Sense of decay.

Μα είναι φυσιολογικό το να μην μπορείς να κατανοήσεις πως μπορεί να νιώθει ο άλλος όταν βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση. Όταν είναι ετοιμοθάνατος. Όταν πονάει.
Στο είχα πει και πάλι δεν με άκουσες.
Δεν συνηθίζω να λέω λόγια του αέρα και το ξέρεις. Ακόμα και να προσπαθήσω να ξεγελάσω τον εαυτό μου σε πολλά θέματα δεν τα καταφέρνω. Δεν είμαι καλή στο να λέω ψέματα, λυπάμαι. Πέφτω στο κρεβάτι για ύπνο έχοντας κάνει πρώτα πλύση εγκεφάλου στον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά.
Απλά κουράστηκα. Κουράστηκα να είμαι το χέρι βοηθείας όλων και να μην ακούω ούτε ένα ευχαριστώ ποτέ στο τέλος. Μα αλήθεια δεν με πειράζει. Απλώς συνειδητά το κάνω για να πάρω αυτό που θέλω, κατανόηση, σεβασμό και αγάπη. Γιατί λοιπόν να είναι τόσο κακό να θέλω να με αγαπάνε και να με εμπιστεύονται γι'αυτό που είμαι? Εξάλλου χαίρομαι όταν κάνω τον κόσμο χαρούμενο. Χαίρομαι όταν νιώθω πως κάποιος πραγματικά με έχει ανάγκη.


Οι συμβουλές μου είναι πολύτιμες. Ακόμα και όταν όλοι τις αγνοούν κατα κάποιο τρόπο βγαίνουν πάντα σωστές. Γι'αυτό λοιπόν βαρέθηκα να τις σπαταλώ πέρα δώθε για το καλό των άλλων δίχως να εκτιμάνε τίποτα και να βγαίνω εγώ ο φταίχτης μετά για το οτιδήποτε που γίνεται. 
Δεν φταίω εγώ άμα μπερδεύετε την αξιοπρέπεια με τον εγωισμό. 
Δεν φταίω όταν μπερδεύετε την εκμετάλλευση με την ανάγκη. 
Βαρέθηκα, βαρέθηκα, ΒΑΡΕΘΗΚΑ. 
Μακάρι όμως να μπορούσα να σου πω πόσο πολύ δεν στέκει η άποψη η δική σου. Πόσο λάθος είναι ο δρόμος που βαδίζεις. 


Σταμάτησα να πιστεύω σε θαύματα.
Σταμάτησα να πιστεύω σε λόγια.
Πραγματικά πόσο άδεια και άσκοπα μου φαίνονται πλέον όσο όμορφα και αν είναι μερικές φορές, τυλιγμένα με ότι πιο γλυκό και όμορφο περιτύλιγμα υπάρχει.
Γιατί πάντα έπαιζε ρόλο η συσκευασία και όχι το εσωτερικό...
Δεν μπορώ πια... συγνώμη.
Δεν μπορώ να σε αφήνω να καταστρέφεις τον όμορφο κόσμο που με τόσο κόπο έφτιαξες.
Δεν μπορώ να σε προμηθεύσω άλλο με συμβουλές. Με νανουρίσματα και προειδοποιήσεις.
Σταμάτα να κλαις...
Έχει νυχτώσει πλέον και είναι πολύ αργά, το ξέρεις.