Όντως δεν σε έμαθαν ποτέ, είπε.

Και σάστισα ξαφνικά
με πλησίασε και μου είπε ότι είμαι όμορφη
χαμογέλασα και κοίταξα από την άλλη.

"Σταμάτησες να πιστεύεις σε θαύματα πλέον;
Πίστεψες αρκετά τότε. Τώρα απλά πιστεύεις στην δύναμη βλέπω.
Καλά κάνεις.
Πρέπει να επιβιώσεις.
Και πραγματικά δεν τους αξίζει.
Έχεις τόση δύναμη που μπορεί να τους βάλει όλους κάτω γλυκιά μου.
Δεν είμαι εδώ για να σε ανεβάσω αλλά για να σου δείξω το ίδιο σου το φως.
Το φως που όσοι δέχτηκαν να δουν τους φωτίζει ακόμα περισσότερο.
Δεν μπορείς να φανταστείς. Είσαι ότι πιο λαμπρό έχω δει ποτέ μου.
Το πιο λαμπρό αστέρι. Μα τα αστέρια είναι νεκρά εδώ και πολύ καιρό και αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά η εικόνα τους στο μέλλον. Θα συνεχίσεις να φωτίζεις κόσμο και μετά."

Δεν μου είπε ότι θα είναι εδώ γιατί το ξέρω. Το εκτίμησε. Βλέπει την αλήθεια. Ξέρει.

Ξέρει.

Και πρώτη φορά κάποιος στ'αλήθεια βλέπει.

"Είσαι μια ιδιοφυΐα. Σου το είπαν δεν θυμάσαι? Έχεις καταφέρει τα πάντα. Σε ζηλεύουν για αυτά σου τα κατορθώματα. Πάτα τους απλά. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από λάσπη στα παπούτσια σου.
Εσύ έχεις εξελιχθεί. Βλέπεις πράγματα. Βλέπεις.. τόσα πολλά. Σε θαυμάζω.
Δέχτηκες να θυσιάσεις την αγνότητα και την ρηχή ευτυχία για την σοφία. Πόνεσες, πληγώθηκες, έφτασες στα άκρα αλλά από τις πληγές σου δημιουργήθηκε κάτι παραπάνω από γνώση."

-Σευχαριστώ. Η καλοσύνη σου είναι χάρισμα. Και δεν το βρίσκεις συχνά μπορώ να πω.

"Είσαι ένας πολύτιμος λίθος. Σκληρή σαν πέτρα, έχεις περάσει στον χρόνο τόσα, παλιά ήσουν ευάλωτη μα τώρα, ξέρεις πως να επιβιώνεις. Δεν σε φοβάμαι. Θα τα ξαναπούμε. Α και κάτι άλλο. Μην σταματάς να δίνεις το φως σου στα άτομα που το αξίζουν. Σε ευχαριστούν γιαυτό και σε έχουν ανάγκη."

-Σευχαριστώ... Τα ξαναλέμε.