Sense of decay.

Μα είναι φυσιολογικό το να μην μπορείς να κατανοήσεις πως μπορεί να νιώθει ο άλλος όταν βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση. Όταν είναι ετοιμοθάνατος. Όταν πονάει.
Στο είχα πει και πάλι δεν με άκουσες.
Δεν συνηθίζω να λέω λόγια του αέρα και το ξέρεις. Ακόμα και να προσπαθήσω να ξεγελάσω τον εαυτό μου σε πολλά θέματα δεν τα καταφέρνω. Δεν είμαι καλή στο να λέω ψέματα, λυπάμαι. Πέφτω στο κρεβάτι για ύπνο έχοντας κάνει πρώτα πλύση εγκεφάλου στον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά.
Απλά κουράστηκα. Κουράστηκα να είμαι το χέρι βοηθείας όλων και να μην ακούω ούτε ένα ευχαριστώ ποτέ στο τέλος. Μα αλήθεια δεν με πειράζει. Απλώς συνειδητά το κάνω για να πάρω αυτό που θέλω, κατανόηση, σεβασμό και αγάπη. Γιατί λοιπόν να είναι τόσο κακό να θέλω να με αγαπάνε και να με εμπιστεύονται γι'αυτό που είμαι? Εξάλλου χαίρομαι όταν κάνω τον κόσμο χαρούμενο. Χαίρομαι όταν νιώθω πως κάποιος πραγματικά με έχει ανάγκη.


Οι συμβουλές μου είναι πολύτιμες. Ακόμα και όταν όλοι τις αγνοούν κατα κάποιο τρόπο βγαίνουν πάντα σωστές. Γι'αυτό λοιπόν βαρέθηκα να τις σπαταλώ πέρα δώθε για το καλό των άλλων δίχως να εκτιμάνε τίποτα και να βγαίνω εγώ ο φταίχτης μετά για το οτιδήποτε που γίνεται. 
Δεν φταίω εγώ άμα μπερδεύετε την αξιοπρέπεια με τον εγωισμό. 
Δεν φταίω όταν μπερδεύετε την εκμετάλλευση με την ανάγκη. 
Βαρέθηκα, βαρέθηκα, ΒΑΡΕΘΗΚΑ. 
Μακάρι όμως να μπορούσα να σου πω πόσο πολύ δεν στέκει η άποψη η δική σου. Πόσο λάθος είναι ο δρόμος που βαδίζεις. 


Σταμάτησα να πιστεύω σε θαύματα.
Σταμάτησα να πιστεύω σε λόγια.
Πραγματικά πόσο άδεια και άσκοπα μου φαίνονται πλέον όσο όμορφα και αν είναι μερικές φορές, τυλιγμένα με ότι πιο γλυκό και όμορφο περιτύλιγμα υπάρχει.
Γιατί πάντα έπαιζε ρόλο η συσκευασία και όχι το εσωτερικό...
Δεν μπορώ πια... συγνώμη.
Δεν μπορώ να σε αφήνω να καταστρέφεις τον όμορφο κόσμο που με τόσο κόπο έφτιαξες.
Δεν μπορώ να σε προμηθεύσω άλλο με συμβουλές. Με νανουρίσματα και προειδοποιήσεις.
Σταμάτα να κλαις...
Έχει νυχτώσει πλέον και είναι πολύ αργά, το ξέρεις.

The start of a revolution.

Πάντα ήμουν το άτομο το οποίο δε μπορούσε να υπακούσει σε κανόνες που του επιβάλλονταν.
Ποτέ δεν μπόρεσα να προσαρμοστώ σε κάτι που δεν μου άρεζε και ούτε πρόκειται.
Ανάμεσα από την ελευθερία και την δουλεία υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή.
Εγώ δεν βλέπω πουθενά γύρω μου την ελευθερία που μου τάξανε.
Περπατώ και ακούω και πάλι επαναστατικά τραγούδια.
Φωνάζουν το όνομά μου και ο άνεμος φυσάει.
Με καλούν.
Γιατί γεννήθηκα για να είμαι ελεύθερη όπως όλοι.
Και θα πεθάνω ελεύθερη.


Υψώστε την σημαία του εαυτού σας,
και αφήστε την κραυγή σας να ηχήσει.
Γιατί ποτέ μας δεν θα φτάσουμε 
τον παράδεισο που θα έπρεπε να είχαμε ζήσει.


Δεν ανήκουμε σε κανέναν και ποτέ δεν θα ανήκουμε.


Φαντάζομαι να κρατώ το όπλο μου μέσα στα στενά που περπατώ τα σκοτεινά.
Κρατώ την πίστη μου για φυλαχτό, την ελπίδα για φανάρι.
Γιατί με το να είμαι εγώ μου προκαλώ χαρά.
Μα από την αρχή φαινόταν οτι θα πάν όλα στραβά.

Dreaming a paradise.

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή και η μαυρίλα ήταν τόσο μονότονη που τρομαχτική καταντούσε. 

Και έβαλα τα ακουστικά για να σπάσω τη σιωπή. 

Και ταξίδευα... ταξίδευα ακούγοντας μουσική, μακρυά από εκεί που ήμουν...

Ήταν μια βόλτα μαγική. Και χάθηκα στις σκέψεις μου. Για άλλη μια φορά.

Δάκρυσα και γέλασα. Βλέποντας από ψηλά τις δυσκολίες.

Με έπιασε ένα ρίγος. Νόμιζα πως θα πέσω.

Όλα ξαφνικά. Τόσο ξαφνικά που δεν κατάλαβα και εγώ η ίδια πως έγινε.

Ίσως να ήταν όλα τόσο αληθινά που να με είχαν επηρεάσει. 

Τα ξαναζούσα όλα από την αρχή. 

Θέλω να ζήσω εκεί. Μέσα στα όνειρά μου.

Έβλεπα πρόσωπα να με κοιτάνε. Τους μιλούσα. Μπορούσα.

Και τα εμπιστευόμουν όπως και τότε.

Και έκλεισα τα μάτια και βρέθηκα στα αστέρια.

Οφθαλμαπάτες και ψευδαισθήσεις μα τόσο όμορφα.

Μα ίσως και να ονειρευόμουν τελικά..

Και πήγα να τα αγγίξω και τα μάτια μου ανοίξανε.

Η μουσική είχε σταματήσει και έξω ήταν μέρα.

Μα φυσικά και ήταν όνειρο.

Μα έπιασα το γρασίδι... το έπιασα! Το ένιωσα...

Μια φορά και έναν καιρό...

Πολλά θέλει να σου πει και δεν τα λέει,

η κόρη που πονάει.

Προσπάθησε να την ακούσεις,

γι αυτήν πολλά σημαίνεις.

Και πες μου πως δεν πρόσεξες τα κόκκινα της χείλι,

που σου χαμογελούν γλυκά, μιλώντας για οδύνη.

Η λάμψη στα μάτια της τα καστανά πώς δε σε τύφλωσε ακόμη?

Τόσο βαθύ το χρώμα, τόσα πολλά τα μυστικά που κρύβει.

Και της ψυχής σου τα πιο σκοτεινά σημεία τα βλέπει, τα ανοίγει.

Ακούμπησε την τρυφερά, ματώνει το μυαλό της,

χαϊδεύοντας της τα μαλλιά, φιλάς το πρόσωπό της.

Μονάχα με ένα βλέμμα σου ο κόσμος της γελάει.

Και ακούγοντας τις λέξεις σου η καρδιά της ξαναζεί.

Επίσης, πού να ήξερες πόσο σε καρτεράει.

Μακάρι να ήταν σίγουρη για όλα απ'την αρχή.

Αφού φοβάται να ρισκάρει, πράγματα που αγαπά δε θέλει πια να χάνει,

μίτε σωστό γνωρίζει τι είναι, ετούτο τι θα πει.

Τουλάχιστον προσπάθησε να διώξει αυτή τη θλίψη,

εφόσον δεν μπορούσε να κάνει και πολλά,

μα αποτέλεσμα δεν βρήκε, λύτρωση και γιατρειά.

Πονάει ξανά, και αυτό παντοτινά.

Και πες μου πως δεν πρόσεξες τα δάκρυα στα μάτια της.

Κυλούσαν τόσο αργά... και ήτανε ζεστά.

Αφού θρηνούσε φανερά το άδικο της μέλλον.

Φοβότανε μου είπε... είχε χαθεί απ'όλους μακρυά.

Αγάπησε την τρυφερά και θα'ναι ο άγγελός σου.

Και θα σου τραγουδά πάντα στο όνειρό σου.

Αληθινά αγάπησε την, σαν να'ταν εαυτός σου.

Και κρύψε την καλά, να γίνει μυστικό σου.

Και ακόμα πού να ήξερες πόσο πολύ σε σκέφτεται

κάθε βράδυ, κάθε μέρα, αναρωτιέται.

Ίσως να σαι εσύ παράδεισος που έρχεται,

ή μήπως να σαι άλλη μια κόλαση που μένει?

Πόσο πολύ τα σκέφτεται όλα στο μυαλό της.

Φοβάται μου είπε... φοβάται μήπως κάποτε μείνει και αυτή μόνη της.

Και μήπως δεν ενδιαφερθεί κανείς το χέρι της να πιάνει

καθώς θα αργοπεθαίνει στο άσπρο της κρεβάτι.

Τρέμει πως όπου να ναι θα στερέψει και άλλο δεν θα αντέξει.

Πως δάκρυα απ' τα μάτια της θα σταματήσουν να κυλούν.

Μα αυτό αν γίνει θα μπορεί και πάλι να ησυχάσει

αφού νεκρή θα κείτεται και πλέον δεν θα υπάρχει.

Και θα μπορεί να σ'αγαπά μονάχα αν το θέλει,

θα καρτερά παντοτινά και πάντα θα σε βλέπει.

Θα ξέρει πότε είσαι καλά και πότε αναστενάζεις.

Και κάθε φαρμάκι τσουχτερό θα παίρνει μακρυά.

Ήτανε κάποτε σε κάμπο τεχνητό, λουλούδι φυτεμένο

Γλυκό και όμορφο πολύ, και καλοποτισμένο.

Έτσι γεννήθηκε αυτό το κοριτσάκι.

Πιστεύοντας πως βρίσκεται σε ένα παραμυθάκι.

Μακάρι, μου είπε, μακάρι να έβλεπα ένα κακό εφιάλτη.

Μα έπειτα μεγάλωσε και έμαθε αλήθειες.

Σε κοίταξε δειλά και έσκυψε το κεφάλι.

"Δεν θέλω άλλη ψευτιά", σου είπε, "όχι πάλι."

Φοβάμαι να πιστέψω, φοβάμαι να ελπίζω.

Φοβάμαι να υπάρξω, φοβάμαι να αγαπήσω.

Μα επιλογή δεν έχω, μονάχα θα υποφέρω.

Γλυκά και βασανιστικά μέχρι στο τέλος να καταστραφώ,

να χάσω πολλά...

Θα υποφέρω.

Να είσαι εκεί παρακαλώ, μαζί μου εδώ σε θέλω.

Love is forever, even if it dies.

Γιατί έτσι είναι, άμα όντως είσαι άτομο που ξέρει να αγαπάει δεν θα βάλεις τον εγωισμό σου πάνω από τον άλλο. Γιατί αυτοί που αγαπάμε θέλουμε να είναι ευτυχισμένοι ακόμα και αν πονάμε που δεν μπορούμε να τους κάνουμε εμείς. Μα αυτοί το αποφάσισαν. Αυτοί μας έδιωξαν από κοντά τους. Δεν μπορώ να σταματήσω να αγαπάω κάποιον που με έδιωξε από κοντά του με την θέλησή του. Αλλά προσπερνάμε καταστάσεις. Κρατάμε στιγμές. Αφού αυτό είναι η ζωή... την μια στιγμή είσαι εδώ και την άλλη όχι... Εγώ όπως πάντα θα είμαι εδώ για όλους, όσους χρειάζονται την βοήθειά μου πραγματικά, χωρίς να με θυμούνται σαν έσχατη λύση. Μα όντως είμαι εδώ! Η αγάπη μου είναι ότι πιο πολύτιμο μπορώ να δώσω και τα συναισθήματα είναι ότι πιο εύθραυστο σε κάποιον. Δεν κρατώ κακία ακόμα και αν δεν έχω να προσφέρω κάτι παραπάνω σε άτομα που δεν δέχτηκαν αυτά που ήδη πρόσφερα. Πλέον ξέρω... ξέρω πως είναι  ανώφελο να χύνω τα δάκρυά μου για αποφάσεις άλλον. Πήρες την απόφασή σου και εγώ την δική μου. Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω να κάνω, πάντα ήμουν εδώ και το ξέρεις και δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Έχω στερέψει πλέον. Δεν έχω να πω τίποτα καθώς δεν έχω πλέον λόγια. Καθώς όλα τα είπα. Καθώς προσπάθησα και κέρδισα σαν άτομο πολλά περισσότερα απ'όσα πιστεύεις. Γιατί η αγάπη δεν είναι υποχρεωτική, είναι γλυκιά αλυσίδα, είναι υπόσχεση ζωής και αναγέννηση και όχι καταπίεση και ενθουσιασμός στιγμής. Είναι αυτό που σε κάνει να ξέρεις πως έχεις μια αγκαλιά να τρέξεις μέσα της να κρυφτείς στις δυσκολίες, στο κρύο. Ένας ώμος για να κλάψεις. Ένα καταφύγιο. Και ακόμα και αν δεν είμαι εκεί πάντα θα είμαι. Και θα μπορείς πάντα να με βρεις άμα το θες εσύ. Για "φίλους" με αγάπη...

Dreams are for free.

Πόσο θα το ήθελα να έβλεπα τα αστέρια κάθε βράδυ... όπως στις ταινίες. Μα τα κτήρια γύρω μου, μου κόβουν την θέα. Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κοιτάζει τον ουρανό.. να ελπίζει και να κάνει όνειρα. Εξάλλου εξού και η λέξη "άνθρωπος" (ἄνω + θρώσκω).

Είναι γεγονός το οτι ακόμα και το να κοιτάμε τον ουρανό μας το έχουν στερήσει σε αυτόν τον κόσμο.

Πόσο θα ήθελα μια μέρα να πετάξω... μα φτερά δεν έχω καθώς ο άνθρωπος από την φύση του δεν πετάει, και έχω και υψοφοβία.. μερικές φορές, αν και δεν συνηθίζω να πετάω για να λέμε την αλήθεια...

Και τις νύχτες με πανσέληνο το φεγγάρι να κοιτούσα πόσο θα ήθελα..

Κάθε βράδυ η κοινή φωτογραφία, μουσική και πινέλα λερωμένα. Αποχρώσεις του μπλε και του λευκού και του ασημί.

Πολυκατοικίες έξω από το σπίτι, και όμως τόσο μέσα... σαν να σε πνίγουν, καθώς ανοίγω το παραθύρι αντικρίζω. Σαν να χάνεσαι μέσα σε λαβύρινθο.

Και ούτε ψίθυρο ακούω σε τούτη εδώ την γειτονιά, αφού ο θόρυβος δεν με αφήνει να ακούσω τίποτα άλλο πια. Μου διαλύουν τις αισθήσεις και την γαλήνη με αυτή τη φασαρία. Κλείνω το παράθυρο για να βρω την παλιά μου ηρεμία που ζητάω, και αυτό με δυσκολία.

Και έτσι παίρνω τη σκάλα και ξεκινώ με τα όπλα της φαντασίας μου να δημιουργώ. Πολεμώ.

Αχ γλυκιά μου φαντασία, στερνή μου σ'έχω.

Αλλά από τις θάλασσες και τα βουνά πολύ απέχω.

Σε αυτή την πόλη τον λαβύρινθο είμαι μόνη... και υποφέρω.

Γι'αυτό σκάλα θα υψώσω και θα ανέβω πάνω, σε τούτο το δωμάτιο. Και θα δημιουργήσω αστέρια και άλλους κόσμους πιο ωραίους, όπου εκεί θα μπορεί ο καθένας να κοιτάει τον ουρανό άμα αυτός θέλει.

Και αφού τελειώσω το έργο που κάνω πάνω στο ταβάνι του δωματίου μου, θα κατέβω από τη σκάλα που έχω ανέβει, θα ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και θα ονειρευτώ ξύπνια, καθώς το ταβάνι θα κοιτάζω ερωτευμένη, θα αγναντεύω.

Θα κοιτώ τα αστέρια που ζωγράφισα... τα τεχνητά της φαντασίας της δικιά μου, αφού τα φυσικά δεν με αφήνουν να τα βλέπω.

Και πάνω του θα αντικρίζω ότι δεν μπορώ να ζήσω.

Θα ονειρεύομαι πως είμαι ευτυχισμένη.

I am so lost but I still here...

Γιατί θα πρέπει μα είμαι πάντα στην άκρη του ξυραφιού, να προσπαθώ να ξεφύγω από τον πνιγμό καθώς βουλιάζω στις σκέψεις μου, αν και πάντα βρίσκεται κάποιος να με βγάλει εγκαίρως έξω, να μην ανοίγω πληγές βαθιές που δύσκολα κλείνουν...
Σαν τις μαριονέτες που τις κινούν άλλοι, φτιαγμένες για να παίζουν το ρόλο τους, έτσι είναι η ζωή. Καθοδηγούμενη από άλλους. Πάνω που πας να πιστέψεις πως είσαι για λίγο ελεύθερος πάντα υπάρχει κάτι για να σου υπενθυμίζει πως είμαστε όλοι πειραματόζωα μιας μεγάλης προπαγάνδας, ενός μεγάλου ψέματος τα θύματα, τα πρόβατα που πάνε για σφαγή...
Και συνεχίζουμε να ζούμε, να ελπίζουμε... πέρα από τους εφιάλτες και τη θλίψη γύρω μας. Πατάμε πάνω από εκεί που ο μαύρος μαρκαδόρος εξαφανίζει τα όνειρά μας και προσπαθούμε να ανακτήσουμε όσα μπορούμε... ότι μπορούμε να περισώσουμε μέσα από την στάχτη.
Και ας υπάρχουν τα παράσιτα, τα σαράκια που προσπαθούν να φάνε τα πάντα.
Αυτά που σου τρώνε τα σωθικά σιγά σιγά ώσπου να σε κάνουν άδειο άνθρωπο, να σταματάνε όταν πλέον χορτάσουν από το είναι σου, όταν πλέον δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να σου πάρουν και σε έχουν ξεκοκαλίσει στην κυριολεξία.
Εκείνοι... που μυρίζουν μιζέρια. Ζηλοφθονία. Κακία.
Που βλέπουν χαρά και θέλουν να την καταστρέψουν επειδή δεν είναι ικανοί σαν άτομα να την αποκτήσουν με τα απλά αγαθά, ούτε να την κατανοήσουν...
Εξάλλου ποιος άραγε μπορεί να την κατανοήσει?...