Life is just a slow death.

Έχω κουραστεί να μην κοιμάμαι τα βράδια επειδή σκέφτομαι μανιακός διάφορα πράγματα.
Αυτό το μυαλό μου δεν λέει να με αφήσει σε ησυχία...
Έχω κουραστεί να πιστεύω σε παραμύθια που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.
Με έχουν κουράσει οι άνθρωποι γύρω μου. Βλέπω περαστικούς και νιώθω αηδία με ένα τους βλέμμα.
Αλήθεια δεν απέχουν πολύ από μηχανές.. από κατασκευές που οι ίδιοι βάλθηκαν να φτιάξουν.
Έχω κουραστεί να είμαι μόνη μου. Να παλεύω τους δικούς μου δαίμονες.
Μα μάταια... να μην μπορώ να τους αποβάλλω για να βρω την ψυχική μου ηρεμία... όχι, αυτήν την έχω ήδη χάσει στην προσπάθεια..
Κουράζομαι να αισθάνομαι βαριά βλέμματα να με κοιτάνε καθώς περνάω...
Προσπαθούν να με κάνουν ένα με αυτούς... δεν θα τα καταφέρουν. Αντέχω.
Θα αντέξω. Θα παλέψω...
Γιατί εγώ δεν είμαι σαν αυτούς. Δεν είμαι μηχανή τους...
Δεν θα με ελέγχει κανένας.
Οι σκιές στους τοίχους των κτηρίων απεικονίζουν τον τρόμο που αισθάνεται ο καθένας μέσα του.
Των κτηρίων αυτών που κρύβουν την παραμικρή θέα προς τον ουρανό...
Απομόνωση. Αυτή είναι η καθημερινότητα.
Δεν αντέχω άλλο σε αυτή την πόλη με πνίγει σου λέω..
Ώρες ώρες εύχομαι να ήμουν κάτι άλλο... κάτι που να μπορεί να πετάει μακρυά... Να μην βλέπει την πραγματικότητα.. να μην ακούει τα ψέματά τους...
Να μην νιώθει...
Μα μόνο οι νεκροί ίσως και να έχουν αυτό το χάρισμα.. ίσως και όχι.
Δεν χρειάζομαι άλλο αυτήν την πόλη.. τον συνωστισμό... Πνίγομαι...
Θέλω να δω τον ουρανό... θέλω να δω το άπειρο...
Σταματήστε να μου βάζετε εμπόδια...
Ανάψτε τα φώτα επιτέλους...