Freedom has a meaning for me.

 Βλέποντας ανθρώπους μέσα σε κλουβιά θέλω να τους πλησιάσω, να τους πω πως ο κόσμος έξω από το κουτί τους είναι πολύ πιο συναρπαστικός, πως γεννήθηκαν για να ζουν και όχι επειδή πρέπει να μένουν φυλακισμένοι. 
Μα αυτοί μου δαγκώνουν το χέρι σαν ανήμερα θηρία. Ήμεροι μα αγροίκοι από την στέρηση που τους προκάλεσε το περιβάλλον στο οποίο ζουν. 
Μονάχα κοιτούν... με βλέμματα χαμένα και πονάνε. 
Είναι πραγματικά δύσκολο να παίρνεις ερεθίσματα για μέρη σε όλο τον κόσμο, για πράγματα που άλλοι τα ζουν κάθε μέρα, για την ανάγκη του να θέλεις να μείνεις με τον εαυτό σου και να κάνεις αυτό που αγαπάς μα να σε σταματά το τι πρέπει να κάνεις. 
"Πρέπει"... Τι σημαίνει "πρέπει"? 
Με φέρατε σε αυτόν τον κόσμο δίχως τη θέλησή μου και τώρα είναι η σειρά μου να ζήσω όπως εγώ θέλω. Είναι η σειρά όλων να ζήσουν αυτά που ονειρεύονται. Χωρίς περιθώρια, χωρίς απαγορεύσεις. 
Ελεύθερη και Ελεύθεροι.

Should I leave or should I stay...

Λατρεύω τα ταξίδια, μα από την άλλη κάτι με ανησυχεί και μόνο στην σκέψη του να φύγω, να μπω σε ένα τρένο με προορισμό το άγνωστο.
Θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο. Να αποκτήσω εμπειρίες, να δω νέους κόσμους με τα μάτια μου. Να ζήσω τα πιο τρελά μου όνειρα. Να δω τοπία που ανθρώπινο μάτι δεν βλέπει. Να μην με νοιάζει τίποτα γιατί θα είμαι ελεύθερη να ταξιδέψω, να πάω όπου θέλω, σαν να έχω φτερά και να πετώ σαν τα πουλιά.
Κι όμως και μόνο στην ιδέα τέτοιων ταξιδιών το στομάχι μου σφίγγεται. Δεν μου αρέσει να αφήνω τίποτα πίσω. Θέλω να τα έχω όλα κοντά μου την κάθε στιγμή με την φοβία μήπως τα χάσω, μήπως μου γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια... Και εμπειρίες σαν αυτές θα είναι πολύ βαριές για μένα. Είναι ανυπόφορο το να ζεις στο όνειρο και να το χάνεις. Είναι ανυπόφορο να ξέρεις οτι θα κάνεις κάτι για τελευταία φορά στη ζωή σου... Το οτι θα δεις μέρη, ανθρώπους και πράγματα που ίσως και να μην σου δοθεί η ευκαιρία να τα ξαναδείς το χρονικό διάστημα που σου δίνεται μέσα από αυτό το σώμα.
Γι'αυτό είναι καλύτερα να μην ξέρεις τίποτα.

Το σταυροδρόμι των ονείρων.

Όλα αρχίζουν σε έναν δρόμο. Τρέχοντας. Κάνοντας μαραθώνιο.

Οι δρόμοι συγχέονται, δημιουργούνται μονοπάτια και ο καθένας ακολουθεί το δικό του.

Άλλοι διαλέγουν τα φωτεινά και άλλοι τα σκοτεινά και τα απόμακρα..

Συναντάς άτομα κατα τι διάρκεια του Μαραθώνα. Ανταλλάζετε κομμάτια, λέξεις, βλέμματα...

μέχρι που κάποια στιγμή αλλάζουν οι δρόμοι σας και συνεχίζεις από τον δρόμο που ήσουν μέχρι να βρεθούν άτομα που θα διαλέξουν την ίδια πορεία με εσένα.

Άραγε θα σου μείνουν καθόλου κομμάτια του εαυτού σου μέχρι το τέλος...? 

Πόσο ακόμα θα το αντέξεις?

Ίσως το οτι δεν κοιτάς πίσω δεν σε βοηθάει πλέον καθόλου.

Ίσως έχεις ξεχάσει. Ίσως δεν μπορείς πλέον να νιώσεις.

Τελικά ίσως και να μην έχει τίποτα σημασία πλέον.

Hello. Bring me back to Neverland...

Ας ξεκινήσω με το ποια είμαι. Το όνομά μου είναι... απόρρητο. Όχι εντάξει απλά δεν έχει καμία σημασία πιο είναι. Είμαι αυτό που είμαι όπως όλοι οι άλλοι. Όπως αυτό που πρέπει όλοι να είναι.

Ο καθένας είναι μοναδικός και δεν μπορεί να αποκατασταθεί από τίποτα και από κανέναν.

Εγώ ζω για να ονειρεύομαι. Ζω για τα όνειρά μου. Τα λατρεύω... τα φροντίζω και τα καλλιεργώ όπως εγώ θέλω.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα ζω μέσα σε ένα όνειρο. Σε ένα όνειρο από αυτά που βλέπω, σκέφτομαι και φαντάζομαι όταν το μυαλό μου ταξιδεύει μακρυά από την κουραστική καθημερινότητα.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα νιώθω ανάλαφρη και θα πετώ ευτυχισμένη.

Με κυριεύουν συνεχώς συναισθήματα. Με βασανίζουν σκέψεις, πολλές φορές άσκοπες, πολύπλοκες και μυστήριες. Μια ζωή αυτό.

Πολλές σκέψεις μαζί... 

Όπως είπε και η καθηγήτρια που έχουμε στην έκθεση στο σχολείο... βάζω πολύ συναίσθημα μα πρέπει να το χαλιναγωγήσω, να το ελέγξω και να βάζω τα λεγόμενά μου σε τάξη. Σε μια ροή και να παίρνω το κάθε θέμα με τη σειρά του.

Μα πώς μπορώ να χαλιναγωγήσω το μυαλό μου όταν μου βγαίνουν όλες οι σκέψεις μαζί? Πως μπορώ να σταματήσω κάτι που τρέχει με τρομακτικές ταχύτητες? Μια σκέψη...

Που τρέχει πιο γρήγορα και από το φως.

Πώς μπορώ να βάζω λογική στο συναίσθημα? Να πάω από την μια άκρη του διαδρόμου στην άλλη? Να αλλάξω τροχιά, να βάζω όρια. Σε εμένα. Εμένα που ποτέ δεν μου άρεσαν τα όρια...

Τι καλά που θα ήταν να γινόμουν για λίγο παιδί. Να ένιωθα εκείνο το συναίσθημα της βαθιάς ευτυχίας.

Λένε πως όσο πιο νέος είσαι τόσο πιο πολύ μπορείς να νιώσεις την ευτυχία. 

Εγώ ήδη την γεύομαι μετά δυσκολίας.

Δεν θέλω να μεγαλώσω άλλο. Ας μετατρέψει κάποιος την πραγματικότητα σε όνειρο...

Σε μια ουτοπική "Χώρα του Ποτέ"...

Wake up, you're not a machine.

Ο δρόμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που τρέχουν όλη μέρα, κάθε μέρα. Από κόσμο που έχει ξεχάσει τι είναι η ζωή. Τρέχουν όλοι, τρέχουν να προλάβουν την καθημερινή τους ρουτίνα για να μην βγουν από το πρόγραμμα στο οποίο έχουν μπει, βάζοντας προτεραιότητα τα "πρέπει" και όχι τα "θέλω". Όλα μοιάζουν σαν ένα εικονικό κουτί... ένα διαφανές κλουβί. Δεν καταλήγουμε πουθενά.. απλά κάνουμε κύκλους. Όλα σε ένα πρόγραμμα. Όλα σαν το στήσιμο για τα γυρίσματα μιας ταινίας. 
Μα είσαι απλά μια μαριονέτα στα χέρια τους. Είσαι αυτό που χρειάζονται για να πετύχουν τον σκοπό τους. Το εργαλείο τους. Το ρομπότ τους.
Πουλάς την ζωή σου για τους άλλους. Χάνεις την ζωή σου σε ανούσια πράγματα.
Σταμάτα. Κοίταξε προσεχτικά. Μην είσαι τυφλός.
Και μόνο άμα μπορούσες να αντικρίσεις τα βλέμματά τους θα τρόμαζες.
Μοιάζουν τόσο σίγουροι και συγχρόνως τόσο πιεσμένοι και αγχωμένοι. 
Ψοφάνε για λίγα λεφτά. Για λίγη λευτεριά. Για λίγη αυθεντικότητα.
Πολλά ζητάς σε μια κοινωνία που σε κάνει έρμαιο. Μπαλάκι στα χέρια της σε παίζει.
Σκοτώνουν τα αδέρφια τους, αιμοσταγείς. 
Θάβουν τα παιδιά τους με τα ίδια τους τα χέρια. 
Βγάλτε τις παρωπίδες. Δεν θα οδηγήσουν πουθενά παραπάνω από την αποτυχία.
Μονάχα στη δυστυχία.
Σταμάτα. Σταμάτα να καταστρέφεις ότι πολύτιμο έχεις.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις αυτό που αξίζει...
Δεν αξίζει... όχι.