Collections for a lifetime.

Φωτογραφίες σε κάθε ξεχασμένο από ψυχή στενάκι
μέσα στην πόλη,
δίπλα από θάλασσα, πράσινα τοπία,
άψυχα αντικείμενα και αντικείμενα με ψυχή
ζωγραφιές σε μια λίστα για να γίνουν
και ένα βιβλίο έτοιμο για να γραφτεί
πεταμένα ποιήματα σε μια ιστοσελίδα
μελωδίες στο κεφάλι μου που δεν έχω τα μέσα να μελοποιήσω
ένα μέλλον στην άκρη
ένα παρελθόν πιο πίσω.
όλα μαζί αυτά και άλλα πολλά,
βιβλία, χαρτικά, σκέψεις, ιδέες, όνειρα, φοβίες
μου κρατούνε συντροφιά τις πολλές εκείνες στιγμές μακριά από όλους
μαζί σου απλά ο χρόνος σταματάει
μα όταν λείπεις όλα μου ζητούνε αφοσίωση και χρόνο.
Όλα για καλό όμως, για να βελτιωθώ, να νιώσω όμορφα, να ξεχαστώ από τις άσχημες εκείνες σκέψεις, να αποβάλλω τα αρνητικά δαιμόνια της καθημερινότητάς μου
τις κρίσεις πανικού και τα διαολεμένα άγχη
τους φόβους του μήπως και του αν,
παρελθόν και μέλλον σε διαμάχη
και το παρόν στη μέση μάχεται.
Τόσες στιγμές μέσα στο χρόνο και όλες με εσένα ή με εμένα.
Εσύ και εγώ μονάχοι.
Μιας και ο κόσμος μας έχει ξεχάσει και για κανέναν δεν υπάρχουμε.
Μιας και τα όνειρα και οι προσδοκίες μας δεν αρκούν για τώρα
εν καιρώ πολέμου
εν καιρώ υποχρεώσεων και προσπάθειας για το μέλλον.
Προσπαθούμε για το μέλλον με ένα βαρύ παρελθόν στην πλάτη
και με ένα παρόν που γλιστράει γρήγορα από τα χέρια μας.
Μονάχα η τέχνη θα μας σώσει εμάς τους δυο.
Και πάλι λείπεις, δεν είσαι εδώ.
Εδώ είμαι εγώ και προσκυνώ
μπροστά από το βωμό της απληστίας.
Τίποτα ποτέ δεν μου αρκεί
μα αρκεί που έχω εσένα.
Σε μια ερώτηση παγίδα του τι θα ήθελα να κάνω μια ζωή
αυτό θα ήταν να είμαι πλάι σου
και εκεί το παρελθόν και το μέλλον ροκανίζουν την ψυχή.
Ανασφάλεια και φοβία,
υπαρξιακά και στεναχώρια.
Και ω, ναι ελπίζω να αντέξεις να είσαι εκεί όπως τώρα
και ω, ναι ελπίζω να επιζήσω να είμαι εκεί μέχρι το τέλος
ή απλά αν τα χάσω όλα
να σβήσει το φως της ύπαρξης μου γρήγορα
χωρίς να με πονέσει παραπάνω απ'ότι μέχρι τώρα.
Τόσα κατορθώματα στα χέρια και τι θα απογίνουνε στο τέλος;
Άγχος για το πως θα παρουσιάσω τον εαυτό μου στον καθρέφτη - στον εαυτό μου
και στους εχθρούς μου
άγχος για το πως θα παρουσιάσω τον εαυτό μου στον κόσμο
παρόλο που δεν με νοιάζει η γνώμη τους
η ύπαρξή μου είναι από μόνη της μια αίρεση της πραγματικότητας ή του μη πραγματικού
μια επανάσταση δική μου με δικό μου τρόπο.
Τόσο ιδιαίτερη που με κουράζει το οτι πρέπει να αναλύσω τα πάντα πάνω της για να είναι εφικτή.
Η άρνηση του να μην θέλω να επικοινωνήσω με δική μου πρωτοβουλία πλέον με κανέναν
η μόνιμη εσωστρεφική απασχόλησή μου με το να με τελειοποιώ όσο μπορώ
και ίσως κάποια μέρα να φτάσω αυτό που αρκεί για μένα
για να βγω
να κάνω το κομμάτι μου
και μετά να σβήσω σαν τα άστρα στα ουράνια.

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά;

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά;
Τα δίποδα τα κτήνη
εμείς που πάντα θα πατάμε στα ρηχά
που τόσο σίγουροι για αρετή μιλάμε
βουτάμε το σταυρό στη λάσπη
και τον προσκυνάμε

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά
που βλέπουμε μονάχα αυτό που στο μάτι μας αρέσει
μονάχα αυτό που οι ίδιοι συνηθίζουμε να ζούμε
για φύση και για σοφία παραμιλούμε
άραγε η φύση και η σοφία το γνωρίζουν;
Αλήθεια, σίγουρα αξίζει το να ζούμε;

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά
όταν μονάχα την χαλάμε
και προσπαθούμε αντί γι αυτήν
παραγωγές σκουπιδιών να προσκυνάμε.
Την ψάχνουμε στην ένδυση, στην κουλτουριά, στο σώμα.
Με ψέματα φλομώνουμε την κάθε γύρω εικόνα
για ομορφιές ανθρώπινες μονάχα εμείς μιλάμε
και μέσα από τη φούσκα μας δεν βλέπουμε που πάμε.

Τι ξέρουμε εμείς από ομορφιά
όταν η ίδια δεν μας μιλάει
Όταν πέρα από την λέξη "άνθρωποι"
η σκέψη μας δεν πάει.
Και φτάνουμε στο τέλος και εκεί τα χάνουμε όλα.
Η ομορφιά μας βρίσκεται μονάχα μες στο χώμα.

The kingdom.

I could wear the crown of misconception easily
so I could rule with my madness as I 'd like to
in my minds brutal kingdom of illusion
but I would rule alone in my deep thoughts
and what a queen without her loyal followers would be?

I could tear all lands apart with my denying
but I choose the smiles around me as it seems
even when these smiles would never make me smile.
The suffocating fatigue of my pride
can constantly leave me behind
with my alluring idea of perfection and success
it can bind me to my own hell
and what would be better
than to own my own place?

It is clearly admirable to rule all these in pain
to bear the crown of negativity
can surely bring you down.
Alone without a single helping hand
you have to tear it down.
But you cannot destroy what you have made
and learned to live it by at all.
A choice to make, a path to take
even when you have to go there all alone.

Change.

Abstract thinking like anusual piece of art

hanging on the wall of my abomination self.

The world cannot stop going on

and I cannot stop existing.

Emotions of an adolescent frustration

Hatred and misery's dust falling down.

Past faces, past lives collapse with future and the moments.

How I cannot find myself in these pictures and only see strangers?

I am scared of thinking you were there and I was lost somewhere

those eyes, how could exist without having them from then.

And, oh my lord, how have i changed.
If only you would exist to hear a prayer.

Feels like I woke up from dreams

that I cannot really remember.

My head is full of misery and things of the unknown.

Some things hurt the most - iconic memories and phobias

or the pain of a sinister thought.
What have I lost?

Some others take the best of me

and make me something else.

Don't look at photos please. Don't thinking of the past

where he was and what he loved

he maybe told me all along.
Calm down now.

I am still in deep waters searching my way out.

trying to figure out.

What have I become?

I fear not the crime. I long for a dream

but I believe in nothing as it seems.

Not a single light for me to find, not anymore.

It is dark, here in the corridor

trying to find something to fit with my intuition.
To fix my condition.

Oh, and I beg the world to allow me

explain my addiction

to make me suffer, to bring me tears

just because I am used this way

just because I cannot think of change

of having lost myself so much inside
that I cannot escape.

Just because I wasn't there all these years.
It brings me tears.

And if I am now how to explain

So many emotions how to contain

in such a brain 

full of demise

but there is not enough time for that now

not enough life for that now

not enough me for now

not enough

now.