η φωτεινή διαδρομή θα φωτίσει τον δρόμο για το σπίτι.
~~

 I have felt the fear. I was in terror, that's why I was different back then. Fear made me different. Made me locked inside myself. I wasn't talking. I remember being in the corner of the house trying to get away from monsters inside of it. I was a little one. I was just a little version of myself. Nobody could understand a little child, I couldn't tell anyone, I was just in panic, crying myself out, being able to remember almost every little detail of these nightmares, huge snakes trying to give me the deadly kiss and put me to bed afterwards. I have begged for mercy but I could not have any of it. I did nothing, I swear, but in the final I had to suffer, to taste the loneliness inside me, to make myself a warrior from the age of 5 or less and to learn that life is not good at the beginning. Therefore, I realised my mortal nature, I realised that everything can be lost and I am not going to feel safe anymore. Never again. I stopped trusting, feeling comfortable, insecurities transformed me, made me a shell and locked me inside it. Nobody could break it, and those who made their way inside harmed the fragile pieces of my wounded heart, made it even fragile, and so I went alone, in my mind.
Every night, another battle to be won. Every battle a threat. Every person a new strategy. I became a monitor myself. I learned to read people, to understand beneath the words, to scan them, to make myself strong and protected. My introverted nature made me more locked inside myself. Nobody could ever set me free from this. Nobody but myself when I was completely alone. But being alone could make it even painful. The process of being lonely made me strong, made me capable of understanding all of my surroundings, but made me also unable to live with any other living creatures beside me. My nature could be characterized as doomed or blessed, but I don't really care as life is a book of pages that someday they run out and we have to start all over again, writing and creating new things, uknown to us yet. I would rather stop here. This may go too far for me tonight.
-----------

Αυτή.

- Πόσο καλά ξέρω να καλύπτω τις πληγές.
Έχεις ωραίο χαμόγελο. Η ειρωνεία. Ακόμα πονάω αν πιέσω την καρδιά μου λίγο πιο δυνατά.
Σκιές γνώριμες. Ταινία που παίζει στο μυαλό μου. Τα ίδια πράγματα που νίκησα φοβάμαι. Τα ίδια πράγματα με στοιχειώνουν. Τα ίδια θα με σκοτώσουν.
Το μέλλον δεν είναι δύσκολο να το προβλέψεις, πάντα το έκανα.
Πάντα τις έβλεπα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Δεν ξέρω αν είναι εκεί να με προσέχουν ή αν πέθαναν και αυτές μαζί με την γαλήνη.
Ένα σημάδι ζήτησα, ένα. Ακόμα να φανεί.
Δεν είμαι τρελή μου είπαν κάποτε μα ξύπνια. Θα προτιμούσα να κοιμάμαι όμως.
Κρατώ το μαχαίρι στον κόρφο και προχωράω μα δεν ξέρω αν το κάνω για άμυνα ή από συνήθεια.
Θυμάμαι τους αγώνες όμως και την δίψα για επιβίωση.
Και τι σόι μαχητής είμαι όταν στα δύσκολα επιμένω και στην στάση ελπίζω στον γρήγορο θάνατο;
Η μανία για εξέλιξη είναι ο θάνατος μου αυτός, όμως. Αυτός θα με κάνει κομμάτια, και αν ίσως ποτέ καταφέρω να τον διώξω, τότε θα είναι αργά γιατί θα με έχει διαλύσει ήδη. Θα με έχει κάνει ένα ψεύτικο όνειρο, θα με έχει συνθλίψει και θα έχω γίνει ένα με το φάντασμα που κυνηγάω.
Νιώθω πως δεν με αναγνωρίζω κάθε χρόνο. Νιώθω πως η ικανότητα μου στο να με πατάω με δύναμη και να με σηκώνω αργά ξανά προς τα πάνω αρχίζει να με αφήνει. Ή μάλλον όχι, η δύναμη μεγαλώνει, η θέληση χάνεται όμως. Χάνεται όπως ο χρόνος μου. Το κάθε λεπτό σκουριάζει τον εαυτό μου. Είμαι εγώ αυτή; Είμαι εγώ αυτή μια ζωή; Που ξημέρωνε και ήθελα να φωτίζω τα πάντα γύρω μου μα μέσα μου έβρεχε με μανία και πλημμύριζε ο τόπος όλος;
Που ήθελα να αλλάξω τον κόσμο;
Είμαι εγώ αυτή που όταν ο κόσμος προσπαθούσε να ανακαλύψει τους γύρω του εγώ προσπαθούσα να ανακαλύψω τον εαυτό μου;
Στην τελική τον ανακάλυψα;
Είμαι εδώ; Που να είμαι άραγε αν όχι εδώ; Και πότε θα με βρω;
Πότε θα σταματήσει η βροχή να βαραίνει το μυαλό μου και πότε θα καταφέρω να ηρεμήσω το τέρας μέσα μου; Το κακό πολεμάμε με το καλό και λατρεύω να φωτίζω πρόσωπα αλλά ποιος ο λόγος να φωτίζω στο σκοτάδι με ημερομηνία λήξης; Περιμένοντας το χάραμα για να δω τον ήλιο που μέσα μου δεν θα υπάρξει γιατί έμαθα να ζω σε μια σπηλιά και να δίνω ευχές και ηλιαχτίδες από εκεί μέσα.
Μιλάω για σοφία για αγάπη για καλοσύνη και κλείνω τα μάτια στον εαυτό μου να μην τα δει ποτέ.
Γιατί να είμαι τόσο κακιά μαζί μου; Γιατί να είμαι το τέρας που κρύβεται μέσα μου;
Γιατί δεν μπορώ απλά να αφήσω το φως να περάσει όπως κατάφερνε να κάνει μερικές φορές;
Τον αληθινό εαυτό μου, πέρα από τους φόβους και την μαυρίλα που με πνίγει.
Αυτός ο φόβος όμως είναι που τα διώχνει όλα.
Δεν εμπιστεύομαι την ζωή την ίδια και ούτε πρόκειται να το καταφέρω ποτέ.
Πως θα αντέξουν ψυχές δίπλα μου όταν είμαι ένα πρόσωπο που δεν αντέχει για πολύ;
Θα επιμείνω στην μοναξιά μέχρι το τέλος ή μήπως θα μπορούσε να αντέξει κανένας ένα βαρίδιο;
Από όποιο υλικό και αν είναι αυτό, είτε πρόκειται για χρυσάφι είτε για μια πέτρα στον χρόνο είτε για ένα φτερό στον άνεμο, αλλά ναι μιλάμε για βάρος οπότε δεν γίνεται να μιλάω για φτερά παράλληλα.
Ίσως.. ίσως κάποτε τα πετάξω όλα μακριά μου και πετάξω και εγώ μακριά όμως.
Ίσως τότε να τελειώσουν όλα αυτά.
Ίσως.