Κενό.

Εγώ είμαι αυτή.
Ξαφνικά ξεχειλίζω από ζωντάνια και έπειτα σκάω και μένω κενή πιο άδεια συναισθηματικά και από ένα δοχείο.
Υπερβαίνω τα όρια μου.
Τόσα χρόνια αυτό έκανα, έψαχνα με λύσσα την αλλαγή και τώρα τι; τώρα πως να εκφραστώ αφού με τη βία προσπαθώ να βγάλω αυτή τη δόση αέρα που έχω μέσα στο στέρνο μου.
Φεύγει με μια ανάσα και προσπαθώ να το πιάσω από την ατμόσφαιρα να μην το χάσω μια για πάντα, να μην γίνει κομμάτια, ένα με το τίποτα.
Δεν ξέρω πως νιώθω ώρες ώρες.
Φοβάμαι μην στερέψω.
Φοβάμαι την απουσία των συναισθημάτων.
Τα αγαπώ τα συναισθήματα κι ας είναι ο χειρότερος θάνατος που μπορώ να έχω.
Αλλά ίσως εγώ το προκάλεσα αυτό ίσως ο εαυτός μου μετά από τόση συναισθηματική απογοήτευση σκλήρυνε ίσως δεν είναι κακό αυτό απαραίτητα.
Μάλλον δεν είμαι ευάλωτη πλέον.
Δεν πονάω εύκολα.
Δεν χαίρομαι εύκολα.
Ίσως κάτι να τρίζει κάπου εκεί βαθιά αλλά μένω ανέκφραστη σαν πάγος.
Αντιθέτως αναζητώ τον πόνο για να με κάνει να νιώθω αυτό το κάτι από το τίποτα.
Τίποτα πέρα από το φόβο.
Έχω εξαρτηθεί από τα συναισθήματα.
Μόνο που ποτέ μου δεν περίμενα πως θα εξαντλούνταν έτσι.
Τα ξόδεψα όλα μέσα σε αυτά τα χρόνια.
Πόνος, ανησυχίες, κακές συγκυρίες.
Δεν νιώθω τίποτα παραπάνω
από ένα κενό.