Confusion.

Μπερδεύω τα πρόσωπα γύρω μου. Τις καταστάσεις.
Μπερδεύω τα όνειρα με την πραγματικότητα.
Το φαίνεστε με το είναι.
Μπερδεύω αυτό που ήμουν με αυτό που τώρα είμαι.
Μπερδεύω αναμνήσεις με σκέψεις και υποθέσεις.
Ο κόσμος καταρρέει και όλα τρέχουν προς τα πίσω.
Μόνο που ξέχασα να σκεφτώ αυτά που πέρασαν και έπαψα να κάνω όνειρα για το παρελθόν.
Να βλέπω την ευτυχία με κλειστά τα μάτια και να μιλάω με τους αγγέλους του παραδείσου.
Να τους λέω να με προσέχουν από τους δαίμονες... 
Να τους λέω να μου τραγουδούν γλυκά για να με πάρει ο ύπνος...
Φοβάμαι να αντικρίσω οτι δεν ήθελα ποτέ να ζήσω.
Έμαθα να κρατάω μόνο αυτά που θέλουν να μένουν στη ζωή μου.
Και τώρα όλα πέρασαν, ο ουρανός καθάρισε, η βροχή σταμάτησε και βγήκε το ουράνιο τόξο.
Αυτό που μαγνητίζει τα βλέμματα επάνω του με θαυμασμό...
Και που ηρεμεί τους δαίμονες μας, ανασυγκροτεί την κάθε επιθυμία μας...
Γιατί όλοι έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται, και όλοι έχουν δικαίωμα στα χρώματα.
Και μου ψιθύρισε ο άγγελος στον ύπνο... πως κάθε ουράνιο τόξο κρύβει ένα μυστικό. Έναν θησαυρό εκεί στο τέλος του.
Και πως αυτό θα με οδηγήσει εκεί... για να κατευθυνθώ στο μετά.
Μα για να αποκτήσεις ότι όμορφο απαιτήσεις είναι μοιραίο πως θα πέσεις μέσα στη λακκούβα...