Πρωινό.

Κάνω σκέψεις χάνω σκέψεις.
Οδηγώντας πάντα τον εαυτό μου στο αδιέξοδο
έπειτα σκάβω για να βγω και κουράζομαι τόσο μα τόσο πολύ που εύχομαι να μην είχα ξεκινήσει καν.
Δεν αποσύρεται βλέπεις, ξεκινάει κάνει τον κύκλο του και δεν σταματάει.

Ξύπνησα πάλι, το κρεβάτι με τραβούσε, δεν μπορούσα να βρω ένα λόγο για να σηκωθώ
- και αν αυτό τότε γιατί; και αν το άλλο γιατί;
Βάρυνα.
Μετά διαπίστωσα πως δεν μπορούσα να κοιμηθώ και αυτός ήταν ο λόγος που τα κατάφερα στην τελική.
Σκέψεις και σκοπός μηδέν.
Τι άλλο να προσφέρεις; Τι άλλο να σε γεμίσει;
Η προσφορά δεν αρκεί για να νιώσεις γεμάτος όταν όλοι είναι άδειοι εξαρχής και σε αδειάζουν.
Δικαιολογίες στις απόψεις και στις καταστάσεις
φυγόπονοι και ψεύτες.
Πάρε το μαχαίρι και χάραξε στη σάρκα μου την αλήθεια σου
και ας με σκοτώσει τουλάχιστον θα ήταν κάτι αληθινό που έζησα για μια στιγμή
Φτάνει με τα λόγια
Φτάνει, φτάνει.

Αυτό το αίσθημα αποξένωσης όπου και να πας θα σε ακολουθεί τελικά
Πετυχημένος, με δόξα, με στόχους, με αγάπη, με άτομα, με βασικές ανάγκες
Πάντα θα είναι εκεί.