22 orbits around the sun.

 Φτάνω και εγώ λοιπόν στις 22 στροφές γύρω από τον ήλιο και ενώ για το σύμπαν δε θα έπρεπε να σημαίνει τίποτα αυτό όπως και για μένα, μιας και οι αριθμοί είναι τεχνικός όρος ανθρώπινος πάνω απ'όλα, με επηρεάζει, με αγχώνει, με τρομάζει. Γενικώς όσο ατρόμητη και σκληρή κι αν φαίνομαι πλέον, ακόμα και πίσω από το γλυκό χαμόγελο που επισκιάζει την σοβαρότητά μου, αυτό που ίσως είναι και το μόνο πράγμα που ξεγελάει τον κόσμο στο να με συμπαθήσει όταν με πρωτοβλέπει, υπάρχουν και οι φοβίες που επισκιάζουν και για μένα ότι είναι γύρω μου.
 Η ρουτίνα και η στασιμότητα όσο κι αν είναι εναντίων της φυσικής ροής των πραγμάτων, όσο και αν αφορούν την νεκρότητα της εξέλιξης τους, συνήθως τα προτιμώ σαν μια πιο ασφαλή λύση. Εξάλλου αυτό που φοβάμαι περισσότερο από την αποτυχία είναι η απώλεια αυτών που ήδη έχω, και αυτό που με τρομοκρατεί ακόμα περισσότερο από αυτό είναι η γνώση πως κάποτε θα τα χάσω όλα, χωρίς καμία εξαίρεση, ακόμα και την επίγνωση πως τα έχω χάσει.
 Με την έλλειψη της επίγνωσης αυτής τουλάχιστον δεν μπορώ να γνωρίζω ούτε το αν θα είναι κάτι προς το καλύτερο αυτό ή προς το χειρότερο. Γιατί να είναι όλα μάταια όμως; Από την άλλη το σύμπαν εξακολουθεί να μην ενδιαφέρεται και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να μονολογεί όπως τώρα καλή ώρα. Η νύχτα γίνεται μέρα και η μέρα νύχτα για μένα, λες και έπαιζε ποτέ ρόλο. Και αν η στιγμή είναι το μόνο που μετράει τότε γιατί παλεύω για τις μελλοντικές μου χάνοντας τις τωρινές; Γιατί βασανίζομαι σκεπτόμενη παλιά προβλήματα; Γιατί η στιγμή μοιάζει τόσο κενή και ανώφελη σε σχέση με το πως την περιγράφουν;
 Είναι λογικό ένας ετοιμοθάνατος να εκτιμάει πολύ περισσότερο από εμένα και τον κάθε άλλο αυτήν, μα όταν βρίσκεσαι στην άκρη της σανίδας χωρίς άλλη επιλογή οι ελπίδες σου τελειώνουν εκεί, οπότε δέχεσαι αυτό που είναι να συμβεί όπως και να έχει. Στο κάτω κάτω δεν ξέρω σε τι θέση είναι ένας ετοιμοθάνατος από όλους τους υγιείς. Δεν ξέρω αν είναι σε καλύτερη ή χειρότερη, αν είναι στην θέση του να αφήσει πίσω όλα τα μικροπράγματα που για κάποιο λόγο δώσανε ένα ανούσιο νόημα στην τιποτένια ζωή του ή αν ο τρόμος για όλα θα αφήσει πίσω επισκιάζουν αυτή του την καλοτυχία, λες και δεν θα βρεθούμε όλοι σε αυτό το σημείο όπως και να έχει. Και μόλις επισκίασα την μέρα των γενεθλίων μου. Στην τελική καταλαβαίνω γιατί δεν έχω φίλους.
 Χρόνια μου πολλά για αύριο, θα ζήσω όσο γίνεται για να μετανοήσω, ενώπιον του οποιοδήποτε μακρινού αστέρα με καταριέται εμένα και πολλούς ακόμα σε αυτή την ζωή.

Επιστολή στο ανθρώπινο είδος.

 Ομιλίες, άνθρωποι, αγχωμένοι, προβληματισμένοι, πάντοτε για πράγματα που ήξεραν θεωρητικά πως αν η ζωή τους τελείωνε την επόμενη μέρα δεν θα έπαιζαν κανέναν απολύτως ρόλο. Κάποτε μου είπε κάποιος πως ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Εγώ ήθελα να πάω απλά σπίτι μου.
 Μακριά από τα άσχημα βουητά τους, τις ανόητες ανούσιες απόψεις τους, και την μανία τους με τον πειρασμό.  Εκεί βρισκόταν ο παράδεισος για μένα. Έξω από την φούσκα της αηδιαστικής κοινωνίας τους που σε εξανάγκαζε να παίρνεις μέρος λες και τους χρωστάς για την ύπαρξη σου. Πρόσφατα μου τράβηξε το ενδιαφέρον μια σειρά που είχε βασικούς πρωταγωνιστές σκληρούς ανθρώπους, κάτι που με εξέπληξε θετικά μιας και βαρέθηκα να βλέπω πλέον να εξυψώνουν άτομα που είναι θύματα και κλαίγονται όλη την ώρα για τα συναισθήματά τους λες και είναι το πιο βασικό πράγμα στον κόσμο.  Το συναίσθημα είναι πρωτόγονο πράγμα όπως και το είδος της πάστας τους. Βέβαια το να νιώθεις είναι η κατάρα της σάρκας. Μια κατάρα και ευλογία μαζί, αλλά πόσες φορές ακούσαμε τέτοιες απόψεις; Στην τελική είτε όλα τα συναισθήματα είναι ίσα,  οπότε μιας και μπορεί κανείς να αγαπήσει πολύ ένα άτομο έχει και το δικαίωμα να μισήσει κάποιο άλλο, είτε όλα τα συναισθήματα χωρίς καμία εξαίρεση είναι για πέταμα όπως και τα άτομα που τα έχουν, ίσως όλοι δηλαδή. Τουλάχιστον όμως με την ευλογία της λογικής κριτικής σκέψης μπορείς να πάρεις αποφάσεις πέρα από την παραλογία του βασανιστικού συναισθηματισμού. Υπήρξαν καιροί που υπήρξα πολύ υπερσυναισθηματικό άτομο και άτομα με κατακρίνανε γιαυτό, υπήρξαν καιροί που υπήρξα πολύ ψυχρό και σκληρό άτομο με παγερή λογική και πάλι με κατακρίνανε γιαυτό, στην τελική είμαστε φτιαγμένοι φαίνεται για να έχουμε διχασμένες φύσεις. Βέβαια τι κερδίζει ο καθένας και τι χάνει. Από την άλλη είναι όλα υποκειμενικά.
 Δεν μπορεί κανένας να με επηρεάσει πέρα από τα δικά μου συναισθήματα όσο ελαττωματικά και να είναι και παρόλα αυτά η λογική μου μπορεί να επηρεάσει πολλούς. Ακόμα και η χειριστικότητα του χαρακτήρα μου προσέφερε στον εαυτό μου μεγάλες ασπίδες σε καταστάσεις που ήταν επικίνδυνες για την ψυχική μου υγεία με μεγάλο αντίκτυπο βέβαια. Το κάθε τι έχει και την χρησιμότητα του σε αυτό το απέραντο σύμπαν από όποια μεριά και αν κοιτάξεις το νόμισμα. Δεν θα καταπιέσω τον εαυτό μου για να φανώ ούτε ο άγιος που προσπαθούσα να φαίνομαι χρόνια, ούτε και θα αφεθώ στην καταστροφική μου φύση όσα κι αν είναι τα άτομα που θα ήθελα να κάψω με τα ίδια μου τα χέρια.
 Η αυθεντικότητα πάνω απ'όλα, και οι εξαιρέσεις που αξίζουν την οργή της θα έχουν και τον ανάλογο σεβασμό, εξάλλου ο σεβασμός κερδίζεται. Το πιο άσχημο της υπόθεσης είναι πως η δικαιοσύνη δεν υπάρχει, και όσο ασκητική ζωή και αν παλέψεις να ζήσεις οι αμαρτωλοί θα είναι πάντα στο ίδιο καλάθι με εσένα. Ίσως και αυτός να ήταν ένας λόγος για τον οποίο οι θρησκείες χρησιμοποιούσαν σεμνότητες και συγκεκριμένες απόψεις γι αυτούς που τις ακολουθούσαν πιστά, ουτοσώστε να έχουν μια παρηγοριά πως θα δικαιωθούν στο θάνατο, ή σε μια άλλη ζωή πέρα από αυτήν που τόσο άσχημα τους αδίκησε σε κάθε τους ανάσα. Βεβαίως δεν θα μπορούσε να έλλειπε από εδώ εκείνο το ρητό που λέει πως αν κάνεις μια καλή πράξη περιμένοντας αντάλλαγμα δεν ήταν από καλοσύνη μα ήταν μια προσπάθεια για συναλλαγή.  Έχουμε την ίδια τύχη να συνεχίσουμε στο μετά με αυτήν των ζωντανών μονοκύτταρων οργανισμών στη φύση ή στο οποιοδήποτε άλλο σύμπαν, την ίδια τύχη με αυτήν που έχει και ο οποιοσδήποτε οργανισμός που ο εγωιστικός άνθρωπος θα θεωρούσε κατώτερο από αυτόν. Μάντεψε κάτι λοιπόν ανθρωπάκι της σήμερον ημέρας, είσαι είτε απολύτως ασήμαντος στη φύση, είτε απόλυτα σημαντικός, και οι δυο απόψεις είναι άκρως απογοητευτικές και καθόλου δίκαιες. Μα κανείς δεν είπε πως υπάρχει η δικαιοσύνη στην φύση εξαρχής. Ασχέτως βέβαια με το οτι θα πρεπε και ο οποιοσδήποτε που θα διαφωνούσε με κάτι τέτοιο θα ήταν των απόψεων που έχουν μερικά ανθρωπάρια του οτι πρέπει να υπάρχουν ζωώδη ένστικτα στον άνθρωπο τον 21ο αιώνα. Δυστυχώς τέτοια άτομα που υποκύπτουν στους πρωτόγονους πειρασμούς που δημιουργεί ο εγκέφαλος τους δεν αξίζουν να υπάρχουν στα χρόνια της εξέλιξης. Και μιλάμε για ένα τεράστιο ποσοστό ανθρωπαρίων που είναι απλά πρόβατα σε ένα ατελείωτο κοπάδι ανθρωπαρίων που οδηγεί μια μικρή ομάδα τσομπάνιδων σε ένα σφαγείο. Τελευταία τεχνολογία πραγμάτων, χωρίς καμία ιδέα της χρησιμότητας αυτών πέρα από το να πατήσουν ένα κουμπί και να αρχίσουν να δημοσιεύουν τα σκουπίδια τους από εδώ και από εκεί, να καμαρώνουν για τον εαυτό τους, να γκομενιάζουν, να κατινιάζουν, να τραβάνε στον σκοταδισμό όλο και περισσότερο το λαμπρό μέλλον που θα μπορούσαν να έχουν όχι οι ίδιοι μα ακόμα και τα άτομα γύρω τους.
Βρέθηκα σπίτι μου. Είμαι πλέον ήρεμη.

Διχασμός και ύπαρξη.

 Είναι αυτός ο διχασμός ανάμεσα στο αν είσαι ευλογημένος με το να είσαι δημιουργός ή αν είσαι ένα μοιραίο όργανο της φύσης, ένα αναγκαίο κακό που φέρνει κάτι οτιδήποτε στον κόσμο, για να του κάνουν κακό ή να πράξει το ίδιο κακό σε άλλους. Ο δημιουργός επιβάλλει απόψεις. Ο δημιουργός επιβάλλει ζωή και κίνηση. Το παίζει ένας μικρός θεός, είτε μιλάμε για μια ανθρώπινη οντότητα είτε μιλάμε για τον θεό τον ίδιο, αν υπάρχει κάτι τέτοιο εκεί έξω. Συνήθως η παραγωγή των λέξεων κάνει κακό πιστεύω μα σε αυτήν την περίπτωση θα περιορίσω λίγο τις απόψεις μου.

 Το να ζει κανείς είναι σαν να σε πετάνε σαν κούτσουρο μέσα σε μια απέραντη θάλασσα και να επιπλέεις χωρίς να ξέρεις που θα πας, μα ξέροντας πως κάποτε θα βουλιάξεις. Το κακό με το να βουλιάζεις ή το να χάνεσαι στο κενό, να καταστρέφεσαι είναι πως καταστρέφονται και οι αισθήσεις σου μαζί, τα συναισθήματά σου, το είναι σου, αυτό το "είναι" που μια ζωή από την στιγμή που γεννήθηκες και άρχισες να δημιουργείς εμπειρίες δημιούργησαν αυτό που είσαι, τις απόψεις σου, τα συναισθήματά σου, οπότε όταν χάσεις όλα αυτά δεν απομένει αυτό που είσαι για να υπάρχει κάτι να εκτιμήσει κάτι τόσο όμορφο όσο το τι θα μπορούσες να δεις κάτω από το νερό όσο θα βουλιάζεις. Ο νεκρός δεν έχει συναισθήματα, δεν έχει κίνηση, παρά μόνο την αποσύνθεση που δέχεται το νεκρό σώμα του από την ώρα που θα αποδημήσει για άγνωστα μέρη, για το άγνωστο μετά, ή ίσως ακόμα και το απόλυτο κενό. Μα ακόμα και η ψυχή να είναι αθάνατη δεν μας ενδιαφέρει καθόλου γιατί το "είναι" πεθαίνει. Το μυαλό σου που συλλέγει όλα τα ερεθίσματα και τις αναμνήσεις και πράττει ανάλογα θα πεθάνει μαζί με την καρδιά σου. Η ψυχή δεν έχει να κάνει με τα συναισθήματα, είναι απλά η ενέργεια, η κινητήριος δύναμη της ύλης σου. Αυτό που κάνει το μυαλό να δουλεύει για να υπάρχεις. Μετά ίσως υπάρξει ως κάτι άλλο, αλλά όχι ως "εσύ". Το κακό είναι πως προορίζεσαι για δημιουργία και πας αντίθετα σε αυτήν. Δεν την αναγνωρίζεις, σαν πρόγραμμα που δεν ανταποκρίνεται. Ποιος είναι ο σκοπός λοιπόν; Δεν γνωρίζω την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Εξάλλου, είναι αυτός ο διχασμός ανάμεσα στο αν είσαι ευλογημένος με το να είσαι δημιουργός ή αν είσαι ένα μοιραίο όργανο της φύσης. Ένα αναγκαίο κακό που φέρνει κάτι οτιδήποτε στον κόσμο, για να του κάνουν κακό ή να πράξει ανάλογα σε αυτούς. Μια σκοπιμότητα ή ένα λάθος; Τι είναι χειρότερο από τα δύο; "Να ζει κανείς ή να μην ζει;" 
Η δουλειά μου είναι να δημιουργώ, ζωή ως γυναίκα, και το απαρνούμαι.

Η δουλειά μου είναι να δημιουργώ, έργο ως καλλιτέχνης, και το απαρνούμαι.

Η δουλειά μου δεν είναι όμως το να δημιουργώ, είναι η απόδειξη πως υπάρχω, και ακόμα και αν απαρνούμαι την ζωή θα δημιουργήσω έργο που πάει αντίθετα σε αυτήν.

Θα φωτίσω τα πιο σκοτεινά σημεία της και θα την ρεζιλέψω σαν ύπαρξη. Μιας και είναι ένα ψέμα που ρίζωσε πολύ. Μιας και δεν έχω υποχρέωση να υποστώ την ύπαρξη μου, δεν έχω υποχρέωση να πληρώσω τίμημα γι αυτήν. Και θα γελάω με το πτώμα της, ω, πόσο θα γελάω.

Το μεγαλύτερο αστείο αυτής της υπόθεσης όμως είναι ο ανύπαρκτος θεός κάποιων.

Αν υπάρχει εκεί έξω οντότητα που απαιτεί να αποκαλείται θεότητα εις βάρος του πόνου των υπολοίπων μόνο και μόνο διότι έχει την τύχη να μην έχει υποστεί την κατάρα της ύλης και της σάρκας, του ζητώ να με σκορπίσει στο διάστημα ή μέσα στο νερό βαθιά.
Αφού υπάρχουν πράγματα που κανείς δεν έχει ανακαλύψει, ας γίνω ένα με αυτά, μήπως και κάποτε, σε κάποια ζωή νιώσω ολοκληρωμένη ύπαρξη.

The one who is not, and her.

 The door opens. He was inside the room looking outside of the window. It was a cold winter day but the suns golden hour was making it seem like it was summer already.
She looked at him and touched his hands. A long time had already passed, and it felt like nothing had changed. He was wearing a hood and the only thing you could see clearly was his mouth. He seemed to be very pale like he was sick, but didnt looked sick at all.
"Its been so long!" she said happily while she came into the room. The temparature was quite cool even inside. His presense felt even colder though.
She stepped ahead. "I know how you feel." she whispered while looking out of the window and the sun showered her smiling face, while the look in her eyes seemed to be as calm as the sunlight was.
But he only looked the same. He wasn't really the person she knew before.
He stared at the window too but with a cold death stare, just like somebody had came and sucked his life out of his body. He didn't answered. Although he didn't pulled his hands away from her.
She tried to ignore the coldness of the moment and enjoyed the sunlight. She was there after all beside him. Next to the frozen man. Her man.
"I know how you felt about everything. There are some among us who understand. They know the feeling of being alone and inbetween." She lowered her eyes. "I know too about this feeling. But, hey, I am here, right?" she said, and tried to look into his eyes. His eyes suddenly glowed like shiny diamonds but he just lifted the hood to watch her with his strict glance.
"I am dead." He said. "I cannot feel anything. You don't understand anything and nobody can understand me." He turned to the window then. Her eyes filled with tears closed softly and she turned back at the door to leave. Before she steps away, she heard him whispering:
"You are much more alive. You feel, still."
She didn't turned back.
He lifted his head and continued looking outside.
Now it was snowing.
The snow was covering his grave with grace.





~~~
(I was listening to this while I wrote it. https://www.youtube.com/watch?v=Pkp7K1bi_zw)

Η αδυναμία των λέξεων.

 Οι λέξεις. Αυτά τα τεχνητά ακούσματα, τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που τόσο σε αυτά πιστεύουμε και βασιζόμαστε. Άραγε πως θα ήταν ένας κόσμος χωρίς αυτές; Πως θα αντιλαμβανόμασταν το κάθε συναίσθημα που θα νιώθαμε; Πως θα ξεχωρίζαμε τόσα διαφορετικά συναισθήματα μεταξύ τους, ακόμα και αυτά που κάθε φορά διαφέρουν, και φέρνουν την αίσθηση διαφορετικών γεύσεων στο μυαλό μας ανάλογα με την κάθε στιγμή, την κάθε σκέψη, την κάθε αυθόρμητη ανάγκη και νοσταλγία. Οι λέξεις δημιουργούν απώλεια της ποιοτικής στιγμής. Δεν είναι ποτέ τους ακριβείς σε τίποτα. Πόσο αλήθεια είναι αυτό από την αρχή θυμάμαι να δακρύζω όταν τόσο αληθινά το πιο πιστό μου πρόσωπο μου το εξέφρασε έτσι απλά, χωρίς καν να με γνωρίζει ακόμα τότε. Αγαπώ τόσο πολύ την αλήθεια και δυστυχώς ο κόσμος είναι βυθισμένος στο ψέμα και στις εύκολες λύσεις. Δυστυχώς είμαστε πολύ μακριά της καθώς μας διοικεί αυτό το χάος και η άγνοια, ως προς τι όμως; Για τα άγνωστα συμφέροντα κάποιου όντως; Γιατί χρειάζεται να ανακαλύψουμε ο καθένας την δική του αλήθεια στην ζωή; Η αλήθεια είναι κάπου εκεί έξω μα αλήθεια είναι πως η αλήθεια χάθηκε στα λόγια. Οι πράξεις με την σειρά τους πίσω από τα λόγια και εμείς βρισκόμαστε να ισορροπούμε στο προσκήνιο. Τίποτα δεν περιγράφεται όταν δεν αναγνωρίζεται και καμία λέξη δεν μπορεί να μεταδώσει με ακρίβεια ένα προσωπικό συναίσθημα, μια στιγμή που στον καθένα έχει διαφορετική όψη, διαφορετική γεύση. Η μοναξιά υπάρχει και θα υπάρχει στο μυαλό και μέχρι το τέλος της διαδρομής ίσως και να μην καταλάβεις τους λόγους αυτής της λειτουργίας της. Αυτόν τον λόγο ύπαρξής της, που βασανίζει ορισμένες ψυχές μέσα στις μάντρες της μαζικής σάρκας οι οποίες σάρκες είναι πολύ απασχολημένες για να προσέξουν το οτιδήποτε πέρα από τον εαυτό τους και τα φρέσκα νέα που ικανοποιούν τόσο πολύ τις ανούσιες ώρες της καθημερινότητάς τους που αφήνουν να γλιστρά έτσι απλά. Αλλά και ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση όπως ξέρουμε, δεν παύει να τελειώνει κάποτε όμως, ακόμα και αν η ζωή μας έχει να κάνει με ώρες ή με αιώνες στα μάτια κάποιας εξωτερικής ύπαρξης, παντού υπάρχει ένα τέλος και σε ένα τέλος μια αρχή που εξίσου έχει τέλος, και το αιώνιο ερώτημα σε όλον αυτόν τον ασταμάτητο τρεχούμενο τροχό είναι το πώς να σταματήσεις αυτή τη ρόδα από την ατελείωτη της κατρακύλα.

 Και οι ψυχές αυτές οι σπάνιες περιμένουν καθώς ψάχνουν στα σκοτεινά στενά, στις γωνίες, στην σκόνη να βρουν την λύση για το πώς να σταματήσει ο τροχός, αν το χειρότερο είναι η άγνοια ή η απάθεια. Μετά με τον καιρό ανακαλύπτουν πως δεν ξέρουν και δεν τους νοιάζει. Και τις περισσότερες φορές ακόμα και τα μεγαλύτερα και αξιοζήλευτα μυαλά δεν έχουν τέτοιες απαντήσεις. Από την άλλη ίσως τέτοιες απαντήσεις να βρεθούν από άτομα που δεν ξέρουν να γράφουν ή να μετράνε, που δεν είχαν ποτέ πρόσβαση στις έτοιμες πληροφορίες και τις γνώσεις που μπορεί να σου παρέχει η δύναμη της τεχνολογίας, αυτή η πηγή ερωτήσεων, παραπληροφοριών, παραμυθιών, ματαιοδοξιών, που κάνει κακό σε αυτούς που δεν γνωρίζουν από μόνοι τους τίποτα και καλό σε αυτούς τους λίγους που "ξέρουν" κάτι παραπάνω. Αλλά και πάλι οι απαντήσεις αυτών των ανθρώπων σε αυτές τις ερωτήσεις έχουν να κάνουν με προσωπικές βλέψεις, ιδεολογίες, μερικές φορές θρησκευτικές αντιλήψεις που αλλάζουν με την πάροδο των χρόνων από πολιτισμούς σε πολιτισμούς οπότε ποτέ δεν μιλάνε για κάτι σταθερό, και για οράματα εξωσωματικών εμπειριών. Υποτίθεται πως ο άνθρωπος είναι ικανός να επιτύχει τέτοια πράγματα αλλά οι περισσότεροι είμαστε μολυσμένοι από μικρή ηλικία από τον τρόπο που ζούμε και χάνουμε σιγά σιγά την ενόραση μας πολύ έως εντελώς. Και πως μπορεί κάποιος να καταφέρει να ξυπνίσει χωρίς την καθοδήγηση των ελάχιστων ατόμων μέσω της καταστροφικής μα πολύ χρήσιμης στην καθημερινότητά μας τεχνολογία; Το Γινγκ και το Γιανγκ. Αντιθέσεις. Οι πιο κλισέ θεματολογίες στον χώρο της τέχνης. Το μέτρο νικά και πάλι.

Οι λέξεις δεν είναι το παν παρόλα αυτά.

Revelations.

 Με τόσα που βλέπεις δεν θέλεις ούτε να μιλάς ούτε τίποτα, κλείνεις το στόμα, βάζεις και ένα ψεύτικο χαμόγελο και τις περισσότερες φορές την βγάζεις καθαρή έτσι. Ας κάνω μια προσπάθεια και πάλι όμως για να βγάλω τον χείμαρρο προς τα έξω, όχι για το δικό μου το καλό απαραίτητα διότι εγώ τα καταφέρνω μια χαρά πλέον, μα κυρίως για άλλους που θα θέλανε μια βοήθεια..
 Γενικώς αν όλα τα όνειρα που έβλεπα κατάφερνα να τα θυμάμαι,θα μπορούσα να ολοκληρώσω επιτέλους - επίσης να αρχίσω καλά καλά - το σχέδιο του βιβλίου που παλεύω να σχηματίσω στο κεφάλι μου προτού ξεκινήσω που λέει ο λόγος να το γράφω.

 Το να μην πιστεύεις τίποτα είναι σοφή κουβέντα. Ανιχνεύω όμως κάποιες υπερβολές μέσα της καθώς και το να μην πιστεύεις τίποτα δεν μπορεί να είναι εντελώς ακριβές διότι πάντα θα πιστεύεις σε κάτι, είτε αυτό είναι φαντασμένες ιδέες που δεν έχουν καμία αλληλουχία είτε είναι ότι λένε οι άλλοι. Αυτές οι δυο απόψεις βέβαια είναι ακραίες που δεν θα τις έκανε ένας σχετικά έξυπνος άνθρωπος οπότε θα βάλω και τις άλλες δυο κατηγορίες  που είναι οι λεγόμενοι ορθολογιστές που πιστεύουν σύμφωνα με την λογική (η οποία συνήθως αν όχι πάντα βασίζεται σε αποδείξεις) και φοβούμενοι μήπως και εξαπατηθούν από ψέματα πιστεύουν αυτά που λένε συνήθως άνθρωποι υψηλόβαθμων επαγγελμάτων στα τυφλά (άτομα που δεν γνωρίζουν καν οι ίδιοι μιλώντας για πράγματα που δεν γνωρίζουν οι ίδιοι) και μετά οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι εναντιώνεται με την μάζα. Η αλήθεια είναι πως η αλήθεια δεν βρίσκεται πουθενά παρά μόνο σε μια πιο ανοιχτή άποψη περί του κόσμου. Πρώτα περισυλλογή, συλλέγουμε πληροφορίες από όλες τις πλευρές και βγάζουμε μια άποψη που δεν τείνει πουθενά μα συγχρόνως είναι αποκλειστικά δική μας, χωρίς να επηρεαστούμε από κανένα πρόσωπο, αρνητικό συναίσθημα, φόβο, παράγοντα. Η αλήθεια είναι μπροστά μας μα δεν έχουμε μάθει να την αντιλαμβανόμαστε σωστά γιατί γεννιόμαστε εξαρχής σε ένα περιβάλλον που μας κλείνουν τα μάτια και μας λένε τι να δούμε. Αν ανοίξουμε λοιπόν αυτά τα "μάτια" μπορούμε τουλάχιστον να αρχίσουμε να βλέπουμε τον κόσμο διαφορετικά, και όλο το ψέμα που τον περικυκλώνει. Υπάρχει ένα βουνό από απέραντες πληροφορίες για κάποιον που πραγματικά έχει φωτιστεί με το πνεύμα της αλήθειας και διψάει για να το φωτίσει παραπάνω, προσοχή όμως στις ψεύτικες εικόνες για τον εαυτό μας. Το να έχουμε πρόσβαση στην τεχνολογία δεν σημαίνει πως είμαστε έξυπνοι. Το να έχουμε ολοκληρωμένες απόψεις δεν σημαίνει πως είμαστε έξυπνοι. Το οτι έχουμε τεχνολογία δεν σημαίνει πως είμαστε έξυπνοι. Γενικότερα ο κόσμος είναι λες και έχει πέσει στα μαλακά και τα βρίσκει όλα εύκολα. Με έναν υπολογιστή όλοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα δυνατά. Αν όμως χρειαζόταν να κάνουμε μια δουλειά που θα χρειαζόταν μέσα που δεν διδάσκονται από την τεχνολογία και χρειάζονται περισσότερο πνεύμα για να γίνουν θα γινόμασταν από επιστήμονες αυτομάτως καθαριστές. Ο καθένας που θα διάβαζε αυτό το άρθρο θα μπορούσε να πει "ναι λοιπόν εγώ είμαι μέσα σε αυτούς τους έξυπνους και νιώθω περήφανος" όμως δεν είναι η αλήθεια γιατί ένας πραγματικά έξυπνος θα καταλάβαινε και θα συμφωνούσε στο οτι δεν ξέρουμε τίποτα και δεν μπορούμε να ξέρουμε τίποτα οπότε η κάθε άποψή μας είναι λόγια του αέρα, μασάμε την καραμέλα που μας δίνουν για πράγματα που μας λένε πως λειτουργούν "έτσι" ενώ δεν γνωρίζουμε τίποτα γι αυτά τα πράγματα ή πιστεύουμε σε πράγματα για τα οποία δεν έχουμε κάνει καμία έως ελάχιστη έρευνα ενώ υπάρχουν πληροφορίες που μπορούν να σου αλλάζουν διαφορετική γνώμη καθημερινά και διαφορετική για τα επόμενα χρόνια όσο ψάχνει κανείς. Η ζωή δεν είναι παιχνίδι. Δεν κατανοούμε τίποτα. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας και να έχουμε κατανόηση μεταξύ μας, να πετάξουμε τα είδωλα που τυχόν έχουμε, αυτά τα υποκεινούμενα πιόνια δυνάμεων που μας ελέγχουν, να τα βγάλουμε από την ζωή μας, να τους πάρουμε την εξουσία που έχουν απάνω μας και να αρχίσουμε την έρευνα, την παρατήρηση, την εσωτερική εξερεύνηση του εαυτού μας, να σταματήσουμε να υποστηρίζουμε πράγματα που δεν γνωρίζουμε και να ανακυκλώνουμε λανθασμένες απόψεις, είτε το είπε κάποιος επιστήμονας στην άκρη του κόσμου για το "καλό" μας, είτε ένας ηθοποιός του Χόλιγουντ που επισκιάζεται από τα "μεγάλα μυαλά" και δεν δίνει δεκάρα για την ζωή μας, είτε ο αντιπαθέστατος ξερόλας που γνωρίζουμε, είτε το άτομο που θέλουμε την προσοχή του, έχουμε άποψη και αυτή δεν χρειάζεται να είναι απόλυτη. Οι απόλυτοι άνθρωποι χάνουν πάντοτε. Επίσης τέλος στις ανούσιες ψεύτικες θρησκείες. Το σύμπαν είναι απέραντο. Τα είδη είναι απέραντα. Τα είδη θα συνεχίσουν είναι απέραντα και εκτός του πλανήτη..

Γιατί χάθηκαν οι αρχαίοι πολιτισμοί, ποια είναι τα κοινά λεγόμενά τους σε αρχαία έγγραφα και πλάκες, τι σχέση είχε η μαγεία με τις θρησκείες, από πού προήλθαν σύμβολα, ονομασίες, γλώσσες, κτήρια, πολιτισμοί. Ο κόσμος δεν είναι η φούσκα που ζούμε. Δεν είναι η ανθρώπινη τεχνητή καθημερινότητα.
Να σταματήσουμε να πιστεύουμε και να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε. 

Πως να ανακαλύψεις το άστρο σου.

 Περίεργο το να νιώθεις πως μπορείς να κάνεις τα πάντα αν αρκετά προσπαθήσεις και να θες να κάνεις τα πάντα μα να μην ξέρεις αν πραγματικά το θέλεις.
Ας πούμε πως δεν υπάρχει χρόνος για όλα και μονάχα με την θέληση γίνεται αρκετή προσπάθεια ώστε να καταφέρεις αυτά που θέλεις, αν δεν τα θέλεις όμως αρκετά τότε δεν έχεις αρκετό κουράγιο για αυτή την προσπάθεια, οπότε δεν αρκεί η αυτοπεποίθηση και το ταλέντο σε οτιδήποτε μα το τι πραγματικά θέλεις να επιτύχεις. Οπότε οι επιτυχίες δεν θα έπρεπε να καθορίζουν το αν κάποιος είναι επιτυχημένος διότι για να κάνει κάτι θα πει πως πραγματικά μόχθησε και το ήθελε πολύ για να το επιτύχει.
 Όταν όμως νιώθεις πως χαραμίζεσαι επειδή δεν εκμεταλλεύεσαι τον χρόνο που έχεις για να ανυψώσεις τα ταλέντα σου και αυτό επειδή δεν ξέρεις αν αυτό στο οποίο είσαι καλός είναι αυτό που πραγματικά θέλεις;
 Η ζωή σε βάζει στη θέση του να πάρεις επιλογές που θα καθορίζουν όλη σου τη ζωή από πολύ μικρή ηλικία χωρίς καν να σε αφήνει να εξερευνήσεις τον κόσμο γύρω σου για να σιγουρευτείς για αυτό που θέλεις. Και αυτό όχι η ζωή από μόνη της εννοείται μα τα μοτίβα που έχουν αναγκάσει άλλοι να καθορίζουν καταστάσεις στη ζωή σου.
 Για την ακρίβεια είναι τελείως τυχαίο το αν αυτό που θα καταλήξεις να κάνεις στη ζωή σου θα είναι και αυτό που θα σου αρέσει επειδή αυτό αφορά όχι μόνο τις επιλογές που κάνεις από την αρχή αλλά και το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνεις, ζεις, τα ερεθίσματα σου, οι γνώσεις που σου παρέχουν εξαρχής τα άτομα γύρω σου και τα ερεθίσματα που θα τύχει να πάρεις μέχρι αυτήν την απόφαση. Ποτέ δεν είναι αργά για την γνώση πιστεύω βέβαια, αλλά ο χρόνος είναι πολύτιμος παρόλα αυτά καλύτερα αργά παρά ποτέ μέχρι να ολοκληρώσεις μια άποψη που θα σε κάνει ευτυχή για όλη σου την υπόλοιπη ζωή. Η δίψα για γνώση είναι θετικό πράγμα, αρκεί να το θες πραγματικά για σένα και όχι για να αποδείξεις κάτι που μπορείς να κάνεις.
Ναι, μπορώ να κάνω πολλά πράγματα σε πολλούς τομείς και δεν χρειάζεται να το αποδείξω αυτό σε κανέναν για να αποκτήσω τον τίτλο, παρόλα αυτά νιώθω συνεχώς την ανάγκη να το αποδείξω στον εαυτό μου. Και μερικές φορές οι επιλογές μου αλλάζουν όταν αφορούν τις ασχολίες μου.
 Βλέπεις δε μ'αρέσει να με καθορίζει κάτι, δεν μπορώ τα όρια. Θέλω τον χρόνο μου να ανακαλύψω τον εαυτό μου και τι με κάνει πραγματικά χαρούμενη. Θέλω να δω σε ποιους άλλους τομείς θα λάμπει το αστέρι μου, πόσα ακόμα πράγματα είμαι ικανή να καταφέρω, και πάνω απ'όλα πιο θα είναι επιτέλους το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθώ το οποίο από την μεριά του θα με κάνει να λάμπω από ευτυχία και αυτοπεποίθηση όταν με αυτό θα ασχολούμαι. Δεν αρκεί με το να μου πει κάποιος αν αυτό που κάνω είναι σημαντικό, αρκεί όμως το να το πιστέψω από μόνη μου, εγώ η ίδια.
Αρκεί αυτό που κάνεις να σε γεμίζει. Απλό, κοινότυπο μα τόσο πολύ αληθινό.

Και η προσπάθεια συνεχίζεται.

Ο χαμένος ποιητής.

Πως κάποιος να γίνει ποιητής
όταν δεν έχει τις λέξεις να μιλήσει
και σιωπά περισσότερο και πιο συχνά
από αυτούς που τα παιχνίδια του λόγου παίζουν ζωηρά
Με δυο χέρια μόνο και με μια υλική καρδιά
πως να μιλήσει ανοιχτά το πλάσμα αυτό
πως να αφηγηθεί συναισθήματα για τα οποία λέξεις δεν αρκούν
η μήπως ξέχασε να είναι ποιητής πια
μήπως η ύπαρξη κατάπιε και την τέχνη του μαζί του
μήπως η ζωή δεν είναι καν για την δική του
και οι λέξεις δεν υπάρχουν πια.

Το δίκιο του δε βρίσκει, λύτρωση καμιά
Προχωρά και αγωνιά
Σιωπηλά
και αργά
αργά

μα δεν φτάνει
πουθενά.

Ποιητικές προσεγγίσεις και λογικός παραλογισμός.

 Από μικρή ήμουν ευαίσθητο άτομο όπως και ακόμα είμαι, υπέρ-συναισθηματικό σε βαθμό που στεναχωριέμαι για μικροπράγματα και πολύ εύκολα, ανεξάρτητα αν δεν το δείχνω η αν μιλάω γιαυτό. Και όταν μιλάω για συναισθήματα εννοώ πως το παρακάνω πέρα από την φαντασία. Φτάνω σε βαθμό που υποφέρω συχνά από διάφορα πράγματα που προκαλώ εγώ στο μυαλό μου με τις υπερβολικές σκέψεις μου και τις υπερβολικές ανησυχίες μου. Ή θα μου το αναγνωρίζουν και θα τους φαίνεται περίεργο πόσο ευαίσθητη είμαι ή αν δεν με γνωρίζουν καλά δεν θα με έχουν δει να ξεπερνάω την πέτρινη μου μάσκα που κρύβει το μαλακό και ευαίσθητο χαρακτήρα μου οπότε θα με θεωρούν σκληρή. Η αλήθεια είναι πως κατέχω και τις δυο φύσεις, σκληρή με πολλά συναισθήματα, οπότε το ένα μπορεί να κρατήσει το άλλο από το να γίνω ένα τέρας της υπερβολής (ή τουλάχιστον προσπαθώ) εξάλλου άλλο σκληρός και άλλο αναίσθητος. Η σκληρότητα επιβάλλεται που και που στην επιβίωση, και το συναίσθημα επιβάλλεται στην διαίσθηση και σε άλλα πράγματα που δεν μπορεί πολύς κόσμος να εξηγήσει.
 Όπως εγώ έτσι και όλοι είναι υπεύθυνοι για το πως νιώθουν οι ίδιοι και κανένας άλλος. Είναι και αυτό θέμα αυτογνωσίας, να παραδέχεσαι τις αδυναμίες σου και τα χαρακτηριστικά που διαθέτεις ως ξεχωριστό άτομο. Στο κάτω κάτω όλα χαρακτηριστικά είναι και τα χαρακτηριστικά που αποτελούν τον χαρακτήρα μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από καταγραφές δικές μας που κάνουμε μέσα στον εγκέφαλό μας, εμπειρίες αναμνήσεις και αναλύσεις που περιφέρονται στις σκέψεις και στο υποσυνείδητο από την ώρα που ξεκινάει η ύπαρξη μας ως όντα με υλική μορφή. Υποτίθεται το να είσαι συναισθηματικός και ευαίσθητος λοιπόν είναι ένα χάρισμα που δεν το έχουν και πολλοί και προβάλλει ένα άτομο που έχοντας ευαισθησίες που άλλοι δεν έχουν, κλείνεται δυστυχεί και στην καλύτερη περίπτωση του βγαίνει σε καλλιτεχνική ανησυχία ή σε ανθρωπιστικές πράξεις. Δίνουν λοιπόν στις  ταινίες τους, στα ποιήματά τους, στα βιβλία τους και πάει λέγοντας, πάντα μέσα στο κοπάδι ένα μαύρο πρόβατο που όμως είναι πάντα ένα ιδιαίτερα χαρισματικό πλάσμα, αξιοζήλευτο - γιαυτό ίσως και μισητό από την "μάζα" λόγω των ιδιαιτεροτήτων του, συναισθηματικό και ξεχασμένο απ'όλους, καλό και ευαίσθητο και γενικότερα προσπαθούν να παραδειγματίσουν αυτό το πλάσμα στους άλλους δείχνοντας πώς ένα πλάσμα που πονάει συνεχώς και δεν ακούγονται οι κραυγές του για προσοχή είναι συγχρόνως τόσο ισχυρό που ξεπερνάει όλα τα υπόλοιπα ανόητα πλάσματα στον χώρο διότι ο πόνος που υποφέρει είναι βαθύς και καταστροφικός για το ίδιο.  Λυπούμαστε λοιπόν αυτό το πλάσμα και ταυτιζόμαστε μαζί του γιατί καταβάθος μας αρέσει να είμαστε λυπημένοι, είναι ο εύκολος τρόπος για να δικαιολογήσεις καταστάσεις το να νιώθεις πάντα θύμα, αυτός που δεν καταλαβαίνει κανείς - ακόμα και αν είναι αλήθεια - και να θες όλοι να λειτουργούν σύμφωνα με τον τρόπο σου. Όλοι λίγο πολύ πέφτουν σε αυτή την παγίδα, μάντεψε λοιπόν τι, κανένας δεν είναι διαφορετικός και αυτό φαίνεται μονάχα από τον τρόπο που όλοι σκέφτονται, δηλαδή τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Παρόλα αυτά όμως πέρα από τον κοινό εγωιστικό τρόπο σκέψης του καθενός υπάρχουν πάντα και τα άτομα που πράττουν διαφορετικά και ποτέ δεν είναι αδύνατο να επικοινωνήσεις μαζί τους και να μάθεις αυτόν τον τρόπο, εξάλλου αυτό θα ήταν το πιο υγιές, αν ενδιαφέρεσαι για ένα άτομο θέλεις να το μάθεις και να ξέρεις πως λειτουργεί και όχι απλά να έχεις την απαίτηση από το πουθενά να συμπεριφέρεται όπως εσύ θέλεις.
 Ακόμα και αν πονάει το μυαλό σου να σκέφτεσαι οτι έχεις την ίδια αξία με τα πιο ξεπεσμένα όντα που ξέρεις, είναι δυστυχώς η αλήθεια. Εμείς διαλέγουμε αυτό που είμαστε παρόλα αυτά όμως και αν αυτό που ζητάει κανείς είναι η γνώση και η αυτονομία στη σκέψη τότε θα πάρει αυτόν τον δρόμο. Οπότε οι αποφάσεις μας και ο τρόπος που διαμορφώνουμε την σκέψη μας όντως μας κάνει να έχουμε μια άλφα ποιότητα αλλά ο καθένας πράττει με τον τρόπο του οπότε δεν μπορείς να συγκρίνεις δυο η περισσότερα πράγματα διαφορετικά το ένα από το άλλο.
 Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο τραγικό πλάσμα ίσως θα μπορούσε να είναι όντως αυτό που δείχνει πέρα από μια κραυγή για προσοχή και απλά να είναι στο στάδιο που εξελίσσεται, που είναι ακόμα αδύναμο και η σοφία - δύναμη που πρόκειται να αποκτήσει να μην είναι ακόμα εκεί μα να σκάβει χώρο για να εμφυτευθεί αργότερα, εξάλλου ο πόνος προσφέρει γνώση, σοφία και δύναμη. Σε σκληραγωγεί και κάθε εμπόδιο για καλό όπως λένε και οι μεγάλοι. Βέβαια ότι δε σε σκοτώνει θα έπρεπε να σε κάνει πιο δυνατό αλλά σε μερικές περιπτώσεις τα άτομα είναι κάπου στο ενδιάμεσο και οι πληγές αντί να επουλωθούν τους κρατάνε κάτω στο χώμα αιμόφυρτους κλαίγοντας για βοήθεια που δεν μπορούν να έχουν γιατί μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Και το χειρότερο εννοείται είναι πως δεν το θέλουν οι ίδιοι να δυναμώσουν οπότε αυτός είναι και ο λόγος που μένουν στο πάτωμα και οδηγούν μια ζωή μιζέριας. Η σοφία ανήκει και σε αυτούς που ξέρουν να κόβουν μονοπάτια, αν δεν λειτουργεί το ένα τότε πρέπει να δοκιμάσεις άλλο και όχι να προσπαθήσεις να φτάσεις από το ίδιο ελαττωματικό στον προορισμό σου, αλλά γι αυτούς αυτό είναι το πιο σύντομο και το πιο ασφαλές γιατί αν δεν έχεις να δοκιμάσεις κάτι νέο δεν έχεις και κάποιο νέο κίνδυνο για να αντιμετωπίσεις.
 Στην τελική μια ζωή προσπαθούν να μας κάνουν να συμπαθήσουμε τους τραγικούς χαρακτήρες, μόνο και μόνο επειδή κλαίνε και όχι για το πώς σηκώνονται πιο ισχυροί από αυτό που τους χτύπησε.
Στην τελική τα συναισθήματα θα έπρεπε να είναι κάτι θαυμαστό γιαυτό που προσφέρουν μετά τον πόνο και όχι για τον πόνο τον ίδιο, και αυτό πάντα είναι η θέληση που θα έπρεπε να έχει κάποιος να αποκτήσει αυτή τη σοφία, η οποία θέληση θα τον οδηγήσει αυτομάτως στην ικανότητα να ξεπεράσει τους πόνους του, να τους υπερνικήσει και να γίνει ο υπεράνθρωπος του Νίτσε.
 Αν πονάει το χέρι σου σε βαθμό που να κινδυνεύει η ζωή σου κόβεις το χέρι σου και αν αποκτήσεις τη γνώση που μπορεί να σου προσφέρει χέρι βάζεις άλλο. Βέβαια τώρα φτάνουμε σε σημεία που δεν έχει κατακτήσει ακόμα ο άνθρωπος όσο γνωρίζουμε αλλά είναι και αυτό στην θεωρία. Κόβεις αυτό που δεν επουλώνεται - λόγου χάρη - και ακολουθείς την πιο πνευματικά σωστή πορεία για σένα, εξάλλου δεν υπάρχει αντικειμενικό στην ανθρώπινη φύση, οι απόψεις αλλάζουν και δεν μπορείς να καταλήξεις ποτέ σε καμία, υπάρχει όμως το σωστό στη φύση, το θέμα είναι πως δεν το ξέρουμε ούτε και εμείς, όπως για παράδειγμα το σύμπαν, οπότε ακούμε γνώμες και κρατάμε τις πιο σωστές - οι οποίες είναι αυτές που έχουν λογικές εξηγήσεις, όχι απαραίτητα αποδεδειγμένες αλλά αυτές που θα μπορούσαν να ισχύουν και δεν έχει αποδειχθεί ακόμα το οτι δεν υπάρχουν, μιας και δεν μπορούμε να αποδείξουμε τίποτα, ένα είδος που δεν γνωρίζει ουσιώδη πράγματα δεν μπορεί να ξέρει κάτι τόσο μεγάλο όσο η αλήθεια για το σύμπαν και δεν θα τη μάθει κι όλας.
 Οπότε αγαπητή Όλγα όσο γράφεις αυτό το κείμενο να γυρνάς πάντα πίσω και διαβάζοντάς το να θυμάσαι πως όλα τα χρόνια που κάποιος δεν γίνεται κατανοητός και ζει στο σκοτάδι δεν είναι απαραίτητα επειδή είναι ηλίθιος και κρέμεται από την προσοχή του κόσμου, μα απλά κάποιο άτομο που χρειάζεται χρόνο να επεξεργαστεί αυτά που χρειάζεται για να μάθει να είναι ευτυχισμένο χωρίς να έχει ανάγκη την γνώμη κανενός.

Στο όνομα της άγνωστης και μυστήριας ζωής.
Ναι στον λογικό παραλογισμό και όχι στην παράλογη λογική.

Προσμένοντας το άγνωστο.

Τι θα απογίνεις σε ένα κόσμο
προσμένοντας το άγνωστο του πέπλο
να σκεπάσει τις αμφιβολίες
ως άγνωστη παρηγοριά
προσμένοντας τον αιώνιο σκοπό
προσμένοντας την γνώση
για μια μονάχα σιγουριά
για το αν υπάρχει σκοπός
για το αν υπάρχει λόγος
που δεν υπάρχει
αν υπάρχει λόγος
που δεν ξέρεις
τίποτα.

Earth and Fire.

Δεν ξέρω τίποτα αλλά ξέρω πολλά συγχρόνως. Μόνο που μπορώ να μιλήσω μονάχα για αυτά που προέρχονται από μέσα μου, που είναι καθαρά δικά μου, επεξεργασίες μου, αποφάσεις μου, μελέτες μου.
 Φάση; Ποτέ στη ζωή μου δε περνούσα καμία φάση.
Γενικότερα η λέξη "φάση" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου καθώς κάθε γεγονός της ζωής μου το έπαιρνα πάντα σοβαρά και το έκανα για κάποιο λόγο οπότε όλα έχουν εξήγηση για μένα, και τα αρνητικά και τα θετικά και το κάθε τι που διάλεγα ή υποστήριζα το υποστήριζα όντως επειδή συμβόλιζε για μένα κάτι, ότι σύμβολο έχει φορεθεί πάνω μου έχω μελετήσει πολύ καλά την προέλευσή του διότι μου άρεσε να το εκτιμώ, να το σέβομαι και να το τιμάω. Από σύμβολα, ρούχα, χρώματα, χτενίσματα, αισθητικά γενικότερα θέματα στα πιο πνευματικά, στις πράξεις, στο χαρακτήρα μου, στα ήθη μου. Δεν πίστεψα ποτέ πως η υπερβολική "ελευθερία" σύμφωνα με τους άλλους ήταν σωστή, ούτε επίσης και τα έπαιρνα όλα ως έχουν. Δεν υπάρχει λίγη ελευθερία πολύ ή καθόλου εξάλλου. Η ελευθερία είναι κάτι που είτε υπάρχει γενικώς είτε όχι, καθώς είναι και υποκειμενικός όρος. Διαφέρει εντελώς στον καθένα. Κυριολεκτικά, μεταφορικά ή αντιληπτά.  Γενικότερα το μυαλό μου ήταν πάντα ένα μέσο ασταμάτητης επεξεργασίας όσων δεδομένων έπαιρνα απ'έξω ή από μέσα μου - τίποτα δεν ήταν δεδομένο και τίποτα δεν έμενε το ίδιο.
 Γιαυτό το λόγο δε ταίριαζα ποτέ με τους ανθρώπους, οι οποίοι πάντα φαίνονταν να παίρνουν τα πάντα ως ασήμαντα, χωρίς συνέπειες, λες και πρόκειται για κούφιες υπάρξεις, λες και τίποτα πέρα απ'όσα βλέπανε τα μάτια τους δεν σήμαινε τίποτα. Φιλίες για καλοπέραση, σχέσεις και συναναστροφές. Στιλιστικές φάσεις, αυθορμητισμός (που δεν λέω, πάντα είναι καλός και λίγος), ασήμαντα είδωλα ατόμων που κατέχουν ικανότητες που δεν είναι ποτέ αδύνατο να αποκτήσεις αν το θέλεις, ανόητους πόθους και πειρασμούς. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους, και αν έστω και λίγο τους δικαιολόγησα σε κάποια πράγματα όπως έκανα και με τον εαυτό μου ήταν σε συγκεκριμένα πράγματα και όχι σε ένα αξιοσημείωτο σύνολο. Βέβαια γενικότερα είμαι αυστηρός κριτής των άλλων και ακόμα περισσότερο του εαυτού μου, σε ακραίες καταστάσεις με βασανίζω υπερβολικά, αλλά λες και με κατάλαβε ποτέ κανένας για να δώσω αναφορά. Γενικώς ο κόσμος νομίζει πως ξέρει και τίποτα δεν ξέρει, και δεν μιλάω για μένα αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό. Και πασχίζω χρόνια να καταλάβω και δεν καταλαβαίνω πόσο καιρό μου παίρνει να με γνωρίσω, οπότε ξεχνάω το ενδεχόμενο να με μάθει και ποτέ κανένας, όσο και αν με αγαπάει, όσο χρόνο και αν περνάει μαζί μου δεν θα διαβάσει ποτέ τις αμέτρητες σκέψεις στο κεφάλι μου για να καταλάβει τι δεν μπορώ να πω με ένα "τι κάνεις;" ή "πως νιώθεις;". Ίσως λέω να είναι και καλύτερα έτσι. Απλά γενικώς στο μυαλό μου όλα ή έχουν υπερβολικά βαθύ νόημα ή είναι τελείως ασήμαντα και θα το καταλάβω στο τέλος της διαδρομής. Τόσος κόπος, τόσο άγχος, τόση τελειομανία, τόση προσπάθεια και μόχθος για ένα νεκροκρέβατο ή ένα μπάνιο στις φλόγες - ακόμα καλύτερα για μένα.

Χαμένο μέτρημα.

 Είμαι μια εικόνα όσων θα ήθελα ποτέ να ήμουνα και ακόμα δεν κατάφερα να γίνω και ίσως δεν γίνω και ποτέ. Και με βασανίζει αυτή η εικόνα όλη μου τη ζωή. Προσπαθώντας να φτάσω κάπου που δεν γίνεται σύμφωνα με την κοινή άποψη να φτάσει ο οποιοσδήποτε. Και ποια είμαι εγώ που θα το καταφέρει; Ένα άτομο που πασχίζει να κρατήσει ότι ταλέντο έχει μην τυχόν και στην προσπάθεια για εξέλιξη πάρει τον κατήφορο και χάσει το δρόμο που δεν έχει βρει ακόμα. Και λες και ξέρω που να βαδίσω, σε ποιο πλακάκι, να μην πατήσω την γραμμή, όπως το παιχνίδι που είχαμε στο μυαλό μας και κάναμε παιδιά όταν περπατούσαμε στο δρόμο για το σχολείο και μετρούσαμε το πεζοδρόμιο και έτσι και πατούσαμε έξω από τα όρια χάναμε ή υποθέταμε πως κάτι άσχημο επρόκειτο να συμβεί.

 Με καταδίκασα στην πραγματικότητα. Δεν μου έκανα τίποτα και με καταδίκασα να βλέπω τα οράματα της τελειότητας και των όσων θέλω και δεν φτάνω ποτέ μου. Καταραμένη είναι η φύση μου εξαρχής.

 Να ξεκινήσω από το πόσο θέλω να με κόψω και να με ράψω όπως θα ήθελα να ήμουν στα μάτια μου; Για τις τύψεις που νιώθω όταν μιλάω για ματαιόδοξα τέτοια θέματα; Για το πόσο ανόητα και απελπισμένα αλλόκοτη νιώθω πως φαίνομαι στον κόσμο πλέον; Για το πόσο λαχταρώ να ζήσω και με κρατάνε κάτω οι παράγοντες; Μήπως για τα αμέτρητα πράγματα που θέλω να κάνω και στην προσπάθεια να τα κάνω όλα δεν τελειοποιώ τίποτα; Για την άρρωστη τελειομανία μου; Για τις εμμονές μου; Για τα άγχη και τα υπαρξιακά μου; Για την αίσθηση του οτι ότι και να κάνω θα είναι πάντα μάταιο; Όχι τίποτα άλλο, επειδή το ξέρω πως θα είναι, τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν κρατάει για πάντα οπότε γιατί ανησυχώ για πράγματα μάταια; Επειδή θέλω να προλάβω να πάρω μια γεύση από δαύτα πριν φύγω και είναι τόσα πολλά που δεν ξέρω αν θα τα προλάβω όλα; Ή μήπως για την φοβία που έχω για το "μετά"; Επειδή είμαι ματαιόδοξη και το γνωρίζω λογικά. Και ίσως αυτό να μην είναι κομμάτι της τελειομανίας μου όπως λέω. Προσπαθώ να γράψω βιβλίο πανάθεμα με, δεν μου έφταναν όλοι οι υπόλοιποι καλλιτεχνικοί τομείς που θέλω περισσότερη εξάσκηση, συνεχώς βάζω ένα σορό άλλα στο πρόγραμμα, το οποίο όμως πρόγραμμα μόνο πρόγραμμα δεν είναι, παρά μόνο μια αίσθηση υποτιθέμενου προγράμματος στο μυαλό μου και λόγια του αέρα που καθημερινά σημειώνω σε ένα μπλοκάκι χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για να μην συνεχίζεται να επαναλαμβάνεται το κάθε τι κάθε στιγμή από μέσα μου. Για την ακρίβεια σταμάτησα να το κάνω πριν λίγο καιρό αυτό επειδή κόντεψα να τα χάσω, το κάνω πλέον για συγκεκριμένα πράγματα μόνο που δεν επιτρέπεται να ξεχάσω.. εξάλλου δεν με βιάζει κανείς, εκεί είναι αυτά, σιγά σιγά βελτιώνομαι υποθέτω, όσο σιγά και αν είναι αυτό το σιγά. Ματαιοδοξίες.

 Είμαστε μια καταραμένη γενιά μου είπαν. Δεν θα πάμε πουθενά και όπου πάμε θα σερνόμαστε προσπαθώντας να επαναφέρουμε σε σωστή λειτουργία λάθη που κάναν άλλοι. Ευχαριστώ. Δεν αφορά τα λάθη μιας γενιάς λέω εγώ, μα την έλλειψη της θέλησης της δικής μας. Μα ναι, έχω θέληση για πολλά πράγματα, δεν έχω το κουράγιο και την ψυχική θέληση να μοχθήσω για αυτά όμως και αυτό οφείλεται στην έλλειψη στόχου. Δεν έχω κίνητρο. Χωρίς κίνητρο δεν έχω λόγο να πάω πουθενά. Και έχω την αντίληψη για να καταλάβω πολλά πράγματα όπως το οτι δεν γίνεται τίποτα χωρίς μόχθο, μα αυτό είναι και το ζητούμενο εξάλλου. Η υποστήριξη, ένας ακόμα λόγος που ο περισσότερος κόσμος βυθίζεται σε μια οθόνη σε ένα ιντερνετικό κοινωνικό δίκτυο όλη μέρα. Κόψαμε την επικοινωνία από αυτά κόψαμε και την επικοινωνία γενικότερα. Το κινητό που πραγματικά το κρατάω μόνο σαν εύκολη φωτογραφική μηχανή ή σαν εύκολο μέσο για μουσική είναι εντελώς άχρηστο πλέον για μένα εδώ και πολύ καιρό εκτός βέβαια αν χρειαστεί κάτι κανένα μέλος της οικογένειας.

 Υπήρξα κάποτε - κάποτε, λες και πέρασαν αιώνες ξέρω 'γω - άτομο που είχε όνειρα και στόχους. Στην τελική αυτός ο στόχος μέσα από πολλές επεξεργασίες στο μυαλό μου πλέον έχει χάσει την λάμψη της, σκούριασε. Η απαισιοδοξία έχει πάρει άλλα μέτρα πλέον. Το μόνο που απομένει είναι η εικόνα στο μυαλό που επεξεργάζομαι μονίμως για να τελειοποιήσω, χωρίς όμως να υφίσταται, χωρίς να είναι εγώ, χωρίς να έχει ένδειξη για το οτι θα υπάρξει ποτέ. 

 Δεν θέλω καν να μπω στην διαδικασία να διαβάσω παλιότερα άρθρα μου ή σχόλια για διάφορα πράγματα, υπήρξε λόγος που δεν τήρησα το συνήθειο με τις συχνές αναρτήσεις μου στις σελίδες μου στο διαδίκτυο. 

 Αφού όλοι θα πεθάνουμε και δεν πρόκειται ότι και να κάνω να πάρω κανέναν έπαινο για το πόσο καλό κορίτσι υπήρξα όλα αυτά τα χρόνια, για το πόσο δεν έμοιαζα στις ποτάνες και στους καργιόκιδες που μισώ όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα. Μισώ τους ανθρώπους σε ένα μεγάλο βαθμό, αλλά κρατάω λίγο από το ποσοστό για τους φανταστικούς χαρακτήρες που τυχαίνει να γνωρίζεις στη ζωή σου και να σου μένουν αξέχαστοι μια ζωή. Ο χαρακτήρας κάνει τον άνθρωπο λογικά, διαφορετικά δεν θα υπήρχε και μεγάλη διαφορά, υπάρχουν οπότε κάποια μικρά ποσοστά που κρατώ στην άκρη για να μην νιώθω οτι αδικώ κανέναν, κρατώ όλη αυτή την γλίτσα και φοράω το χαμόγελο που όλοι αγαπάνε, πετάγοντας μερικές χιουμοριστικές ατάκες που επίσης όλοι αγαπάνε και έτσι είναι όλοι ευτυχισμένοι. Δεν είμαι και κανένας άγιος ούτε πιστεύω πως υπάρχει και κανένας. Υπάρχουν όμως πολλοί μεταλλαγμένοι διάβολοι, σαν αυτούς που έχουμε μέσα μας και βγαίνουν τις χειρότερες ώρες, τουλάχιστον σε εμένα προσωπικά που με έχουν τρελάνει. Εξάλλου δεν χρειάζεται να ξέρουν οι άλλοι τους αμέτρητους στρόβιλους σκέψεων που γυρνάνε σαν κυκλώνας μέσα στο κεφάλι μου και την άρνηση και απαισιοδοξία που περιέχουν. Δεν είμαι καλή με την ψιλοκουβέντα η αλήθεια να λέγεται. Για την ακρίβεια μπορεί να ακουστεί πολύ ακοινώνητο αλλά δεν μπορώ να πω ούτε ένα απλό "γεια" ευχάριστα αν δεν το πιέσω πολύ μέσα μου για λόγους ευγένειας. Είμαι καλή στις ευγένειες και στις τυπικούρες, είναι και αυτό ένα ταλέντο του χειριστικού πειραματικού χαρακτήρα μου. Χειριστικός χαρακτήρας. Και μετά ανησυχούσα μια ζωή για τα ενεργειακά βαμπίρ που μονίμως ασταμάτητα γνώριζα από μικρή ηλικία και νόμιζα πως δεν μπορούσα να καταλάβω. Όσο ζεις μαθαίνεις. Μέχρι να πεθάνεις εννοείται.

 Δεν μπορώ να βγω από το σπίτι κυρία. Θέλω να κάνω πράγματα μα δεν μπορώ να βγω από το σπίτι. Δεν με βλέπει ποτέ κανένας και κανέναν δεν βλέπω εγώ και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα όπως δεν υπάρχει εξελικτική πορεία και έτσι δεν υπάρχει ζωντάνια και όλα πεθαίνουν γύρω μου και εγώ μαζί τους και σκάω και λυσσάω και στεναχωριέμαι και νιώθω επ'ουδενί αρκετή. 

Βγες έξω λέει. Βγες. Και όντως βγήκα, σηκώθηκα και έφυγα και ήρθα σπίτι, και πέρασε καιρός και είμαι ακόμα εδώ. Που λέει ο λόγος βέβαια γιατί όλο και κάπου χρειάστηκε να πάω, αλλά ξέρεις, δεν υπάρχουν αλλαγές υπάρχει αυτή η τρομακτική σταθερότητα στα αρνητικά, ή τουλάχιστον στα αρνητικά έτσι όπως τα βλέπω εγώ και τουλάχιστον μερικά θαυματουργά όμορφα πράγματα πιστά στη ζωή μου. Και φυσικά δεν υπάρχει η ώθηση πάνω απ'όλα. Θέληση χωρίς ώθηση είναι σαν ένα ακριβό αμάξι χωρίς βενζίνη. Για τους πιο βλαχομπαρόκ βέβαια. Απλά, συγνώμη κύριε αλλά δεν μπορώ να το παίξω διπλωματικά πλέον. Δεν μπορώ να προσπαθήσω να γίνω αποδεκτή ούτε να φερθώ κοινωνικά ούτε να κάνω πως πετάω εξυπνάδες ώστε να φανεί πως δεν είμαι μια ακόμα ανόητη. Δεν μπορώ να μιλήσω πλέον αν δεν υπάρχει λόγος. Ή θα είμαι η περίεργη αμίλητη κοπέλα με το χαμόγελο ή θα είμαι η γνωστή Όλγα που πάντα κάτι έχει να πει πέρα από τα συνηθισμένα, περίεργο μεν γι'αυτούς που δεν συνηθίζουν αυτού του είδους τις συζητήσεις αλλά δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος να ενοχλεί κανείς τις προτάσεις. Απλά θα σκάσω, θα σκάσω επειδή δεν ξέρω ποτέ τι θέλω από τη ζωή μου και ποτέ δεν μου είναι αρκετή η στασιμότητα και από την άλλη πάντα έχω αυτή την ανάγκη της ψεύτικης ασφάλειας που δεν υπάρχει γιατί ο χρόνος κυλάει και ο χρόνος είναι αυτό που φοβάμαι περισσότερο απ' όλα. Απ'όλα φοβάμαι μια ψεύτικη ανθρώπινη εφεύρεση στο μυαλό του ανθρώπου που να μετράει τον καιρό που έχει ακόμα και που έχει ήδη διανύσει πάνω στη γη. Απ'όλα φοβάμαι το μετά της διαδρομής. Το πόσο μάταια θα είναι όλα αυτά στο τέλος. Το οτι δεν θα καταφέρω ποτέ μου να ξεπεράσω όλη αυτή την αίσθηση ματαιότητας για τη ζωή και δεν θα μπορέσω να μοχθήσω αρκετά τίποτα, και ότι καταφέρω δεν θα είναι αρκετό γιατί απλά είμαι εγώ. Άραγε φοβάμαι τον εαυτό μου ή τον ψεύτικο το χρόνο; Μήπως τον θάνατο ή τον υποτιθέμενο θάνατο; Όλα αυτά μαζί; ______

Ας ξυπνήσω και ας μην θυμάμαι πως τα έγραψα όλα αυτά.

Καπετάν Βαγγέλη οδός.

 Μοιάζαμε. Μόνο που αυτή είχε ένα χαμόγελο που έκανε τα πάντα γύρω της να ανθίζουν. Περνούσε το δρόμο και όλοι την κοιτούσαν. Όλοι θαύμαζαν την λάμψη που έβγαζε, το μοναδικό χαμόγελό της που άστραφτε ακόμα και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα. Όταν έβγαινε από το σπίτι της και τύχαινε να την ανταμώσεις το συναίσθημα ήταν παρόμοιο με το αίσθημα της άνοιξης.

 Το δικό μου χαμόγελο ήταν τόσο δύσκολο να το αποκτήσεις όσο και η εμπιστοσύνη μου. Όσο δύσκολο είναι να βρεις άνθη μες στο χιόνι. Μοιάζαμε όμως. Έχουμε πολλές διαφορές παρόλα αυτά. Για την ακρίβεια δεν ξέρω ακριβώς αν αγαπιόμαστε ή μισιόμαστε κατά βάθος. 

Την αντικρίζω μερικές φορές όταν περνάω στο χολ του σκοτεινού διαδρόμου με την άκρη του ματιού μου αλλά φοβάμαι να κοιτάξω και την προσπερνάω. Δεν μιλάμε και πολύ αλλά σκεφτόμαστε η μια την άλλη, και μερικές φορές ακόμα το ξέρω πως έρχεται και αυτή και με κοιτάει στα κρυφά όπως και εγώ αυτήν όταν μονάχη μένω.

 Για την ακρίβεια νομίζω πως μοιραζόμαστε το ίδιο σώμα ακόμα. Είναι δύσκολο αλλά με την οικειότητα που έχουμε μεταξύ μας πάντα βοηθάμε η μία την άλλη. Και όταν ξεμένουμε από ελπίδες πάντα υπάρχει η γνώμη κάποιας από τις δυο μας που θα αφήσει στην στεναχώρια όσα κενά υπάρχουν και στην χαρά μας. Και όσο δύσκολη και ας είναι η διαδρομή θα κρατάμε γερά σαν τον καπετάνιο στο καράβι του, μέχρι να βουλιάξει.

Ανασκόπηση.

Το πρόβλημα ήταν πως δεν άνοιγαν τα μάτια για να δουν, όχι πως δεν μπορούσαν να δουν.

Υπήρχε ελπίδα, απλά ήταν τόσο καλά βυθισμένη στην απελπισία που ακόμα και να είχε συστηθεί αυτοπροσώπως θα την παίρναν για ψεύτρα. Ότι λαμπερό και σπάνιο θα το βλέπανε ως κάτι κάλπικο και φτηνό επειδή έτσι είχαν συνηθίσει. 

Το καλύτερο που είχε να κάνει κάποιος που ήθελε το καλό τους ήταν να τους ανοίξει τα μάτια.

Ήταν το μόνο που είχε να κάνει. Και όμως κάτι τόσο απλό που παράλληλα είναι και τόσο δύσκολο στο να γίνει. 

Ακόμα και αυτό όμως οφείλεται στην έλλειψη της θέλησης που είχαν για κάτι τέτοιο.

Την έλλειψη της πίστης.

Της πίστης στην ελπίδα.

I used to be happy.

I used to write
to fill the emptiness of this void
inside me
I used to be happy back then
when I start using words in paper
just to call my thoughts
just to make peace happen
inside me.

There was a break of this writing
I stopped believing that the peace
could be brough by writing thoughts
There could be a break of this writing
but I don't want to leave it all behind
not another piece of who I was
I really love my old self though.

And even though all these are ruins
I try to make them count
as kingdoms.

Even though there is not a single team of people
to make it last
I pretend that there is the biggest show going on
only for me
only to believe that
it matters to some of them
that there is a reason behind my battle
a reason to continue to write
and create
as much as I can.

I will recall these minutes
as my ultimate try
inside myself.


-------------

The saddest thing I own
except my phone
that never rings ---
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

The most original thing I own
except the few people I see daily
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

Sad but true.

Now and then.

I am done trying to become somebody
and instead
I am trying to become nobody.

This is how this game is played anyway.

This "role"-play.

So I am out, I am done playing.

Time to make the rules.

Always.

 What an obscure word, really. In fact unknown to us.
Another great man left this world so soon, one of my favourite actors out there, who had also one of the best roles in my favourite teen movies from novels.
I remember the word "Always" from a scene, and the eyes that made my young heart shutter into pieces, so many emotions back then. This play was magnifiscent in the eyes of a child like me, and then my admiration began.
It kinda freaks me out how much everyday everything changes. Before yesterday all my life I was listening about a living actor, or a living singer, I admired their work which it made my lonely days more easier to handle, such a companion you see all the things that will achieve to touch a little bit of you. And now dead. As I 've seen a long time ago a phrase saying "my idols are dead" well "idols" not sure but sure people with work that changed my life a little bit with their way, now not in life, and I will never listen again about the living person, and such is the reality that horrors me, that it could happen just now, everyday to anyone without knowing.
So many things that you know all your life
will change forever.
And will always remain as memories
until you close your eyes.

How to handle such reality
without madness?

Inspired. #

Goodbye to the idol David Bowie. He died an artist. He inspired so many people..
He died in peace, surrounded by his family, and still lives inside of the hearts and minds of his fans, of the people he touched emotionally with his work.
 What an artist, really.

 There is so much going on in this world, so many things to do, with or without reason.
So many people rushing to do things, to be succesfull, to be artists, to have progress, a job and enough money to be happy, but in my current moment, I don't know what can really make you happy at all.
Still trying to figure out what to do with this life to make me feel alive for real.
Still trying to figure out myself. Such a painful progress. There is not enough time, there is not enough life. And what to do really to feel such feelings. What to do to feel you are in motion?
What to do to feel you are not dying a loser other than just trying to figure out?
To scream or to talk to someone about all your inner thoughts and what makes you struggle to go on. Where to find people who understand you? Ι mean completely? Out there, somewhere.
People who pay you a visit without question just to know you are alright.
But at least you can have people who love you and you love them.
Those who are always there for you, who choose you to be their family.
And thats the highest form of art it can be.

"He died peacefully, surrounded by his family."
That's all. Thats what matters the most in the end.

And that is why he is an artist for me.
I am inspired as well.





# Artist trying to understand.
Still learning in the process.