Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν από καλοσύνη. Τρέφουν πάντα τον εγωισμό τους. Κάνουν καλές πράξεις για να φανούν καλοί στους άλλους, για να δικαιολογούνται. Ζητούν ανταπόδοση στην καλοσύνη τους. Τι είδους καλοσύνη έχει ανταπόδοση; Ο θυμός, ο εγωισμός και ο φόβος είναι οι άρχοντες του σκότους. Και έχοντας αγκάθια πίσω από το θείο δώρο της αγάπης σου ζητούν να τραβήξεις το δηλητήριο από την πληγή τους, από την ανασφάλεια και από τον προσωπικό πόνο. Λαχταρώ να δω άντρες και δυναμικά παιδιά που δεν φοβούνται να υποφέρουν από τον ίδιο τους τον πόνο, ακόμα κι αν δεν έχουν γνωρίσει πραγματικό πόνο στη ζωή τους, χωρίς να ζητούν ανταπόδοση για τις καλές πράξεις τους και γρήγορα αποτελέσματα, ούτε έναν γρήγορο θάνατο.
Τα συναισθήματα είναι λεπτό θέμα. Όταν τα πιέζεις εξαφανίζονται. Σταμάτησε να υπάρχει η αγνότητα και πλέον όλα μοιάζουν παράσταση στημένη, συνθήκη ειρήνης και συγκατοίκησης. Έμεινε να βάλω νοίκι στην καρδιά μου και να δίνω τα κλειδιά στο χέρι. Και στο τέλος αυτοί που σε αφήνουν στα δύσκολα, γιατί όλοι περνάμε δύσκολα σημασία έχει ποιος αντέχει, έχουν τις απαιτήσεις να ανοίξεις την καρδιά σου. Αφού κλείδωσα την πόρτα μόλις έφυγες, κανένας δεν μπορούσε να μπει εκεί μέσα μετά από εσένα. Το δωμάτιο θέλει καθάρισμα. Πως μου ζητάς να καθαρίσω μόνη μου; Δεν έχω υποχρέωση ούτε έχω χέρια για να το κάνω. Με αυτά κρατούσα τους τοίχους για να μην γκρεμιστούν από τον θόρυβο. Και τώρα οι απειλές. Δεν φοβάμαι τίποτα λέμε, τι άλλο να πω; Δεν νιώθω τίποτα πως είναι δυνατόν να φοβάμαι κι όλας; Δεν έχω συναισθήματα πλέον λέμε. Πέθαναν. Όλα έχουν να κάνουν με στάχτες και προσπάθειες αναβίωσης γιατί μου είπες πως αξίζει. Προσπαθώ και δεν ξέρω πόσο θα πάρει. Μπορεί και να μην πάρει. Αν δεν είσαι διατεθειμένος άνθρωπε να αντέξεις τον πόνο φύγε τώρα, δεν θέλω να κουράζω κανέναν, ποτέ μου δεν ήθελα και ούτε έχω την διάθεση. Και δεν καταλαβαίνω πως γίνεται οι άνθρωποι που τα παρατάνε να απαιτούν συνεχώς πράγματα. Θα συμβιβαστείς αν θες, αλλιώς μπορείς να φύγεις ξανά με τον εύκολο τρόπο. Δεν είναι όλοι για όλα και ούτε είμαι εδώ για να δυσκολέψω κανέναν. Έχω και έναν εαυτό να σηκώσω. Δεν νευριάζω, δεν πονάω, δεν γελάω και δεν ρομαντζάρω πλέον. Όλα είναι μια κούρσα στο άγνωστο για μένα και τίποτα δεν είναι ίδιο. Δεν ξέρω πόσο μ αρέσει αυτό. Παλιά ένιωθα πως έχω ένα σπίτι κάπου ανάμεσα από τους πνεύμονες σου, τώρα δεν ξέρω. Δεν έχω το κουράγιο να πιστέψω εύκολα. Δεν μπορώ να νιώσω τίποτα εύκολα. Έχω γίνει το παγόβουνο που φοβόμουν μια ζωή πως θα γίνω. Έγινα το αβέβαιο άτομο συναισθηματικά, το χιόνι το ίδιο. Όμορφο μα, κρύο. Και όχι ότι με πειράζει εγώ είμαι καλά στην παγωμένη μου σπηλιά, εσύ με την οργή σου χωρίς λόγο το κάνεις χειρότερο. Αλλά εντάξει τα ξέρω όλα, σε πιστεύω που μου λες τα ωραία λόγια, αν και τότε πάλι τα έλεγες και παρόλα αυτά το βράδυ εξαφανίστηκες. Και τώρα; Τώρα πάω για ύπνο, με περιμένει άλλη μια μέρα ζωγραφίζοντας τοπία και καταστάσεις που δεν υπάρχουν. Μα θα υπάρξουν. Θα φροντίσω γι αυτά τουλάχιστον εγώ.
