Άγνωστο.

Τι διαφορά έχει η κραυγή
από μια μεγάλη αλληλουχία
απεγνωσμένων λέξεων

γεννημένων από
ένα ζευγάρι μάτια
σε απόγνωση
αγναντεύοντας το υπερπέραν

και απλά κοιτώντας το κενό
με την ελπίδα
πως
θα βρουν το κάτι μέσα του.

Και τι σημασία έχει αν
το ναυάγιο βρίσκεται ξεχασμένο
σε μια όχθη
κάτω από τον ζεστό ήλιο

ή βυθισμένο
μέσα στο σκοτάδι
μιας απέραντης
μαυρίλας,
στον πάτο
μες
στη
θάλασσα.

Μια ανάσα
και μετά μια ακόμα
ώσπου τελειώνει ο χρόνος
και ξεκινάει η εποχή
της ασφυξίας.

Τι διαφορά έχει η ζωή
από μια σειρά δανεικών
ημερών
μια σειρά βιαστικών
εκπνοών
μέσα σε ένα χρονικό διάστημα
που τελειώνει.

Τι διαφορά έχει το να έρθεις μόνος
να ζήσεις μόνος
και μόνος σου να φύγεις
αφού το ναυάγιο
ναυάγιο θα μείνει

το ερείπιο
ερειπωμένο παραμένει
και το μέλλον
άγνωστο επιμένει
μαζί με όλη την αλήθεια του.

Το κτήριο.

 Περίεργοι άνθρωποι σαν εμένα
που μου μιλούσαν για θέματα
που συνήθιζα και εγώ για τα οποία να μιλάω
μου είπαν πως αν δεις τον ίδιο θάνατο του εαυτού σου
στον ύπνο σου πολλές φορές
ίσως να βλέπεις και το ίδιο σου το μέλλον.
 Είναι εκείνο το όνειρο που έχω καιρό να δω
το συνηθισμένο για μένα όνειρο που έβλεπα από μικρό παιδί
περπατώ ανέμελα μέχρι την άκρη ενός ψηλού κτηρίου
και έπειτα σαν να μην συμβαίνει τίποτα απολύτως
αφήνομαι χαλαρά να με πάρει η βαρύτητα κάτω
και συνεχίζω να πέφτω και το τέλος έρχεται όταν σκάω στο έδαφος
ξυπνάω και νιώθω σαν να με κατάπιε το κρεβάτι μου.
Η συνήθεια αυτή του να πετάγομαι από κτήρια στον ύπνο μου
λες και είναι στο μυαλό μου να γίνει
λες και είναι η καθημερινή ρουτίνα ενός ατόμου
απλά να περπατάει μέχρι την άκρη των κτηρίων
και έπειτα να πέφτει και να σκάει σαν καρπούζι
άραγε άλλαξα το μέλλον μου ακόμα
ή κάποια τρέλα καραδοκεί να μου πάρει τα μυαλά
και να με κάνει να αγαπώ τα ύψη τόσο
ώστε να πέφτω λυσσαλέα στην αγκαλιά τους;
Άραγε πέρα από τις περίεργες ειδοποιήσεις του οργανισμού μου
έχω και την ικανότητα να αλλάζω τις καταστάσεις;
Μήπως την άλλαξα ήδη;
Μήπως είμαι στον δρόμο ακόμα;
Μήπως είμαι
στην άκρη
του
κτηρίου;

Τα αστέρια.

 Ήθελα πολύ να μετρήσω τα αστέρια εκείνο το βράδυ, στην ήσυχη παραλία, με τα κύματα να σκάνε δίπλα μας

αλλά ήταν τόσα πολλά που θα έχανα τη στιγμή. 

Μαζί με τις δικές μου ανησυχίες φοβήθηκα μήπως και ταράξω περισσότερο τη θάλασσα

και παρασυρθεί η σκέψη σου.

Αλήθεια δεν πίστευα πως ήμουν εκεί εκείνη την στιγμή

πραγματικά έμοιαζε με όνειρο πως γίνεται το πρόσωπο που ντροπαλά άνοιγα την πόρτα και χαμογελούσα τότε να ήμουν τόσο άνετα μαζί του και να ζούσα τέτοια πράγματα.

Τα μάτια του έλαμπαν περισσότερο από τα αστέρια βλέπεις καθώς χαμογελούσε

και ίσως να λάμπανε και τα δάκρυά μου λίγο

αν τα πρόσεχε κάπως γρήγορα.

Χέρι χέρι περπατώντας στενά που δεν έχω ξαναπερπατήσει και κάνοντας όνειρα για το πως θα διακοσμήσουμε το δωμάτιό μας στο μέλλον

έμοιαζε σαν όνειρο που το μυαλό μου προσπαθούσε να τρυπήσει με την άρνηση

και τα άσχημα συναισθήματα που μου προκαλούσε.

Είσαι το μόνο άτομο που μπορεί να με κάνει να νιώσω πως πονάω από την αγάπη.

Ήρθες την κατάλληλη στιγμή και με οδηγείς ακόμα σε ξένα για μένα μέρη προς την κατεύθυνση που αγαπάω και συνεχίζεις να το κάνεις πέρα από την ακινησία μου και παρόλο που είμαι σαν ένα όχημα χωρίς ρόδες με σπρώχνεις απαλά προς την κατηφόρα για τον απέραντο ωκεανό.

Και τι έκπληξη

Ω, μα τι έκπληξη που δεν κολυμπάω πλέον μόνη...

Μείνε λίγο ακόμα στην παραλία μαζί μου

και διωξε την άρνηση για λίγο παραπάνω..

Black out.

Πως γυρνάω σπίτι
αν δεν μπορώ να βρω τον εαυτό μου;

Κάπου στον δρόμο χαμένος τριγυρνάει και κρυώνει.
Δεν νιώθω άνετα πλέον να γράφω σε αυτή τη σελίδα
καμία προσευχή δεν με βοηθάει
καμία σκέψη.
Το να γράφω υπήρξε συντροφιά για μένα
την ίδια που προσφέρει και ο αυτοτραυματισμός για μερικούς
βάζω στοίχημα πως αν δεν έγραφα
δεν θα είχε μείνει άκρο πάνω μου πλέον.
Γιαυτό αξίζει το γράψιμο λίγη δόξα από εμένα
πρέπει να συνεχίσω να το κάνω ακόμα και με το ζόρι
για να το υμνήσω
που είναι ένας τρόπος για να ξελυσσάνε οι δαίμονες στο κεφάλι μου
έστω για λίγο
έστω για όσο το κάνω.
Και μέσα σε όλες τις νευρώσεις παράλληλα
η φιλοδοξία μου παρεμποδίζεται από την τεμπελιά.
Όπως είπε και ο Μπουκόφσκι κάποτε.
Φαίνεται πως πρέπει να είχα πολλά κοινά με αυτόν τον άνθρωπο.

{...}

Δεν μπορώ να τελειώσω ούτε ένα κείμενο απευθείας, όλα μένουν πάντα στη μέση
όπως και εγώ η ίδια
στη μέση
χωρίς κάποια ταυτότητα για να με χαρακτηρίζει
εμένα ή την κατάστασή που βρίσκομαι
τίποτα δεδομένο για μένα
όλα με καταστρέφουν αργά η γρήγορα
είτε κάνω κάτι είτε όχι
είναι στην φύση μου το να αναδομούμαι
το να καταστρέφω τα πάντα για να χτίσω
γιατί δεν αντέχω το βάρος
δεν αντέχω τις πολυτέλειες
και θέλω λίγα και καλά
κάνω τα κτίσματά μου ερείπια για να χτίσω
μόνο και μόνο για να λέω πως
αυτά που φτιάχνω
κουβαλούν κάποια ιστορία
κάποιες σκόνες από παλιούς εαυτούς που είχα
από παλιές ταυτότητες που ήθελα να είναι εγώ
μα ούτε εγώ δεν ξέρω τι είμαι στην τελική

τίποτα παραπάνω από ένα ερείπιο
ένα κουφάρι άδειο
χαμένο
που απλά στέκεται.

Η κηδεία.

Αλήθεια δεν γνωρίζω ποια μυστήρια ύπαρξη πέρα από του εαυτού μου
με έφερε και πάλι εδώ και αυτό το βράδυ.
Και αλήθεια δεν γνωρίζω γιατί κάθε νύχτα συνεχίζω αδιάκοπα τους θρήνους
πάνω από ένα πτώμα που μοιάζει με δικό μου.
Γιατί τα δάκρυα να είναι πάντα τόσο κρύα
γιατί οι σκιές μονάχα συντροφιά δεν μου κρατάνε;
Γιατί τα κρύα χέρια της αμφιβολίας
μου χαϊδεύουν απειλητικά το σβέρκο;
Και το τραγούδι το νυχτερινό
κάποιου ανέμου που πονάει
με φέρνει στο ίδιο μου το τέλος;

Πως θα άντεχε η θάλασσα
στάσιμη να μείνει
αν ουρανός γινόταν
Και πόσες παλίρροιες θα περάσω ακόμα
μέχρι το επόμενο τραγούδι;

Άραγε θα πρέπει να σε περιμένω
αέρα της νυκτός
τα αστέρια να μου φέρεις;
Ή μήπως να πάω να πιάσω μόνη μου κανένα;
Να μου φωτίζει τουλάχιστον τις νύχτες
όταν το σώμα μου θα λείπει από εδώ.

Ποια ψυχή θα κουβαλώ
ποιες ανάσες θα υπομένω;
Γιατί πρέπει να ανεχτώ
ακόμα μια ενέργεια να με τρέφει;
Γιατί θα πρέπει να υποστώ
φεγγάρι που δεν φέγγει
μονάχα ένα καράβι με ανοιχτά πανιά
που όποτε φυσάει φεύγει
και πίσω με αφήνει;

Θα υποστώ ωκεανούς όπως και αυτή
και αν χρειαστεί για κάποιους στάσιμη στα ουράνια να μείνω
θα γίνω σύννεφο και έπειτα θα αφήσω δάκρυα και πάλι
για να αναγεννηθώ.
Θα πλύνω αυτό το μέρος
για να μπορώ να κοιμηθώ.

Το βιβλίο.

Συγκρατώντας μια ανάσα με ουλή μεγάλη μες στα σπλάχνα
αναζητάς αλήθειες χωρίς νόημα επίγνωσης
αναζητάς την ίδια την αλήθεια
εκεί που ο κόσμος δεν συνήθιζε να ψάχνει άλλοτε
αλλόκοτοι οι άνθρωποι
αλλόκοτη η στιγμή
παρατηρείς τουλάχιστον με ευκολία
πως όταν ο καθένας περνούσε από δίπλα της
από την άλλη πλευρά κοιτούσε
μήπως και θυμάται αργότερα
την λύση του προβλήματος
και ξέρουν όλοι τι συμβαίνει όταν έχεις μια λύση
σε ένα πρόβλημα μεγάλο σαν και αυτό
ποτέ ξανά δεν το αναζητάς
ποτέ ξανά δεν σε στοιχειώνει
παρά μόνο κλείνεις το κεφάλαιο
και συνεχίζεις το περπάτημα στα ίσια.
Και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν κρυώνεις μα από την ζέστη της κολάσεως πεθαίνεις
η ειρωνεία
το ψεύδος
τούτης της αλήθειας που αποπνέει η στιγμή
τούτης της ζωής που αναπνέει ο θνητός ηγέτης
της γυφτιάς και του χαρτονομίσματος παράλληλα
και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν χάνεις την ψευδαίσθηση
και έχεις την αλήθεια μες στο χέρι
Και ξανά μετράς ανάσες μέχρι το επόμενο ραντεβού
που θα γυρίσεις και πάλι το κεφάλι από την άλλη
για να μην σε δει η αλήθεια
και εσύ να μην την αντικρίσεις.
Αποσπάς σελίδες και κεφάλαια από την μεγάλη ψευδή στιγμή
της ύπαρξής σου
μήπως και ξεχάσεις πως δεν αναπνέεις
μήπως και πιστέψεις πως
η ζωή σου είναι στον δρόμο που σχεδίαζες
μέχρι την ώρα που στράφηκες από την άλλη πλευρά
για να κοιτάξεις κάτι πιο πιστικό
από την ίδια σου την επίγνωση
από την φωνή που σε καλεί στην αιωνιότητα
ή μήπως το κενό φοβάσαι;
Ή μήπως μετράς ανάσες από το επόμενο ραντεβού;
Μήπως μετράς σελίδες;
Μήπως μετράς βιβλία που δεν θα υπάρξουν;
Και ούτε εσύ δεν θα ανακαλέσεις
αφού δεν υπάρχεις ούτε σε αυτά ούτε γι αυτά.
Και φτύνεις κατάμουτρα την φωνή που μέσα στο μυαλό σου σέρνει τις σκέψεις
κλείνεις τον ήχο
για να μην σου πει
να κοιτάξεις απ΄την άλλη

και μετά από όλο τον δρόμο
εσύ και πάλι πειστικά
δεν θα γυρίσεις μια ματιά να δώσεις στον εαυτό σου
παρά μόνο κοιτάς από την άλλη πλευρά
μην τυχόν και χάσεις το κεφάλαιο.


Και έτσι το βιβλίο δεν έκλεισε ποτέ.