Νεκρός φαντάζεις.

Το βλέπω, φοβάσαι μήπως χάσεις ότι έχασα κι εγώ.
Δεν θέλεις να μπεις στη θέση μου.
Δεν θα ήθελες να δεις πως είναι το να μην νιώθεις τίποτα.
Μακάρι να μπορούσες εξάλλου να δεις.
Να καταλάβεις...
Και τώρα χάνεις ότι εγώ έχω χάσει ήδη. Σου πέφτουν τα όνειρα από τα χέρια σου...
Το πρόσωπό σου χλομιάζει και χάνεις την ζωντάνια σου...
...μοιάζεις τόσο νεκρός. Αβοήθητος.
Τρέμεις στεκούμενος στη σκιά της δυστυχίας. Της δικής σου δυστυχίας και των δικών σου φόβων..
Τόσος πόνος για το τίποτα, τόσο αίμα χύνεται άδικα.
Και αντί να κρατήσεις γερά αυτά που σου έχουν απομείνει τα διώχνεις μακρυά, τα φυσάς και τα παίρνει όλα ο άνεμος...
Προχωρώντας στο διάδρομο σκέφτηκες να κοιτάξεις λίγο γύρω σου?
Προτού σκοτεινιάσει...
Σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον πληγωμένο...
Πώς μπορείς να είσαι ευτυχής ενώ θα ξέρεις πως ζωντανός θα πεθαίνεις ενώ νεκρός θα ζεις?
Μοναχός δεν είσαι και μοναχός φαντάζεις...
...τι κι αν φωνάζεις...
Κανένας δεν σε ακούει όταν μόνος ξεψυχάς.