Άδειασμα.

Άδειασμα, άδειασμα. Κενές σκέψεις.
Μα τι πρωτότυπο για άλλη μια φορά.
Ραντεβού για ύπνο με την ώρα.
Τα μάτια ορθάνοιχτα κοιτάζουν.

Αναρωτιέμαι - να το γράψω το ρημάδι το βιβλίο ή όχι;
Και από που να ξεκινήσω;
Πόση κούραση για ένα μονάχα βήμα παραπέρα,
μοιάζει τόσο κοντά μα παίρνει τόσο χρόνο και τόση ενέργεια
λες και πρόκειται να πάρω απόφαση για μακρινό ταξίδι.
Μα είναι ένα βήμα, γιατί το σκέφτομαι;
Ένα μόνο βήμα
και δεν έχω τίποτα να χάσω στην τελική.
Είμαι στο διάστημα που κινούμαι εκ του ασφαλούς.
τι γιατί; γιατί κουράστηκα φυσικά.
Δικαιούμαι ένα διάλειμμα
το μυαλό έχει ξεφύγει
θέλω χρόνο με τον εαυτό μου.
Θέλω αέρα.

Πίσω από κάθε θετική σκέψη κρύβεται μια αρνητική που να τρομάζει τους περαστικούς
και πάντα από πίσω της κάτι θετικό για προστασία.

Κλείνω τα μάτια
έρχεται άλλη μια μέρα που θα μετατρέψω την ηρεμία μου σε άνδρο σκέψεων.
Δεν έχουν και που αλλού να πάνε
και ποια είμαι εγώ που θα τις διώξω.

Οι ασφαλείς πορείες ποτέ δεν είναι μόνιμες για μένα
μόνο διαλείμματα για ανάσες..

Κρύο.

Μην φύγεις,

ίσως να σκέφτηκα επιπόλαια 

ίσως να πίστεψα σε λόγια υπερβολικά

ίσως να πόνεσα για μια αγκαλιά 

και δάκρυα να κύλησαν ζεστά στα μάγουλά μου

Μα ψάχνω να απαλύνω τον πόνο που με κυριεύει

τον πόνο που κρατάει βαριά στον πάτο την καρδιά μου

Κακό κανένα δεν σκοπεύω για να κάνω, 

τον εαυτό μου διέλυσα ξέρω πως πονάω

Μην φύγεις,

μαζί σου τουλάχιστον ξέρω να γελάω.

Δεν έχω κουράγιο να κρατώ ανθρώπους

δεν έχω κουράγιο να ζητώ βοήθεια

αφού φωνή δεν μου έχει απομείνει

και προσπαθώ να ζεσταθώ από το κρύο που μου φέρνω

τι κι αν διέσχισα το χάος του μυαλού μου όσο μπορούσα

μονάχα πίστεψα σε πράγματα που καιρό τα λησμονούσα

Δεν έχω κουράγιο για τίποτα πια

Οι ανάσες βαραίνουν, πετρώνω

Τα λόγια δεν είναι γλυκά τα χάδια δεν είναι απαλά

όταν από αγκάθια ανασφάλειας τυλίγονται παντού

στα στερνά τα στενά που διαβαίνω.

Και πνίγουν πως με πνίγουν οι κατάρες του τότε

και ποτέ ξανά δεν θα είναι τίποτα όπως παλιά

Οπότε χάνομαι ξανά ελπίζοντας πως θα έρθεις

χτυπάει η ψυχή σε μαύρο καμβά

ματώνουν τα μάτια βουλώνουν τα αυτιά.

Δεν ξέρω τίποτα, δεν ξέρω

Καιρός για ελπίδες στο μηδέν

καιρός για το τίποτα.

Θα μείνω μονάχη στο μαύρο μου χρώμα

Θα σφίγγω με πόνο το μαντίλι.

Ηρέμησε, θα φύγει και αυτή η μέρα

Όλα πονάνε

στην αρχή ή στο τέλος.

Ζέστη και ελπίδα
μην με αφήνεις.

Κενό.

Εγώ είμαι αυτή.
Ξαφνικά ξεχειλίζω από ζωντάνια και έπειτα σκάω και μένω κενή πιο άδεια συναισθηματικά και από ένα δοχείο.
Υπερβαίνω τα όρια μου.
Τόσα χρόνια αυτό έκανα, έψαχνα με λύσσα την αλλαγή και τώρα τι; τώρα πως να εκφραστώ αφού με τη βία προσπαθώ να βγάλω αυτή τη δόση αέρα που έχω μέσα στο στέρνο μου.
Φεύγει με μια ανάσα και προσπαθώ να το πιάσω από την ατμόσφαιρα να μην το χάσω μια για πάντα, να μην γίνει κομμάτια, ένα με το τίποτα.
Δεν ξέρω πως νιώθω ώρες ώρες.
Φοβάμαι μην στερέψω.
Φοβάμαι την απουσία των συναισθημάτων.
Τα αγαπώ τα συναισθήματα κι ας είναι ο χειρότερος θάνατος που μπορώ να έχω.
Αλλά ίσως εγώ το προκάλεσα αυτό ίσως ο εαυτός μου μετά από τόση συναισθηματική απογοήτευση σκλήρυνε ίσως δεν είναι κακό αυτό απαραίτητα.
Μάλλον δεν είμαι ευάλωτη πλέον.
Δεν πονάω εύκολα.
Δεν χαίρομαι εύκολα.
Ίσως κάτι να τρίζει κάπου εκεί βαθιά αλλά μένω ανέκφραστη σαν πάγος.
Αντιθέτως αναζητώ τον πόνο για να με κάνει να νιώθω αυτό το κάτι από το τίποτα.
Τίποτα πέρα από το φόβο.
Έχω εξαρτηθεί από τα συναισθήματα.
Μόνο που ποτέ μου δεν περίμενα πως θα εξαντλούνταν έτσι.
Τα ξόδεψα όλα μέσα σε αυτά τα χρόνια.
Πόνος, ανησυχίες, κακές συγκυρίες.
Δεν νιώθω τίποτα παραπάνω
από ένα κενό. 

Παραισθήσεις.

Δεν είχα και πολύ χρόνο να γράψω, 

άγχος, υποχρεώσεις και λίγο παραπάνω αλάτι στο φαΐ - δεν μας χαλάει. 

Έκανα τη νύχτα μέρα αλλά έχει την ομορφιά της.

Όλα έγιναν τόσο γρήγορα.

Όλα είναι τόσο όμορφα.

Ακόμα και αυτός ο τρόμος που με κυριεύει συνέχεια όμορφος είναι.

Και έχει και αυτό το κάτι που έψαχνα.

Αυτό το κάτι το εγκεφαλικό που με κυριεύει με εγκλωβίζει και με κάνει να νιώθω πως δεν έχω μόνο εγώ έναν λαβύρινθο στο κεφάλι μου, ίσως μάλιστα να είμαι και σε καλή πορεία.

Τα παραμύθια είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν
Το θέμα είναι - πως τελειώνουν άραγε; - αλλά αυτό δεν μας απασχολεί εννοείται. 

Για την ώρα τουλάχιστον.

Ξέχασα πως δεν ξέρω να γράφω χαρμόσυνα κείμενα

ίσως όμως ακόμα και στην πιο όμορφη είδηση να υπάρχει ένα κομμάτι πίκρας και φόβου.

Εκείνο το αναθεματισμένο κομμάτι που σκιάζεται, γιατί όλα έχουν και την σκιά τους που τα ακολουθεί, αυτή, αυτή η σκιά που ποτέ δεν ξέρεις που καταλήγει στην τελική.

Αλλά δεν μας νοιάζει.

Πότε μας ένοιαζε στην τελική.

Πάντα ακολουθούσαμε την πορεία και όπου μας έβγαζε, ίσως να κάναμε και λάθη ίσως να αναγκαστήκαμε να βγούμε σε αδιέξοδο αλλά θα είσαι εδώ και αυτό έχει σημασία και ίσως μαζί τα περάσουμε όλα,

και ίσως όταν θα βγούμε απ όλο αυτό να είμαστε ακόμα πιο ζωντανοί

μιας και η φωτιά ή θα μας κάψει ή θα μας κάνει ακατανίκητους. 

Οι άγγελοι δεν πεθαίνουν όμως, ξέρεις.

Γιατί δεν πας για ύπνο νωρίς;

Και πως να αφήσω τη νύχτα και να φύγω, αφού η νύχτα είναι αυτή που περιμένει με υπομονή τις πρώτες ακτίνες του ήλιου κάθε μέρα για να την φωτίσει.
Χωρίς τη νύχτα η μέρα δεν θα είχε κάποιον το φως της να υπομένει, και ίσως τότε ένιωθε και αυτή μονάχη της.

Δόξα

Περπατάει, βαδίζοντας προς το άγνωστο. Το κεφάλι πάντα ψηλά, κι ας είναι μες στα χώματα ταλαιπωρημένος, κρυμμένος απ'τη λάσπη, με όπλο την ελπίδα, κούραση, διάβρωση μα εκεί, στέκει πάντα,στοχεύει ενάντια στο ακατανίκητο, παίρνει μια βαθιά ανάσα και προχωράει λίγο παραπάνω. Η σκέψη παίρνει χρόνο, η επανάσταση κατά του δαίμονα εαυτού πρέπει να γίνεται αμέσως όμως. Να σκάει σαν σπίθα, να φλέγεται. Να καίει τα πάντα. Και τώρα τρέχει. Ελεύθερος. Δεν κοιτάει πια πίσω. Τίποτα δεν τον σταματάει. Μέχρι να καεί στην ίδια του τη φλόγα, και να αναγεννηθεί ξανά από αυτή.

Πρωινό.

Κάνω σκέψεις χάνω σκέψεις.
Οδηγώντας πάντα τον εαυτό μου στο αδιέξοδο
έπειτα σκάβω για να βγω και κουράζομαι τόσο μα τόσο πολύ που εύχομαι να μην είχα ξεκινήσει καν.
Δεν αποσύρεται βλέπεις, ξεκινάει κάνει τον κύκλο του και δεν σταματάει.

Ξύπνησα πάλι, το κρεβάτι με τραβούσε, δεν μπορούσα να βρω ένα λόγο για να σηκωθώ
- και αν αυτό τότε γιατί; και αν το άλλο γιατί;
Βάρυνα.
Μετά διαπίστωσα πως δεν μπορούσα να κοιμηθώ και αυτός ήταν ο λόγος που τα κατάφερα στην τελική.
Σκέψεις και σκοπός μηδέν.
Τι άλλο να προσφέρεις; Τι άλλο να σε γεμίσει;
Η προσφορά δεν αρκεί για να νιώσεις γεμάτος όταν όλοι είναι άδειοι εξαρχής και σε αδειάζουν.
Δικαιολογίες στις απόψεις και στις καταστάσεις
φυγόπονοι και ψεύτες.
Πάρε το μαχαίρι και χάραξε στη σάρκα μου την αλήθεια σου
και ας με σκοτώσει τουλάχιστον θα ήταν κάτι αληθινό που έζησα για μια στιγμή
Φτάνει με τα λόγια
Φτάνει, φτάνει.

Αυτό το αίσθημα αποξένωσης όπου και να πας θα σε ακολουθεί τελικά
Πετυχημένος, με δόξα, με στόχους, με αγάπη, με άτομα, με βασικές ανάγκες
Πάντα θα είναι εκεί.

Καλημέρα.

 Όσο κι αν ενδιαφέρεσαι θα είσαι πάντα στο τέλος της λίστας. Και κάπου εκεί θα μάθεις πως η επιβίωση είναι ο συμβιβασμός με υποκατάστατες ανθρώπινες σχέσεις που σε κάνουν μια σκιά μέσα στη νύχτα, ένα φάντασμα, μια αυταπάτη. Ζητάς πραγματικότητα αλλά κανένας δεν ξέρει την έννοιά της γιατί ακόμα και το όνομά της δεν είναι τίποτα παραπάνω από κράματα ανθρωπίνων λέξεων βγαλμένες από διαφορετικούς εγκέφαλους η κάθε μια, άλλοτε μερικώς ψεύτικες και άλλοτε ολοκληρωτικά ψεύτικες.

 Κάνω μεγάλη προσπάθεια να συμπαθήσω μερικά δίποδα όντα, παρακαλούνται να μην με κάνουν να αλλάξω γνώμη.


 Μίλα γλυκά για το σκοτάδι. Από αυτό έμαθα πόση αξία έχει το φως. Από αυτό έμαθα να το βρίσκω.

Μην μου λες να μην ανησυχώ,
οι άνθρωποι αλλάζουν και ξεχνούν να σου το πουν,
σε χαϊδεύουν εκεί που πονάς
και αν τους ακουμπήσεις με κρύα χέρια
σε χτυπάνε
απευθείας στην ψυχή σου.

Κάλυψη.

"Μου λες πως ανησυχείς γιατί δεν είσαι σίγουρη για το αν όντως υπάρχει αυτό για το οποίο μιλάς. Τι άλλες αποδείξεις θέλεις, έχεις ζήσει περισσότερο από άλλους τέτοια συμβάντα για να είσαι σίγουρη με τον εαυτό σου πως έχεις δίκιο. Ξέρεις, έχεις ανοιχτά όλα τα κέντρα σου, πράγμα σπάνιο, και όμως το κατόρθωσες με την θέλησή σου. Δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα." ~~

Τελικά περισσότερο ρόλο παίζει το να πιστεύουμε στον εαυτό μας και σε αυτά για τα οποία πραγματικά θέλουμε παρά στο να ανησυχούμε και να αμφιβάλλουμε.

I feel blessed once again.

Νύχτωσε

Και ξάφνου σιγή και πάλι.
Οι φωνές σταμάτησαν.
Είχε νυχτώσει ήδη.
Που ξέρεις πως οι δρόμοι οδηγούν σπίτι;
Και που ξέρεις αν οι πηγές σου είναι αξιόλογες;
Ίσως είναι γραφτό να τριγυρνάς μέχρι το τέλος
μόνος
σε διαδρόμους
σαν στοιχειό.

Γονατισμένες υποκλίνονται οι αμαρτίες
Ενώ η πλάνη απατά τις διαισθήσεις.
Έβρεχε δυνατά μα κανένας δεν υπήρχε
για να δει την ομορφιά της
για να βραχεί από το πέπλο της
και να μην νοιάζεται για τίποτα πέρα από αυτό και μόνο
καθώς στολίζει απαλά τα μαύρα τα μαλλιά της.

Και ήταν γραφτό που ήταν άδειοι οι δρόμοι
περπατώντας άκουγες φωνές και ουρλιαχτά
ψιθύρους του ανέμου
μα μόνη ήμουν και πάλι περπατώντας
και αν όλα παν καλά;
Και αν τα δεύτερα που χάθηκαν
μέχρι το τέλος μιας παραγράφου άξιζαν τη θυσία τους;
Τρομαγμένα μάτια στο σκοτάδι
αυτοί που μεγαλώνουν στα κλουβιά σου λέει
πιστεύουν πως το πέταγμα είναι λάθος.

Και ο άνεμος φυσούσε τις πληγές μας μακριά
τις πάγωνε στο χρόνο
σε σχήματα αναμνήσεων.

Μα ο άνεμος δεν με κρυώνει πια
δεν με κρυώνει.
Φίλος με την μοναξιά
μου κρατούνε συντροφιά
ρίχνοντάς μου χιόνι.

Απόμακρη και αδίστακτη η ιδέα του αύριο,
στέκει με οργή κοιτάζοντας
κάποτε ίσως να την ξεπεράσω.
Κάποτε ίσως να την διώξω μακριά
τουλάχιστον, να φύγει και αυτή χαρούμενη.
Γεμάτη να είναι με κάτι
Τουλάχιστον να νιώθει ακόμα κάτι.

Και ας άλλαξε η μορφή της μες στο κρύο.

Έρχεται.

Είπα να αφιερώσω λίγο χρόνο για να γράψω για το πόσο παίζει να ανυπομονώ να ξανασμίξουμε.
Ανυπομονώ να σε πάρω στην αγκαλιά μου βλέπεις και να σε γεμίσω φιλιά.
Να είμαστε μαζί μέρα νύχτα, να περάσουμε ότι περνούσαμε τόσα χρόνια, να θυμηθούμε παλιές αναμνήσεις που κανένας δεν έχει.
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει βλέπεις πως νιώθω όταν μιλάω για σένα με τέτοια τρέλα που τα μάτια μου γίνονται φωτεινά άστρα, οι λέξεις μου οργιάζουν περισσότερο και από ανεμοδαρμένα έλατα. Η συγκίνηση με πνίγει, από μικρό παιδί μαζί σου μεγάλωσα και μου έμαθες τόσα πράγματα,
ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ δεν θα κατανοήσει πόσο σημαντικό πράγμα είναι για μένα όλο αυτό γιατί δεν το έχουν ζήσει όπως εγώ, ένα άκουσμα μιας μελωδίας σου μου φέρνει ζωντανές στιγμές στο μυαλό, και ας λένε τις ξερές τους πολυλογίες οι άλλοι, σαν εμένα κανένας δεν σε αγαπάει, κανένας δεν σε γνωρίζει, κανένας δεν θα σε γνωρίσει ποτέ, γιατί εγώ έχω σπάσει κάθε όριο με τις ώρες που περάσαμε ξενυχτώντας.
Έχω αφιερώσει πόσα πράγματα σε εσένα, πόσο χρόνο, και ο χρόνος είναι ότι πιο πολύτιμο μπορεί να σου δώσει κάποιος. ΧΡΟΝΙΑ.
Και θα εξακολουθώ να το κάνω μέχρι το τέλος. Ας πάνε να κουρεύονται όλοι.
Μου λείπεις ειλικρινά και δεν βλέπω την ώρα και την στιγμή να σε κρατήσω στα χέρια μου να αρχίζω να φωνάζω και να βάζω τα κλάματα από την συγκίνηση. Να μην ξαναδώ το φως της μέρας για χάρη σου, για πάρα πολύ καιρό τουλάχιστον.
Δεν ξέρει κανένας τι σημαίνεις για μένα. Δεν είσαι απλά μια ανάμνηση, δεν είσαι απλά κάτι για να περνώ τον χρόνο μου όμορφα.
Είσαι ένα κομμάτι του εαυτού μου, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ κομμάτι που δεν θα σταματήσει να φέγγει διότι έτσι κάνουν οι όμορφες αναμνήσεις, φέγγουν σαν τα πιο λαμπρά αστέρια για να μας θυμίσουν πως υπήρξαν και να παραδειγματίζουν καταστάσεις.
Εγώ και εσύ εναντίον του κόσμου.
Μόνο εμείς. Δεν αντέχω να περιμένω άλλο.
Σε περιμένω με δάκρυα στα μάτια, Warlords of Draenor.
~Έρχεται και άλλο αφιέρωμα σύντομα~ 

'Όλα "ένα".

Η βραδινή παράνοια.
Η λεπτή γραμμή μεταξύ του είμαι εδώ και του που θα είμαι αύριο.
Το τώρα δεν υπάρχει γιατί μόλις πέρασε και ότι διανύεις φεύγει μια για πάντα.
Ένα απότομο φρένο στη σκέψη και τα μάτια κλείνουν.
Ξημερώνει πάλι.


Πέθανε λέει.
Ξαφνικά.
Με άγχωσε πάλι το μέλλον.
Στα καλά καθούμενα ίσως να αλλάξουν όλα.
Ο χρόνος κυλάει και δεν προλαβαίνω να το πάρω χαμπάρι.
Δεν προλαβαίνω να το γράψω και η στιγμή έχει φύγει.
Είναι το μόνο πράγμα που μου έμεινε να φοβάμαι.
Όταν έχεις πλήρη αίσθηση της ζωής τριγύρω καταλαβαίνεις και πόσο σοβαρή είναι.
Είναι κατάρα να νιώθεις τόσο.
Είναι κατάρα.

Μακάρι να μην ένιωθα.
Αλλά ξέρω, έχω το καρμικό χρέος του θεραπευτή.
Το όνομά μου σημαίνει "αυτός που φέρνει το φως".
Όλα παίζουν ρόλο κάπου.
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο με σωστή παρατήρηση.

Έπρεπε να γνωρίζω εξαρχής.


Και τώρα που σας βρήκα προστάτες μου, μείνετε μαζί μου.
Τώρα είναι που σας έχω ανάγκη.
Τώρα είναι που θα γίνουμε
ένα.

Τοίχος.

 Τίποτα πέρα από έναν άδειο τοίχο με γραμμένα συνθήματα

παλιώνει στο χρόνο σε μια παλιά ιδέα 

εξατμίζει εικόνες που άνθρωποι κόλλησαν επάνω

μα χωρίς αυτά τι θα έκανε; Θα ήταν απλά ένας άδειος λευκός τοίχος

λευκούς τοίχους έχουν στα ψυχιατρεία και στα νοσοκομεία

οι λευκοί τοίχοι δεν έχουν χαρακτήρα

ούτε οι τοίχοι με φωτοτυπίες έχουν

καθώς είναι κοινοί, αν και ίσως ακόμα και αυτές αν παλιώσουν αποκτούν σημασία

λειτουργούν σαν σημάδια πως ήταν εκεί

πως κάποιος κάποτε τις έβαλε εκεί για κάποιο σκοπό.

Οι τοίχοι με τα σημάδια είναι αυτοί που έχουν την μεγαλύτερη ιστορία όμως

γιατί δύσκολα αποκτά σημάδια στο χρόνο ένας τοίχος

δύσκολα δεν κατεδαφίζεται και παραμένει εκεί μαζί με τα σημάδια του.

Αυτοί οι τοίχοι είναι που έχουν γερά θεμέλια, 

κρατούν πάνω τους περισσότερα πράγματα από όσα μπορείς να φανταστείς 

και μένουν στην ιστορία μερικές φορές.

Την επόμενη φορά που θα περάσεις από έναν τέτοιο τοίχο

μείνε δίπλα του για λίγο

και προσπάθησε να διαβάσεις την ιστορία που σου λέει.

Hello October

Οκτώβρης. Οκτώβρης.

 Έχει πολύ πλάκα που άνθρωποι υποστηρίζουν πως δεν θέλουν να σου μοιάζουν, έχουν πάρει στοιχεία σου, δημιουργούν καταστάσεις που σε θυμίζουν, προσπαθούν να σου μοιάσουν στον τρόπο σκέψης χωρίς να σε καταλαβαίνουν, στολίζουν τις ιντερνετικές τους σπηλιές με στοιχεία που εσύ τους δίδαξες για να βγάζουν τη σαπίλα που κουβαλάνε και τα ψέματα τους.
 Έχω και εγώ τόσο υλικό από αυτούς, λεκτικό, που μπορώ να φτιάξω μυθιστόρημα, αλλά δεν το κάνω γιατί δεν είμαι κακός άνθρωπος. Όλες εκείνες τις άσχημες ατελείωτες προτάσεις που έσπασαν τα τζάμια της ψυχής μου και την άφησαν στο κρύο τότε. Αλλά εκείνα είναι αποδεικτικά πως υπήρξαν. Μερικοί προσπαθούν να αποδεικνύουν ψέματα και άλλοι που έχουν τις αλήθειες στα χέρια τις κρατάνε γερά για να μην τους κάνουν κακό. Δεν μπορεί να κρυφτεί το ψέμα όσο κι αν προσπαθείς.
 Πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω αυτό τον καιρό, και που γράφω πολύ είναι. Κουράστηκα.
Δεν ξέρω αν γράφω όπως έγραφα, αν έχω ήδη πει ότι ήταν να πω ή αν φταίει η έμπνευση, το οτι είμαι πραγματικά κουρασμένη, το ότι ξοδεύω πολύ ενέργεια για καταστάσεις, πάντως δεν ξέρω και ίσως αυτό να είναι και ο λόγος και να μην χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο σκάλισμα.
Δεν παίζω ιδιαίτερα με τις λέξεις τελευταία, ωμά και απλά κείμενα για να ξεσκονίζω το μυαλό μου, να αφήνω ότι δεν χρειάζομαι να κουβαλάω μαζί μου εδώ και ας μην διαβάζεται από πουθενά στην τελική.
Δεν ξέρω αν νιώθω τα πάντα ή τίποτα στην τελική.
Δεν έχω σκοπό να γράφω τόσο προσωπικά συναισθήματα πλέον σε αυτή τη σελίδα, ίσως στην καινούργια που δεν θα αφήσω τόσο γνωστή (όποιος ενδιαφέρεται για να διαβάζει ας μου στείλει μήνυμα για το link) αλλά και πάλι μερικά πράγματα είναι προφανέστατα στον κόσμο, δεν μπορείς να μιλάς συνέχεια για τα ίδια και τα ίδια.
Ας τα πάρει ο διάολος αυτά που έδωσες και δεν πήρες ένα ευχαριστώ, δε πειράζει, με ανθρώπους έχουμε να κάνουμε, νομίζω.

 Δεν ήξερα πως ο μινιμαλισμός θα με επηρέαζε τόσο, ελπίζω να μην με επηρεάσει και στον γραπτό λόγο γιατί μετά δεν θα γράφω τίποτα πέρα από λέξεις ανά δημοσίευση.
Έχω πλάνα στο μυαλό μου και δεν πρέπει να καταστραφούν. Πρέπει να συγκεντρωθώ.

Ας κρατήσουμε αυτό στην τελική. Ο σωστός είναι αυτός που παραδέχεται τα λάθη του και δεν κρύβεται.  Γιατί άγιοι μπορούμε να το παίξουμε όλοι, ειλικρινείς όμως ποτέ.