Γιατί θα πρέπει μα είμαι πάντα στην άκρη του ξυραφιού, να προσπαθώ να ξεφύγω από τον πνιγμό καθώς βουλιάζω στις σκέψεις μου, αν και πάντα βρίσκεται κάποιος να με βγάλει εγκαίρως έξω, να μην ανοίγω πληγές βαθιές που δύσκολα κλείνουν...
Σαν τις μαριονέτες που τις κινούν άλλοι, φτιαγμένες για να παίζουν το ρόλο τους, έτσι είναι η ζωή. Καθοδηγούμενη από άλλους. Πάνω που πας να πιστέψεις πως είσαι για λίγο ελεύθερος πάντα υπάρχει κάτι για να σου υπενθυμίζει πως είμαστε όλοι πειραματόζωα μιας μεγάλης προπαγάνδας, ενός μεγάλου ψέματος τα θύματα, τα πρόβατα που πάνε για σφαγή...
Και συνεχίζουμε να ζούμε, να ελπίζουμε... πέρα από τους εφιάλτες και τη θλίψη γύρω μας. Πατάμε πάνω από εκεί που ο μαύρος μαρκαδόρος εξαφανίζει τα όνειρά μας και προσπαθούμε να ανακτήσουμε όσα μπορούμε... ότι μπορούμε να περισώσουμε μέσα από την στάχτη.
Και ας υπάρχουν τα παράσιτα, τα σαράκια που προσπαθούν να φάνε τα πάντα.
Αυτά που σου τρώνε τα σωθικά σιγά σιγά ώσπου να σε κάνουν άδειο άνθρωπο, να σταματάνε όταν πλέον χορτάσουν από το είναι σου, όταν πλέον δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να σου πάρουν και σε έχουν ξεκοκαλίσει στην κυριολεξία.
Εκείνοι... που μυρίζουν μιζέρια. Ζηλοφθονία. Κακία.
Που βλέπουν χαρά και θέλουν να την καταστρέψουν επειδή δεν είναι ικανοί σαν άτομα να την αποκτήσουν με τα απλά αγαθά, ούτε να την κατανοήσουν...
Εξάλλου ποιος άραγε μπορεί να την κατανοήσει?...
Σαν τις μαριονέτες που τις κινούν άλλοι, φτιαγμένες για να παίζουν το ρόλο τους, έτσι είναι η ζωή. Καθοδηγούμενη από άλλους. Πάνω που πας να πιστέψεις πως είσαι για λίγο ελεύθερος πάντα υπάρχει κάτι για να σου υπενθυμίζει πως είμαστε όλοι πειραματόζωα μιας μεγάλης προπαγάνδας, ενός μεγάλου ψέματος τα θύματα, τα πρόβατα που πάνε για σφαγή...
Και συνεχίζουμε να ζούμε, να ελπίζουμε... πέρα από τους εφιάλτες και τη θλίψη γύρω μας. Πατάμε πάνω από εκεί που ο μαύρος μαρκαδόρος εξαφανίζει τα όνειρά μας και προσπαθούμε να ανακτήσουμε όσα μπορούμε... ότι μπορούμε να περισώσουμε μέσα από την στάχτη.
Και ας υπάρχουν τα παράσιτα, τα σαράκια που προσπαθούν να φάνε τα πάντα.
Αυτά που σου τρώνε τα σωθικά σιγά σιγά ώσπου να σε κάνουν άδειο άνθρωπο, να σταματάνε όταν πλέον χορτάσουν από το είναι σου, όταν πλέον δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να σου πάρουν και σε έχουν ξεκοκαλίσει στην κυριολεξία.
Εκείνοι... που μυρίζουν μιζέρια. Ζηλοφθονία. Κακία.
Που βλέπουν χαρά και θέλουν να την καταστρέψουν επειδή δεν είναι ικανοί σαν άτομα να την αποκτήσουν με τα απλά αγαθά, ούτε να την κατανοήσουν...
Εξάλλου ποιος άραγε μπορεί να την κατανοήσει?...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου