Ξεχωριστές σκέψεις, ή μήπως αλυσίδα;

Η ζωή; Τίποτα. Απλά ένα στάδιο που πρέπει να περάσεις.

Έλεγε ο Ι. Τσίνγκ παλιά για το Γιν και το Γιανγκ με τις κινέζικες φιλοσοφίες του.

Όλα με μέτρο. Όλα έχουν μια δόση καλού και κακού μέσα τους.

Εγώ μέσα στην μισανθρωπία μου πραγματικά δεν μπορώ να μισήσω.

Αν και πόσο προσπαθούν μερικά άτομα να το καταφέρουν. Να με κάνουν να τους μισήσω. Λες και επειδή αυτοί είναι τόσο εγωιστές και δεν μπορούν να το εφαρμόσουν να μου ρίχνουν τις αμαρτίες τους σαν καλοί "άνθρωποι" στα μούτρα.

Πόσο στενάχωρο παίζει να είναι να βλέπεις όνειρα να καταρρέουν.

Στην τελική το καλύτερο είναι πως τουλάχιστον πρόλαβες να πάρεις μια μικρή γεύση από αυτά.
Ή μήπως αυτό είναι και το χειρότερο;

Τώρα έχεις άλλα στο μυαλό σου να κοιτάξεις.

Όσο κι αν πόνεσαν, όσο κι αν δεν σε έμαθαν ποτέ τα άτομα τα οποία τα αποτελούσαν.

Μια ζωή κατηγορίες. Υποτίθεται πως αγαπάς κάτι ακόμα κι όταν το χάνεις έτσι;

Μα που βαδίζεις επιτέλους;

Έχεις αλλάξει τόσο πολύ που νιώθω πως έχεις πεθάνει.

Κλαίω επειδή πέθανες.

Δεν υπάρχεις πλέον.

Μα πως έγινε αυτό.

Το συζητάμε εμείς κάθε βράδυ βλέπεις. Εγώ και η σκιά. Αυτή η όμορφη σκιά με την ζεστή παρουσία.

Και το επόμενο πρωί μου μιλάει ο ήλιος μου λέει καλημέρα. Σου μοιάζει αρκετά απλά είναι πολύ πιο ζεστός από εσένα βλέπεις. Η μητέρα φύση είναι όμορφη. Είναι το μοναδικό πράγμα σε αυτόν τον κόσμο που είναι γιατί ξέρει να αγαπάει και να μην κοιτάει την πάρτη της. Αλλά ξέρεις κάτι; Παίρνει και εκδίκηση. Κάτι που εγώ ποτέ δεν έκανα και γιαυτό την θαυμάζω.
Να ναι καλά και η φιλοσοφία που μου έσωσε την ζωή. Η φιλοσοφία της ζωής. Γιατί αν περιμένω από ανθρώπους... καλύτερα ας τα παρατήσω. Ο εαυτός μας είναι ο δάσκαλός μας.

Τα στοιχειά δεν είναι τρομακτικά, οι άνθρωποι είναι. Κοιτάξου στον καθρέφτη.