Ήταν μια νύχτα σκοτεινή και η μαυρίλα ήταν τόσο μονότονη που τρομαχτική καταντούσε.
Και έβαλα τα ακουστικά για να σπάσω τη σιωπή.
Και ταξίδευα... ταξίδευα ακούγοντας μουσική, μακρυά από εκεί που ήμουν...
Ήταν μια βόλτα μαγική. Και χάθηκα στις σκέψεις μου. Για άλλη μια φορά.
Δάκρυσα και γέλασα. Βλέποντας από ψηλά τις δυσκολίες.
Με έπιασε ένα ρίγος. Νόμιζα πως θα πέσω.
Όλα ξαφνικά. Τόσο ξαφνικά που δεν κατάλαβα και εγώ η ίδια πως έγινε.
Ίσως να ήταν όλα τόσο αληθινά που να με είχαν επηρεάσει.
Τα ξαναζούσα όλα από την αρχή.
Θέλω να ζήσω εκεί. Μέσα στα όνειρά μου.
Έβλεπα πρόσωπα να με κοιτάνε. Τους μιλούσα. Μπορούσα.
Και τα εμπιστευόμουν όπως και τότε.
Και έκλεισα τα μάτια και βρέθηκα στα αστέρια.
Οφθαλμαπάτες και ψευδαισθήσεις μα τόσο όμορφα.
Μα ίσως και να ονειρευόμουν τελικά..
Και πήγα να τα αγγίξω και τα μάτια μου ανοίξανε.
Η μουσική είχε σταματήσει και έξω ήταν μέρα.
Μα φυσικά και ήταν όνειρο.
Μα έπιασα το γρασίδι... το έπιασα! Το ένιωσα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου