Hello. Bring me back to Neverland...

Ας ξεκινήσω με το ποια είμαι. Το όνομά μου είναι... απόρρητο. Όχι εντάξει απλά δεν έχει καμία σημασία πιο είναι. Είμαι αυτό που είμαι όπως όλοι οι άλλοι. Όπως αυτό που πρέπει όλοι να είναι.

Ο καθένας είναι μοναδικός και δεν μπορεί να αποκατασταθεί από τίποτα και από κανέναν.

Εγώ ζω για να ονειρεύομαι. Ζω για τα όνειρά μου. Τα λατρεύω... τα φροντίζω και τα καλλιεργώ όπως εγώ θέλω.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα ζω μέσα σε ένα όνειρο. Σε ένα όνειρο από αυτά που βλέπω, σκέφτομαι και φαντάζομαι όταν το μυαλό μου ταξιδεύει μακρυά από την κουραστική καθημερινότητα.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα νιώθω ανάλαφρη και θα πετώ ευτυχισμένη.

Με κυριεύουν συνεχώς συναισθήματα. Με βασανίζουν σκέψεις, πολλές φορές άσκοπες, πολύπλοκες και μυστήριες. Μια ζωή αυτό.

Πολλές σκέψεις μαζί... 

Όπως είπε και η καθηγήτρια που έχουμε στην έκθεση στο σχολείο... βάζω πολύ συναίσθημα μα πρέπει να το χαλιναγωγήσω, να το ελέγξω και να βάζω τα λεγόμενά μου σε τάξη. Σε μια ροή και να παίρνω το κάθε θέμα με τη σειρά του.

Μα πώς μπορώ να χαλιναγωγήσω το μυαλό μου όταν μου βγαίνουν όλες οι σκέψεις μαζί? Πως μπορώ να σταματήσω κάτι που τρέχει με τρομακτικές ταχύτητες? Μια σκέψη...

Που τρέχει πιο γρήγορα και από το φως.

Πώς μπορώ να βάζω λογική στο συναίσθημα? Να πάω από την μια άκρη του διαδρόμου στην άλλη? Να αλλάξω τροχιά, να βάζω όρια. Σε εμένα. Εμένα που ποτέ δεν μου άρεσαν τα όρια...

Τι καλά που θα ήταν να γινόμουν για λίγο παιδί. Να ένιωθα εκείνο το συναίσθημα της βαθιάς ευτυχίας.

Λένε πως όσο πιο νέος είσαι τόσο πιο πολύ μπορείς να νιώσεις την ευτυχία. 

Εγώ ήδη την γεύομαι μετά δυσκολίας.

Δεν θέλω να μεγαλώσω άλλο. Ας μετατρέψει κάποιος την πραγματικότητα σε όνειρο...

Σε μια ουτοπική "Χώρα του Ποτέ"...