Παράνοια.

Με μισώ όταν γράφω κάπως έτσι αλλά.. ας είναι...

Φρικάρω. Τα βλέπω όλα να αλλάζουν κι εμένα μαζί. Τίποτα απ' όσα ήξερα ήταν αλήθεια. Τίποτα απ' όσα ήξερα δεν είναι το ίδιο. Καλύτερα να μην ξέρω τίποτα. Εσείς που "μ' αγαπήσατε και μ' αγαπάτε" δεν είστε εσείς αυτοί που γνώρισα... ή μήπως δεν σας γνώρισα ποτέ..? Καλύτερα να αρχίσω να με καταστρέφω προτού το κάνει ο χρόνος ή ακόμα χειρότερα κι εσείς οι ίδιοι. Μακάρι να μην καταλάβαινα όλα τα ψέματα που μου πουλάτε! Μακάρι όλα να ήταν όπως πριν... αλλά τίποτα... τίποτα δεν θα είναι όπως πριν... Βαρέθηκα να ακολουθώ το κύμα. Βαρέθηκα εσάς... Βαρέθηκα να είμαι ανεκτική και πάλι να είμαι η λάθος. Βαρέθηκα την απομόνωση και την αποξένωση. Τα όνειρα παραμένουν όνειρα και οι εφιάλτες μεγαλώνουν, παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις. Αν δεν αντέχω τον εφιάλτη πώς θα αντέξω την πραγματικότητα..? Καλύτερα να δώσω ένα τέλος.

Καλύτερα να φύγω...
Δε θα με ψάξεις και δε θα σου λείψω...
μα μακάρι να μπορούσα να τα αφήσω όλα πίσω...

Δεν μπορώ ούτε να μείνω μα ούτε να προχωρήσω...

Πονάω όταν αντικρίζω την πραγματικότητα. Η αναπνοή είναι επώδυνη. η ζωή ακόμα περισσότερο. Γιατί να ζήσω μέσα στο ψέμα?... Τόση ειρωνεία... Ιδικά όταν γνωρίζω την αλήθεια.

Κάνε με κομμάτια. Είμαι ήδη σπασμένη.