Λένε πως ότι δεν καταλαβαίνουν είναι παράξενο και πολλές φορές επικίνδυνο.
Λένε πως πρέπει να είναι όλοι σωστοί.
Λένε....
Έτσι λένε αυτοί που βαράνε πισώπλατα για το δικό τους συμφέρον. Σε κοιτάνε στα μάτια και βλέπεις το χάος. Την ψευτιά κατάματα αντικρίζεις από μέσα. Αυτοί οι "σωστοί", τα ανοιχτά βιβλία.
Οι μαριονέτες.
Άλλες φορές το σχοινί τείνει να γέρνει προς το μέρος σου
και άλλες απλά σε αποφεύγει με ομαλές κινήσεις πέρα δώθε.
Και εσύ συνεχίζεις, προσπαθείς να το πιάσεις.
Προσπαθείς να σωθείς με αυτό πιστεύοντας πως θα αντέξει το βάρος σου,
πιστεύοντας πως ένα σχοινί έχει την ικανότητα να σώζει ζωές.
Ανόητη σκέψη δεν συμφωνείς;
Και μετά καταλαβαίνεις πως το σχοινί δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσπάθεια αποφυγής της συμπεριφοράς σου.
Και ναι πιστεύω ακράδαντα πως η λογική είναι λογικό να μην υπάρχει. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου δεν είναι φτιαγμένος για να κατανοεί τα πάντα γύρω του, μονάχα κάποια στάνταρ πράγματα που δημιούργησε μόνος για να μπορέσει έτσι να επιβιώσει μαζί με τους άλλους ανθρώπους. Δεν υπάρχει το σωστό ή το λάθος ή υπάρχουν και τα δύο με πολλούς τρόπους. Γιατί ο κάθε εγκέφαλος λειτουργεί διαφορετικά. Και ναι δεν μπορείς να εφαρμόσεις την σκέψη σου πάνω στην λογική όταν υπάρχει το συναίσθημα από πίσω. Ή μήπως μπορείς? Ή μήπως προσποιείσαι? Και πως είναι δυνατόν να σε καταλάβουν όταν ο καθένας σκέφτεται διαφορετικά? Πρέπει να εφαρμοστείς. Να συνηθίσεις. Να γίνεις το ρομπότ τους. Η μαριονέτα τους. Το μπαλάκι. Όχι, το παράκανα. Απλά αφέσου. Σταμάτα να προσπαθείς να κατανοήσεις το ακατανόητο. Είσαι απλά ένα ψίχουλο μέσα στο πλήθος. Είσαι ένα τίποτα.
Είναι τόσο περίεργο να θαυμάζεις κάποιον άνθρωπο και αργότερα να μαθαίνεις οτι είναι συγγενής σου.
Και να προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί του μα οι συνθήκες να είναι πολύ πιο περίεργες απ'ότι φαίνονται. Το επιδίωξες αρκετά.
Ήταν ένα όμορφο απόγευμα και διάβαζα τους στοίχους των υπέροχων κομματιών. Γνωστά αριστουργήματα για αυτούς που τους αρέσει να ψάχνονται. Επίκαιρα θέματα όλα τα τραγούδια που αφορούν καταστάσεις που βιώνουμε στα χρόνια μας.
Μέχρι να με ενημερώσει η μητέρα για το ευχάριστο συμβάν. "Γνωστή φυσιογνωμία", μου είπε "ο μπασίστας". Και ναι είχε δίκιο. Ναι αυτός είναι, πάνε 20 χρόνια από τότε.
Ακόμα και τώρα θυμάμαι το παγωμένο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Παγωμένο με την καλή την έννοια. Ή μήπως καλύτερα αμήχανο από την έκπληξη.
Ήταν λίγος καιρός πριν διαγράψω το myspace μου γιατί πάλιωσε και είχε μείνει τόσο παρατημένο όσο είναι και τα λευκώματα του δημοτικού μου μέσα στο συρτάρι. Αποφάσισα λοιπόν να στείλω ένα μήνυμα στο group που ήταν μέλος στο site αναφέροντας πως το γράμμα είναι γι αυτόν τον συγκεκριμένο.
Χωρίς πολλά πολλά εξήγησα ποια είμαι και έθιξα λέξεις κλειδιά, λέξεις που ξεκλειδώνουν παλιές αναμνήσεις. Ώσπου μετά από καμία βδομάδα πήρα απάντηση. Με λαχτάρα άνοιξα το e-mail για να δω τι μου έγραφε. Φαίνεται πως κατάλαβε ποια ήμουν. Ακόμα και η φωτογραφία που είχα στο profile μου ήταν σε γνωστό για το άτομο μέρος.
Μου απάντησε απλά με το εξής μήνυμα "Πολλά φιλιά. Κ.Χ" (τα αρχικά ονοματεπώνυμου.)
Συγκινήθηκα.
Έστειλα ξανά μήνυμα μα αυτή την φορά δεν είχε απάντηση. Μονάχα μια αφιέρωση κάτω από την ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα με εμένα σε ένα συγγενικό σπίτι.
Η αφιέρωση είχε πάλι τα αρχικά του ονόματος μα αυτή τη φορά συνοδευόταν από αυτό το τραγούδι.
(Περιττό να πω πως από τότε είμαι συνδεδεμένη ψυχικά με το τραγούδι.)
Δεν άντεξα στον πειρασμό και διέγραψα το site μετά από καιρό αφού μετά το τρίτο μήνυμα που έστειλα δεν δέχτηκα ποτέ απάντηση.
..Ελπίζω να είσαι καλά και πως κάποια μέρα θα συναντηθούμε. Έχουμε να πούμε πολλά. Εσύ θα με καταλάβεις σε όλα.
.jpg)
.jpg)
.jpg)