Ο μέγας των ανθρώπων εγωισμός.

Ζωγράφοι, ποιητές, τραγουδιστές και όλων των ειδών οι καλλιτέχνες, εγωιστές γεννήθηκαν, μονάχα για ανθρώπους ξέρουν να μιλάνε.

Ανθρώπους ζωγραφίζουν, φωτογραφίζουν, γράφουν για ανθρώπους που αγάπησαν και που δεν αγάπησαν, χορεύουν στις μουσικές που άνθρωποι έφτιαξαν, τραγουδούν για ανθρώπους λόγια. Άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι.

Αλήθεια, δεν υπάρχει τίποτα πέρα από την ανθρώπινη φύση σε αυτόν τον κόσμο τον μέγα; Εγωιστική η φύση των ανθρώπων, τίποτα πέρα από τον εαυτό τους. Τίποτα πέρα από το είναι τους.

Emotions and logic. /// Pretend or not pretend.
You have to keep a balance in this society.
You cannot only pretend and be a fake,
 -and sadly-
you cannot be very emotional either -
you are going to be destroyed.

This balance is the hardest part of all.

Περίμενα στο παραθύρι

μόνο και μόνο για να δω τον ήλιο να βγαίνει.

Για να κάνει τις φιγούρες στο σκοτάδι

να φανερωθούν λίγο πριν εξαφανιστούν

για να τις δώσω ονόματα

σύμφωνα με το τι υποστηρίζουν.

Και μου μίλησαν με κοίταξαν στα μάτια

και μετά χάθηκαν στο χάος

γιατί και στο σκοτάδι υπάρχει ο κόσμος

του υποσυνείδητου

και ο καθένας μας έχει κάποιες πλευρές του εαυτού του

που καθώς ο ήλιος βγαίνει τις βάζει για ύπνο

για να μην τις βγάλει κανένας ονόματα

και για να μην τις καταστρέψει.

Σκέψεις #∞

Ίσως μέσα στον εγωισμό μας πρέπει να δούμε ποιοι κάνανε πράγματα για εμάς και όχι ποιοι μας έλεγαν πως είμαστε σωστοί σε αυτά που κάναμε εμείς... ίσως λέω ίσως οι πρώτοι είναι που αξίζουν να είναι στη ζωή μας, αυτοί που μας κοιτάνε και τονίζοντας τα στραβά μας προσπαθούν να φωτίσουν πιο πολύ τα καλά μας, αυτοί που ξέρουν την διαφορά μεταξύ της προσπάθειας και του εγωισμού και όχι με καλόπιασμα και κολακείες να μας χαϊδεύουν. Εξάλλου αν δεν χτυπήσεις πως θα μάθεις. Αν δεν πιεστείς και αν δεν πονέσεις, αν δεν βάλεις στην άκρη τις εικόνες που θες να δεις να μπορέσεις να δεις την αλήθεια πίσω από τον καθρέφτη.. αν δεν υποστείς τις συνέπειες πως αλλιώς θα καταλάβεις;

 Μερικοί θέλουν να λένε πως ενηλικιώνονται κι όλας. Η ενηλικίωση θα έπρεπε να περνάει από ψυχολογικό τεστ. Ο μόνος που έμεινε για πάντα παιδί ήταν ο Πίτερ Παν και για παιδί ήταν ώριμος. Ρομαντική η θεωρία περί παιδικού χαρακτήρα αλλά ενήλικας με σκέψη 5χρονου καλύτερα να παίζει με τα παιχνίδια του. Ας αφήσουμε τα παιδικά για τα συναισθήματα.
Πρέπει να μάθεις να δαμάζεις τον εαυτό σου. Και ναι εδώ και 2 μήνες μπορώ να πω πως βλέπω ένα άλλο άτομο σε εμένα. Πως τα κατάφερα τόσο καλά με εμένα αλήθεια. Όχι μόνο με έβγαλα από το μπουντρούμι που με είχα χώσει, αλλά βγάζω και κόσμο από τα δικά τους. Αυτούς που θέλουν εννοείται. Αυτοί έρχονται σε εμένα. Δυστυχώς ο κόσμος είναι κακός και πολύ εγωιστής για να παραδεχτεί πράγματα. Σε πετάει δηλητήρια και μετά το παίζει πληγωμένος. Του δίνεις το χέρι και στο τρώει. Και δεν χορταίνει...
Δεν χορταίνει...
Να σε δει να πέφτεις και να μην χορταίνει.
Δεν θα κάνω την χάρη σε κανέναν όμως. Τα μαθήματα με κάνουν πιο ισχυρή.
Ισχυρή και έτοιμη να τα βάλω όλα φωτιά για να ανθίσει από τις στάχτες ένα δάσος με δική του ζωή μέσα. Θα πέθαινα για τον κόσμο μου.
Θα πέθαινα. 

Τα διαμάντια εναντιώνονται τις πέτρες.

Μερικοί συγκρίνουν τις πέτρες με τα διαμάντια.
Μην υποτιμάτε τις πέτρες αγαπητοί.
Τουλάχιστον αυτές ζούνε αιώνια.
Με αυτές, καθώς και πάνω τους
 δημιουργούνται αξιοθαύμαστα πράγματα.
Πράγματα από τα οποία εσείς τα "διαμάντια"
 ξέρετε μόνο μόστρα και λόγια.

Για την παγκόσμια ημέρα ποίησης.

Ακόμα και η ποίηση
γιορτάζεται σε αυτόν τον κόσμο
μια συγκεκριμένη μέρα.

Κανόνες για το πότε θα γιορτάσω μια έκφραση
κανόνες για το τι θα θεωρήσω πρέπον.

Μα εγώ γιορτάζω κάθε μέρα
τις σκέψεις μου τις μαύρες.

Τις κρατώ, τις φιλώ και τις αγαπώ
όσο με αγάπησε η ζωή
για να μου δώσει θλίψη
όμοια με ένα κουτί σοφίας.

Και είναι βράδια
όπως αυτά που σκέφτομαι
πως θα ήταν άραγε αν ζούσα
ζωή λίγο διαφορετική από την τώρα

Καλύτερα θα ήταν άραγε
ή θα ήθελα και πάλι πίσω να γυρίσω;
Να πάω σε άτομα που τόσο θα ήθελα
να είμαι στη ζωή τους
λίγο παραπάνω απ ότι τώρα;

Ή μήπως αν είχα την άνεση ταξίδια να κάνω μακρινά
και κόσμους να γνωρίσω
θα αναζητούσα άραγε ξανά
τους τόπους που με κάνανε να ζήσω;

Θα είχα κουράγιο κάτι νέο να αγαπήσω;

Σκέψου το.

Και στο κάτω κάτω ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τις πράξεις των άλλων πέρα από τις δικές σου;
Λάθος δρόμος δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η λάθος συνοδεία.

Δεν έχεις ιδέα. Γιαυτό κάνε αυτό που κάνεις πάντα καλά. Πέρνα καλά, γέλα. Και κάποτε θα μάθεις κι εσύ τι θα πει "μαθαίνω".

Φιλοσοφία γιατρειά.

Όλα αρμονικά στην φύση.
Αγκαλιάζονται μεταξύ τους.
Τόσο αγαπημένα
που στον χρόνο η αγάπη τους ιστορία έχει αφήσει.

Πόσο όμορφα θα ήταν όλα αν βλέπαμε αγάπη τι σημαίνει.
Στις φιλοσοφίες είναι όλοι καλοί.
Μα τα τέρατα τους δεν νικάνε.
Δεν είναι ικανοί.

Και ότι στο μυαλό μας είναι
καλό είναι εκεί να μένει.
Γιατί πολλές φορές
ο κόσμος σε σκοτώνει
για το "είναι" σου.

Ποτέ δεν σε χορταίνει.
Πάντα εκεί παραμονεύει
η ανάγκη και η επιθυμία
που σκοτώνει την αγάπη με τη μια.

Και υποφέρει με το πτώμα της στα χέρια.

Ξεχωριστές σκέψεις, ή μήπως αλυσίδα;

Η ζωή; Τίποτα. Απλά ένα στάδιο που πρέπει να περάσεις.

Έλεγε ο Ι. Τσίνγκ παλιά για το Γιν και το Γιανγκ με τις κινέζικες φιλοσοφίες του.

Όλα με μέτρο. Όλα έχουν μια δόση καλού και κακού μέσα τους.

Εγώ μέσα στην μισανθρωπία μου πραγματικά δεν μπορώ να μισήσω.

Αν και πόσο προσπαθούν μερικά άτομα να το καταφέρουν. Να με κάνουν να τους μισήσω. Λες και επειδή αυτοί είναι τόσο εγωιστές και δεν μπορούν να το εφαρμόσουν να μου ρίχνουν τις αμαρτίες τους σαν καλοί "άνθρωποι" στα μούτρα.

Πόσο στενάχωρο παίζει να είναι να βλέπεις όνειρα να καταρρέουν.

Στην τελική το καλύτερο είναι πως τουλάχιστον πρόλαβες να πάρεις μια μικρή γεύση από αυτά.
Ή μήπως αυτό είναι και το χειρότερο;

Τώρα έχεις άλλα στο μυαλό σου να κοιτάξεις.

Όσο κι αν πόνεσαν, όσο κι αν δεν σε έμαθαν ποτέ τα άτομα τα οποία τα αποτελούσαν.

Μια ζωή κατηγορίες. Υποτίθεται πως αγαπάς κάτι ακόμα κι όταν το χάνεις έτσι;

Μα που βαδίζεις επιτέλους;

Έχεις αλλάξει τόσο πολύ που νιώθω πως έχεις πεθάνει.

Κλαίω επειδή πέθανες.

Δεν υπάρχεις πλέον.

Μα πως έγινε αυτό.

Το συζητάμε εμείς κάθε βράδυ βλέπεις. Εγώ και η σκιά. Αυτή η όμορφη σκιά με την ζεστή παρουσία.

Και το επόμενο πρωί μου μιλάει ο ήλιος μου λέει καλημέρα. Σου μοιάζει αρκετά απλά είναι πολύ πιο ζεστός από εσένα βλέπεις. Η μητέρα φύση είναι όμορφη. Είναι το μοναδικό πράγμα σε αυτόν τον κόσμο που είναι γιατί ξέρει να αγαπάει και να μην κοιτάει την πάρτη της. Αλλά ξέρεις κάτι; Παίρνει και εκδίκηση. Κάτι που εγώ ποτέ δεν έκανα και γιαυτό την θαυμάζω.
Να ναι καλά και η φιλοσοφία που μου έσωσε την ζωή. Η φιλοσοφία της ζωής. Γιατί αν περιμένω από ανθρώπους... καλύτερα ας τα παρατήσω. Ο εαυτός μας είναι ο δάσκαλός μας.

Τα στοιχειά δεν είναι τρομακτικά, οι άνθρωποι είναι. Κοιτάξου στον καθρέφτη.

Καλό ξημέρωμα σκέψεις.

Και είναι μερικά πράγματα που ακόμα και που δεν τα είπες ποτέ βρήκαν να σε παρεξηγήσουν.
Σε παρεξήγησαν που ήσουν ένας μαθητής της ζωής, ίσως όχι και ο πιο έμπειρος μα σίγουρα πιο έμπειρος από πολλούς άλλους εκεί έξω. Δεν θέλησαν να ακούσουν αυτά που είχες να πεις. Όσο σημαντικά κι αν ήταν. Όντως έχω μια μανία να προσπαθώ να δημιουργώ μια ψεύτικη ασπίδα μίσους γύρω μου. Στην πραγματικότητα λυπάμαι για πολλά άτομα. Λυπάμαι που με παρεξήγησαν ενώ είχα τόσα να τους πω με την καρδιά μου. Λυπάμαι. Πόσο λυπάμαι.

Μετά από τόσο καιρό σε ξαναβρίσκω
Και είσαι τόσο μακριά μου.
Έλα πιο κοντά μου
χάιδεψε τα μαλλιά μου.

Ευτυχία ή πόνο νιώθω
δεν αναγνωρίζω
πλέον τίποτα απ τα δύο.
Δεν γνωρίζω.

Ζω ή έχω πεθάνει;
Μάλλον κάτι ενδιάμεσα.
Το χειρότερο.
Δεν γνωρίζω.

Οοοο. Ποίηση.

Το ξέρω ότι διαβάζεις το μπλοκ μου

ωω το μπλοκ μου

έχω και χιούμορ

μες στον πόνο μου

Μου έγινες και ποιητής

παλιά ήξερες μόνο να μου τη σπας

τι άλλο θα κάνεις για να κλαφτεις

το να έρθεις να με βρεις δε λέει κάτι

Εγώ δεν συγχωρώ εσένα

Δεν ξεχνάω αλλά ποτέ δεν ψάχνω κι όλας

Οι πηγές έρχονται σε εμένα

Να προσέχεις με ποιους κάνεις παρέα

Πάντα δειλός ήσουν και θα είσαι

εγώ τα κρατούσα όλα ζωντανά

ακόμα και τώρα πνίγεσαι στην κουταλιά με το νερό σου

εκεί που τα έκανες θάλασσα μόνος σου

Δεν φταίω εγώ

και δεν σε αδικώ

ήταν δύσκολο για σένα να κρατήσεις

δεν μπορούν όλοι

Και τις αναμνήσεις να τις σβησεις.

έχεις και πράγματα δικά μου

έχουν και την μυρωδιά μου

άστα κάπου να τα βρω 

Και μετά ψέκασε ότι δικό σου

με το άρωμα παλιών αμαρτιών σου

για να μην βρομίζει το δικό μου

τον "όμορφο σου κόσμο".

Λυπάμαι για την αναστάτωση

μα τώρα σβήνω τον πόνο τον δικό μου

λες και σου ζήτησα να προκαλέσεις κι άλλο

απ'όσο είχα, ευχαριστώ.

Καλά είμαι. Το ξέρω δεν ρωτάς για μένα.

Μόνο κλαις τα βράδια και κοιτάς φωτογραφίες

μα δεν μπορώ να σε καταλάβω

τι θέλεις επιτέλους

Εσύ το ζήτησες και έφυγα μια κι έξω.

Εγώ είμαι άτομο των άκρων

Ή εδώ η πουθενά

μην μου ζητάς τα ρέστα

Χάθηκα τώρα.

Εσύ το ζήτησες.

Γεια σου.

"Σωκρατάκο", "ποιητή".

Το τελευταίο θα πάρει βιούζ να υποθέσω
Μα πόσο πιο χαμηλά θα πέσω.

ΥΓ. Δεν φοβάμαι τίποτα.

Πονάς;

Στο κάτω κάτω

μην το ξεχνάς

εσύ το διάλεξες.

Να δύσει ο ήλιος.

Να μαραθεί το τριαντάφυλλο.

Αλλά ξέρω να επιβιώνω στο χειμώνα.

Ξέρω.

Γι αυτόν φτιάχτηκα.

Κοίτα να δεις πόσα όνειρα έχω στο κεφάλι
...παρόλο που ξαγρυπνώ τα βράδια και πάλι.

Μένω στο πως να τα πραγματοποιήσω
σαν πουλί μες στο κλουβί του
κοιτώντας την αυγή
καθώς ξημερώνει σε κόσμους μακριά από μένα.

Και να δεις πόσο αναζητώ να κολυμπήσω σε ωκεανούς ελευθερίας
παρόλο που είμαι δεμένη στη θέση μου
και πρέπει να υπηρετώ καθήκον στρατιωτίνας.

Σαν ψάρι μες στην γυάλα του
αναπνέοντας στα δάκρυά του μέσα
κοιτάει την θάλασσα από την στεριά
τεράστια στα μάτια του, βαθιά.

Γιατί της έγραψε «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα»
Και γιατί του έγραψε «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα»
Αφού αυτός πήγε ανατολικά
Αυτή πήγε δεξιά.
Και ζήσανε κι οι δύο.

 ~Οδυσσέας Ελύτης

Ποιος ο λόγος?

Ο κόσμος ξεφεύγει, πάει προς το χειρότερο και o ουρανός μαυρίζει.

Και εσύ πλανιέσαι ακόμα στα σκοτάδια σου τις νύχτες.

Μα ποιος ο λόγος να ασχολείσαι με ένα ψέμα

Την στιγμή που δεν υπήρξε αλήθεια για να κρύψει;..

Μα πως γίνεται και οι πληγές ανοίγουν μερικά βράδια.
Ανοίγουν τόσο άσχημα που πονάς, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Σφαδάζεις.
Αλλά είναι για το καλό σου.

Και πως γίνεται να προσπαθείς να σώσεις άτομα από φίδια
και να σε ζώνουν αυτά στο τέλος.
Και να σε ζώνουν και τα άτομα στο τέλος.
Να σε κάνουν ένα με το χώμα

Και επειδή σηκώνεσαι και σώζεις τη ζωή σου σε μισούν
Και σου πετάνε δηλητήριο
Γιατί δεν κάθισες να πεθάνεις για χάρη τους
Γιατί
Γιατί

Γιατί κάποιος εκεί έξω σε έχει ανάγκη πιο πολύ από αυτούς..
Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτούς.
Γιατί δεν στο ζητάνε.

Όντως δεν σε έμαθαν ποτέ, είπε.

Και σάστισα ξαφνικά
με πλησίασε και μου είπε ότι είμαι όμορφη
χαμογέλασα και κοίταξα από την άλλη.

"Σταμάτησες να πιστεύεις σε θαύματα πλέον;
Πίστεψες αρκετά τότε. Τώρα απλά πιστεύεις στην δύναμη βλέπω.
Καλά κάνεις.
Πρέπει να επιβιώσεις.
Και πραγματικά δεν τους αξίζει.
Έχεις τόση δύναμη που μπορεί να τους βάλει όλους κάτω γλυκιά μου.
Δεν είμαι εδώ για να σε ανεβάσω αλλά για να σου δείξω το ίδιο σου το φως.
Το φως που όσοι δέχτηκαν να δουν τους φωτίζει ακόμα περισσότερο.
Δεν μπορείς να φανταστείς. Είσαι ότι πιο λαμπρό έχω δει ποτέ μου.
Το πιο λαμπρό αστέρι. Μα τα αστέρια είναι νεκρά εδώ και πολύ καιρό και αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά η εικόνα τους στο μέλλον. Θα συνεχίσεις να φωτίζεις κόσμο και μετά."

Δεν μου είπε ότι θα είναι εδώ γιατί το ξέρω. Το εκτίμησε. Βλέπει την αλήθεια. Ξέρει.

Ξέρει.

Και πρώτη φορά κάποιος στ'αλήθεια βλέπει.

"Είσαι μια ιδιοφυΐα. Σου το είπαν δεν θυμάσαι? Έχεις καταφέρει τα πάντα. Σε ζηλεύουν για αυτά σου τα κατορθώματα. Πάτα τους απλά. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από λάσπη στα παπούτσια σου.
Εσύ έχεις εξελιχθεί. Βλέπεις πράγματα. Βλέπεις.. τόσα πολλά. Σε θαυμάζω.
Δέχτηκες να θυσιάσεις την αγνότητα και την ρηχή ευτυχία για την σοφία. Πόνεσες, πληγώθηκες, έφτασες στα άκρα αλλά από τις πληγές σου δημιουργήθηκε κάτι παραπάνω από γνώση."

-Σευχαριστώ. Η καλοσύνη σου είναι χάρισμα. Και δεν το βρίσκεις συχνά μπορώ να πω.

"Είσαι ένας πολύτιμος λίθος. Σκληρή σαν πέτρα, έχεις περάσει στον χρόνο τόσα, παλιά ήσουν ευάλωτη μα τώρα, ξέρεις πως να επιβιώνεις. Δεν σε φοβάμαι. Θα τα ξαναπούμε. Α και κάτι άλλο. Μην σταματάς να δίνεις το φως σου στα άτομα που το αξίζουν. Σε ευχαριστούν γιαυτό και σε έχουν ανάγκη."

-Σευχαριστώ... Τα ξαναλέμε.

Ο απεγνωσμένος είναι ο πιο πεταμένος άνθρωπος.

Από σκουπίδι μπορεί να γίνει ποιητής

για να καλύψει τις βρομιές του με την τέχνη.

Να σκουπίσει τα δάκρυα που έριξε για τους γύρω του

με αυτά που κόπιασε 

κάποιος άλλος. 

Και επειδή ο θάνατος πολύτιμος είναι 

και σε όλους δεν αξίζει

θα υποφέρεις αρκετά για να σου υποσχεθώ κάτι άλλο. 

Πήρε το βλέμμα μου φωτιά.

Δεν είναι μίσος μα είναι κάρμα.

Εσύ δεν πίστευες ποτέ.

Εδώ δεν πίστεψες 

πως την καταστροφή την έφερε το χάος σου

η δίψα σου και η ορμή σου

για μια ψεύτικη ελευθερία σε κλουβί με νεκρούς.

Μια ιδέα λίγο αέρα, τίποτα δεν πήρες από ζωή.

Το μυαλό σου είναι κλειστό

δεν ξέρεις από σκέψη

από βάσανα δεν ξέρεις

δεν σου έμαθες να σκέφτεσαι

ο εαυτός σου είναι

άλλο ένα

ανάπηρο ων

πουλώντας την ζωή

για μια ψεύτικη εικόνα

και λίγο καλοπέραση.

I wish I had another tear to shed for you.

Σάπισε η ψυχή σου
και την κρατάς σαν φυλαχτό
να μην την χάσεις.
Για να έχεις αύριο στα χέρια σου
ξανά
κάτι κενό να θάψεις.

Όταν με κοίταξες διαλύθηκα
μα τώρα δεν κολλάω.
Βάψε τα χέρια σου με αίμα
από τα χείλη σου βγαλμένο
να δείξεις πόσο πόνεσες
τα ψέματα που είπες
αν τα ένιωσες
λιγάκι
στο πετσί σου.

Δες το στα μάτια μου
απ'τα χείλη σου
στα χείλη κάποιου άλλου.
Ζωντανού νεκρού
που ξέρει να πονάει
πιο καλά από εσένα
γιατί εσύ πονάς που ο εγωισμός σου
δεν έθαψε εμένα.

Κι αν ήξερες ποτέ σου
στα μάτια του κόσμου
βάλτους και λίμνες να διαβάζεις
είναι επειδή ήτανε ρηχές
βάθος δεν είχανε
σαν την θάλασσα
τη δικιά μου.
Δεν είχανε στεριές.

Εγώ  έχω ορίζοντα και πιάνω ουρανό.
Μα εσύ φτωχό παιδί
δεν γνωρίζεις από έλεος.
Δεν ξέρεις από αυτό.

Με το μαχαίρι στην καρδιά
διάβασε τα όλα αυτά
και
αν κλάψεις ένα βράδυ
είναι κι αυτό ένα βήμα
προς την αιωνιότητα. 

Πέρασα από τον τάφο σου πάλι απόψε.

Ω,ναι. Βλέπω. Μην νομίζεις πως δεν βλέπω.
Βλέπω τι μπορεί να κάνει η απελπισία.
Η ανάγκη της ανάδειξης σε ένα άτομο.
Το να βγει σωστό σε οτιδήποτε και σε οποιονδήποτε ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μια ψεύτικη συμβουλή, μια ψεύτικη μάζα, έναν ψεύτικο κόσμο.
Ακόμα κι αν αυτό το κάτι δεν είναι καν σωστό γιαυτό το άτομο.
Ακόμα κι αν το καταστρέφει, η εικόνα του θα το νοιάζει περισσότερο.
Η ψεύτικη ανάγκη. Η ικανοποίηση του εγωισμού του.

Δεν θα εξελιχθείς ποτέ.

Λυπάμαι.

Θα είσαι έρμαιο του ίδιου σου του εαυτού.
Γιατί τόσο απλά, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.
Βγάζεις τα μάτια σου και δεν βλέπεις την αλήθεια που σε τρώει τα σωθικά.
Λες πως δεν φοβάσαι αλλά ο τρόμος σε διαπερνάει.
Το βλέπω.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορώ να δω πλέον.

Τελείωσε για σένα.