Χαμένο μέτρημα.

 Είμαι μια εικόνα όσων θα ήθελα ποτέ να ήμουνα και ακόμα δεν κατάφερα να γίνω και ίσως δεν γίνω και ποτέ. Και με βασανίζει αυτή η εικόνα όλη μου τη ζωή. Προσπαθώντας να φτάσω κάπου που δεν γίνεται σύμφωνα με την κοινή άποψη να φτάσει ο οποιοσδήποτε. Και ποια είμαι εγώ που θα το καταφέρει; Ένα άτομο που πασχίζει να κρατήσει ότι ταλέντο έχει μην τυχόν και στην προσπάθεια για εξέλιξη πάρει τον κατήφορο και χάσει το δρόμο που δεν έχει βρει ακόμα. Και λες και ξέρω που να βαδίσω, σε ποιο πλακάκι, να μην πατήσω την γραμμή, όπως το παιχνίδι που είχαμε στο μυαλό μας και κάναμε παιδιά όταν περπατούσαμε στο δρόμο για το σχολείο και μετρούσαμε το πεζοδρόμιο και έτσι και πατούσαμε έξω από τα όρια χάναμε ή υποθέταμε πως κάτι άσχημο επρόκειτο να συμβεί.

 Με καταδίκασα στην πραγματικότητα. Δεν μου έκανα τίποτα και με καταδίκασα να βλέπω τα οράματα της τελειότητας και των όσων θέλω και δεν φτάνω ποτέ μου. Καταραμένη είναι η φύση μου εξαρχής.

 Να ξεκινήσω από το πόσο θέλω να με κόψω και να με ράψω όπως θα ήθελα να ήμουν στα μάτια μου; Για τις τύψεις που νιώθω όταν μιλάω για ματαιόδοξα τέτοια θέματα; Για το πόσο ανόητα και απελπισμένα αλλόκοτη νιώθω πως φαίνομαι στον κόσμο πλέον; Για το πόσο λαχταρώ να ζήσω και με κρατάνε κάτω οι παράγοντες; Μήπως για τα αμέτρητα πράγματα που θέλω να κάνω και στην προσπάθεια να τα κάνω όλα δεν τελειοποιώ τίποτα; Για την άρρωστη τελειομανία μου; Για τις εμμονές μου; Για τα άγχη και τα υπαρξιακά μου; Για την αίσθηση του οτι ότι και να κάνω θα είναι πάντα μάταιο; Όχι τίποτα άλλο, επειδή το ξέρω πως θα είναι, τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν κρατάει για πάντα οπότε γιατί ανησυχώ για πράγματα μάταια; Επειδή θέλω να προλάβω να πάρω μια γεύση από δαύτα πριν φύγω και είναι τόσα πολλά που δεν ξέρω αν θα τα προλάβω όλα; Ή μήπως για την φοβία που έχω για το "μετά"; Επειδή είμαι ματαιόδοξη και το γνωρίζω λογικά. Και ίσως αυτό να μην είναι κομμάτι της τελειομανίας μου όπως λέω. Προσπαθώ να γράψω βιβλίο πανάθεμα με, δεν μου έφταναν όλοι οι υπόλοιποι καλλιτεχνικοί τομείς που θέλω περισσότερη εξάσκηση, συνεχώς βάζω ένα σορό άλλα στο πρόγραμμα, το οποίο όμως πρόγραμμα μόνο πρόγραμμα δεν είναι, παρά μόνο μια αίσθηση υποτιθέμενου προγράμματος στο μυαλό μου και λόγια του αέρα που καθημερινά σημειώνω σε ένα μπλοκάκι χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για να μην συνεχίζεται να επαναλαμβάνεται το κάθε τι κάθε στιγμή από μέσα μου. Για την ακρίβεια σταμάτησα να το κάνω πριν λίγο καιρό αυτό επειδή κόντεψα να τα χάσω, το κάνω πλέον για συγκεκριμένα πράγματα μόνο που δεν επιτρέπεται να ξεχάσω.. εξάλλου δεν με βιάζει κανείς, εκεί είναι αυτά, σιγά σιγά βελτιώνομαι υποθέτω, όσο σιγά και αν είναι αυτό το σιγά. Ματαιοδοξίες.

 Είμαστε μια καταραμένη γενιά μου είπαν. Δεν θα πάμε πουθενά και όπου πάμε θα σερνόμαστε προσπαθώντας να επαναφέρουμε σε σωστή λειτουργία λάθη που κάναν άλλοι. Ευχαριστώ. Δεν αφορά τα λάθη μιας γενιάς λέω εγώ, μα την έλλειψη της θέλησης της δικής μας. Μα ναι, έχω θέληση για πολλά πράγματα, δεν έχω το κουράγιο και την ψυχική θέληση να μοχθήσω για αυτά όμως και αυτό οφείλεται στην έλλειψη στόχου. Δεν έχω κίνητρο. Χωρίς κίνητρο δεν έχω λόγο να πάω πουθενά. Και έχω την αντίληψη για να καταλάβω πολλά πράγματα όπως το οτι δεν γίνεται τίποτα χωρίς μόχθο, μα αυτό είναι και το ζητούμενο εξάλλου. Η υποστήριξη, ένας ακόμα λόγος που ο περισσότερος κόσμος βυθίζεται σε μια οθόνη σε ένα ιντερνετικό κοινωνικό δίκτυο όλη μέρα. Κόψαμε την επικοινωνία από αυτά κόψαμε και την επικοινωνία γενικότερα. Το κινητό που πραγματικά το κρατάω μόνο σαν εύκολη φωτογραφική μηχανή ή σαν εύκολο μέσο για μουσική είναι εντελώς άχρηστο πλέον για μένα εδώ και πολύ καιρό εκτός βέβαια αν χρειαστεί κάτι κανένα μέλος της οικογένειας.

 Υπήρξα κάποτε - κάποτε, λες και πέρασαν αιώνες ξέρω 'γω - άτομο που είχε όνειρα και στόχους. Στην τελική αυτός ο στόχος μέσα από πολλές επεξεργασίες στο μυαλό μου πλέον έχει χάσει την λάμψη της, σκούριασε. Η απαισιοδοξία έχει πάρει άλλα μέτρα πλέον. Το μόνο που απομένει είναι η εικόνα στο μυαλό που επεξεργάζομαι μονίμως για να τελειοποιήσω, χωρίς όμως να υφίσταται, χωρίς να είναι εγώ, χωρίς να έχει ένδειξη για το οτι θα υπάρξει ποτέ. 

 Δεν θέλω καν να μπω στην διαδικασία να διαβάσω παλιότερα άρθρα μου ή σχόλια για διάφορα πράγματα, υπήρξε λόγος που δεν τήρησα το συνήθειο με τις συχνές αναρτήσεις μου στις σελίδες μου στο διαδίκτυο. 

 Αφού όλοι θα πεθάνουμε και δεν πρόκειται ότι και να κάνω να πάρω κανέναν έπαινο για το πόσο καλό κορίτσι υπήρξα όλα αυτά τα χρόνια, για το πόσο δεν έμοιαζα στις ποτάνες και στους καργιόκιδες που μισώ όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα. Μισώ τους ανθρώπους σε ένα μεγάλο βαθμό, αλλά κρατάω λίγο από το ποσοστό για τους φανταστικούς χαρακτήρες που τυχαίνει να γνωρίζεις στη ζωή σου και να σου μένουν αξέχαστοι μια ζωή. Ο χαρακτήρας κάνει τον άνθρωπο λογικά, διαφορετικά δεν θα υπήρχε και μεγάλη διαφορά, υπάρχουν οπότε κάποια μικρά ποσοστά που κρατώ στην άκρη για να μην νιώθω οτι αδικώ κανέναν, κρατώ όλη αυτή την γλίτσα και φοράω το χαμόγελο που όλοι αγαπάνε, πετάγοντας μερικές χιουμοριστικές ατάκες που επίσης όλοι αγαπάνε και έτσι είναι όλοι ευτυχισμένοι. Δεν είμαι και κανένας άγιος ούτε πιστεύω πως υπάρχει και κανένας. Υπάρχουν όμως πολλοί μεταλλαγμένοι διάβολοι, σαν αυτούς που έχουμε μέσα μας και βγαίνουν τις χειρότερες ώρες, τουλάχιστον σε εμένα προσωπικά που με έχουν τρελάνει. Εξάλλου δεν χρειάζεται να ξέρουν οι άλλοι τους αμέτρητους στρόβιλους σκέψεων που γυρνάνε σαν κυκλώνας μέσα στο κεφάλι μου και την άρνηση και απαισιοδοξία που περιέχουν. Δεν είμαι καλή με την ψιλοκουβέντα η αλήθεια να λέγεται. Για την ακρίβεια μπορεί να ακουστεί πολύ ακοινώνητο αλλά δεν μπορώ να πω ούτε ένα απλό "γεια" ευχάριστα αν δεν το πιέσω πολύ μέσα μου για λόγους ευγένειας. Είμαι καλή στις ευγένειες και στις τυπικούρες, είναι και αυτό ένα ταλέντο του χειριστικού πειραματικού χαρακτήρα μου. Χειριστικός χαρακτήρας. Και μετά ανησυχούσα μια ζωή για τα ενεργειακά βαμπίρ που μονίμως ασταμάτητα γνώριζα από μικρή ηλικία και νόμιζα πως δεν μπορούσα να καταλάβω. Όσο ζεις μαθαίνεις. Μέχρι να πεθάνεις εννοείται.

 Δεν μπορώ να βγω από το σπίτι κυρία. Θέλω να κάνω πράγματα μα δεν μπορώ να βγω από το σπίτι. Δεν με βλέπει ποτέ κανένας και κανέναν δεν βλέπω εγώ και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα όπως δεν υπάρχει εξελικτική πορεία και έτσι δεν υπάρχει ζωντάνια και όλα πεθαίνουν γύρω μου και εγώ μαζί τους και σκάω και λυσσάω και στεναχωριέμαι και νιώθω επ'ουδενί αρκετή. 

Βγες έξω λέει. Βγες. Και όντως βγήκα, σηκώθηκα και έφυγα και ήρθα σπίτι, και πέρασε καιρός και είμαι ακόμα εδώ. Που λέει ο λόγος βέβαια γιατί όλο και κάπου χρειάστηκε να πάω, αλλά ξέρεις, δεν υπάρχουν αλλαγές υπάρχει αυτή η τρομακτική σταθερότητα στα αρνητικά, ή τουλάχιστον στα αρνητικά έτσι όπως τα βλέπω εγώ και τουλάχιστον μερικά θαυματουργά όμορφα πράγματα πιστά στη ζωή μου. Και φυσικά δεν υπάρχει η ώθηση πάνω απ'όλα. Θέληση χωρίς ώθηση είναι σαν ένα ακριβό αμάξι χωρίς βενζίνη. Για τους πιο βλαχομπαρόκ βέβαια. Απλά, συγνώμη κύριε αλλά δεν μπορώ να το παίξω διπλωματικά πλέον. Δεν μπορώ να προσπαθήσω να γίνω αποδεκτή ούτε να φερθώ κοινωνικά ούτε να κάνω πως πετάω εξυπνάδες ώστε να φανεί πως δεν είμαι μια ακόμα ανόητη. Δεν μπορώ να μιλήσω πλέον αν δεν υπάρχει λόγος. Ή θα είμαι η περίεργη αμίλητη κοπέλα με το χαμόγελο ή θα είμαι η γνωστή Όλγα που πάντα κάτι έχει να πει πέρα από τα συνηθισμένα, περίεργο μεν γι'αυτούς που δεν συνηθίζουν αυτού του είδους τις συζητήσεις αλλά δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος να ενοχλεί κανείς τις προτάσεις. Απλά θα σκάσω, θα σκάσω επειδή δεν ξέρω ποτέ τι θέλω από τη ζωή μου και ποτέ δεν μου είναι αρκετή η στασιμότητα και από την άλλη πάντα έχω αυτή την ανάγκη της ψεύτικης ασφάλειας που δεν υπάρχει γιατί ο χρόνος κυλάει και ο χρόνος είναι αυτό που φοβάμαι περισσότερο απ' όλα. Απ'όλα φοβάμαι μια ψεύτικη ανθρώπινη εφεύρεση στο μυαλό του ανθρώπου που να μετράει τον καιρό που έχει ακόμα και που έχει ήδη διανύσει πάνω στη γη. Απ'όλα φοβάμαι το μετά της διαδρομής. Το πόσο μάταια θα είναι όλα αυτά στο τέλος. Το οτι δεν θα καταφέρω ποτέ μου να ξεπεράσω όλη αυτή την αίσθηση ματαιότητας για τη ζωή και δεν θα μπορέσω να μοχθήσω αρκετά τίποτα, και ότι καταφέρω δεν θα είναι αρκετό γιατί απλά είμαι εγώ. Άραγε φοβάμαι τον εαυτό μου ή τον ψεύτικο το χρόνο; Μήπως τον θάνατο ή τον υποτιθέμενο θάνατο; Όλα αυτά μαζί; ______

Ας ξυπνήσω και ας μην θυμάμαι πως τα έγραψα όλα αυτά.