Γιατί έτσι είναι, άμα όντως είσαι άτομο που ξέρει να αγαπάει δεν θα βάλεις τον εγωισμό σου πάνω από τον άλλο. Γιατί αυτοί που αγαπάμε θέλουμε να είναι ευτυχισμένοι ακόμα και αν πονάμε που δεν μπορούμε να τους κάνουμε εμείς. Μα αυτοί το αποφάσισαν. Αυτοί μας έδιωξαν από κοντά τους. Δεν μπορώ να σταματήσω να αγαπάω κάποιον που με έδιωξε από κοντά του με την θέλησή του. Αλλά προσπερνάμε καταστάσεις. Κρατάμε στιγμές. Αφού αυτό είναι η ζωή... την μια στιγμή είσαι εδώ και την άλλη όχι... Εγώ όπως πάντα θα είμαι εδώ για όλους, όσους χρειάζονται την βοήθειά μου πραγματικά, χωρίς να με θυμούνται σαν έσχατη λύση. Μα όντως είμαι εδώ! Η αγάπη μου είναι ότι πιο πολύτιμο μπορώ να δώσω και τα συναισθήματα είναι ότι πιο εύθραυστο σε κάποιον. Δεν κρατώ κακία ακόμα και αν δεν έχω να προσφέρω κάτι παραπάνω σε άτομα που δεν δέχτηκαν αυτά που ήδη πρόσφερα. Πλέον ξέρω... ξέρω πως είναι ανώφελο να χύνω τα δάκρυά μου για αποφάσεις άλλον. Πήρες την απόφασή σου και εγώ την δική μου. Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω να κάνω, πάντα ήμουν εδώ και το ξέρεις και δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Έχω στερέψει πλέον. Δεν έχω να πω τίποτα καθώς δεν έχω πλέον λόγια. Καθώς όλα τα είπα. Καθώς προσπάθησα και κέρδισα σαν άτομο πολλά περισσότερα απ'όσα πιστεύεις. Γιατί η αγάπη δεν είναι υποχρεωτική, είναι γλυκιά αλυσίδα, είναι υπόσχεση ζωής και αναγέννηση και όχι καταπίεση και ενθουσιασμός στιγμής. Είναι αυτό που σε κάνει να ξέρεις πως έχεις μια αγκαλιά να τρέξεις μέσα της να κρυφτείς στις δυσκολίες, στο κρύο. Ένας ώμος για να κλάψεις. Ένα καταφύγιο. Και ακόμα και αν δεν είμαι εκεί πάντα θα είμαι. Και θα μπορείς πάντα να με βρεις άμα το θες εσύ. Για "φίλους" με αγάπη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου