Δεν ξέρω τίποτα αλλά ξέρω πολλά συγχρόνως. Μόνο που μπορώ να μιλήσω μονάχα για αυτά που προέρχονται από μέσα μου, που είναι καθαρά δικά μου, επεξεργασίες μου, αποφάσεις μου, μελέτες μου.
Φάση; Ποτέ στη ζωή μου δε περνούσα καμία φάση.
Γενικότερα η λέξη "φάση" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου καθώς κάθε γεγονός της ζωής μου το έπαιρνα πάντα σοβαρά και το έκανα για κάποιο λόγο οπότε όλα έχουν εξήγηση για μένα, και τα αρνητικά και τα θετικά και το κάθε τι που διάλεγα ή υποστήριζα το υποστήριζα όντως επειδή συμβόλιζε για μένα κάτι, ότι σύμβολο έχει φορεθεί πάνω μου έχω μελετήσει πολύ καλά την προέλευσή του διότι μου άρεσε να το εκτιμώ, να το σέβομαι και να το τιμάω. Από σύμβολα, ρούχα, χρώματα, χτενίσματα, αισθητικά γενικότερα θέματα στα πιο πνευματικά, στις πράξεις, στο χαρακτήρα μου, στα ήθη μου. Δεν πίστεψα ποτέ πως η υπερβολική "ελευθερία" σύμφωνα με τους άλλους ήταν σωστή, ούτε επίσης και τα έπαιρνα όλα ως έχουν. Δεν υπάρχει λίγη ελευθερία πολύ ή καθόλου εξάλλου. Η ελευθερία είναι κάτι που είτε υπάρχει γενικώς είτε όχι, καθώς είναι και υποκειμενικός όρος. Διαφέρει εντελώς στον καθένα. Κυριολεκτικά, μεταφορικά ή αντιληπτά. Γενικότερα το μυαλό μου ήταν πάντα ένα μέσο ασταμάτητης επεξεργασίας όσων δεδομένων έπαιρνα απ'έξω ή από μέσα μου - τίποτα δεν ήταν δεδομένο και τίποτα δεν έμενε το ίδιο.
Γιαυτό το λόγο δε ταίριαζα ποτέ με τους ανθρώπους, οι οποίοι πάντα φαίνονταν να παίρνουν τα πάντα ως ασήμαντα, χωρίς συνέπειες, λες και πρόκειται για κούφιες υπάρξεις, λες και τίποτα πέρα απ'όσα βλέπανε τα μάτια τους δεν σήμαινε τίποτα. Φιλίες για καλοπέραση, σχέσεις και συναναστροφές. Στιλιστικές φάσεις, αυθορμητισμός (που δεν λέω, πάντα είναι καλός και λίγος), ασήμαντα είδωλα ατόμων που κατέχουν ικανότητες που δεν είναι ποτέ αδύνατο να αποκτήσεις αν το θέλεις, ανόητους πόθους και πειρασμούς. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους, και αν έστω και λίγο τους δικαιολόγησα σε κάποια πράγματα όπως έκανα και με τον εαυτό μου ήταν σε συγκεκριμένα πράγματα και όχι σε ένα αξιοσημείωτο σύνολο. Βέβαια γενικότερα είμαι αυστηρός κριτής των άλλων και ακόμα περισσότερο του εαυτού μου, σε ακραίες καταστάσεις με βασανίζω υπερβολικά, αλλά λες και με κατάλαβε ποτέ κανένας για να δώσω αναφορά. Γενικώς ο κόσμος νομίζει πως ξέρει και τίποτα δεν ξέρει, και δεν μιλάω για μένα αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό. Και πασχίζω χρόνια να καταλάβω και δεν καταλαβαίνω πόσο καιρό μου παίρνει να με γνωρίσω, οπότε ξεχνάω το ενδεχόμενο να με μάθει και ποτέ κανένας, όσο και αν με αγαπάει, όσο χρόνο και αν περνάει μαζί μου δεν θα διαβάσει ποτέ τις αμέτρητες σκέψεις στο κεφάλι μου για να καταλάβει τι δεν μπορώ να πω με ένα "τι κάνεις;" ή "πως νιώθεις;". Ίσως λέω να είναι και καλύτερα έτσι. Απλά γενικώς στο μυαλό μου όλα ή έχουν υπερβολικά βαθύ νόημα ή είναι τελείως ασήμαντα και θα το καταλάβω στο τέλος της διαδρομής. Τόσος κόπος, τόσο άγχος, τόση τελειομανία, τόση προσπάθεια και μόχθος για ένα νεκροκρέβατο ή ένα μπάνιο στις φλόγες - ακόμα καλύτερα για μένα.
Φάση; Ποτέ στη ζωή μου δε περνούσα καμία φάση.
Γενικότερα η λέξη "φάση" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου καθώς κάθε γεγονός της ζωής μου το έπαιρνα πάντα σοβαρά και το έκανα για κάποιο λόγο οπότε όλα έχουν εξήγηση για μένα, και τα αρνητικά και τα θετικά και το κάθε τι που διάλεγα ή υποστήριζα το υποστήριζα όντως επειδή συμβόλιζε για μένα κάτι, ότι σύμβολο έχει φορεθεί πάνω μου έχω μελετήσει πολύ καλά την προέλευσή του διότι μου άρεσε να το εκτιμώ, να το σέβομαι και να το τιμάω. Από σύμβολα, ρούχα, χρώματα, χτενίσματα, αισθητικά γενικότερα θέματα στα πιο πνευματικά, στις πράξεις, στο χαρακτήρα μου, στα ήθη μου. Δεν πίστεψα ποτέ πως η υπερβολική "ελευθερία" σύμφωνα με τους άλλους ήταν σωστή, ούτε επίσης και τα έπαιρνα όλα ως έχουν. Δεν υπάρχει λίγη ελευθερία πολύ ή καθόλου εξάλλου. Η ελευθερία είναι κάτι που είτε υπάρχει γενικώς είτε όχι, καθώς είναι και υποκειμενικός όρος. Διαφέρει εντελώς στον καθένα. Κυριολεκτικά, μεταφορικά ή αντιληπτά. Γενικότερα το μυαλό μου ήταν πάντα ένα μέσο ασταμάτητης επεξεργασίας όσων δεδομένων έπαιρνα απ'έξω ή από μέσα μου - τίποτα δεν ήταν δεδομένο και τίποτα δεν έμενε το ίδιο.
Γιαυτό το λόγο δε ταίριαζα ποτέ με τους ανθρώπους, οι οποίοι πάντα φαίνονταν να παίρνουν τα πάντα ως ασήμαντα, χωρίς συνέπειες, λες και πρόκειται για κούφιες υπάρξεις, λες και τίποτα πέρα απ'όσα βλέπανε τα μάτια τους δεν σήμαινε τίποτα. Φιλίες για καλοπέραση, σχέσεις και συναναστροφές. Στιλιστικές φάσεις, αυθορμητισμός (που δεν λέω, πάντα είναι καλός και λίγος), ασήμαντα είδωλα ατόμων που κατέχουν ικανότητες που δεν είναι ποτέ αδύνατο να αποκτήσεις αν το θέλεις, ανόητους πόθους και πειρασμούς. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους, και αν έστω και λίγο τους δικαιολόγησα σε κάποια πράγματα όπως έκανα και με τον εαυτό μου ήταν σε συγκεκριμένα πράγματα και όχι σε ένα αξιοσημείωτο σύνολο. Βέβαια γενικότερα είμαι αυστηρός κριτής των άλλων και ακόμα περισσότερο του εαυτού μου, σε ακραίες καταστάσεις με βασανίζω υπερβολικά, αλλά λες και με κατάλαβε ποτέ κανένας για να δώσω αναφορά. Γενικώς ο κόσμος νομίζει πως ξέρει και τίποτα δεν ξέρει, και δεν μιλάω για μένα αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό. Και πασχίζω χρόνια να καταλάβω και δεν καταλαβαίνω πόσο καιρό μου παίρνει να με γνωρίσω, οπότε ξεχνάω το ενδεχόμενο να με μάθει και ποτέ κανένας, όσο και αν με αγαπάει, όσο χρόνο και αν περνάει μαζί μου δεν θα διαβάσει ποτέ τις αμέτρητες σκέψεις στο κεφάλι μου για να καταλάβει τι δεν μπορώ να πω με ένα "τι κάνεις;" ή "πως νιώθεις;". Ίσως λέω να είναι και καλύτερα έτσι. Απλά γενικώς στο μυαλό μου όλα ή έχουν υπερβολικά βαθύ νόημα ή είναι τελείως ασήμαντα και θα το καταλάβω στο τέλος της διαδρομής. Τόσος κόπος, τόσο άγχος, τόση τελειομανία, τόση προσπάθεια και μόχθος για ένα νεκροκρέβατο ή ένα μπάνιο στις φλόγες - ακόμα καλύτερα για μένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου