Another year - another chapter.

Κάθε χρονιά που αλλάζει είναι σαν να κλείνει ένα κεφάλαιο, μια παλιά ιστορία, να γκριζάρει μια φωτογραφία, μοιάζουν όλα να αχνοφαίνονται πίσω από ένα παράθυρο. Τέλειωσαν όλα και τώρα αρχίζουν καινούρια. Ποιος ξέρει... ποιος γνωρίζει τι διαφυλάσσει ο νέος χρόνος.
...Κάθε χρόνος.
Κάθε Πρωτοχρονιά νιώθω ένα σκίρτημα, ένα αγχωτικό συναίσθημα. Σαν να χάνω κάτι μα συγχρόνως να αρχίζει κάτι νέο. Πολλά αλλάξανε... πολλά αλλάζουνε... μα εγώ θα παραμείνω ίδια όπως ήμουν πάντα βλέποντας τα πάντα γύρω μου να αποσυνδέονται, να χάνονται μέρα με την μέρα.
 Μα να χάνομαι και εγώ μαζί τους. Ίσως αυτό να είναι το καλύτερο και το πιο όμορφο σε όλη αυτή την ιστορία έτσι κι αλλιώς. Αρκεί να είναι αυτοί ευτυχισμένοι.
...Αυτοί, αυτοί που είναι ευτυχισμένοι με την δικιά μου ευτυχία.

This is my december - this is my time of the year.

Ας πω λοιπόν λίγα λόγια για τον Δεκέμβρη.

 Πολλά φώτα, όμορφη γιορτινή ατμόσφαιρα, χριστουγεννιάτικη, μυρίζει παντού αγάπη και ζεστασιά και φρέσκα κουλουράκια. 

Η εποχή μου δημιουργεί ένα άγχος. Ένα περίεργο άγχος. Και μια μελαγχολία. Είναι μακράν η καλύτερη εποχή για μένα, η αγαπημένη μου και όχι επειδή έχω γενέθλια αυτό το μήνα μα επειδή η μελαγχολική μα όμορφη ατμόσφαιρα σε κάνει να έχεις έναν λόγο ύπαρξης παραπάνω σε αυτόν τον κόσμο.
 Κάθε Δεκέμβρη σκέφτομαι τους Δεκεμβρίους που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια. Περνάν όλοι από μπροστά μου σαν ταινία. Κάθε χρονιά τη δικιά της ιστορία, κάθε χρονιά μια πληγή να ξύνεις, να γελάς για κάτι διαφορετικό. Είναι ο μήνας που κάνει τα πάντα να ξεχωρίζουν και που με αγχώνει για το κατα πόσο διαφορετικά θα είναι όλα τον επόμενο χρόνο απ'ότι είναι τώρα.

Και ας σταμάτησα να γράφω το καθημερινό ημερολόγιο που έγραφα τόσα χρόνια, οι καταστάσεις σήμαιναν για μένα έτσι κ αλλιώς. Πλέον ξέρω πως αυτό που μετράει είναι οι στιγμές και γι'αυτό είμαι εδώ για να τις καταγράφω. Με έχει σώσει πολλές φορές εκείνο το ημερολόγιο εξάλλου...

 Ο χρόνος αποσυνδέει καταστάσεις, όπως τα κόκαλα στον τάφο με τα χρόνια σιγά - σιγά σαπίζουν μα για πάντα θα υπάρχουν, όσο υπάρχω εγώ και όσο υπάρχουν αυτοί που τις αποτελούν. 

 Γιατί αξίζει να ζεις για ένα όνειρο... και ας μην είναι αθάνατο. Εξάλλου ούτε εμείς είμαστε αθάνατοι. Στην ψυχή όμως όλα είναι αθάνατα αφού και η ίδια είναι.

Και να μαι εδώ πάλι, κοιμάμαι με το τετράδιο στο χέρι για να γράψω τα όνειρά μου, αυτά που είχα, αυτά που έχω και αυτά που θα κάνω. Να τα καταγράψω για να μην τα ξεχάσω στην πορεία. Να τα έχω στα χέρια μου σαν να τα ζω κάθε μέρα ξανά και ξανά. 

 Να τα καταγράφω για να θυμάμαι ποια είμαι.

Freedom has a meaning for me.

 Βλέποντας ανθρώπους μέσα σε κλουβιά θέλω να τους πλησιάσω, να τους πω πως ο κόσμος έξω από το κουτί τους είναι πολύ πιο συναρπαστικός, πως γεννήθηκαν για να ζουν και όχι επειδή πρέπει να μένουν φυλακισμένοι. 
Μα αυτοί μου δαγκώνουν το χέρι σαν ανήμερα θηρία. Ήμεροι μα αγροίκοι από την στέρηση που τους προκάλεσε το περιβάλλον στο οποίο ζουν. 
Μονάχα κοιτούν... με βλέμματα χαμένα και πονάνε. 
Είναι πραγματικά δύσκολο να παίρνεις ερεθίσματα για μέρη σε όλο τον κόσμο, για πράγματα που άλλοι τα ζουν κάθε μέρα, για την ανάγκη του να θέλεις να μείνεις με τον εαυτό σου και να κάνεις αυτό που αγαπάς μα να σε σταματά το τι πρέπει να κάνεις. 
"Πρέπει"... Τι σημαίνει "πρέπει"? 
Με φέρατε σε αυτόν τον κόσμο δίχως τη θέλησή μου και τώρα είναι η σειρά μου να ζήσω όπως εγώ θέλω. Είναι η σειρά όλων να ζήσουν αυτά που ονειρεύονται. Χωρίς περιθώρια, χωρίς απαγορεύσεις. 
Ελεύθερη και Ελεύθεροι.

Should I leave or should I stay...

Λατρεύω τα ταξίδια, μα από την άλλη κάτι με ανησυχεί και μόνο στην σκέψη του να φύγω, να μπω σε ένα τρένο με προορισμό το άγνωστο.
Θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο. Να αποκτήσω εμπειρίες, να δω νέους κόσμους με τα μάτια μου. Να ζήσω τα πιο τρελά μου όνειρα. Να δω τοπία που ανθρώπινο μάτι δεν βλέπει. Να μην με νοιάζει τίποτα γιατί θα είμαι ελεύθερη να ταξιδέψω, να πάω όπου θέλω, σαν να έχω φτερά και να πετώ σαν τα πουλιά.
Κι όμως και μόνο στην ιδέα τέτοιων ταξιδιών το στομάχι μου σφίγγεται. Δεν μου αρέσει να αφήνω τίποτα πίσω. Θέλω να τα έχω όλα κοντά μου την κάθε στιγμή με την φοβία μήπως τα χάσω, μήπως μου γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια... Και εμπειρίες σαν αυτές θα είναι πολύ βαριές για μένα. Είναι ανυπόφορο το να ζεις στο όνειρο και να το χάνεις. Είναι ανυπόφορο να ξέρεις οτι θα κάνεις κάτι για τελευταία φορά στη ζωή σου... Το οτι θα δεις μέρη, ανθρώπους και πράγματα που ίσως και να μην σου δοθεί η ευκαιρία να τα ξαναδείς το χρονικό διάστημα που σου δίνεται μέσα από αυτό το σώμα.
Γι'αυτό είναι καλύτερα να μην ξέρεις τίποτα.

Το σταυροδρόμι των ονείρων.

Όλα αρχίζουν σε έναν δρόμο. Τρέχοντας. Κάνοντας μαραθώνιο.

Οι δρόμοι συγχέονται, δημιουργούνται μονοπάτια και ο καθένας ακολουθεί το δικό του.

Άλλοι διαλέγουν τα φωτεινά και άλλοι τα σκοτεινά και τα απόμακρα..

Συναντάς άτομα κατα τι διάρκεια του Μαραθώνα. Ανταλλάζετε κομμάτια, λέξεις, βλέμματα...

μέχρι που κάποια στιγμή αλλάζουν οι δρόμοι σας και συνεχίζεις από τον δρόμο που ήσουν μέχρι να βρεθούν άτομα που θα διαλέξουν την ίδια πορεία με εσένα.

Άραγε θα σου μείνουν καθόλου κομμάτια του εαυτού σου μέχρι το τέλος...? 

Πόσο ακόμα θα το αντέξεις?

Ίσως το οτι δεν κοιτάς πίσω δεν σε βοηθάει πλέον καθόλου.

Ίσως έχεις ξεχάσει. Ίσως δεν μπορείς πλέον να νιώσεις.

Τελικά ίσως και να μην έχει τίποτα σημασία πλέον.

Hello. Bring me back to Neverland...

Ας ξεκινήσω με το ποια είμαι. Το όνομά μου είναι... απόρρητο. Όχι εντάξει απλά δεν έχει καμία σημασία πιο είναι. Είμαι αυτό που είμαι όπως όλοι οι άλλοι. Όπως αυτό που πρέπει όλοι να είναι.

Ο καθένας είναι μοναδικός και δεν μπορεί να αποκατασταθεί από τίποτα και από κανέναν.

Εγώ ζω για να ονειρεύομαι. Ζω για τα όνειρά μου. Τα λατρεύω... τα φροντίζω και τα καλλιεργώ όπως εγώ θέλω.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα ζω μέσα σε ένα όνειρο. Σε ένα όνειρο από αυτά που βλέπω, σκέφτομαι και φαντάζομαι όταν το μυαλό μου ταξιδεύει μακρυά από την κουραστική καθημερινότητα.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα νιώθω ανάλαφρη και θα πετώ ευτυχισμένη.

Με κυριεύουν συνεχώς συναισθήματα. Με βασανίζουν σκέψεις, πολλές φορές άσκοπες, πολύπλοκες και μυστήριες. Μια ζωή αυτό.

Πολλές σκέψεις μαζί... 

Όπως είπε και η καθηγήτρια που έχουμε στην έκθεση στο σχολείο... βάζω πολύ συναίσθημα μα πρέπει να το χαλιναγωγήσω, να το ελέγξω και να βάζω τα λεγόμενά μου σε τάξη. Σε μια ροή και να παίρνω το κάθε θέμα με τη σειρά του.

Μα πώς μπορώ να χαλιναγωγήσω το μυαλό μου όταν μου βγαίνουν όλες οι σκέψεις μαζί? Πως μπορώ να σταματήσω κάτι που τρέχει με τρομακτικές ταχύτητες? Μια σκέψη...

Που τρέχει πιο γρήγορα και από το φως.

Πώς μπορώ να βάζω λογική στο συναίσθημα? Να πάω από την μια άκρη του διαδρόμου στην άλλη? Να αλλάξω τροχιά, να βάζω όρια. Σε εμένα. Εμένα που ποτέ δεν μου άρεσαν τα όρια...

Τι καλά που θα ήταν να γινόμουν για λίγο παιδί. Να ένιωθα εκείνο το συναίσθημα της βαθιάς ευτυχίας.

Λένε πως όσο πιο νέος είσαι τόσο πιο πολύ μπορείς να νιώσεις την ευτυχία. 

Εγώ ήδη την γεύομαι μετά δυσκολίας.

Δεν θέλω να μεγαλώσω άλλο. Ας μετατρέψει κάποιος την πραγματικότητα σε όνειρο...

Σε μια ουτοπική "Χώρα του Ποτέ"...

Wake up, you're not a machine.

Ο δρόμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που τρέχουν όλη μέρα, κάθε μέρα. Από κόσμο που έχει ξεχάσει τι είναι η ζωή. Τρέχουν όλοι, τρέχουν να προλάβουν την καθημερινή τους ρουτίνα για να μην βγουν από το πρόγραμμα στο οποίο έχουν μπει, βάζοντας προτεραιότητα τα "πρέπει" και όχι τα "θέλω". Όλα μοιάζουν σαν ένα εικονικό κουτί... ένα διαφανές κλουβί. Δεν καταλήγουμε πουθενά.. απλά κάνουμε κύκλους. Όλα σε ένα πρόγραμμα. Όλα σαν το στήσιμο για τα γυρίσματα μιας ταινίας. 
Μα είσαι απλά μια μαριονέτα στα χέρια τους. Είσαι αυτό που χρειάζονται για να πετύχουν τον σκοπό τους. Το εργαλείο τους. Το ρομπότ τους.
Πουλάς την ζωή σου για τους άλλους. Χάνεις την ζωή σου σε ανούσια πράγματα.
Σταμάτα. Κοίταξε προσεχτικά. Μην είσαι τυφλός.
Και μόνο άμα μπορούσες να αντικρίσεις τα βλέμματά τους θα τρόμαζες.
Μοιάζουν τόσο σίγουροι και συγχρόνως τόσο πιεσμένοι και αγχωμένοι. 
Ψοφάνε για λίγα λεφτά. Για λίγη λευτεριά. Για λίγη αυθεντικότητα.
Πολλά ζητάς σε μια κοινωνία που σε κάνει έρμαιο. Μπαλάκι στα χέρια της σε παίζει.
Σκοτώνουν τα αδέρφια τους, αιμοσταγείς. 
Θάβουν τα παιδιά τους με τα ίδια τους τα χέρια. 
Βγάλτε τις παρωπίδες. Δεν θα οδηγήσουν πουθενά παραπάνω από την αποτυχία.
Μονάχα στη δυστυχία.
Σταμάτα. Σταμάτα να καταστρέφεις ότι πολύτιμο έχεις.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις αυτό που αξίζει...
Δεν αξίζει... όχι.

Sense of decay.

Μα είναι φυσιολογικό το να μην μπορείς να κατανοήσεις πως μπορεί να νιώθει ο άλλος όταν βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση. Όταν είναι ετοιμοθάνατος. Όταν πονάει.
Στο είχα πει και πάλι δεν με άκουσες.
Δεν συνηθίζω να λέω λόγια του αέρα και το ξέρεις. Ακόμα και να προσπαθήσω να ξεγελάσω τον εαυτό μου σε πολλά θέματα δεν τα καταφέρνω. Δεν είμαι καλή στο να λέω ψέματα, λυπάμαι. Πέφτω στο κρεβάτι για ύπνο έχοντας κάνει πρώτα πλύση εγκεφάλου στον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά.
Απλά κουράστηκα. Κουράστηκα να είμαι το χέρι βοηθείας όλων και να μην ακούω ούτε ένα ευχαριστώ ποτέ στο τέλος. Μα αλήθεια δεν με πειράζει. Απλώς συνειδητά το κάνω για να πάρω αυτό που θέλω, κατανόηση, σεβασμό και αγάπη. Γιατί λοιπόν να είναι τόσο κακό να θέλω να με αγαπάνε και να με εμπιστεύονται γι'αυτό που είμαι? Εξάλλου χαίρομαι όταν κάνω τον κόσμο χαρούμενο. Χαίρομαι όταν νιώθω πως κάποιος πραγματικά με έχει ανάγκη.


Οι συμβουλές μου είναι πολύτιμες. Ακόμα και όταν όλοι τις αγνοούν κατα κάποιο τρόπο βγαίνουν πάντα σωστές. Γι'αυτό λοιπόν βαρέθηκα να τις σπαταλώ πέρα δώθε για το καλό των άλλων δίχως να εκτιμάνε τίποτα και να βγαίνω εγώ ο φταίχτης μετά για το οτιδήποτε που γίνεται. 
Δεν φταίω εγώ άμα μπερδεύετε την αξιοπρέπεια με τον εγωισμό. 
Δεν φταίω όταν μπερδεύετε την εκμετάλλευση με την ανάγκη. 
Βαρέθηκα, βαρέθηκα, ΒΑΡΕΘΗΚΑ. 
Μακάρι όμως να μπορούσα να σου πω πόσο πολύ δεν στέκει η άποψη η δική σου. Πόσο λάθος είναι ο δρόμος που βαδίζεις. 


Σταμάτησα να πιστεύω σε θαύματα.
Σταμάτησα να πιστεύω σε λόγια.
Πραγματικά πόσο άδεια και άσκοπα μου φαίνονται πλέον όσο όμορφα και αν είναι μερικές φορές, τυλιγμένα με ότι πιο γλυκό και όμορφο περιτύλιγμα υπάρχει.
Γιατί πάντα έπαιζε ρόλο η συσκευασία και όχι το εσωτερικό...
Δεν μπορώ πια... συγνώμη.
Δεν μπορώ να σε αφήνω να καταστρέφεις τον όμορφο κόσμο που με τόσο κόπο έφτιαξες.
Δεν μπορώ να σε προμηθεύσω άλλο με συμβουλές. Με νανουρίσματα και προειδοποιήσεις.
Σταμάτα να κλαις...
Έχει νυχτώσει πλέον και είναι πολύ αργά, το ξέρεις.

The start of a revolution.

Πάντα ήμουν το άτομο το οποίο δε μπορούσε να υπακούσει σε κανόνες που του επιβάλλονταν.
Ποτέ δεν μπόρεσα να προσαρμοστώ σε κάτι που δεν μου άρεζε και ούτε πρόκειται.
Ανάμεσα από την ελευθερία και την δουλεία υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή.
Εγώ δεν βλέπω πουθενά γύρω μου την ελευθερία που μου τάξανε.
Περπατώ και ακούω και πάλι επαναστατικά τραγούδια.
Φωνάζουν το όνομά μου και ο άνεμος φυσάει.
Με καλούν.
Γιατί γεννήθηκα για να είμαι ελεύθερη όπως όλοι.
Και θα πεθάνω ελεύθερη.


Υψώστε την σημαία του εαυτού σας,
και αφήστε την κραυγή σας να ηχήσει.
Γιατί ποτέ μας δεν θα φτάσουμε 
τον παράδεισο που θα έπρεπε να είχαμε ζήσει.


Δεν ανήκουμε σε κανέναν και ποτέ δεν θα ανήκουμε.


Φαντάζομαι να κρατώ το όπλο μου μέσα στα στενά που περπατώ τα σκοτεινά.
Κρατώ την πίστη μου για φυλαχτό, την ελπίδα για φανάρι.
Γιατί με το να είμαι εγώ μου προκαλώ χαρά.
Μα από την αρχή φαινόταν οτι θα πάν όλα στραβά.

Dreaming a paradise.

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή και η μαυρίλα ήταν τόσο μονότονη που τρομαχτική καταντούσε. 

Και έβαλα τα ακουστικά για να σπάσω τη σιωπή. 

Και ταξίδευα... ταξίδευα ακούγοντας μουσική, μακρυά από εκεί που ήμουν...

Ήταν μια βόλτα μαγική. Και χάθηκα στις σκέψεις μου. Για άλλη μια φορά.

Δάκρυσα και γέλασα. Βλέποντας από ψηλά τις δυσκολίες.

Με έπιασε ένα ρίγος. Νόμιζα πως θα πέσω.

Όλα ξαφνικά. Τόσο ξαφνικά που δεν κατάλαβα και εγώ η ίδια πως έγινε.

Ίσως να ήταν όλα τόσο αληθινά που να με είχαν επηρεάσει. 

Τα ξαναζούσα όλα από την αρχή. 

Θέλω να ζήσω εκεί. Μέσα στα όνειρά μου.

Έβλεπα πρόσωπα να με κοιτάνε. Τους μιλούσα. Μπορούσα.

Και τα εμπιστευόμουν όπως και τότε.

Και έκλεισα τα μάτια και βρέθηκα στα αστέρια.

Οφθαλμαπάτες και ψευδαισθήσεις μα τόσο όμορφα.

Μα ίσως και να ονειρευόμουν τελικά..

Και πήγα να τα αγγίξω και τα μάτια μου ανοίξανε.

Η μουσική είχε σταματήσει και έξω ήταν μέρα.

Μα φυσικά και ήταν όνειρο.

Μα έπιασα το γρασίδι... το έπιασα! Το ένιωσα...

Μια φορά και έναν καιρό...

Πολλά θέλει να σου πει και δεν τα λέει,

η κόρη που πονάει.

Προσπάθησε να την ακούσεις,

γι αυτήν πολλά σημαίνεις.

Και πες μου πως δεν πρόσεξες τα κόκκινα της χείλι,

που σου χαμογελούν γλυκά, μιλώντας για οδύνη.

Η λάμψη στα μάτια της τα καστανά πώς δε σε τύφλωσε ακόμη?

Τόσο βαθύ το χρώμα, τόσα πολλά τα μυστικά που κρύβει.

Και της ψυχής σου τα πιο σκοτεινά σημεία τα βλέπει, τα ανοίγει.

Ακούμπησε την τρυφερά, ματώνει το μυαλό της,

χαϊδεύοντας της τα μαλλιά, φιλάς το πρόσωπό της.

Μονάχα με ένα βλέμμα σου ο κόσμος της γελάει.

Και ακούγοντας τις λέξεις σου η καρδιά της ξαναζεί.

Επίσης, πού να ήξερες πόσο σε καρτεράει.

Μακάρι να ήταν σίγουρη για όλα απ'την αρχή.

Αφού φοβάται να ρισκάρει, πράγματα που αγαπά δε θέλει πια να χάνει,

μίτε σωστό γνωρίζει τι είναι, ετούτο τι θα πει.

Τουλάχιστον προσπάθησε να διώξει αυτή τη θλίψη,

εφόσον δεν μπορούσε να κάνει και πολλά,

μα αποτέλεσμα δεν βρήκε, λύτρωση και γιατρειά.

Πονάει ξανά, και αυτό παντοτινά.

Και πες μου πως δεν πρόσεξες τα δάκρυα στα μάτια της.

Κυλούσαν τόσο αργά... και ήτανε ζεστά.

Αφού θρηνούσε φανερά το άδικο της μέλλον.

Φοβότανε μου είπε... είχε χαθεί απ'όλους μακρυά.

Αγάπησε την τρυφερά και θα'ναι ο άγγελός σου.

Και θα σου τραγουδά πάντα στο όνειρό σου.

Αληθινά αγάπησε την, σαν να'ταν εαυτός σου.

Και κρύψε την καλά, να γίνει μυστικό σου.

Και ακόμα πού να ήξερες πόσο πολύ σε σκέφτεται

κάθε βράδυ, κάθε μέρα, αναρωτιέται.

Ίσως να σαι εσύ παράδεισος που έρχεται,

ή μήπως να σαι άλλη μια κόλαση που μένει?

Πόσο πολύ τα σκέφτεται όλα στο μυαλό της.

Φοβάται μου είπε... φοβάται μήπως κάποτε μείνει και αυτή μόνη της.

Και μήπως δεν ενδιαφερθεί κανείς το χέρι της να πιάνει

καθώς θα αργοπεθαίνει στο άσπρο της κρεβάτι.

Τρέμει πως όπου να ναι θα στερέψει και άλλο δεν θα αντέξει.

Πως δάκρυα απ' τα μάτια της θα σταματήσουν να κυλούν.

Μα αυτό αν γίνει θα μπορεί και πάλι να ησυχάσει

αφού νεκρή θα κείτεται και πλέον δεν θα υπάρχει.

Και θα μπορεί να σ'αγαπά μονάχα αν το θέλει,

θα καρτερά παντοτινά και πάντα θα σε βλέπει.

Θα ξέρει πότε είσαι καλά και πότε αναστενάζεις.

Και κάθε φαρμάκι τσουχτερό θα παίρνει μακρυά.

Ήτανε κάποτε σε κάμπο τεχνητό, λουλούδι φυτεμένο

Γλυκό και όμορφο πολύ, και καλοποτισμένο.

Έτσι γεννήθηκε αυτό το κοριτσάκι.

Πιστεύοντας πως βρίσκεται σε ένα παραμυθάκι.

Μακάρι, μου είπε, μακάρι να έβλεπα ένα κακό εφιάλτη.

Μα έπειτα μεγάλωσε και έμαθε αλήθειες.

Σε κοίταξε δειλά και έσκυψε το κεφάλι.

"Δεν θέλω άλλη ψευτιά", σου είπε, "όχι πάλι."

Φοβάμαι να πιστέψω, φοβάμαι να ελπίζω.

Φοβάμαι να υπάρξω, φοβάμαι να αγαπήσω.

Μα επιλογή δεν έχω, μονάχα θα υποφέρω.

Γλυκά και βασανιστικά μέχρι στο τέλος να καταστραφώ,

να χάσω πολλά...

Θα υποφέρω.

Να είσαι εκεί παρακαλώ, μαζί μου εδώ σε θέλω.

Love is forever, even if it dies.

Γιατί έτσι είναι, άμα όντως είσαι άτομο που ξέρει να αγαπάει δεν θα βάλεις τον εγωισμό σου πάνω από τον άλλο. Γιατί αυτοί που αγαπάμε θέλουμε να είναι ευτυχισμένοι ακόμα και αν πονάμε που δεν μπορούμε να τους κάνουμε εμείς. Μα αυτοί το αποφάσισαν. Αυτοί μας έδιωξαν από κοντά τους. Δεν μπορώ να σταματήσω να αγαπάω κάποιον που με έδιωξε από κοντά του με την θέλησή του. Αλλά προσπερνάμε καταστάσεις. Κρατάμε στιγμές. Αφού αυτό είναι η ζωή... την μια στιγμή είσαι εδώ και την άλλη όχι... Εγώ όπως πάντα θα είμαι εδώ για όλους, όσους χρειάζονται την βοήθειά μου πραγματικά, χωρίς να με θυμούνται σαν έσχατη λύση. Μα όντως είμαι εδώ! Η αγάπη μου είναι ότι πιο πολύτιμο μπορώ να δώσω και τα συναισθήματα είναι ότι πιο εύθραυστο σε κάποιον. Δεν κρατώ κακία ακόμα και αν δεν έχω να προσφέρω κάτι παραπάνω σε άτομα που δεν δέχτηκαν αυτά που ήδη πρόσφερα. Πλέον ξέρω... ξέρω πως είναι  ανώφελο να χύνω τα δάκρυά μου για αποφάσεις άλλον. Πήρες την απόφασή σου και εγώ την δική μου. Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω να κάνω, πάντα ήμουν εδώ και το ξέρεις και δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Έχω στερέψει πλέον. Δεν έχω να πω τίποτα καθώς δεν έχω πλέον λόγια. Καθώς όλα τα είπα. Καθώς προσπάθησα και κέρδισα σαν άτομο πολλά περισσότερα απ'όσα πιστεύεις. Γιατί η αγάπη δεν είναι υποχρεωτική, είναι γλυκιά αλυσίδα, είναι υπόσχεση ζωής και αναγέννηση και όχι καταπίεση και ενθουσιασμός στιγμής. Είναι αυτό που σε κάνει να ξέρεις πως έχεις μια αγκαλιά να τρέξεις μέσα της να κρυφτείς στις δυσκολίες, στο κρύο. Ένας ώμος για να κλάψεις. Ένα καταφύγιο. Και ακόμα και αν δεν είμαι εκεί πάντα θα είμαι. Και θα μπορείς πάντα να με βρεις άμα το θες εσύ. Για "φίλους" με αγάπη...

Dreams are for free.

Πόσο θα το ήθελα να έβλεπα τα αστέρια κάθε βράδυ... όπως στις ταινίες. Μα τα κτήρια γύρω μου, μου κόβουν την θέα. Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κοιτάζει τον ουρανό.. να ελπίζει και να κάνει όνειρα. Εξάλλου εξού και η λέξη "άνθρωπος" (ἄνω + θρώσκω).

Είναι γεγονός το οτι ακόμα και το να κοιτάμε τον ουρανό μας το έχουν στερήσει σε αυτόν τον κόσμο.

Πόσο θα ήθελα μια μέρα να πετάξω... μα φτερά δεν έχω καθώς ο άνθρωπος από την φύση του δεν πετάει, και έχω και υψοφοβία.. μερικές φορές, αν και δεν συνηθίζω να πετάω για να λέμε την αλήθεια...

Και τις νύχτες με πανσέληνο το φεγγάρι να κοιτούσα πόσο θα ήθελα..

Κάθε βράδυ η κοινή φωτογραφία, μουσική και πινέλα λερωμένα. Αποχρώσεις του μπλε και του λευκού και του ασημί.

Πολυκατοικίες έξω από το σπίτι, και όμως τόσο μέσα... σαν να σε πνίγουν, καθώς ανοίγω το παραθύρι αντικρίζω. Σαν να χάνεσαι μέσα σε λαβύρινθο.

Και ούτε ψίθυρο ακούω σε τούτη εδώ την γειτονιά, αφού ο θόρυβος δεν με αφήνει να ακούσω τίποτα άλλο πια. Μου διαλύουν τις αισθήσεις και την γαλήνη με αυτή τη φασαρία. Κλείνω το παράθυρο για να βρω την παλιά μου ηρεμία που ζητάω, και αυτό με δυσκολία.

Και έτσι παίρνω τη σκάλα και ξεκινώ με τα όπλα της φαντασίας μου να δημιουργώ. Πολεμώ.

Αχ γλυκιά μου φαντασία, στερνή μου σ'έχω.

Αλλά από τις θάλασσες και τα βουνά πολύ απέχω.

Σε αυτή την πόλη τον λαβύρινθο είμαι μόνη... και υποφέρω.

Γι'αυτό σκάλα θα υψώσω και θα ανέβω πάνω, σε τούτο το δωμάτιο. Και θα δημιουργήσω αστέρια και άλλους κόσμους πιο ωραίους, όπου εκεί θα μπορεί ο καθένας να κοιτάει τον ουρανό άμα αυτός θέλει.

Και αφού τελειώσω το έργο που κάνω πάνω στο ταβάνι του δωματίου μου, θα κατέβω από τη σκάλα που έχω ανέβει, θα ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και θα ονειρευτώ ξύπνια, καθώς το ταβάνι θα κοιτάζω ερωτευμένη, θα αγναντεύω.

Θα κοιτώ τα αστέρια που ζωγράφισα... τα τεχνητά της φαντασίας της δικιά μου, αφού τα φυσικά δεν με αφήνουν να τα βλέπω.

Και πάνω του θα αντικρίζω ότι δεν μπορώ να ζήσω.

Θα ονειρεύομαι πως είμαι ευτυχισμένη.

I am so lost but I still here...

Γιατί θα πρέπει μα είμαι πάντα στην άκρη του ξυραφιού, να προσπαθώ να ξεφύγω από τον πνιγμό καθώς βουλιάζω στις σκέψεις μου, αν και πάντα βρίσκεται κάποιος να με βγάλει εγκαίρως έξω, να μην ανοίγω πληγές βαθιές που δύσκολα κλείνουν...
Σαν τις μαριονέτες που τις κινούν άλλοι, φτιαγμένες για να παίζουν το ρόλο τους, έτσι είναι η ζωή. Καθοδηγούμενη από άλλους. Πάνω που πας να πιστέψεις πως είσαι για λίγο ελεύθερος πάντα υπάρχει κάτι για να σου υπενθυμίζει πως είμαστε όλοι πειραματόζωα μιας μεγάλης προπαγάνδας, ενός μεγάλου ψέματος τα θύματα, τα πρόβατα που πάνε για σφαγή...
Και συνεχίζουμε να ζούμε, να ελπίζουμε... πέρα από τους εφιάλτες και τη θλίψη γύρω μας. Πατάμε πάνω από εκεί που ο μαύρος μαρκαδόρος εξαφανίζει τα όνειρά μας και προσπαθούμε να ανακτήσουμε όσα μπορούμε... ότι μπορούμε να περισώσουμε μέσα από την στάχτη.
Και ας υπάρχουν τα παράσιτα, τα σαράκια που προσπαθούν να φάνε τα πάντα.
Αυτά που σου τρώνε τα σωθικά σιγά σιγά ώσπου να σε κάνουν άδειο άνθρωπο, να σταματάνε όταν πλέον χορτάσουν από το είναι σου, όταν πλέον δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να σου πάρουν και σε έχουν ξεκοκαλίσει στην κυριολεξία.
Εκείνοι... που μυρίζουν μιζέρια. Ζηλοφθονία. Κακία.
Που βλέπουν χαρά και θέλουν να την καταστρέψουν επειδή δεν είναι ικανοί σαν άτομα να την αποκτήσουν με τα απλά αγαθά, ούτε να την κατανοήσουν...
Εξάλλου ποιος άραγε μπορεί να την κατανοήσει?...

Νεκρός φαντάζεις.

Το βλέπω, φοβάσαι μήπως χάσεις ότι έχασα κι εγώ.
Δεν θέλεις να μπεις στη θέση μου.
Δεν θα ήθελες να δεις πως είναι το να μην νιώθεις τίποτα.
Μακάρι να μπορούσες εξάλλου να δεις.
Να καταλάβεις...
Και τώρα χάνεις ότι εγώ έχω χάσει ήδη. Σου πέφτουν τα όνειρα από τα χέρια σου...
Το πρόσωπό σου χλομιάζει και χάνεις την ζωντάνια σου...
...μοιάζεις τόσο νεκρός. Αβοήθητος.
Τρέμεις στεκούμενος στη σκιά της δυστυχίας. Της δικής σου δυστυχίας και των δικών σου φόβων..
Τόσος πόνος για το τίποτα, τόσο αίμα χύνεται άδικα.
Και αντί να κρατήσεις γερά αυτά που σου έχουν απομείνει τα διώχνεις μακρυά, τα φυσάς και τα παίρνει όλα ο άνεμος...
Προχωρώντας στο διάδρομο σκέφτηκες να κοιτάξεις λίγο γύρω σου?
Προτού σκοτεινιάσει...
Σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον πληγωμένο...
Πώς μπορείς να είσαι ευτυχής ενώ θα ξέρεις πως ζωντανός θα πεθαίνεις ενώ νεκρός θα ζεις?
Μοναχός δεν είσαι και μοναχός φαντάζεις...
...τι κι αν φωνάζεις...
Κανένας δεν σε ακούει όταν μόνος ξεψυχάς.

Confusion.

Μπερδεύω τα πρόσωπα γύρω μου. Τις καταστάσεις.
Μπερδεύω τα όνειρα με την πραγματικότητα.
Το φαίνεστε με το είναι.
Μπερδεύω αυτό που ήμουν με αυτό που τώρα είμαι.
Μπερδεύω αναμνήσεις με σκέψεις και υποθέσεις.
Ο κόσμος καταρρέει και όλα τρέχουν προς τα πίσω.
Μόνο που ξέχασα να σκεφτώ αυτά που πέρασαν και έπαψα να κάνω όνειρα για το παρελθόν.
Να βλέπω την ευτυχία με κλειστά τα μάτια και να μιλάω με τους αγγέλους του παραδείσου.
Να τους λέω να με προσέχουν από τους δαίμονες... 
Να τους λέω να μου τραγουδούν γλυκά για να με πάρει ο ύπνος...
Φοβάμαι να αντικρίσω οτι δεν ήθελα ποτέ να ζήσω.
Έμαθα να κρατάω μόνο αυτά που θέλουν να μένουν στη ζωή μου.
Και τώρα όλα πέρασαν, ο ουρανός καθάρισε, η βροχή σταμάτησε και βγήκε το ουράνιο τόξο.
Αυτό που μαγνητίζει τα βλέμματα επάνω του με θαυμασμό...
Και που ηρεμεί τους δαίμονες μας, ανασυγκροτεί την κάθε επιθυμία μας...
Γιατί όλοι έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται, και όλοι έχουν δικαίωμα στα χρώματα.
Και μου ψιθύρισε ο άγγελος στον ύπνο... πως κάθε ουράνιο τόξο κρύβει ένα μυστικό. Έναν θησαυρό εκεί στο τέλος του.
Και πως αυτό θα με οδηγήσει εκεί... για να κατευθυνθώ στο μετά.
Μα για να αποκτήσεις ότι όμορφο απαιτήσεις είναι μοιραίο πως θα πέσεις μέσα στη λακκούβα...

Judgment day's not coming soon enough.

Όπως το ποτάμι καταλήγει στην θάλασσα έτσι και όλοι θα καταλήξουμε στο ίδιο σημείο στο τέλος της διαδρομής. Με ανησυχεί όταν μου λένε πως οι φίλοι έρχονται και φεύγουν, πόσο μάλιστα όταν αυτό αποδεικνύεται κ ολας. Η ζωή είναι άδικη λένε... Μα οι ίδιοι δεν κάνουν κάτι για να την αλλάξουν. Δεν συμπεριφέρονται όπως θα τους άρεζε να τους συμπεριφέρονται οι άλλοι.

Και το χειρότερο είναι όταν προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι και ο άλλος δεν το καταλαβαίνει, στο τέλος τα παρατάς γιατί δεν αντέχεις άλλο και μετά σε κατηγορούν πως αυτά που έκανες δεν ήταν αρκετά.

"Δεν είσαι αρκετός". 

Πάρτο χαμπάρι επιτέλους, όση προσπάθεια και να κάνεις δεν θα εκτιμηθεί από κανέναν επειδή όλοι έχουν καταντήσει εγωιστές και εσύ ο βλάκας της υπόθεσης επειδή συνεχίζεις την ακάθεκτη προσπάθεια. Γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενα ο επιμένων δεν νικά, απλά χάνει τον χρόνο του αν όχι και την διάθεσή του ή τρώει απλά τα μούτρα του ξανά και ξανά.


Αλλά όταν είσαι καλός άνθρωπος δεν σε νοιάζει που τρως τα μούτρα σου και προσπαθείς μάταια να βρεις το δίκιο σου, αλλά φυσικά ο κόσμος δεν είναι απόλυτος και όλοι κάνουν λάθη και δεν γίνεται κάποιος να έχει σε όλα δίκιο, απλά τυχαίνει εσύ να είσαι ο ευαίσθητος της υπόθεσης (το βλάκας έχει χρησιμοποιηθεί ήδη σαν λέξη) και να τρως το φέσι μόνος σου.


Εγώ ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί να πρέπει πάντα να χαλιέμαι για να είναι καλά οι άλλοι και όχι απλά να μην ακούω συγνώμη αλλά να μην ακούω ούτε ένα ευχαριστώ που προσφέρομαι πάλι να βγάλω πρώτη το φίδι από την τρύπα.
Αχάριστος κόσμος...

Most fall in love, others fall in line.

Και όλα μοιάζουν ωραία όταν πιστεύεις πως τίποτα δεν σε νοιάζει... όταν πιστεύεις...
μα στη πραγματικότητα σε νοιάζουν όλα τόσο πολύ που ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρεια και όλα συμβάλουν λίγο πολύ στο πόσο καλά θα σου πηγαίνει η μέρα σου ή στο πόσο εύκολα θα κοιμάσαι τα βράδια ή στο πόσο όμορφα όνειρα θα δεις...
Και όλα πάνε καλά όταν καταφέρεις να κάνεις μια πλύση εγκεφάλου στον εαυτό σου λέγοντας από μέσα σου πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά και πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Μέχρι να σε πιάσει η παράνοια. Μέχρι να σκοτεινιάσει ξαφνικά ο όμορφος παράδεισος, η γλυκιά ψευδή ουτοπία που δημιούργησες μόνος σου για να είσαι ευτυχισμένος μακρυά από την πραγματικότητα. Μακρυά από όλα όσα σε ενοχλούν.
Ξαφνικά αρχίζει κάτι να σε πνίγει χωρίς να ξέρεις το γιατί. Απλά σου έρχεται να κλάψεις.. Να κλάψεις τόσο πολύ που να νιώσεις τα βάσανα να ρέουν μακρυά από εσένα...
Είναι καλό όμως να έχεις αυτό το συναίσθημα... Σημαίνει πως παραμένεις ακόμα συναισθηματικός και πως δεν έχουν καταφέρει να σε κάνουν να είσαι σαν αυτούς που δεν ξέρουν τι θα πει να νιώθεις, τι θα πει να πονάς και δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν συναισθήματα. Οτι ακόμα δεν έχεις στερέψει και έχεις ακόμα δάκρυα για να χύσεις για τον οποιοδήποτε λόγο... Οτι είσαι άνθρωπος συναισθηματικά ενεργός.
Κανείς δεν είναι γραφτό να μείνει μέχρι να βραδιάσει.
Όχι, μείνε μην φεύγεις. Μείνε μέχρι το τέλος... Πριν σβήσει η μικρή φλόγα. Πριν τελειώσουν όλα. Πριν σταματήσει η παραμικρή αναπνοή μου να έχει νόημα.
Πριν με πνίξουν ολοκληρωτικά οι σκέψεις στην κυριολεξία και βουλιάξω μέσα στα ίδια μου τα δάκρυα...

Life is just a slow death.

Έχω κουραστεί να μην κοιμάμαι τα βράδια επειδή σκέφτομαι μανιακός διάφορα πράγματα.
Αυτό το μυαλό μου δεν λέει να με αφήσει σε ησυχία...
Έχω κουραστεί να πιστεύω σε παραμύθια που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.
Με έχουν κουράσει οι άνθρωποι γύρω μου. Βλέπω περαστικούς και νιώθω αηδία με ένα τους βλέμμα.
Αλήθεια δεν απέχουν πολύ από μηχανές.. από κατασκευές που οι ίδιοι βάλθηκαν να φτιάξουν.
Έχω κουραστεί να είμαι μόνη μου. Να παλεύω τους δικούς μου δαίμονες.
Μα μάταια... να μην μπορώ να τους αποβάλλω για να βρω την ψυχική μου ηρεμία... όχι, αυτήν την έχω ήδη χάσει στην προσπάθεια..
Κουράζομαι να αισθάνομαι βαριά βλέμματα να με κοιτάνε καθώς περνάω...
Προσπαθούν να με κάνουν ένα με αυτούς... δεν θα τα καταφέρουν. Αντέχω.
Θα αντέξω. Θα παλέψω...
Γιατί εγώ δεν είμαι σαν αυτούς. Δεν είμαι μηχανή τους...
Δεν θα με ελέγχει κανένας.
Οι σκιές στους τοίχους των κτηρίων απεικονίζουν τον τρόμο που αισθάνεται ο καθένας μέσα του.
Των κτηρίων αυτών που κρύβουν την παραμικρή θέα προς τον ουρανό...
Απομόνωση. Αυτή είναι η καθημερινότητα.
Δεν αντέχω άλλο σε αυτή την πόλη με πνίγει σου λέω..
Ώρες ώρες εύχομαι να ήμουν κάτι άλλο... κάτι που να μπορεί να πετάει μακρυά... Να μην βλέπει την πραγματικότητα.. να μην ακούει τα ψέματά τους...
Να μην νιώθει...
Μα μόνο οι νεκροί ίσως και να έχουν αυτό το χάρισμα.. ίσως και όχι.
Δεν χρειάζομαι άλλο αυτήν την πόλη.. τον συνωστισμό... Πνίγομαι...
Θέλω να δω τον ουρανό... θέλω να δω το άπειρο...
Σταματήστε να μου βάζετε εμπόδια...
Ανάψτε τα φώτα επιτέλους...

Old moments, old photos, old memories.

Θυμάμαι τόσα πολλά πριν το σκοτάδι.

Θυμάμαι την καρδιά μου να τρεμοπαίζει.

Θυμάμαι δάκρυα πόνου και ευτυχίας.

  Στιγμές ηρεμίας και απόλυτης ευτυχίας.

Θυμάμαι πρόσωπα και λόγια.

  Παραμύθια και φώτα.

Ένα καντήλι αναμμένο μετά από ένα σβησμένο.

Πανό στον τοίχο κρεμασμένο που να γράφει "ελπίδα".
Θυμάμαι πολλά...

Ηλιόλουστα τα πρωινά.
Γέλια και ξέγνοιαστες βραδιές.

  Μου έμαθες να κάνω όνειρα.

Να βαδίζω πάνω στα χνάρια σου.

Να γράφω με άσπρη μπογιά.

  Να σβήνω χαμόγελα με μια κιμωλία.

Μου έμαθες να περπατώ στα ουράνια και στα αστέρια.

Να τα αγγίζω με γυμνά τα χέρια.

  Και εγώ σου έδειξα τον κόσμο.

Μέσα από τα μάτια σου.

Και αυτά τα λαμπερά αστέρια σου τα έδωσα με παγωμένα χέρια.

...που πλέον αίμα δεν κυλούσε μέσα τους.

Και σε άφησα εκεί, στον παράδεισο να τρέχεις.

Μου έδειξες τον δρόμο για το αύριο.

Και γύρισες και έφυγες στο χθες.

Και ο κόσμος μεγάλος ενώ εγώ μόνη.

Συνέχισα τον δρόμο μου...

Αναγέννηση.

Έφυγε το καλοκαίρι, ήρθε το φθινόπωρο και σιγά σιγά θα έρθει και ο χειμώνας.

Έφυγε η ζέστη και ήρθε το κρύο και όσον αφορά συναισθήματα το αντίθετο.

Ξαφνικά η ζεστασιά στην ψυχή παίρνει θέση. Νιώθω όμορφα...
Τόσο όμορφα έχω να νιώσω πολύ καιρό απ'όσο μπορώ κι εγώ να θυμηθώ...

Μακάρι να ταν ευτυχία.. μα είναι μια οφθαλμαπάτη... ένα παιχνίδι του μυαλού.

Νιώθω σαν δέντρο ανθισμένο μετά από μια κρύα εποχή.

Θα μπορούσα να πετάξω...

Ίσως είσαι εδώ για να μου δείξεις πώς?..

Βλέπω τόσα κοινά... τόσα που μου θυμίζουν πολλά...

Μου μιλάς σαν να με ξέρεις.. τόσο οικεία παρουσία...

Ίσως να το έχω ξαναδεί το όνειρο.. ή ακόμα και να το έχω ξαναζήσει.

Τόσο που φοβάμαι να πιστέψω πλέον στην σκέψη μου.

Δεν θέλω να χάσω και άλλα... δεν θέλω.

Ίσως να είσαι ένα ψέμα.

Μια αυταπάτη που θα ανοιγοκλείσω τα μάτια και θα εξαφανιστεί, δεν θα ξαναδώ.

Ένας ακόμα μέσα στο πλήθος.

Ίσως αν με έπαιρνες στον δικό σου κόσμο να ξεχνούσα αυτόν...

Ίσως αν έκανες μια δοκιμή. 

Μια προσπάθεια..

Νιώθω τόσο γεμάτη με φως. Σκέφτομαι καθαρά. Δεν κολλάω στο παρελθόν παρά μόνο μελαγχολώ.

Όπως στα νεκροταφεία που ο κόσμος επισκέπτεται τα αγαπημένα του πρόσωπα που ποτέ δε θα ξαναδεί, κάπως έτσι και με τις παλιές ιστορίες που μας πληγώνουν...

Τις σκεφτόμαστε... αλλά προχωράμε.

Κι όμως νιώθω τόσο "εγώ"...

Ίσως να μοιάζει περίεργο μα νιώθω λες και ξύπνησα από χειμέρια νάρκη...

Ανοίγουμε νέα κεφάλαια στο βιβλίο μας..

Νιώθω οτι ερωτεύομαι την ζωή...

When I was a child I had a dream to fly...

Όταν ήμουν μικρό ήθελα να μεγαλώσω γιατί πίστευα πως το να είσαι μεγάλος είναι σπουδαίο καθώς έχεις περισσότερες εμπειρίες και μπορείς να κάνεις πολλά πιο ωραία πράγματα απ'ότι ένα μικρό παιδί μπορεί να κάνει. Καθώς μεγαλώνω όμως καταλαβαίνω το αντίθετο.

Η μητέρα μου από παλιά μου έλεγε πως δεν θα έπρεπε να ανυπομονώ για κάτι τέτοιο και πως οι μεγάλοι έχουν πολλά προβλήματα για τα οποία ανησυχούνε και όσο περνάνε τα χρόνια οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και οι ελευθερίες μειώνονται. Μα γιατί να μην μπορεί ένα παιδί να καταλάβει πόσο σημαντική είναι η ηλικία από τα 3-12 και να ανυπομονεί να μεγαλώσει?

Να γιατί: γιατί τα πρότυπα των παιδιών είναι πάντα πολύ μεγαλύτερα σε ηλικία απ'ότι τα ίδια.

Μα ζώντας την παιδική ηλικία προχωράς στο επόμενο στάδιο το οποίο βασίζεται πάνω σε αυτά που έχεις ζήσει στα πρώτα χρόνια της ζωής σου.

Ακριβώς σαν ένα παιδικό ηλεκτρονικό παιχνίδι που όσο περνάς επίπεδα αυτό δυσκολεύει, έτσι ακριβώς είναι και οι καταστάσεις στην ζωή των ανθρώπων. Το πρώτο στάδιο δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι καθώς δεν γνωρίζεις από έγνοιες και τα σχετικά. Η ζωή μοιάζει ξέγνοιαστη και όμορφη σαν μια περιπέτεια. Σαν ένα νέο παιχνίδι που λαχταράς να το παίξεις μέχρι να το βαρεθείς και να πάρεις καινούργιο.

Όταν ήμουν μικρό έβλεπα την ζωή έτσι ακριβώς... σαν μια περιπέτεια δίχως τέλος.

Αλλά ήθελα να μεγαλώσω για να έχω την ευκαιρία να κάνω πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μου. Τώρα όμως όσο μεγαλώνω θέλω να γυρίσω πίσω.

Τότε που δεν με ένοιαζε τίποτα και δεν γνώριζα από κινδύνους.

Τότε που έπαιζα με ευτυχία στα πάρκα με άλλα παιδιά και το ένοιωθα. 

Το ένοιωθα οτι είμαι ευτυχισμένη καθώς δεν γνώριζα από φόβο ή πόνο.

Τότε που η μόνη μου ανησυχία ήταν αν θα έχει καλό καιρό για να βγω έξω να παίξω.

Τότε που υπήρχε στο μυαλό μου μόνο η αισιοδοξία.

Και ακόμα πηγαίνω στα πάρκα που και που για να θυμάμαι εκείνα τα χρόνια.

Βέβαια δεν είναι όλα όπως τότε αλλά και πάλι όταν βρίσκεσαι σε μέρη που συχνάζουν παιδιά νιώθεις την ανακούφιση και την γαλήνη. Το οτι και εσύ μπορείς ακόμα να τρέξεις, να παίξεις στις κούνιες και να βάλεις για λίγο τα προβλήματά σου στην άκρη.

Μέχρι να έρθει μια κομπλεξική γιαγιά και να σε διώξει γιατί πιστεύει πως χαλάς τον παιδικό χώρο.

Μα αφήστε με, θέλω να γίνω και πάλι παιδί. Δεν θέλω να μεγαλώσω.

Δεν θέλω.

I wanna stay awake all day and all night... just to keep day dreaming about past moments that will never come back.
But I can't stay awake both day and night...
I wanna dream...
I need more time for it.
For those moments you shared with me and now they make me sick.
I don't wanna stay, I want to run so far away...
I don't wanna fade...

The monster under my bed.

Και ορισμένες νύχτες με τρομάζουν τόσο που με κάνουν να σκέφτομαι ότι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κάποιος.

Πονάει το να ξέρω πως δεν θα ξαναμιλήσουμε όπως τότε και πως όλα τελειώσαν σαν ένα όνειρο που ξύπνησα και ποτέ δε θα ξαναδώ.
Μερικές φορές στοχάζομαι. Σκέφτομαι πως θα ήταν αν μπορούσα να έβρισκα έναν τρόπο να έρθω σε επικοινωνία μαζί σου χωρίς να ξέρεις πως είμαι εγώ μόνο και μόνο για να σου μιλάω.. έναν τρόπο να μαθαίνω ότι είσαι καλά.
 Έχω πάρει ότι νεκρό κομμάτι μας είχε απομείνει και το έχω κλείσει σε ένα κουτί κάτω από το κρεβάτι μου. Κάθε φορά που μπαίνω σε πειρασμό και το ανοίγω για να νιώσω ξανά ότι ένιωθα οι δαίμονες μου επιτίθενται και δεν με αφήνουν σε ησυχία μέχρι το επόμενο πρωί. Δεν τολμάω λοιπόν να ανοίγω τούτο το κουτί πλέον γιατί δε θα άντεχα τις συνέπειες...
Έλα που όμως ξέρω τι κρύβεται εκεί..
Το τερατούργημα κάτω από το κρεβάτι μου που μου μετατρέπει όλα τα όνειρα σε εφιάλτες. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις... Ποτέ δε θα θελήσεις να καταλάβεις.
Και εγώ ποτέ δε θα ξεχάσω, γιατί κάποιος πρέπει να πληρώσει το τίμημα.
Κάποιος πρέπει να κρατήσει τα λάφυρα του πολέμου, το βραβείο μετά την μάχη.
Άσε με τουλάχιστον μετά από τόσο πόνο να έχω την τιμή.
Άσε με τουλάχιστον αφού εσύ τα ξέχασες όλα να κρατάω ζωντανές τις στιγμές που βρίσκονται ακόμα μέσα στην καρδιά μου.
Άσε με να κοιμηθώ ήσυχη για ένα βράδυ.

My life is a movie.

 Η ζωή του καθενός είναι μια ταινία, και ο καθένας είναι ο πρωταγωνιστής στην ταινία του.
Η υπόθεση ξεδιαλύνεται σιγά σιγά και η παραμικρή λεπτομέρεια που συμβαίνει στο σενάριο αφορά την κατάληξη της υπόθεσης.
Παρόλα αυτά εμείς όμως θα διαλέξουμε το τι ρόλο θα παίξουμε γιατί πολύ απλά εμείς διαλέγουμε αυτό που θέλουμε να είμαστε..
Είμαστε οι πρωταγωνιστές της δικής μας ταινίας και ανάλογα με τον ρόλο που θα παίζουμε θα συνεχίσουμε και την πλοκή.
Έτσι ακριβώς μπορούμε να περιγράψουμε την ζωή...
Σαν μια ταινία που δεν ξέρει κανείς τι κατάληξη θα έχει.
Επίσης ο καθένας είναι ο πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία, ήρωας ενός κόμικ, ενός λογοτεχνικού βιβλίου...
Ανοίγεις και κλείνεις κεφάλαια, αλλάζεις σελίδες, προχωράς παρακάτω, ξαναδιαβάζεις κεφάλαια που ήδη έχεις διαβάσει...
 Αλλά όπως και να έχει, σεναριογράφοι στη ζωή δεν θα γίνουμε ποτέ..

We were eternal.

Και ήταν στον παράδεισο και οι δυο.

Σε κάμπους ουτοπίας.

Στην αγκαλιά του ακούμπησε και δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό της, τότε ευτυχίας.

"Μην με αφήσεις" του ψιθύρισε καθώς αυτός χάιδευε τα όμορφα μαλλιά της.

Ο αέρας δυνατά φυσούσε καθώς στα μάτια τον κοιτούσε.

"Μην με αφήσεις μόνη με τον εαυτό μου..."

του είπε, και σε λυγμούς ξέσπασε μετά στα πόδια του ακουμπώντας.

Και αυτός χαμογελούσε, δεν μιλούσε.

Λόγια η συζήτηση πλέον δεν χωρούσε.

Και η νύχτα ήρθε καλύπτοντας τους κάμπους με το γλυκό της πέπλο.

Και μόνη την κόρη βρήκε σκυφτή να κλαίει στο χώμα.

Άραγε δεν ήταν ο παράδεισος καλύτερος από όλα?

Ή μήπως ψέματα της είπανε και τα πάντα γύρω της είναι σε μαύρο χρώμα?

Και αυτός έφυγε, μόνη την άφησε να την τρώει η μοναξιά και η λύπη.

Λύπη που την σκίαζε βαθιά μες στην καρδιά της.

Ο αέρας ήταν πιο δυνατός και η βροχή είχε αρχίσει,

καλύπτοντας τα δάκρυα που από τα μάτια της βάλθηκε να χύσει. 

Κρύωσε ο καιρός, μαζί και η καρδιά της,

και πλέον πέτρωσε το μυαλό, φωνή δεν είχε η μιλιά της.

"Φοβάμαι" είπε ψιθυριστά κοιτώντας προς τα πάνω

και έπειτα έγειρε από την μια στο χώμα, έπεσε χάμω.

Δάκρυα έσταξαν πολλά από την θάλασσά της

και μέσα στη βροχή πέφτανε κάτω όλα μαζί.

Σαν ποτάμι που πηγάζει από τα εσώψυχα της,

έμοιαζε να ναι σαν πηγή μέσα στα σωθικά της.

"Πονάω" είπε και με το χέρι ακούμπησε το στήθος της βογκώντας.

Και ενώ στα χέρια της παλιά κρατούσε τον κόσμο όλο

ή τουλάχιστον έτσι πίστευε πως έκανε μα τα βράδια ξενυχτούσε,

ονειρεύοντας νεκρή και μόνη της μιλούσε.

"Φοβάμαι τον εαυτό μου" είπε, και σκέφτηκε εκείνον.

Που με ελπίδες την φόρτιζε και στο τέλος έφυγε μακρυά.

Ότι πάντα την φώτιζε δεν ζούσε πια.

Και την άφησε μόνη της να την τρώει το μαράζι

να την κυνηγάει ο πόνος της

ο εαυτός της να την τρομάζει.

να την βασανίζουν οι σκέψεις της.

Εκείνη την νυχτιά...

Δίχως παρηγοριά, καθώς ότι είχε το έδωσε και χάθηκε πια.

Ίσως...

Ίσως και να συναντηθούμε κάποτε στο δρόμο, σε κάποια νύχτα με φεγγάρια φωτεινά,
κάτω από φωτισμένα σκοτάδια περπατώντας αγκαλιά όπως παλιά.
Κοιτώντας τον ξάστερο ουρανό ζώντας τις παλιές στιγμές που ζούσαμε και τότε.
Κάτω από τον ξάστερο ουρανό...
που τα αστέρια θα σχηματίζουν  χιλιάδες σ' αγαπώ τα οποία δεν πρόλαβαν να ειπωθούν και αρχίζουν και πέφτουν από τις αγκαλιές των αγγέλων του παραδείσου. Τον παράδεισο που γνώρισα στην αγκαλιά σου...
Όταν κάποια άλλη ψυχή θα κατοικεί μέσα στην καρδιά σου και με σιγουριά θα σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια σου...
Ίσως τότε να ιδωθούμε μια μέρα που το βλέμμα σου θα μου ξυπνήσει χιλιάδες όνειρα που με έκανες να καρτερώ με ανυπομονησία...
και που με ένα φύσημα τα έκανες όλα στάχτη αφού στη πυρά τα έκαψες και όνομα τους έδωσες,
Σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη ζωή που εγώ θα είμαι εγώ και εσύ θα είσαι εσύ, και θα θυμάμαι το πόσες ζωές χαράμισα για να είμαστε μαζί...

A friend in need is a friend indeed.

Έχω μάθει πλέον πως να διαχωρίζω τις σχέσεις που έχω με τον περισσότερο κόσμο.

Δεν διαχωρίζονται σε γνωστοί φίλοι και κολλητοί μα σε γνωστοί, άτομα που συμπαθώ και φίλοι.

Ο κολλητός μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός ατόμου που περνάει τον περισσότερο χρόνο μαζί σου μα όχι και απαραίτητα του φίλου σου.

Για αρχή μπορώ να πω πως δε ξέρω αν όντως έχω φίλους η όχι απλά θέλω να πιστεύω πως έχω κάποια άτομα στα οποία μπορώ να "στηρίζομαι" και να τα θεωρώ φίλους. Ίσως να παραμένουν στο άκουσμα μόνο.

Τα άτομα στα οποία έχω ανοιχτεί και έχω μιλήσει ελεύθερα για διάφορα θέματα ξέρουν ότι τα εμπιστεύομαι.
Όταν μερικοί σου δείχνουν ενδιαφέρον δεν έχεις απλά να τους δώσεις μια ευκαιρία και να τους εμπιστευτείς, προσπαθώ απλά να αποφεύγω όσο το δυνατόν γίνεται μεγάλες απογοητεύσεις γιατί μου παίρνει χρόνο να προχωρήσω μετά από τέτοια συμβάντα...

Εξάλλου άμα δεν πάθεις πώς θα μάθεις όπως λένε και οι μεγάλοι για τα μικρά παιδιά όταν πέφτουν κάτω και βάζουν τα κλάματα επειδή έχουν ανοίξει τα πόδια ή τα χέρια τους σαν γαρίφαλα. 

Μην δηλώνεις φίλος όμως ρε αδερφέ όταν δεν σε νοιάζει αν ζω ή ψοφάω που λέει και ο λόγος και τυχαίνει να με βλέπεις μια φορά το μήνα στο δρόμο και δεν ξέρεις ούτε το 1/10 του χαρακτήρα μου!

Έχω βαρεθεί πια να βλέπω μεγάλες έννοιες να κατακρεουργούνται με τέτοιο τρόπο. Γιατί σε μερικά θέματα δεν υπάρχει το ενδιάμεσο, ή είσαι ή δεν είσαι.

If only...

Μακάρι να είχα κάτι το ασυνήθιστο... 

μα δυστυχώς είμαι και εγώ ένας σωρός από χίλια κομμάτια πεταμένα στο πάτωμα, περιμένοντας από κάποιον να τα μαζέψει προτού χαθούν.

Έτσι και αλλιώς δεν με νοιάζει που η "τελειότητα" δεν είναι κάτι που κατέχω... σε σύγκριση με άλλους είμαι ο εαυτός μου και όχι μια αυταπάτη σαν τα περισσότερα πλαστικά πρόσωπα πίσω από γυάλινες βιτρίνες..