Αναγέννηση.

Έφυγε το καλοκαίρι, ήρθε το φθινόπωρο και σιγά σιγά θα έρθει και ο χειμώνας.

Έφυγε η ζέστη και ήρθε το κρύο και όσον αφορά συναισθήματα το αντίθετο.

Ξαφνικά η ζεστασιά στην ψυχή παίρνει θέση. Νιώθω όμορφα...
Τόσο όμορφα έχω να νιώσω πολύ καιρό απ'όσο μπορώ κι εγώ να θυμηθώ...

Μακάρι να ταν ευτυχία.. μα είναι μια οφθαλμαπάτη... ένα παιχνίδι του μυαλού.

Νιώθω σαν δέντρο ανθισμένο μετά από μια κρύα εποχή.

Θα μπορούσα να πετάξω...

Ίσως είσαι εδώ για να μου δείξεις πώς?..

Βλέπω τόσα κοινά... τόσα που μου θυμίζουν πολλά...

Μου μιλάς σαν να με ξέρεις.. τόσο οικεία παρουσία...

Ίσως να το έχω ξαναδεί το όνειρο.. ή ακόμα και να το έχω ξαναζήσει.

Τόσο που φοβάμαι να πιστέψω πλέον στην σκέψη μου.

Δεν θέλω να χάσω και άλλα... δεν θέλω.

Ίσως να είσαι ένα ψέμα.

Μια αυταπάτη που θα ανοιγοκλείσω τα μάτια και θα εξαφανιστεί, δεν θα ξαναδώ.

Ένας ακόμα μέσα στο πλήθος.

Ίσως αν με έπαιρνες στον δικό σου κόσμο να ξεχνούσα αυτόν...

Ίσως αν έκανες μια δοκιμή. 

Μια προσπάθεια..

Νιώθω τόσο γεμάτη με φως. Σκέφτομαι καθαρά. Δεν κολλάω στο παρελθόν παρά μόνο μελαγχολώ.

Όπως στα νεκροταφεία που ο κόσμος επισκέπτεται τα αγαπημένα του πρόσωπα που ποτέ δε θα ξαναδεί, κάπως έτσι και με τις παλιές ιστορίες που μας πληγώνουν...

Τις σκεφτόμαστε... αλλά προχωράμε.

Κι όμως νιώθω τόσο "εγώ"...

Ίσως να μοιάζει περίεργο μα νιώθω λες και ξύπνησα από χειμέρια νάρκη...

Ανοίγουμε νέα κεφάλαια στο βιβλίο μας..

Νιώθω οτι ερωτεύομαι την ζωή...