Το κτήριο.

 Περίεργοι άνθρωποι σαν εμένα
που μου μιλούσαν για θέματα
που συνήθιζα και εγώ για τα οποία να μιλάω
μου είπαν πως αν δεις τον ίδιο θάνατο του εαυτού σου
στον ύπνο σου πολλές φορές
ίσως να βλέπεις και το ίδιο σου το μέλλον.
 Είναι εκείνο το όνειρο που έχω καιρό να δω
το συνηθισμένο για μένα όνειρο που έβλεπα από μικρό παιδί
περπατώ ανέμελα μέχρι την άκρη ενός ψηλού κτηρίου
και έπειτα σαν να μην συμβαίνει τίποτα απολύτως
αφήνομαι χαλαρά να με πάρει η βαρύτητα κάτω
και συνεχίζω να πέφτω και το τέλος έρχεται όταν σκάω στο έδαφος
ξυπνάω και νιώθω σαν να με κατάπιε το κρεβάτι μου.
Η συνήθεια αυτή του να πετάγομαι από κτήρια στον ύπνο μου
λες και είναι στο μυαλό μου να γίνει
λες και είναι η καθημερινή ρουτίνα ενός ατόμου
απλά να περπατάει μέχρι την άκρη των κτηρίων
και έπειτα να πέφτει και να σκάει σαν καρπούζι
άραγε άλλαξα το μέλλον μου ακόμα
ή κάποια τρέλα καραδοκεί να μου πάρει τα μυαλά
και να με κάνει να αγαπώ τα ύψη τόσο
ώστε να πέφτω λυσσαλέα στην αγκαλιά τους;
Άραγε πέρα από τις περίεργες ειδοποιήσεις του οργανισμού μου
έχω και την ικανότητα να αλλάζω τις καταστάσεις;
Μήπως την άλλαξα ήδη;
Μήπως είμαι στον δρόμο ακόμα;
Μήπως είμαι
στην άκρη
του
κτηρίου;