Γιατί με κοιτάς έτσι? Δεν έχεις ξαναδεί ζωντανό νεκρό? Μην φοβάσαι, δεν θα σε φάω. Είμαι εδώ για να σε σώσω. Με βλέπεις στην μέση του πουθενά στην άκρη του γκρεμού. Ε και? Καλά να πάθω. Είμαι εδώ από δικά μου λάθη αλλά και από κατορθώματα άλλων, γιαυτό άκουσε με.
Είσαι εκεί... μετά από όσα πέρασες... και όμως αυτό δε σε κάνει ζωντανό... οι πληγές δεν κλείνουν όσο και αν τις καλύπτεις... ένα γυάλινο βάζο άν πέσει κάτω θα σπάσει και ακόμα κ αν το κολλήσεις οι ρογμές του θα είναι για πάντα εκεί... Έτσι και η ψυχή σου... Κλεισμένη σε ένα κελί μετά από όλα όσα υπέστει... Πιστεύεις πως το να ζείς σε έναν κόσμο μισός είναι αρκετό όμως δεν είναι... αυτό είναι που σε σκοτώνει... αυτό...
Κάθε λάθος σου σε καταδικάζει... δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν... έτσι έμαθες... έτσι σου μάθαν οι άλλοι... και έτσι αναγκάστηκες να μάθεις...
Μπορεί να έχεις τα πάντα μα κάποια στιγμή όλα καταρρέουν... Ποτέ δεν είναι νωρίς και ποτέ δεν είναι αργά... από στιγμή σε στιγμή μπορεί να χάσεις ότι πιο πολύτιμο έχεις... Ίσως οι άλλοι να ζούνε για να σε τρώνε... ίσως.. κάποια μέρα να καταλάβεις.. μακάρι να μην μεγαλώναμε ποτέ. Ότι πιο πολύτιμο στον κόσμο είναι η παιδική αγνότητα διότι μόνο τότε μπορεί ένας άνθρωπος να χαμογελά δίχως ενοχές για το οτιδήποτε.. μονάχα τότε μπορεί να είναι κάποιος ευτυχισμένος... μακάρι... μακάρι να μην καταλάβαινα ποτέ το τι εστί η ζωή. Αχ, Κατάρα σε αυτούς που σε εκπαιδεύουν, που σε φέρνουν στην θέση να αντικρίσεις την πραγματικότητα για να μπορείς να δείς με τα μάτια σου την φρίκη. Μα ναι.. αν δε το κάναν όμως και πάλι θα ήσουν ένα κομμάτι από το φαΐ τους. Διότι δεν θα γνώριζες απολύτος τίποτα γίνοντας ένα παρασυρόμενο άτομο στο δικό τους χάος. Συμπέρασμα... η αγνότητα δεν έχει θέση σε αυτόν τον κόσμο... και ακόμα κ αν έχει, τότε έχει ημερομηνία λήξης.
Γιατί ίσως εσυ να έχεις τα πάντα... το ξέρεις, δεν το ξέρεις... θα πρέπει να το βάλλεις καλά στο μυαλό σου πως...
τιποτα δεν είναι για πάντα... γιαυτό αγάπα..ζήσε..γέλα..
Μερικά αξίζουν... και αυτό οφείλεται σε εσένα...
Γιατί ακόμα και εσύ να προστατεύεις αυτά που αγαπάς μπορεί κάποιος άλλος να είναι αρκετά έξυπνος για να σου τα πάρει. Αλλά όχι. Δεν έιναι κανένας ικανός να μου πάρει την ζωή μου. όχι δεν θα συμβεί αυτό. πρωτού όλα τελειώσουν ένα μόνο θα σου πώ. Στην καρδιά σου είναι το παρελθόν, στα χέρια σου είναι το παρόν και στα μάτια σου το μέλλον. Τώρα θα σκέφτεσαι... ένας τρελός είναι.. μα όχι. Τρελός γίνεσαι.. δεν γεννιέσαι. Τα μεγάλα διαστήματα λογικής με έκαναν παράλογο και τρελό. Και αφού δεν είμαι παιδί, δεν μπορώ να ζήσω με αγνότητα. Αφού τα παιδικά μου χρόνια μου τα φάγανε, τώρα τρώνε εμένα. Μα όχι... δεν θα τους γίνω γεύμα..
Εχουν τα πάντα και παρόλα αυτά με καταστρέψαν. Όλοι τους. Δεν έχω κανέναν.. και είσαι ο μόνος που με ακούς. Βάλτα καλά μέσα στον νού σου. Καταστροφές μεγάλες προβλέποντε σαυτόν τον κόσμο που από το κακό βαδίζει προς το χειρότερο... Και στις μεγάλες σου στιγμές ευτυχίας, πέρνα από τον τάφο μου να μου αφήσεις λουλούδια. Γιατί ένας ζωντανός νεκρός δεν μπορεί να ζεί, παρά να πεθαίνει. Επειδή όλοι για νεκρό τον έχουν. Και εκεί που βρέθηκε για μένα κάποιος να αγαπώ... να μου τα δώσει όλα και να αρχίσω να ζώ... εκεί που η ευτυχία μου μεγάλωνε και από τον πάτο έφτασα στην κορυφή... τότε όλα τέλειωσαν σαν την είδα να πέφτει... Έχασα τα πάντα. Και ποτέ δεν θα τα πάρω πίσω. Μα ποιός να ακούσει έναν τρελό...? Έκλαιγα... τα δάκρυά μου σχημάτιζαν ρυάκια ένα σορό... μα ποιός να κοιτάξει κατάματα έναν τρελό...? Μόλις το έκανες. Και αφού φύγεις από εδώ... ξέχνα τα πάντα...όπως θα κάνω τώρα και εγώ. Όπως κάναν όλοι... Όπως ζούνε έτσι όπως ζούνε... σαν εμένα. τρελοί, μισοί ανθρωποι, ελπίζοντας ώσπου να χάσουν την κάθε ελπίδα...
Με μισώ όταν γράφω κάπως έτσι αλλά.. ας είναι...
