κλέβοντας ματιές από άλλες ζωές,
Σύμπαντα ή έστω ανθρώπων ξένων
Αν και λιγότερο αγνώστων από εσένα.
Έξω από παράθυρα που κλείνουν και ξεθωριάζουν,
πάντα έναν άλλο εαυτό σου αναζητώ.
Σε ποιον κόσμο υπάρχεις τώρα;
Μήπως είσαι απλώς σκιά που περνάει;
Ανύπαρκτος, κούφιος, απαρατήρητος,
ενώ εγώ αναζητώ μια άλλη σου όψη
Αφού ήδη είδα την αληθινή
Και από αυτό το τραύμα επιβιώνω ακόμα.
Και όσα δάκρυα κι αν έχω χύσει,
δεν μετανιώνω,
γιατί ξέρω.
Ξέρω πως είσαι πλέον μια αόρατη σκιά,
μια απουσία που πλέον υπάρχει και στοιχειώνει,
Καταστρέφει ότι αγγίζει.
Μια δίνη, μια μαύρη τρύπα δίχως έλεος
Ούτε το φως γλιτώνει από τον θυμό σου...
Όμως ζω για την παρουσία των ζωντανών,
Και για την αναγέννηση των συναισθημάτων,
ενώ εσύ, σε φαντασμένο παρελθόν,
παραμένεις εκεί, πίσω από τον τοίχο στα χαλάσματα αγέρωχος.
Κάποτε ελπίζω να αγγίξεις την ευτυχία,
να απαλλαγείς από την αρρώστια που σε πνίγει,
αλλά για μένα ο χρόνος έχει ήδη σταματήσει,
και κοιτώντας από το παράθυρο βλέπω
όλες τις ζωές που μπορούσα να ζήσω
Και στερήθηκα.
Μα επιλέγω ακόμα και τώρα
τη δική μου πραγματικότητα,
με ότι καρδιά μου απομένει,
παρόλο που εσύ παραμένεις εκεί,
μια αόρατη παρουσία, ένα ψύχος.
Η απουσία σου απλά ένα κενό.
Μια μαύρη μουτζούρα σε μια κιτρινιασμενη παλιά σελίδα.
Γιατί μετά τον θάνατο της ελπίδας είναι που ακολουθεί και ο κανονικός.
Μαχαίρι σκουριασμένο στην καρδιά μου το κενό, καρφιά μες στο μυαλό μου η οργή μου που έχει πια στεγνώσει.
Και απλά ξύνω που και που τις πληγές από απροσεξία και θυμάμαι.
Το μόνο αναμνηστικό από εσένα πλέον που κατέχω.
Το μόνο που δεν μπορώ να ξεφορτωθώ.
Μετάνοια καμία.
Δίχως έλεος, σε πλήρη αναισθησία, αποφεύγω τις ανούσιες σκέψεις.
Προσπαθώ να φτάσω το ψύχος σου μα δυσκολεύομαι.
Εύχομαι να βρεις ευτυχία.
Εύχομαι να βρεις.
Ίσως σε μια άλλη ζωή
Που το κενό μου θα είναι ανύπαρκτο
και θα είμαι εγώ αυτή που θα στην προσφέρει.
Ελπίζω να μην σε αντικρίσω ξανά
Να μην ξανακουσω την φωνή σου
Και ας σπάει μέσα μου κάθε φορά
Αυτό το κάτι.
Νεκρός δεν είσαι αλλά φαντάζεις.
Τα δάκρυα μου έρχονται ανεξίτηλα,
στέγνωσαν πίσω απ' τον αόρατο τοίχο,
ζω για τον κόσμο των ζωντανών,
και όχι για σκιά από παλιό εφιάλτη.
Σε ευχαριστώ για το μοναδικό δώρο που μου έδωσες
Αυτό που είχε όντως αξία,
την φιλοσοφική μου λίθο,
Που με βοήθησε να εξελιχθω σε αυτό που είμαι τώρα
Και που βλέπω από μακριά εκείνο το απαίσιο συναίσθημα που μου προκαλούσε η παρουσία σου.
Σαν στοιχειό που με παρακολουθούσε
Κρεμόταν από το κάθε τι που κάνω με σκοπό να με ελέγξει.
Με σκοπό να με τρομοκρατήσει, να με χρησιμοποιήσει.
Μα είμαι εδώ και τα κοιτώ κατάματα όλα εδώ και χρόνια
Και έμαθα να ζω με τα φαντάσματα.
Η φωτιά καίει μέσα μου τα πάντα
Και εγώ δεν καίγομαι πλέον από αυτήν.
Δεν με είδες ποτέ και ούτε θα με δεις.
