Δόξα

Περπατάει, βαδίζοντας προς το άγνωστο. Το κεφάλι πάντα ψηλά, κι ας είναι μες στα χώματα ταλαιπωρημένος, κρυμμένος απ'τη λάσπη, με όπλο την ελπίδα, κούραση, διάβρωση μα εκεί, στέκει πάντα,στοχεύει ενάντια στο ακατανίκητο, παίρνει μια βαθιά ανάσα και προχωράει λίγο παραπάνω. Η σκέψη παίρνει χρόνο, η επανάσταση κατά του δαίμονα εαυτού πρέπει να γίνεται αμέσως όμως. Να σκάει σαν σπίθα, να φλέγεται. Να καίει τα πάντα. Και τώρα τρέχει. Ελεύθερος. Δεν κοιτάει πια πίσω. Τίποτα δεν τον σταματάει. Μέχρι να καεί στην ίδια του τη φλόγα, και να αναγεννηθεί ξανά από αυτή.